Νικος Καμενιδης, 104 χρονων Την ψηφο μου εγω δεν την πεταω
Γεννημένος το 1903, είναι ψηφοφόρος έναν αιώνα τώρα ο Νίκος Καμενίδης, 104 ετών σήμερα με 7 παιδιά, με 18 εγγόνια και με 16 δισέγγονα, ζει μια ακόμη προεκλογική περίοδο, αποφασισμένος, όπως λέει: «να μην χαλάσει την ψήφο» την 16η του Σεπτέμβρη. Αναφέρεται σε μια εποχή πολύ μακρινή, αλλά και αρκετά όμοια με το σήμερα. Έχει ζήσει το σύνολο των εκλογικών αναμετρήσεων των τελευταίων ογδόντα χρόνων. Βρέθηκε στη δίνη, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο, σημαντικών γεγονότων. Στο κίνημα στο Γουδί, το 1909, ήταν μόλις τεσσάρων ετών, στη «μαύρη δεκαετία» 1936-1943, προσπαθούσε να θρέψει την φαμίλιa του, έχοντας ήδη συμμετοχή στο Αλβανικό. Έζησε την «καχεκτική δημοκρατία» του 1944-67 και τη μεταπολιτευτική περίοδο από το 1974 και μετά. Δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις, κόμματα και επικεφαλής που πέρασαν στην ιστορία κι εκείνος να ζει, να συμμετέχει, να παρατηρεί και τώρα να θυμάται… σταθερά στο ρόλο του ψηφοφόρου…
Η ιδεολογία μου
*Δεξιός, ήμουν και χωροφύλακας, αριστερός και χωροφύλακας δεν γίνονταν. Τους κομμουνιστές τότε τους κυνηγούσαν. Κακό πράγμα τώρα που το σκέφτομαι, αλλά τότε δεν μου έκοβε. Έτσι ήταν τα πράγματα.
*Είχαμε και στο παρελθόν ζωντανές προεκλογικές περιόδους. Έρχονταν οι υποψήφιοι και μιλούσαν στο χωριό. Πάντα στις εκλογές μας θυμούνταν. Ακόμη και στα χωράφια ερχόταν οι κομματάρχες να σε βρουν. Τότε έλεγαν παραπάνω ψέματα από ό,τι λένε σήμερα. Δεν μπορούσες να τον πιάσεις τον πολιτικό αμέσως αν έλεγε ψέματα, δεν υπήρχε καλή ενημέρωση. Βέβαια, αν περνούσε καιρός και δεν γινόταν αυτό που υπόσχονταν τότε έλεγες: «Με κορόιδεψε ο άτιμος!»
Προεκλογικές αναμετρήσεις του τότε
*Ο κόσμος και τότε, όπως και τώρα άλλωστε, ζητούσε δουλειά για να δουλέψει. Ήταν πολύ δύσκολη η κατάσταση, η φτώχεια μεγάλη και οι περισσότεροι αγωνίζονταν για ένα κομμάτι ψωμί. Βέβαια και οι πολιτικοί δεν είχαν δύναμη μεγάλη. Αν περνούσε κάπου ο λόγος τους τον έλεγαν. Δουλεύαμε καπνά και σιτάρια όλη μέρα και το βράδυ ψόφιοι στην κούραση στηρίζαμε και τους πολιτικούς. Χαζομάρα. Δεν μας έκοβε. Περιμέναμε ότι θα δούμε ένα καλό.
*Θυμάμαι πολλές εκλογικές αναμετρήσεις με τον Βενιζέλο, τον Παπάγο, τον Κανελλόπουλο, τον Καραμανλή. Εγώ την ψήφο μου δεν την πετούσα. Ψήφιζα πάντοτε πολιτικούς που πίστευα ότι θα προσφέρουν κάτι στον τόπο, όχι σε μένα, αλλά στην Ελλάδα. Αν δεν πάει ο τόπος μπροστά, τότε πώς θα προκόψουν και οι άνθρωποί του; Ο Καραμανλής ήταν ο πιο πετυχημένος. Να σας πω ότι θυμάμαι μόνο καλά το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, άλλαξε την Ελλάδα, μας οργάνωσε κάπως, γι αυτό. Υπήρχε πολύ φτώχεια τότε και πολύ ανοργανωσιά στα χωριά. Για πρώτη φορά μπήκε μια τάξη. Όλοι καλοί ήταν, αλλά εμένα το χέρι μου, δεν πήγαινε αλλού.
*Στις προεκλογικές περιόδους και τότε δεν έλειπαν τα μαλώματα. Ήταν πολλές οι κρίσιμες αναμετρήσεις. Όσο κι αν δεν ανακατευόσουν με τα πολιτικά, όλο και κάτι θα έλεγες, κάτι θα απαντούσε ο άλλος, μέχρι και στα χέρια ερχόταν κάποιοι. Τα βασικότερα προβλήματα ήταν άλλα, ήταν η φτώχεια, ήταν η πείνα, δεν έφταιγαν οι πολιτικές πεποιθήσεις του άλλου, αλλά εκεί ξεσπούσε ο θυμός και η απόγνωση. Πιο πολύ μαλώναμε την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, τότε τα πάθη ήταν πολύ έντονα. Γαλάζια και πράσινα καφενεία. Τι ήταν αυτό βρε παιδί μου; Λίγο έλειψε να γυρίσουμε στους διαχωρισμούς του παρελθόντος. Ακόμη και εγώ που έζησα τον Εμφύλιο και είδα τι κακό κάνουν οι διαχωρισμοί, ακόμη κι εγώ που ήμουν σχεδόν 85 ετών τότε, παρασύρθηκα από το κλίμα. Τώρα, καμιά σχέση, τώρα είναι ήσυχα τα πράγματα ευτυχώς.
*Εντάξει, να υπάρχουν διαφωνίες, αλλά δεν είναι σωστό να μαλώνουν οι Έλληνες μεταξύ τους. Να μαλώνεις με τον άλλον γιατί δεν ψηφίζει αυτό που ψηφίζεις εσύ; Χαζό δεν είναι; Αν ψήφιζαν όλοι το ίδιο δεν χρειάζονταν οι εκλογές. Δεν είναι σωστό να μαλώνουμε μεταξύ μας για τις εκλογές. Οι πολιτικοί βάζουν τον απλό τον κόσμο να μαλώνει. Ας σταματήσει ο κόσμος. Δεν έβλεπαν τότε την φτώχειά μας, μας διαχώριζαν με τις πολιτικές τους, αντί να μας ενώσουν. Εγώ για ένα διάστημα ήμουν χωροφύλακας, όπως σας είπα. Αριστερός και χωροφύλακας ήταν αδιανόητο να συμβεί. Τώρα ευτυχώς δεν είναι έτσι. Άσχημα είμαστε τώρα;
Η ψήφος
*Σαφώς και ψήφισα σε όλες τις εκλογές τα τελευταία ογδόντα χρόνια. Δεν έχασα καμία εκλογική αναμέτρηση. Πρόσεξε τι ψηφίζεις! Αυτό σου λέω μόνο. Η ψήφος έχει βάρος, δεν είναι άντε – άντε. Πρέπει να πηγαίνουμε όλοι στην κάλπη, να ψηφίζουμε. Δικαίωμά μας είναι, γιατί να το δώσουμε το δικαίωμά μας πίσω; Δεν κατάλαβα; Εδώ τους έδερναν τους κομμουνιστές και τα δικαιώματά τους δεν τα απαρνιόνταν και τώρα με όλα μας τα καλά και δεν θα πάμε να ψηφίσουμε;
*Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις ίδιες μου φαίνονται τώρα. Λίγες ήταν πραγματικά διαφορετικές. Όπως αυτές μετά τον Εμφύλιο, οι εκλογές το 61 και οι εκλογές το 74. Κάθε φορά τα ίδια. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μόνο το περιτύλιγμα αλλάζει. Γίνονται πιο μοντέρνα τα πράγματα, ξοδεύονται και περισσότερα χρήματα τώρα, αυτό δεν μ΄ αρέσει. Κατά τα άλλα όλα ίδια είναι.
*Την άποψή μου δεν τη ρωτάνε ούτε τα εγγόνια μου, ούτε τα δισέγγονά μου. Μου φαίνεται ότι αυτά ξέρουν από μας καλύτερα. Διαβάζουν, παρακολουθούν, ξέρουν τι γίνεται. Εγώ είμαι απόμαχος, συνταξιούχος τώρα, τι να τους πω εγώ; Στις εκλογές πάντα με θυμούνται και από την γειτονιά ακόμη έρχονται και μου δίνουν ψηφοδέλτια. Εγώ όμως την ψήφο μου δεν την πετάω, είναι σοβαρό πράγμα η ψήφος.
*Η ψήφος είναι κρυφή, εγώ δεν κρύβομαι όμως, πάλι Καραμανλή θα ψηφίσω, δεν βαρέθηκα, άλλος αυτός βέβαια , δεν είναι σαν τον θείο του. Θα πεις τι έκανε και θα τον ψηφίσεις; Τίποτα! Αλλά ας δοκιμαστεί κι αυτός ακόμη μια τετραετία. Τα μικρά κόμματα δεν τα ψηφίζω γιατί δεν έχουν δύναμη να κάνουν κάτι, τσάμπα φωνές είναι. Πες τι θα κάνεις εσύ; Ποιο είναι το πρόγραμμά σου; Μην λες μόνο τα στραβά των άλλων.
*Με συμπάθεια τον βλέπω και τον Γιώργο. Εγώ πρόλαβα και τους τρεις τους Παπανδρέου. Τον παππού, τον Γέρο που έλεγαν τότε, τον μπαμπά, τον Ανδρέα και τώρα τον εγγονό, τον Γιώργο. Σαν να είναι καφενείο η Ελλάδα και περνά από τον έναν πολιτικό στον απόγονό του, ό,τι συμβαίνει δηλαδή με το καφενείο μου. Το είχα εγώ, το πήρε ο γιος μου, το δουλεύει ο εγγονός μου. Ο Γιώργος δεν στηρίζεται όσο πρέπει από τους δικούς του. Αυτός τρέχει, αυτοί κάθονται, εγώ αυτό βλέπω.
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
