Νικο μου…

Πώς να αποχαιρετίσει κανείς τον Νίκο;

Προσπαθώ να σκεφτώ τι ακριβώς θέλω να σας πω γι’ αυτόν, αλλά η σκέψη μου με προδίδει. Για όσους «φεύγουν» πάντα όλοι έχουν να πουν τα καλύτερα, εγώ δεν ξέρω τι να σας πω. Θα γράψω λοιπόν σε αυτόν, για όλα όσα ενδεχομένως δεν του είπα ποτέ…

Νίκο μου …

Δεν ξέρω τι να σου πω. Σε περίμενα σήμερα, να μπεις το στούντιο καθυστερημένος, όπως πάντα, για να σου φωνάξω και εσύ με το χαμόγελό σου πάντα να μου λες ότι με άκουσες ερχόμενος στον αέρα να σε «δίνω στεγνά».

Το Σάββατο, που σε είδα, μου έδωσες ραντεβού για την Παρασκευή που θα έβγαινες από το Νοσοκομείο και θα επέστρεφες στα ερτζιανά του «Παρατηρητή». Μου το υποσχέθηκες.

Μου είχες λείψει τον τελευταίο καιρό. Δεν είχα κανέναν να μοιραστώ τα διάφορα προβλήματά μου, τα όσα λένε και γράφονται για εμάς. Δεν ερχόσουν να βγάλω τον εκνευρισμό μου και την ….σε σένα όπως έκανα συνήθως. Δεν ερχόσουν να με καθησυχάσεις και να μου πεις αυτό που έλεγες πάντα «γ… τους».

Σου θύμωνα που δεν ερχόσουν, γκρίνιαζα στον Θωμά και την Τζένη και προετοιμαζόμουν να «σου την πω» μόλις έδινες σημεία ζωής και τελικά ερχόσουν έμπαινες στο στούντιο και ξαφνικά δεν μπορούσα να σου πω τίποτα. Απλά ερχόσουν μου έλεγες ότι όλα θα πάνε καλά και συνεχίζαμε όπως πάντα.

Φτιάχναμε κάθε μέρα τη «λίστα» με όσους έγραφαν για σένα, έγραφαν για τον «ΠτΘ» και καταστρώναμε σχέδια «εξόντωσης», που βέβαια έμεναν στα χαρτιά γιατί απλά μου έλεγες ότι δεν άξιζε να ασχοληθούμε. Με «ηρεμούσες», με συμβούλευες και πάντα έβγαινα από την εκπομπή άλλος άνθρωπος.

Ανέβαινες στο μηχανάκι σου και πήγαινες για «σύσκεψη» με τον Σάκαρο.

Δεν ξέρω τι να σου πω, δεν είμαι έτοιμη να σε αποχαιρετήσω. Δεν φτάνουν οι σελίδες του «ΠτΘ» να μιλήσω για σένα.

Η Κομοτηνή ουδέποτε αναγνώρισε την αξία σου, τα όσα είχες να προσφέρεις, την δουλειά και την προσπάθεια που κατέβαλες. Τα άκουγες σχεδόν απ’ όλους, αλλά εσύ, ό,τι και αν άκουγες, επέμενες στις απόψεις σου, τις υπερασπιζόσουν μέχρι τέλους. Ποτέ δεν σε είδα να κάνεις πίσω. Για όσους σε αγαπήσαμε η απώλεια είναι τεράστια, για όσους σου αντιτάχθηκαν επίσης, γιατί δεν θα ξαναβρούν τόσο άξιο «αντίπαλο».

Να τους συγχωρέσεις και να μας συγχωρέσεις όλους, γιατί ήμασταν όλοι λίγοι για σένα!

Μου έδωσες, μας έδωσες στον «ΠτΘ» πολλά περισσότερα από ό,τι εμείς.

Κρατάω την υπόσχεση που μου έδωσες το Σάββατο και την εικόνα σου στο στούντιο που πάντα με έκανες να χαμογελάω.

Αρνούμαι να ξεχάσω και να σε θυμάμαι διαφορετικά.

Σε ευχαριστώ για όλα! Σ’ ευχαριστούμε για όλα όσα μας έδωσες. Σε αγαπάμε πολύ και να μας προσέχεις από εκεί πάνω.

Καλό παράδεισο ΠΑΛΗΚΑΡΙ μου! Καλό παράδεισο ραδιοφωνικό μου «ταίρι»! Ελπίζω να βρεις εκεί την γαλήνη και την ηρεμία που σου στέρησαν εδώ κάτω.

Να μας προσέχεις σε παρακαλώ.

Σε φιλώ!»

Υ.Γ.: Και για συντροφιά στα «ψηλώματα» το τραγούδι του Αγγελάκα που σου ταιριάζει και δικαιολογεί ίσως το πέταγμά σου: «Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό, θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω».

Σιγά μην κλάψω
Του Γιάννη Αγγελάκα

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.