«Νεφελωδης η κατασταση για το ποιοι φορεις θα υλοποιησουν εργα απο το Δ΄ ΚΠΣ»

Νεφελώδη χαρακτηρίζει την κατάσταση όσον αφορά στους φορείς που θα υλοποιήσουν έργα από το Δ΄ ΚΠΣ ο δήμαρχος Αιγείρου Βαγγέλης Λίτσος, περιγράφοντας στον ΠτΘ την αντίθεση που υπάρχει μεταξύ των δύο υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών, όπου το μεν πρώτο παροτρύνει τους δήμους να μη βιάζονται, γιατί θα δημιουργηθεί η ΔΗΜΟΣ ΑΕ, ενώ το δεύτερο παροτρύνει τους δήμους για πιστοποίηση εφόσον θέλουν να υλοποιήσουν έργα μέσα από αυτό. Η συζήτηση επεκτείνεται και στο θέμα του θεσμού των υπερπεριφερειών και στα προβλήματα που δημιουργούν στο θέμα της αποκέντρωσης στη χώρα. Τέλος, ο δήμαρχος Αιγείρου καλεί τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας να ανοίξουν τα χαρτιά τους, όσον αφορά το δεύτερο «Καποδίστρια».

Δ΄ ΚΠΣ και διαχείρισή του

ΠτΘ: Ένα μεγάλο πρόβλημα για τους δήμους αποτελούν οι οικονομικοί πόροι. κ. Λίτσο, ευελπιστείτε ότι μέσα από το Δ΄ΚΠΣ θα προκύψει κάτι θετικό για το δήμο σας;

Β.Λ.: Πόροι πιστεύω ότι μέχρι το 2013 θα υπάρχουν. Αυτή η διαχειριστική θητεία, αν τηρηθούν οι κυβερνητικές προθεσμίες θα λήξει το 2011, επομένως ουσιαστικά ταυτίζεται με το μέγιστο κομμάτι του ΔΚΠΣ. Θεωρώ ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία. Ξεκινάμε με ένα θετικό ότι το 80% των πόρων κινείται προς την περιφέρεια. Εδώ κρούω τον κώδωνα του κινδύνου, γιατί εάν θεωρήσουμε περιφέρεια και τη Θεσσαλονίκη, δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό για το ποσοστό του 80%. Μήπως τελικά σημαίνει 40%, δηλαδή το μισό πέσει στη Θεσσαλονίκη και μείνει το υπόλοιπο της περιφέρειας της χώρας με το 40%. Είναι ένα μεγάλο ζήτημα.

ΠτΘ: Σύμφωνα με τις οικονομικές εφημερίδες, το Δ΄ ΚΠΣ ουσιαστικά υλοποιείται από δήμους που έχουν πιστοποίηση. Από τους 4000 φορείς μόνο οι 600 έχουν. Εσείς θα είστε μέσα σ’ αυτούς;

Β.Λ.: Δυστυχώς εξακολουθεί ακόμη σχετικά με το Δ΄ΚΠΣ να υπάρχει μια νεφελώδης κατάσταση που αφορά στους φορείς που θα υλοποιήσουν τα έργα. Δείτε την αντίθεση που υπάρχει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Δύο μηνύματα έρχονται από το Υπουργείο Οικονομικών και το Εσωτερικών και κυρίως το Οικονομικών που είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος φορέας υλοποίησης και απορρόφησης των χρημάτων. Το ένα ζητά από τους δήμους να πιστοποιηθούν για να μπορούν να απορροφήσουν χρήματα. Από την πλευρά του το Υπουργείο Εσωτερικών μας παροτρύνει να μη βιαζόμαστε, γιατί θα ιδρυθεί η ΔΗΜΟΣ Α.Ε. η οποία ανεξαρτήτου πιστοποίησης θα τρέχει έργα για τους δήμους. Εδώ υπάρχουν αντιφατικά μηνύματα και νομίζω ότι ακόμη και οι ίδιοι οι τεχνοκράτες, αλλά και οι πολιτικοί που ασχολούνται με το Δ΄ ΚΠΣ δεν έχουν καταλήξει ακόμα με ποιον τρόπο η αυτοδιοίκηση θα μπει στο παιχνίδι. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και στο ίδιο κόμμα εμπλεκόμενοι, και θα αναφέρω τον κ. Αλογοσκούφη και τον κ. Κακλαμάνη πρόεδρο της ΚΕΔΚΕ πλέον, έχουν τελείως διαφορετική άποψη για το θέμα αυτό. Ο κ. Κακλαμάνης επιμένει στη σύσταση της ΔΗΜΟΣ ΑΕ, η οποία θα ενισχύσει και τον πιο μικρό ΟΤΑ, έτσι ώστε να μπορέσει να πάρει έργα από το Δ΄ ΚΠΣ και θα ενισχύσει ακόμη και την ιδανική της λειτουργία – δεν ξέρουμε αν θα λειτουργήσει και η ΔΗΜΟΣ ΑΕ ιδανικά, ώστε να μπορούν όλοι να πάρουν έργα από το Δ΄ ΚΠΣ, αλλά στην ιδανική της μορφή, στη φιλοσοφία της σύστασής της αυτό λέει. Η άποψη του κ. Αλογοσκούφη λέει ότι το Δ΄ ΚΠΣ πρέπει να είναι ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο όπου όσοι μπορούν θα πάρουν, οι υπόλοιποι δεν έχουν καμία τύχη και θέτει τους φορείς σε μια διαδικασία εγρήγορσης και μιας ανταγωνιστικότητας μεταξύ τους για το ποιος θα μπορέσει να απορροφήσει περισσότερα και καλύτερα. Εμείς λοιπόν και, κυρίως, οι μικροί ΟΤΑ έχουμε δύο αντιφατικά μηνύματα και περιμένουμε να κατασταλάξει μέχρι το τέλος της χρονιάς τι τελικά θα γίνει και πότε θα γίνει. Ο δήμος Αιγείρου στο μεσοδιάστημα αυτό προσανατολίζεται, – και αυτό είναι προσωπική μου άποψη και όχι του δημοτικού συμβουλίου στο οποίο θα έρθει το θέμα, – στην άποψη ότι θα πρέπει να σταθούμε στα δικά μας πόδια. Δηλαδή πέρα από τις εξελίξεις που θα έχουμε τελικά στο αν θα συσταθεί ή όχι ΔΗΜΟΣ ΑΕ καλό θα είναι να πάρουμε την απαραίτητα πιστοποίηση και έχουμε βγάλει και κάποια χρήματα από το πρόγραμμα «ΘΗΣΕΑΣ», γιατί όλα αυτά κοστίζουν. Την τελική απόφαση θα την πάρουμε το Νοέμβριο κατά τη σύνταξη του προϋπολογισμού του 2008 και εκεί θα φανεί τελικά αν μέχρι το Δεκέμβρη έχουμε μπει σε μια διαδικασία πιστοποίησης ή αν αποφασίσουμε τελικά να περιμένουμε και εμείς στην ουρά με όλους τους υπόλοιπους τη σύσταση της ΔΗΜΟΣ Α.Ε. Επαναλαμβάνω ότι η προσωπική μου άποψη είναι ότι μάλλον πρέπει να πάμε σε δικιά μας πιστοποίηση.

ΠτΘ: Τα μέχρι σήμερα δεδομένα που πέφτουν στο τραπέζι για τη διαχείριση του Δ΄ ΚΠΣ είναι μάλλον δυσάρεστα για την ανάδειξη της περιφέρειας. Μπορεί να υπάρχει μία θεωρητική δέσμευση ότι το 80% θα δοθεί στην περιφέρεια, από την άλλη όμως βλέπουμε ότι με το σύστημα διαχείρισης που πάει να δομηθεί με τις πέντε περιφέρειες, φαίνεται να οδηγούμεθα στην απόλυτη συγκεντροποίηση προς τους δύο πόλους, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Αυτό που έλεγαν κάποτε αποκέντρωση και ότι η περιφέρεια θα είναι ο κυβερνητικός – διαχειριστικός της ανάπτυξης πυλώνας της περιοχής, ο οποίος θα σχεδιάζει δημοκρατικά μέσα από το περιφερειακό συμβούλιο και θα αποφασίζει, δεν γίνεται σήμερα. Ουσιαστικά βλέπουμε να πραγματώνεται το αντίθετο. Φορείς και σχήματα του κέντρου να αποφασίζουν για την περιφέρεια… Ποια είναι η άποψή σας;

Β.Λ.: Υπάρχει μια «φυσική αντίδραση» κάποιου που κατέχει μια εξουσία να την υπερασπίζεται και να μην τη μεταβιβάζει και επειδή λεκτικά θα πρέπει διαρκώς να μεταβιβάζει αρμοδιότητες η κεντρική εξουσία προς τις περιφερειακές διοικήσεις, αναγκάζεται να δημιουργεί ενδιάμεσους φορείς, οι οποίοι φιλτράρουν αυτές τις εξουσίες και δεν φθάνουν αυτούσιες από την κεντρική διοίκηση στην περιφερειακή. Δύο παραδείγματα. Το πρώτο παράδειγμα όταν δημιουργήθηκαν οι αιρετές νομαρχίες. Μέχρι τότε το κράτος μας ήταν νομαρχοκεντρικό. Ο απόλυτος άρχοντας ήταν ο διορισμένος κυβερνητικός νομάρχης. Μόλις ο νομάρχης έγινε αιρετός και όλοι πίστευαν ότι θα εξακολουθήσει να έχει τις ίδιες δυνατότητες και τις ίδιες εξουσίες με το διορισμένο, δημιουργήσαμε το θεσμό του διορισμένου περιφερειάρχη. Τώρα λοιπόν που θέλουμε δεν θέλουμε λεκτικά και τυπικά θα πρέπει να πάμε στην αιρετή περιφέρεια, πρέπει να απογυμνώσουμε τις εξουσίες από τον περιφερειάρχη και να τις δώσουμε κάπου αλλού. Αυτό πάει να κάνει η κυβέρνηση, έναν υπερπεριφερειάρχη διορισμένο και ελεγχόμενο, έτσι ώστε μπορεί μεν να δημιουργούμε περιφερειακούς θεσμούς, όμως την εξουσία την κατέχει ο διορισμένος κυβερνητικός αξιωματούχος. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κρυφτούλι της κεντρικής εξουσίας με τις τοπικές εξουσίες και με διαιτητή την ΕΕ που μοιράζει και το χρήμα έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό από την ΕΕ που πιστεύει ότι την κοροϊδεύουν με τη δημιουργία συνεχώς εικονικών αυτοδιοικητικών περιφερειακών θεσμών, ενώ στην ουσία έχουμε πάντοτε την κεντρική εξουσία πάνω από το κεφάλι των τοπικών κοινωνιών να κατευθύνει τα πράγματα. Βέβαια, πλέον, και η αυτοδιοίκηση σε όλες τις βαθμίδες έχει αρχίσει να κινείται στο βαθμό που μπορεί και αυτή να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια του κομματισμού, του κρατισμού που τη διέπει. Όσο υπάρχουν αυτοδιοικητικοί που πιστεύουν ότι είναι τοπικοί άρχοντες και όχι φερέφωνα κεντρικών εξουσιών, υπάρχει διαφορετική φωνή. Εκεί όμως που κάποιος θεωρεί ένα σκαλοπάτι στην πολιτική του καριέρα την τοπική αυτοδιοίκηση, από την οποία κάποια στιγμή θα μεταπηδήσει στην κεντρική πολιτική σκηνή υπάρχει υποταγή απέναντι στην κεντρική εξουσία. Εδώ πιστεύω ότι αυτό το θέμα η ΕΕ το ελέγχει και ήδη έχει εκφράσει αντιρρήσεις στον τρόπο με τον οποία ξανασυγκεντρώνονται εξουσίες σε λίγα κέντρα. Η κεντρική διοίκηση πιστεύει ότι αυτό θα είναι το αποτελεσματικότερο. Εγώ ξέρω ότι τα προηγούμενα χρόνια για να κάνουμε ένα έργο υγείας και πρόνοιας στο δήμο έπρεπε να αποταθούμε στον ΠΕΣΥάρχη που ήταν στην Κομοτηνή και σήμερα πρέπει να αποταθούμε στον ΔΥΠΕάρχη που είναι στη Θεσσαλονίκη και ίσως σε μερικά χρόνια να πρέπει να πάμε στον Υπουργό Υγείας. Δηλαδή ένας θεσμός του Υπουργείου Υγείας αποκεντρωμένος ξανασυγκεντρώνεται σιγά – σιγά. Τελικά δεν έχουμε εξέλιξη θετική για την αποκέντρωση στη χώρα μας. Τα τρεισήμισι χρόνια που πέρασαν με τη Ν.Δ. πρέπει να πω ότι έγιναν βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ήταν η φιλοσοφία της, και είδαμε και άλλα τέτοια φαινόμενα. Παράδειγμα η αγροφυλακή, στην παλιότερη φιλοσοφία θα είχε έδρα μέσα στα δημαρχεία. Δηλαδή ακόμη κι αν συστήνονταν η αγροφυλακή, που δεν θα συστήνονταν, οι θέσεις απλά θα δίνονταν στους δήμους για να συστήσουν τη δημοτική τους αστυνομία, και αυτή θα ήταν έτσι ελεγχόμενη άμεσα από την τοπική κοινωνία, αφού ο προϊστάμενος, ο δήμαρχος θα εκλέγονταν από αυτήν. Σήμερα κάνουν μία κεντρική διοίκηση αγροφυλακής που είναι πλήρως ανεξάρτητη από την τοπική κοινωνία και πλήρως ελεγχόμενη από την κεντρική διοίκηση. Ούτε καν για τον τοπικό διοικητή της αγροφυλακής μπορεί να έχει άποψη ο αιρετός νομάρχης, ο αιρετός δήμαρχος μιας περιοχής. Είναι βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση με το σκεπτικό ότι έτσι θα είναι αποτελεσματικότερα. Διαφωνώ σε αυτό.

ΠτΘ: Δεν μπορεί η Ευρώπη να υπερασπίζει τη δημοκρατία, οι πολίτες να εκφραζόμαστε μέσω των φορέων μας και αυτό το σύστημα, γιατί αυτό το νόημα έχει, να μην εισακούονται. Στην πράξη ακυρώνεται ο δημοκρατικός προγραμματισμός, και, κυρίως, η ισχύς της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας, η φωνή του πολίτη στο γίγνεσθαι της περιοχής του. Είπατε όμως ότι υπάρχει ήδη αντίδραση στην ΕΕ για την επιχειρούμενη συγκεντροποίηση…

Β.Λ.: Υπάρχει συγκεκριμένη θέση και της ΚΕΔΚΕ, και της προηγούμενης και της νυν διοίκησης, που έλεγε ότι διαφωνούν με τις πέντε υπερπεριφέρειες και ότι είναι ένας συγκεντρωτικός θεσμός που προσπαθεί να ευνουχίσει ουσιαστικά τις τοπικές κοινωνίες. Η ΕΕ είναι ενήμερη και ήδη έχει εκφράσει αρκετές αμφιβολίες για τον τρόπο με τον οποίο θα επιλέγεται ποιο έργο θα μπαίνει ή όχι στο Δ΄ ΚΠΣ, εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, αν έχουμε εκατό έργα που πληρούν τις προϋποθέσεις, έχουν ωριμότητα, έχουν μελέτες τα περιβαλλοντικά τους, αλλά το ύψος των χρηματοδοτήσεων ικανοποιεί τις 50, το ερώτημα είναι ποιες θα είναι αυτές οι 50 και ποιος θα είναι αυτός που θα πάρει την απόφαση. Ο τρόπος που είχαμε μέχρι τώρα και προσπαθούν να τον διαιωνίσουν ήταν να παίρνει την απόφαση η κυβέρνηση, είτε στα ΠΕΠ η Διαχειριστική Αρχή με άμεσο προϊστάμενο τον περιφερειάρχη και άρα έπρεπε να πείσουμε αυτόν για την αναγκαιότητα του έργου. Σήμερα η απόφαση βαρύνει τον υπερπεριφερειάρχη. Βέβαια μας διαβεβαιώνουν οι περιφερειάρχες ότι η υπερπεριφέρεια είναι ένας τεχνικός θεσμός και ότι δεν υφίσταται. Για παράδειγμα, στη Μακεδονία και Θράκη που δημιουργείται μια τεράστια υπερπεριφέρεια, η μεγαλύτερη στην Ελλάδα, που θα περιλαμβάνει τρεις περιφέρειες, προσπαθούν να μας πείσουν ότι και πάλι παρά το ότι στην Ευρώπη θα φαίνεται ένα περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μακεδονίας – Θράκης ήδη με συμφωνία κυρίων το έχουν μοιράσει στα τρία, ένα ανήκει σε μας, ένα στην Κεντρική και ένα στη Δυτική Μακεδονία. Δηλαδή προσπαθούν έτσι ώστε να μη μπορεί μία περιφέρεια να τρέχει πιο γρήγορα από την άλλη. Γνωρίζουμε όμως ότι η Κεντρική Μακεδονία θα τρέχει πιο γρήγορα, γιατί ένα έργο στη Θεσσαλονίκη θα έχει τέτοιο λογαριασμό που θα απορροφάται γρηγορότερα, με αποτέλεσμα αυτοί που απορροφούν, να μη μπορούν εξαιτίας του ότι απορροφούν τα δικά τους πιο γρήγορα να τραβούν και χρήματα από αυτά που ανήκουν στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Και όλα αυτά γίνονται, υποτίθεται, κρυφά από την ΕΕ.

ΠτΘ: Πάντως παίζεται, κ. Λίτσο, και ένα παιχνίδι πραγματικά σε επίπεδο ποιότητας της δημοκρατίας. Είναι διαφορετικό να λειτουργεί το Περιφερειακό Συμβούλιο, ο δήμαρχος να μετέχει σε αυτό, να μετέχει στη διαμόρφωση της περιφερειακής ανάπτυξης πραγματικά όπως τη θέλει και τη θέλουμε, και διαφορετικά να αποφασίζει ένα κάποιο μακρά από την περιοχή κέντρο…

Β.Λ.: Ο απώτερος φόβος μιας κεντρικής εξουσίας που δεν έχει να κάνει μόνο με κάποιους αθηνοκεντρικούς εγκεφάλους, αλλά και με ανθρώπους που ασχολούνται με τη Βουλή είναι ότι μια πολύ ισχυρή περιφερειακή αιρετή διοίκηση με πόρους άμεσα ελεγχόμενους από αυτή και με αναφορά αυτής απευθείας στην ΕΕ ακυρώνει το διαμεσολαβητικό ρόλο των υπουργείων, μάλιστα μερικά υπουργεία θα αντιμετωπίσουν και υπαρξιακό πρόβλημα για το λόγο ύπαρξής τους σε μια κεντρική κυβέρνηση. Αν δούμε όμως ομοσπονδιακές χώρες θα δούμε ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει περίπου τέσσερα υπουργεία, άμυνας, παιδείας, υγείας και όλα τα άλλα τα έχουν οι περιφερειακές διοικήσεις, με δικούς τους ξεχωριστούς κανόνες από τους ομοσπονδιακούς. Για παράδειγμα, φορολογία δεν υπάρχει ίδια στη μια περιοχή και στην άλλη σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα, πέρα από κάποιους πόρους που διαμορφώνονται από τις τοπικές κοινωνίες. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να γίνει αυτό. Υπάρχει εμπειρία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τα δημοτικά τέλη δεν είναι τα ίδια στους δήμους και υπάρχουν τεράστιες αποκλίσεις σε γειτονικούς δήμους. Η κάθε τοπική κοινωνία θέτει τις δικές της προτεραιότητες και φορολογεί ακριβά αυτό που πρέπει να φορολογήσει και αφήνει αφορολόγητο κάτι άλλο. Μία γειτονική αυτοδιοίκηση μπορεί να θεωρήσει ακριβώς το αντίθετο. Άρα δεν είναι τόσο ξένο να έχουμε διαφορετικό φορολογικό σύστημα, για παράδειγμα περιφερειακό φορολογικό σύστημα στη χώρα. Ήδη το έχουμε δοκιμάσει, αλλά ίσως μας διαφεύγει. Αυτό που λέω είναι ότι φοβίζει τη Βουλή να πάρει αποφάσεις για μια αιρετή αυτοδιοίκηση, όπου οι περιφερειακοί βουλευτές θα είναι ισχυρότεροι από τους εθνικούς, γιατί αυτοί θα διαχειρίζονται τα χρήματα. Όλη η ιστορία είναι ακριβώς στο αν τα χρήματα θα τα διαχειρίζεται το Υπουργείο Οικονομικών της κυβέρνησης ή της περιφέρειας. Σήμερα βλέπουμε τους εθνικούς βουλευτές να είναι διστακτικοί να εκχωρήσουν σε μια περιφερειακή διοίκηση εξουσίες. Τα κόμματα κατεβαίνουν στις εκλογές και αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουν και τα δύο κόμματα εξουσίας τι εννοούν όταν μιλούν για αιρετή περιφερειακή διοίκηση. Το ερώτημα είναι αν θα διαχειρίζονται απευθείας τους πόρους αυτές οι περιφερειακές διοικήσεις ή και πάλι θα πρέπει να πηγαίνουν μέσω του Υπουργείου Οικονομικών. Και σήμερα γίνεται μία απίστευτη διαδρομή χρημάτων. Ένα παράβολο πληρώνεται σε μια περιοχή, εισπράττεται από μια ΔΟΥ, αποδίδεται στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους για να ξαναγίνει η μοιρασιά να’ ρθει στο Παρακαταθηκών και Δανείων της περιοχής, για να’ ρθει ξανά πίσω, από το ίδιο γραφείο που έφυγε. Και στη διαδρομή χάνει το 70% της αξίας του με την παρακράτηση του ενός και του άλλου και επιστρέφεται το 30% εκεί που έπρεπε να γυρίσει. Για παράδειγμα, τα τέλη κυκλοφορίας το 50% των οποίων παραλαμβάνουν οι δήμοι, αλλά, αφού εισπραχθούν από τις ΔΥΟ, πάνε στο Υπουργείο Οικονομικών και μετά να αποδίδονται στους δήμους. Αυτά είναι φαινόμενα που σε μας μπορεί να προκαλούν οργή, σε κάποιους χαμόγελα συμπάθειας και στην ΕΕ σκεπτικισμό για το πόσο ικανοί είμαστε να διαχειριστούμε τα χρήματα που μας δίνουν.

«Καποδίστριας 2» με κίνητρα και αντικίνητρα

ΠτΘ: Ποια είναι η άποψή σας για το θέμα του Καποδίστρια 2; Είστε έτοιμοι σαν δήμοι για το θέμα αυτό;

Β.Λ.: Ο δήμος Αιγείρου και τώρα έχει έτοιμη πρόταση την οποία θεωρεί ότι δεν πρέπει να βγει, εφόσον το θέμα δεν το έχει ανοίξει η κυβέρνηση. Τα κυβερνητικά προγράμματα των δύο κομμάτων εξουσίας αναφέρουν ότι οδηγούμαστε σε δεύτερο βαθμό Καποδίστρια. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη ειλικρίνεια και τόλμη. Στο θέμα του Καποδίστρια υπάρχουν αγκυλώσεις και υπήρχαν και την εποχή που έγινε ο πρώτος Καποδίστριας. Είναι υποκριτικό να λέμε ότι ο δεύτερος Καποδίστριας θα πρέπει να γίνει αποκλειστικά και μόνο σε εθελοντική βάση, γιατί ίσως να αφήσουμε μικροτοπικά και μικροκομματικά συμφέροντα να αναστείλουν μια πολύ σημαντική προσπάθεια, όπως είναι η συνένωση των πρωτοβάθμιων ΟΤΑ. Εθελοντικές συνενώσεις προβλέπονται στη νομοθετική μας ιστορία περίπου από το 1974. Οι μόνες πραγματικές συνενώσεις έγιναν το ‘98 και δεν ήταν το καλύτερο που μπορούσε να γίνει, ήταν όμως το λιγότερο χειρότερο και τελικά απέδωσε στις τοπικές κοινωνίες. Αυτά που έγιναν με τους καποδιστριακούς δήμους ούτε σε 50 χρόνια δεν θα τα βλέπαμε με τις κοινότητες. Το ίδιο πιστεύω ότι θα γίνει και στη συνέχεια. Σήμερα λένε ναι στο δεύτερο Καποδίστρια «αλλά μην ανησυχείτε δήμαρχοι και τοπικοί παράγοντες, όλα θα γίνουν με τη συναίνεσή σας». Το οξύμωρο είναι ότι εκεί που θέλουμε είμαστε συγκεντρωτικοί και εκεί που πρέπει θυμόμαστε ότι πρέπει να έχουμε και τη συναίνεση των τοπικών κοινωνιών. Μικροκομματικά συμφέροντα στο θέμα του «Καποδίστρια 2» θα πρέπει να μπουν στην άκρη, να δοθεί μια περίοδος διαβούλευσης, αλλά να δοθεί και μια καταληκτική ημερομηνία ότι όσοι δεν προχωρήσουν σε εθελοντικές συγκεντρώσεις με τα συγκεκριμένα κίνητρα τι επιπτώσεις θα έχουν. Πρέπει να του βρεις και το αντικίνητρο στην περίπτωση που δεν το κάνει τι θα υποστεί. Για παράδειγμα, όσοι συνενωθούν να έχουν διπλάσιους, τριπλάσιους, τετραπλάσιους πόρους, ας το κρίνει η κυβέρνηση, ας το παρέξει ως κίνητρο, όσοι δεν συνενωθούν στη συγκεκριμένη ημερομηνία να έχουν υποπολλαπλάσιους κατά 50% κατά 70%, ώστε να ξέρει κανείς ότι θα προχωρήσει πιο κάτω αν δεν συνενωθεί.

ΠτΘ: κ. Λίτσο σας ευχαριστούμε πολύ.

Β.Λ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.