Νιατα και αποψη απο την πολη μας στη Βουλη

Τους κατηγορούμε για έλλειψη επαναστατικότητας. Τους προσάπτουμε αδιαφορία και ωχαδελφισμό. Τους χαρακτηρίζουμε «καλοπερασάκηδες» και συνεχώς τους τονίζουμε ότι εμείς στην ηλικία τους αγωνιζόμασταν για ένα καλύτερο αύριο. Ίσως γιατί ποτέ δεν τους ακούσαμε, δεν αφουγκραστήκαμε τους προβληματισμούς τους, δεν συζητήσαμε το πώς βλέπουν εκείνοι τον κόσμο που φτιάξαμε εμείς, οι μεγάλοι. Ακούμε, ωστόσο, τη φωνή τους

μία φορά το χρόνο, τότε που τα μέσα ενημέρωσης είναι στραμμένα επάνω τους, κατά την διάρκεια του προγράμματος της Βουλής των Εφήβων. Και πάλι, όμως, ασκούμε κριτική εναντίον τους. Τους ονομάζουμε φερέφωνα των γονιών τους, λες και οι έφηβοι δεν έχουν την κρίση να σταθμίσουν γεγονότα και καταστάσεις, δεν έχουν άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω τους.

Σε λίγες μέρες θα ξεκινήσει η νέα σύνοδος της Βουλής των Εφήβων. Έφηβοι από όλη την Ελλάδα, αλλά και ομογενείς, θα ανταλλάξουν τις εμπειρίες τους, τα συναισθήματά τους, τις ιδέες τους, σε έναν δημόσιο λόγο, παραθέτοντας τα προβλήματα που μαστίζουν τη γενιά τους, αλλά και την κοινωνία γενικότερα. Τρεις έφηβες από την πόλη μας η Χριστίνα Αγγελίδου, η Κορίνα Παυλίδου και η Δήμητρα Σκουλαρίδου συμμετέχουν στις φετινές εργασίες της Βουλής των Εφήβων. Με αφορμή αυτή τη συμμετοχή τους ο ΠτΘ μιλά σήμερα μαζί τους. Οι τρεις έφηβες στέκονται κριτικά απέναντι στο πρόγραμμα, διατυπώνουν τους προβληματισμούς και τις προτάσεις τους γενικότερα, σε θέματα παιδείας και νεότητας αποδεικνύοντας ότι, παρά την καθημερινή πίεση που δέχονται, οι νέοι καθημερινά αγωνίζονται για την βελτίωση ή την αλλαγή της πραγματικότητας και την άμβλυνση των προβλημάτων, που μαστίζουν την κοινωνία μας.Η πρώτη ερώτηση που απευθύνουμε στις έφηβες σαφώς έχει να κάνει με το πώς αποφάσισαν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα.

Η Χριστίνα Αγγελίδου, από την πρώτη Λυκείου, είχε αποφασίσει να πάρει μέρος στο διαγωνισμό.

«Έχοντας την εμπειρία της αδερφής μου, η οποία είχε λάβει μέρος πέρυσι και συνοδεύοντάς την στην Αθήνα είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά τη συμμετοχή των παιδιών και μου άρεσε. Όταν φέτος έγινε ενημέρωση στο σχολείο για το θεσμό, ανταποκρίθηκα θετικά, γιατί όντως δίνεται η ευκαιρία στους νέους να γράψουν τις ιδέες τους, να ακουστούν στο βήμα της βουλής. Είναι μία πολύ καλή εμπειρία και είμαι πολύ τυχερή που θα πάω».

«Εμένα μου άρεσε πάντα η ιδέα, από τότε που είχα ακούσει ότι υπάρχει αυτός ο θεσμός, και όταν έγινε η σχετική ενημέρωση στο σχολείο σκέφτηκα να πάρω το ειδικό τετράδιο για να γράψω μια έκθεση. Και ενώ σκεφτόμουν να γράψω ή να μην γράψω, λόγω του ότι ήταν πολλά τα μαθήματα και δεν είχα πολύ χρόνο, τελικά με έπεισε η μητέρα μου», τονίζει η Δήμητρα Σκουλαρίδου.

«Στην Α΄ Λυκείου πήρα μέρος στο διαγωνισμό, δεν με επέλεξαν, δυστυχώς, και έτσι πέρσι όταν ήμουν Β΄ Λυκείου και μετά την ενημέρωση στο σχολείο είπα ότι είναι η τελευταία ευκαιρία, παρόλο που είχα πολλά μαθήματα και ήμουν σε δίλημμα να γράψω ή να μην γράψω. Τελικά έγραψα και ευτυχώς με επέλεξαν. Πιο πολύ για την εμπειρία το έκανα και πιστεύω ότι θα είναι πάρα πολύ ωραία»,αναφέρει η Κορίνα Παυλίδου.

Ο ρατσισμός και η αστυφιλία ήταν τα θέματα που προβλημάτισαν τις έφηβες και κατέθεσαν τις απόψεις τους σε γραπτή ατομική εργασία.

Στο ρατσισμό αναφερόταν η έκθεση της Χριστίνας Αγγελίδου.

«Αφορμή απετέλεσε ρεπορτάζ της τηλεόρασης κατά την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού, το οποίο αναφερόταν σε ρατσιστικά παιχνίδια που προβάλλονται στην Αμερική. Εκείνες τις ημέρες περίπου έπρεπε να παραδώσω την έκθεση και έτσι το τελευταίο βράδυ την έγραψα ορμώμενη και από αυτό το ρεπορτάζ, αλλά και από την θέση των Μουσουλμάνων εδώ, στη Θράκη».

Το ίδιο θέμα πραγματεύεται και η έκθεση της Κορίνας Παυλίδου.

«Στην αρχή μίλησα για το τι είναι ρατσισμός, πώς ο άνθρωπος αρχίζει να έχει ρατσιστικές αντιλήψεις και γενικά αν νιώθει ο ρατσιστής ότι είναι ρατσιστής. Στη συνέχεια μίλησα για το αν υπάρχουν στερεότυπες αντιλήψεις, εδώ στην Θράκη και από τις δύο πλευρές, δηλαδή και από τους ντόπιους Έλληνες απέναντι στους μουσουλμάνους, τους παλιννοστούντες Έλληνες και από την μεριά των παλιννοστούντων Ελλήνων και των μουσουλμάνων προς τους ντόπιους».

«Εγώ έγραψα για την αστυφιλία γενικά. Τα πάντα στην Ελλάδα περιστρέφονται γύρω από την Αθήνα και η επαρχία είναι παραμελημένη. Η ιδέα μού ήρθε το χειμώνα, τότε που είχε χιονίσει στην Αθήνα και είχε γίνει ντόρος. Μία εβδομάδα δεν βλέπαμε τίποτα άλλο στην τηλεόραση και αναρωτήθηκα γιατί δεν ασχολούνται καθόλου και με την περιοχή μας, ειδικά την πιο βόρεια που έχει για ένα μήνα κάθε χρόνο αποκλεισμένες περιοχές. Αναφέρθηκα γενικά και σε άλλους τομείς, όπως της υγείας και της εκπαίδευσης, στους οποίους η επαρχία είναι παραμελημένη», αναφέρει για το θέμα της έκθεσής της η Δήμητρα Σκουλαρίδου.

Πώς όμως αντιμετωπίζουν την έννοια συμμετοχή στα κοινά;

Η Χριστίνα Αγγελίδου στο γυμνάσιο συμμετείχε στο δεκαπενταμελές. «Από την άποψη και μόνο ότι ήμουν μέλος μίας ομάδας παιδιών. Μου άρεσε να συμμετέχω και να οργανώνω κάποιες εκδηλώσεις, εκδρομές, οπότε θεωρώ και αυτή τη συμμετοχή ενασχόληση με τα κοινά, από την άποψη ότι πρέπει όλοι να συμβάλλουμε για το καλό αυτού του τόπου και να κάνουμε κάτι καλό, ώστε να βελτιώνονται οι συνθήκες ζωής μας. Είμαι υπέρ του να ασχολούνται οι νέοι με τα κοινά».

Και η Δήμητρα Σκουλαρίδου συμμετείχε στο δεκαπενταμελές. «Αυτή τη χρονιά ήμουν στο δεκαπενταμελές συμβούλιο του σχολείου μου και αφορμή για αυτό ήταν το ότι ήθελα να παίρνω μέρος στις αποφάσεις, να μην αφήνω μόνο τους άλλους να αποφασίζουν για μένα. Μου αρέσει να ασχολούμαι με τα κοινά, δεν θέλω να ασχοληθώ με την πολιτική, αλλά πιστεύω ότι οι νέοι πρέπει να ασχολούνται και με την πολιτική, με τα κοινά, γιατί εμείς θα κυβερνήσουμε σε κάποια χρόνια, εμείς είμαστε το μέλλον και πρέπει από τώρα να έχουμε άποψη».

Κριτική στάση απέναντι στη συμμετοχή στα κοινά έχει η Κορίνα Παυλίδου. «Εμένα με ενδιαφέρει να είμαι πολιτικοποιημένη, αλλά, παρόλα αυτά, δεν θέλω να πολιτευθώ, γιατί σήμερα η εικόνα των πολιτικών απομακρύνει τα παιδιά από την πολιτική, αυτό δηλαδή μου δίνει εμένα η πολιτική. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι πρέπει τα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά. Με ενδιαφέρει να είμαι πολιτικοποιημένη, ενημερωμένη, όχι όμως να ασχοληθώ με την πολιτική».

Κατά την άποψη των παιδιών αυτό που λείπει από τους επαγγελματίες πολιτικούς είναι φαντασία και χιούμορ καθώς επίσης και ευγενής άμιλλα, «ό,τι και να γίνει ο αντίπαλος δεν βλέπει τα καλά του αντιπάλου του, δεν υπάρχει αναγνώριση. Μόνο κατηγορούν ο ένας τον άλλον».

Για την επιλογή του θέματος δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός οπότε, όπως τονίζουν οι τρεις έφηβες, «τα παιδιά ασχολούνται με θέματα που τα αγγίζουν.

Ο ρατσισμός ως θέμα είναι ιδιαίτερα προσφιλές στα παιδιά από τη Θράκη. Κάθε χρόνο οι εκθέσεις των παιδιών περιστρέφονται γύρω από τα ίδια θέματα. Εύλογη η ερώτηση, λοιπόν, μήπως η επανάληψη σημαίνει και έλλειψη φαντασίας.

«Απλά, το ότι επαναλαμβάνονται σχεδόν κάθε χρόνο τα θέματα είναι ότι σε τελική ανάλυση δεν γίνεται κάποια προσπάθεια βελτίωσης και το πρόβλημα μένει άλυτο. Όταν λειτουργεί το πρόγραμμα στην Αθήνα, ίσως τότε δίνεται κάποια βαρύτητα καθώς λένε ότι τα πρακτικά θα τα διαβάσουν όλοι οι βουλευτές της Βουλής σε όλη την Ελλάδα. Δεν φαίνεται όμως να γίνεται κάποια προσπάθεια βελτίωσης και νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει σχεδόν σε όλους τους τομείς».

Οι έφηβες βουλευτίνες τονίζουν την ανάγκη αλλαγής κάποιων πραγμάτων στον τρόπο λειτουργίας της Βουλής των εφήβων, ώστε τα αποτελέσματα να είναι περισσότερο ορατά και ουσιαστικά.

«Εγώ πιστεύω ότι η Βουλή των Εφήβων πρέπει να συγκαλείται περισσότερο από μία φορά το χρόνο και να υπάρχει κάποια μέρα του χρόνου κατά την οποία να γίνονται κάποιες προσπάθειες από τα παιδιά να αναλαμβάνουν και την εξουσία. Αυτό που λέγαμε σε μια κατασκήνωση που πήγαινα, «μέρα της ανεξαρτησίας», όπου τα παιδιά κάνανε ότι θέλανε από την άποψη ότι προσπαθούσαν από μόνα τους να συντηρήσουν και να οργανώσουν κάποια πράγματα»,αναφέρει η Χριστίνα Αγγελίδου.

«Εγώ πιστεύω ότι έπρεπε οι έφηβοι βουλευτές να έχουν το δικαίωμα να προτείνουν κάποιους νόμους, κάποιες τροποποιήσεις που πιστεύουν ότι θα ωφελήσουν και μετά οι βουλευτές ας το συζητήσουν στην ολομέλεια», τονίζει η Κορίνα Σκουλαρίδου.

«Εγώ διαφωνώ με αυτά που λέγονται ότι τα παιδιά είναι φερέφωνα των γονιών τους, ότι ουσιαστικά πάνε εκεί και εκφράζουν τις απόψεις άλλων. Πιστεύω ότι ευθύς εξαρχής πρέπει να πιστέψουμε στους ίδιους τους νέους, πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουν φωνή και ότι μπορούν να πουν κάποια πράγματα που τα σκέφτονται μόνοι τους.

Και πρέπει η Βουλή των Εφήβων να ενισχυθεί και μέσα και από άλλους τρόπους. Πρώτα να δώσουν βαρύτητα στα δεκαπενταμελή συμβούλια, να συμμετέχουν παιδιά που μπορούν να ασχοληθούν, γιατί σήμερα συμμετέχουν οι «μάγκες» μαθητές και κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να δίνουν βαρύτητα στα ουσιαστικά προβλήματα. Ας δώσουμε βαρύτητα σε αυτούς τους θεσμούς και έτσι θα ενισχυθεί και η Βουλή των Εφήβων,» καταθέτει την άποψή της η Κορίνα Παυλίδου.

Σε μία εποχή παγκοσμιοποίησης οι νέοι εξακολουθούν να αγωνίζονται, να υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στο κατεστημένο και στα ταμπού.

Οι τρεις έφηβες υποστηρίζουν ότι οι νέοι εξακολουθούν να είναι επαναστάτες και ότι δίνουν τον δικό τους αγώνα σε ένα κόσμο που συνεχώς τους αντιμετωπίζει κριτικά και αρνητικά.

Οι σημερινοί νέοι είναι επαναστάτες υποστηρίζει η Δήμητρα. «Δεν είναι φερέφωνα, μπορεί να πιέζονται για τον θεσμό της Βουλής από τους γονείς από την άποψη «γράψε αυτό, γράψε εκείνο» και δεν αφήνουν το παιδί μόνο του να σκεφτεί και να δει τι το απασχολεί, αλλά πιστεύω ότι έχουν φωνή επαναστατική».

Η Κορίνα συμφωνεί με την άποψη της Δήμητρας. «Οι νέοι είναι επαναστάτες, αλλά νομίζω ότι πλέον δεν ξέρουν σε τι να επαναστατήσουν, απέναντι σε τι. Παλιά ήταν η Χούντα, για παράδειγμα, υπήρχαν φοιτητές που εξεγέρθηκαν απέναντι στη Χούντα, τώρα απέναντι σε τι να εξεγερθούν, στον καπιταλισμό; Είναι κάτι αόρατο, δεν μπορούμε εμείς να τον καταπολεμήσουμε.

Η παγκοσμιοποίηση είναι στο κάθε τι. Για παράδειγμα τα Μακ Ντόναλντς είναι παγκοσμιοποίηση, τρώμε με τα χέρια… Δεν θα πάω να φάω από τα Μακ Ντόναλντς; Είναι κάτι το αόρατο, δεν μπορώ να το πολεμήσω εγώ σαν Κορίνα ούτε αν πω στην Δήμητρα και στη Χριστίνα «ελάτε να μην πάμε να φάμε» θα γίνει κάτι. Κάπως έτσι εγώ το βλέπω, δηλαδή ότι καταρρίπτονται τα ταμπού».

Κριτικά, επίσης, στέκονται και απέναντι στη μεταρρύθμιση και καταθέτουν τις δικές τους προτάσεις.

«Ας το αλλάξουν από την αρχή, δεν είναι σύστημα αυτό πλέον. Δηλαδή από φέτος θα ισχύσει ο αριθμός των 30 ατόμων στο τμήμα και έτσι γυρνάμε στην εποχή των πατεράδων μας, που ήταν 40 άτομα και 50 στο τμήμα και δεν γινόταν μάθημα.

Πώς θα γίνεται έτσι το μάθημα; Δεν θα είναι καθόλου παραγωγικό γιατί φέτος ήμασταν 22 μαθητές και η τάξη θύμιζε χάβρα ιουδαίων σε κάποια μαθήματα»,τονίζει η Κορίνα.

Χαρακτηρίζουν το σύστημα πολύ κουραστικό, αλλά καλύτερο από το προηγούμενο σύστημα με τα 4 μαθήματα. «Είναι κουραστικό, γιατί τώρα πρέπει να κάνεις και στα 9 μαθήματα φροντιστήριο.

Εγώ πέρσι δεν έκανα σε 3 μαθήματα φροντιστήριο και δεν έγραψα καλά», τονίζει η Δήμητρα.

«Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα έχει, μπορώ να πω, αρκετά καλά και αρκετά κακά. Ένα καλό είναι ότι, επειδή υπάρχουν πανελλαδικές εξετάσεις και στην δευτέρα λυκείου, τα παιδιά δεν πηγαίνουν κατευθείαν στην τρίτη, που είναι οι τελικές εξετάσεις με άγχος, δηλαδή έχουν δει πώς είναι και πηγαίνουν πιο χαλαρά και πιο ήρεμα να δώσουν εξετάσεις. Και από αυτή την άποψη είναι καλό που υπάρχουν οι εξετάσεις της Β΄ λυκείου. Επίσης, είναι καλό το ότι υπάρχουν 9 μαθήματα πανελλαδικά εξεταζόμενα, από την άποψη ότι σε σχέση με άλλες χώρες οι Έλληνες αποκτούμε περισσότερες γνώσεις. Για παράδειγμα, κάποιος που διαλέγει θεωρητική κατεύθυνση δεν θα μάθει μόνο αρχαία και λατινικά, αλλά και φυσική και μαθηματικά και βιολογία, διευρύνοντας έτσι τις γνώσεις του. Το πρόβλημα που έχει το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι το φροντιστήριο είναι απαραίτητο για να τα βγάλεις πέρα. Όχι τόσο στην Β΄ λυκείου, όσο στην Γ΄, που είναι η τελειωτική φάση του σχολείου και πρέπει κάπου να περάσουμε. Για ποια, λοιπόν, δωρεάν παιδεία μιλάμε, εφόσον όλα τα χρήματα των γονιών μας πάνε στα φροντιστήρια», αναφέρει η Χριστίν.

Τα παιδιά επεξηγούν ότι το πρόβλημα έγκειται και στο γεγονός ότι μετράει ο προφορικός βαθμός και αυτό είναι κάτι πολύ άσχημο, γιατί ο προφορικός βαθμός είναι κάτι υποκειμενικό από πλευράς καθηγητή, «γιατί μπορεί να αδικήσει ή μπορεί να ευνοήσει κάποια παιδιά.

Έτσι όμως γίνονται αδικίες. Από αυτήν την άποψη τα παιδιά, σε τελική ανάλυση, διαβάζουν μόνο για να πάρουν αυτόν το βαθμό τον πολυπόθητο, που θα τους εισάγει σε ένα πανεπιστήμιο.

Και αυτό το να κοιτάμε να πάρουμε βαθμό, μόνο να γράψουμε και μετά πατάμε το delete και σβήνονται όλα, δεν είναι καλό».

«Φέτος τα θέματα που τέθηκαν, δεν ανταποκρινόταν σ΄ αυτά που διδαχθήκαμε στα σχολεία.

Για παράδειγμα, στα μαθηματικά που ήταν πανδύσκολα στην θετική κατεύθυνση. Συχνά βάζουν θέματα που είναι για το 2έτος του πανεπιστημίου σε παιδιά Γ΄ λυκείου, και εγώ αυτό το θεωρό απαράδεκτο. Ας τα δίδασκαν στα σχολεία και τότε δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Δηλαδή πρέπει να καθορίσουν την εξεταστέα ύλη ξανά», καταλήγει η Κορίνα.

Προβληματισμοί, απόψεις, προτάσεις. Οι νέοι έχουν διαμορφωμένο δημόσιο λόγο, όπως έχουν και όραμα για το μέλλον, στοιχεία απαραίτητα για κάθε σχεδιασμό και προγραμματισμό της Πολιτείας. Με ευθύνη και ευαισθησία καταθέτουν τις απόψεις τους και με την ελπίδα ότι οι μεγάλοι θα τους ακούσουν.