Νεανικη πνοη στο Κοινοβουλιο

Ο δρόμος της «Βουλής των Εφήβων» έχει πια τη δική του ιστορία. Είναι ένας δρόμος συμμετοχής και συνάμα σύγκλισης των προβληματισμών χιλιάδων εφήβων, μια διαδρομή συνέχειας χωρίς παρασκήνια και σκοτεινές γωνίες. Η φετινή συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί από τις 13 έως και τις 17 Σεπτεμβρίου, στην οποία και θα συμμετέχουν τρεις έφηβοι βουλευτές του Νομού μας. Πρόκειται για τους Γιώργο Τζωρτζίδη, μαθητή του 3ου λυκείου, Ευσταθάκη Ασημένια, μαθήτρια του 2ου λυκείου και την Τσατλίδου Μαρία, μαθήτρια του 1ου λυκείου.

Οι τρεις νέοι δίνουν μέσα από τη συζήτηση το δικό τους στίγμα και τη δική τους άποψη για θέματα, όπως ο θεσμός της Βουλής των Εφήβων, η πολιτική και οι πολιτικοί ή τα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος, αποστομώνοντας τους μεγάλους που τους κατηγορούν για ανωριμότητα, αδιαφορία και αδράνεια.

Αβάσταχτο στις φετινές συνεδριάσεις θα είναι σίγουρα το κενό από την απώλεια του αιώνιου έφηβου- προέδρου της Βουλής των Εφήβων- Αντώνη Σαμαράκη, ο οποίος ήταν συνεχώς δίπλα στους νέους, συμμετείχε στους προβληματισμούς τους και τους έδειχνε τον δρόμο της ζωής τονίζοντας ότι δεν «Ζητείται Ελπίς», αλλά υπάρχει.

Πολλές φορές τους ονομάζουμε φερέφωνα των γονιών τους, λες και οι έφηβοι δεν έχουν την κρίση να σταθμίσουν γεγονότα και καταστάσεις, δεν έχουν άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Ακούμε, ωστόσο, τη φωνή τους μία φορά το χρόνο κατά τη διάρκεια του προγράμματος της Βουλής των Εφήβων, όπου κάνοντας εύστοχες παρατηρήσεις για τα πράγματα που τους προβληματίζουν- καταθέτοντας λύσεις μέσα από τις πρωτότυπες ιδέες τους για ένα κόσμο καλύτερο, έτσι όπως τον ονειρεύονται- ότι είναι ενεργοί πολίτες. Άλλωστε, η συνεχώς αυξανόμενη κάθε χρόνο συμμετοχή- 24.000 ήταν περίπου οι φετινές- στο διαγωνισμό για την συμμετοχή των νέων στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Βουλής. δείχνει ότι υπάρχουν σήμερα νέοι που νοιάζονται.

Σε λίγες μέρες, έφηβοι από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και ομογενείς θα ανταλλάξουν τις εμπειρίες τους, τα συναισθήματά τους, τις ιδέες τους, σ’ έναν δημόσιο λόγο, παραθέτοντας τα προβλήματα που μαστίζουν τη γενιά τους, αλλά και την κοινωνία μας γενικότερα. Με αφορμή τη συμμετοχή των τριών εφήβων από την Κομοτηνή στις φετινές εργασίες της Βουλής των Εφήβων, ο ΠτΘ μιλά σήμερα μαζί τους. Η πρώτη ερώτηση που κάνουμε στους έφηβους σαφώς έχει να κάνει με το αντικείμενο των εργασιών τους, το θέμα που ανέπτυξαν και τους έδωσε τη δυνατότητα για διάκριση και συμμετοχή στο θεσμό της Βουλής των Εφήβων.

Ο Γιώργος Τζωρτζίδης έγραψε για το κατά πόσο μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολιτικό παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και σε οικονομικό ούτως ώστε να αναδειχθεί αυτή σε ατμομηχανή της παγκοσμιοποίησης και να μην ακολουθεί απλώς μια Αμερική που άγεται και φέρεται ανάλογα με την πολιτική ηγεσία των καιρών της, αλλά να αναδείξει μία σταθερή πολιτική κατεύθυνση για την παγκοσμιοποίηση, μια πολιτική της ειρήνης και της συνεργασίας. «Εχει αποδειχθεί, μελετώντας την ιστορία των τελευταίων πενήντα ετών, ότι η Αμερική ανάλογα με την πολιτική ηγεσία που είχε κατά καιρούς, αλλά και ανάλογα με τα συμφέροντά της και τα lobby που την επηρέαζαν, συμπεριφερόταν χωρίς να έχει κάποιους σταθερούς θεσμούς. Το μόνο που τη συγκρατούσε ήταν ο ψυχρός πόλεμος και η Σοβιετική Ένωση, μετά την κατάρρευση όλα τα δόγματα της εξωτερικής πολιτικής κατέρρευσαν κι έχει αναδειχθεί σ’ έναν συμφεροντολόγο, ο οποίος επεμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο προσπαθώντας να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των επιχειρηματιών του χωρίς να ενδιαφέρεται. Χρησιμοποιεί πάντα ως πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τον ΟΗΕ, τον οποίο δημιούργησε για έναν σκοπό και τώρα πλέον, εφόσον δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει σύμπνοια μεταξύ δύο αντιπάλων, καταργείται». Αφορμή του Γιώργου για το παραπάνω θέμα ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ: «Την εποχή που κληθήκαμε να γράψουμε τις εργασίες μας η ΝΕΤ είχε εικοσιτετράωρη κάλυψη του πολέμου και κλεφτά, σε διάφορα διαστήματα της ημέρας, όσο βρισκόμουν σπίτι, παρακολουθούσα χωρίς να το αμελώ, διάβαζα εφημερίδες και ενημερωνόμουν για τις εξελίξεις και σταδιακά διαμόρφωσα μία οπτική για το θέμα, για την οποία θέλησα να γράψω επειδή είχα αποκομίσει αρκετές γνώσεις απ’ αυτή τη διαδικασία».

Ο Γιώργος έγραψε για δεύτερη φορά εργασία για τη Βουλή των Εφήβων. Την πρώτη αναφέρθηκε στα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταπάτησή τους, «δεν εστίασα όμως στην ουσία στα ανθρώπινα δικαιώματα, η οποία ήταν ο νεοσυντηρητικός φιλελεύθερος ιμπεριαλισμός της Αμερικής και όχι το αν αυτά θα καταπατηθούν. Πιστεύω αυτή τη φορά κατάφερα να εστιάσω καλύτερα την κατάσταση, προσδιόρισα περισσότερο τα αίτια», υποστηρίζει.

Ο ίδιος συμμετείχε σ’ ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα με διαγωνισμό έκθεσης και επισκέφτηκε μαζί μ’ άλλους μαθητές το Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο. «Η Ευρώπη με εμπνέει σαν ιδέα, με συγκίνησε πάρα πολύ το γεγονός ότι χτίζεται ένα τέτοιο οικοδόμημα πολυπολιτισμικότητας. Πιστεύω ότι δεν πρέπει καν να συζητάμε για ιδιαιτερότητες περιοχών η λαών, πρέπει να ριζώσει στη συνείδησή μας ότι όλοι μέσα σ’ αυτήν την ευρωπαϊκή επικράτεια έχουμε τα ίδια δικαιώματα και να μην συζητάμε καν για το αν κάποιος θα έχει παραπάνω από τον άλλο», αναφέρει με έμφαση.

Η Ασημένια Ευσταθάκη έγραψε για το γέλιο και την έλλειψή του στην εκπαίδευση. «Επεσήμανα την έλλειψή του γενικά στη ζωή, για τις ευεργετικές ιδιότητες που έχει στον άνθρωπο και ανέφερα τρόπους αντιμετώπισης της έλλειψής του από τα σχολεία. Εβαλα και κάποιες φωτογραφίες με ανθρώπους χαρούμενους και παρότρυνα τα άτομα να μην το βάζουν κάτω και να στεναχωριούνται, γιατί το γέλιο είναι πολύ σημαντικό. Το γέλιο είναι πηγή ζωής», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Υπάρχουν γύρω μας πολύ αγχωμένοι και σκυθρωποί άνθρωποι», αυτός ήταν ο λόγος που της κίνησε το ενδιαφέρον: «Όλοι είναι εργασιομανείς, έχουν αφοσιωθεί όλοι στις δουλειές και το παραμερίζουν παρόλο που είναι τόσο σημαντικό».

Η Μαρία Τσατλίδου έγραψε για το πώς αντιμετωπίζουν στη Νότια Ελλάδα τους ανθρώπους της περιοχής μας λόγω της μειονότητας. «Δικαιολόγησα με κάποια επιχειρήματα ότι είμαστε πέρα για πέρα Έλληνες, παρόλο που το αμφισβητούν πολλές φορές. Ανέφερα και κάποιες προτάσεις για το πώς θα μπορούσε να αλλάξει αυτό. Εφ’ όσον μου δόθηκε το βήμα στη Βουλή των Εφήβων θεώρησα σημαντικό να γράψω κάτι για τον τόπο μου. Αυτά που άκουγα και είχα ζήσει μέσα από κάποιες εμπειρίες συμμαθητών μου και δικών μου ανθρώπων, δε μου άρεσαν, δεν ήταν κολακευτικά. Τα σχόλια που ακούγονται πιο κάτω για εμάς υποβαθμίζουν την περιοχή. Χρησιμοποίησα κάποιες ιστορικές πηγές, βιβλία που αφορούν το νομό για να αποδείξω την ελληνικότητα της περιοχής. Έγραψα ότι έχουν γίνει αρκετά λάθη γενικά στην αντιμετώπιση της μειονότητας κυρίως από την πλευρά της πολιτείας. Παρόλο που μας αμφισβητούν, φέρουν μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση και τα ακραία περιστατικά που έχουν γίνει κάποιες φορές. Στο τέλος έγραψα τις προτάσεις μου που αφορούν κυρίως στην παιδεία, γιατί αν δεν υπάρχει κατάλληλη παιδεία τόσο στους χριστιανούς όσο και στους μουσουλμάνους, δε θα αλλάξουν ουσιαστικά τα πράγματα σε κανέναν τομέα», υπογραμμίζει η Μαρία.

Και οι τρεις τους ήθελαν πολύ να συμμετέχουν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Βουλής των Ελλήνων, το οποίο ως κύριο σκοπό έχει την καλλιέργεια θετικής στάσης των νέων απέναντι στην αξία «συμμετοχή στα κοινά», καθώς και τη μύησή τους στις αξίες, τους κανόνες και τις πρακτικές της δημοκρατίας.

Στέκονται κριτικά απέναντι στο θεσμό, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει δεχθεί αρνητική κριτική. «Πιστεύω ότι τα θέματα θα έπρεπε να είναι πιο πρωτότυπα. Σε κάποιο έντυπο που μας έδωσαν έγραφε ότι η Βουλή των Εφήβων έχει γίνει πλέον μια παρωδία ελεύθερης σκέψης. Ναι μεν δεν το έχω ζήσει ακόμη από μέσα, αλλά πιστεύω ότι ισχύει εν μέρει», υποστηρίζει η Μαρία.

Ο θεσμός της Βουλής των Εφήβων ενθουσιάζει τον Γιώργο καθώς, όπως αναφέρει, «προάγει νέες αντιλήψεις στο χώρο των ανηλίκων, δεδομένου ότι δεν πολιτικοποιούνται παρά μόνο όταν γίνουν φοιτητές και ενταχθούν σε κάποια οργάνωση. Βοηθάει στο να αποκτήσουν μία άλλη αντίληψη, τους δημιουργεί μία ικανότητα κριτικής σκέψης απέναντι στην πολιτική και τους παρέχει τη δυνατότητα να την εκφράσουν. Αυτή η δυνατότητα δεν τους δίνεται στην καθημερινότητα».

Αναφέρονται και στην απουσία του αιώνιου έφηβου και πολύ αγαπητού προέδρου της Βουλής των Εφήβων, Αντώνη Σαμαράκη. «Θα μας λείψει πολύ», λέει η Μαρία, ενώ η Ασημένια προσθέτει: «Στεναχωρήθηκα πολύ γιατί ήταν ένας φίλος μας που δυστυχώς έφυγε. Η απουσία του θα είναι ιδιαίτερα αισθητή. Επίσης, μεγάλη απώλεια θα είναι και τα παιδιά που σκοτώθηκαν στα Τέμπη, γιατί κάποια από αυτά θα ήταν μαζί μας».

Με τη σειρά του ο Γιώργος αναφέρει ότι του προκάλεσε βαθύτατη θλίψη ο θάνατος του Αντώνη Σαμαράκη: «Διάβαζα και μόλις άκουσα την είδηση στο ραδιόφωνο σταμάτησα και είδα τα βιβλία του που έχω στη βιβλιοθήκη μου. Δε μπορώ να πω ότι θα πάω με τόση μεγάλη χαρά, ανυπομονούσα να τον δω, ήταν κι ένα κίνητρο για να πάω στη Βουλή. Ήθελα πολύ να τον συναντήσω και να μιλήσω μαζί του και για τα βιβλία του, αλλά δυστυχώς αυτό δεν θα γίνει. Άνθρωποι σαν τον Αντώνη Σαμαράκη είναι απαραίτητοι στις κοινωνίες μας, μας καθοδηγούν και μας δείχνουν τους δρόμους της ζωής, γιατί έχουν συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση, την οποία θα αποκτήσουμε όταν γίνουμε σαν αυτούς.

Ακόμη, θα πρέπει οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας γενικά να αποτελέσουν το βατήρα εκκίνησης της κοινωνίας μας κι όχι να τους πετάμε στα ιδρύματα, να τους αφήνουμε στο έλεος του καύσωνα και των δημοσίων υπηρεσιών».

Κριτικά, επίσης, στέκονται και απέναντι στο εκπαιδευτικό σύστημα, μια και οι τρεις τους θα κληθούν να δώσουν πανελλήνιες. Ο Γιώργος θα είναι φέτος στην τρίτη λυκείου και στοχεύει στην εισαγωγή του σε κάποιο πανεπιστήμιο, ενώ η Μαρία και η Ασημένια δίνουν για πρώτη φορά εξετάσεις καθώς θα πάνε στη δευτέρα λυκείου και οι εξετάσεις θα αποτελέσουν μία εμπειρία για τις επόμενες και πιο καθοριστικές για το μέλλον τους.

«Απαιτεί πολλές ώρες διάβασμα και πρόσθετης διδασκαλίας, είτε σε φροντιστήρια είτε σε ιδιαίτερα, γιατί δυστυχώς το σχολείο δεν καλύπτει όλες τις ανάγκες που απαιτεί το εκπαιδευτικό σύστημα. Έτσι, για να τα βγάλει κάποιος πέρα και να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα θα πρέπει να κάνει αρκετές θυσίες», αναφέρει η Μαρία και με τη σειρά της η Ασημένια προσθέτει: «Οι ώρες που θα χρειαστεί να διαβάζουμε είναι περισσότερες και λιγότερες εκείνες που θα βγαίνουμε. Τα φροντιστήρια είναι αναπόφευκτα, αλλά αξίζει να κάνεις κάποιες θυσίες όταν έχεις κάποιους στόχους». Ο Γιώργος με τη σειρά του πιστεύει ότι θα πρέπει να συσταθεί μία διακομματική επιτροπή, η οποία θα λειτουργεί ανεξαρτήτως εκλογών και εκλογικών αναμετρήσεων: «Θα πρέπει να συσταθεί μία επιτροπή που θα αποφασίζει για θέματα παιδείας, θα αναλαμβάνει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες, αλλά και θα σχεδιάζει όχι μία βραχυπρόθεσμη φιλολαϊκή πολιτική, αλλά με ορίζοντα, ώστε να υπάρχει μία σύμπνοια μεταξύ της παιδείας και των εργασιακών απαιτήσεων. Να μην φτάνουμε στο σημείο να βγαίνουν εφημερίδες με ένθετα που κάνουν μετρήσεις για το κατά πόσο έχει ζήτηση το επάγγελμα του γιατρού, του δικηγόρου, του γεωπόνου. Πιστεύω ότι πρέπει να απαγκιστρωθούμε από τη λογική της παροχής πριν τις εκλογές, να μη συζητιέται η κατάργηση των εξετάσεων στη δευτέρα λυκείου τη στιγμή που είναι μία σημαντική εμπειρία. Ο αριθμός των μαθημάτων είναι μεγάλος, ίσως τα εννιά μαθήματα θα ’πρεπε να γίνουν έξι, το μοναδικό που πλεονάζει στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι η ποσότητα ύλης».

Οι έφηβοι δεν διστάζουν να κριτικάρουν και τη σημερινή πολιτική και να πουν τι λείπει απ’ αυτήν σήμερα, ενώ οι ίδιοι δεν ονειρεύονται να γίνουν πολιτικοί, ιδίως με τη σημερινή εικόνα που επικρατεί και, κυρίως, γιατί είναι ακόμη πολύ νωρίς να το αποφασίσουν. «Είναι πολύ απρόσωπα τα πράγματα, πολλά λέγονται, αλλά δυστυχώς λίγα γίνονται. Πιστεύω ότι από την πολιτική λείπει το χιούμορ, φαίνονται όλοι τόσο σοβαροί», αναφέρει η Ασημένια. «Αυτό που υπάρχει στην πολιτική είναι η υποκρισία. Κάτι που με ενοχλεί και είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρώ στις δημόσιες εμφανίσεις των πολιτικών, αυτά που λένε κι ο τρόπος που φέρονται φαίνονται πολύ ψεύτικα».

Ο Γιώργος θεωρεί ότι από την πολιτική σήμερα λείπει η σχέση της με την πραγματικότητα των πολιτών: «Πιστεύω ότι έχουν αγκυλωθεί όλοι μας οι πολιτικοί σ’ ένα σύστημα που τους έχει αποκόψει, περιορίζεται η σχέση τους με τους ψηφοφόρους τους. Αυτό που φταίει, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι δεν υπάρχουν απαιτήσεις από την κοινωνία απέναντι στους πολιτικούς, αλλά ελπίζω ότι η κατάσταση θα αλλάξει».

Τέλος, απαντούν στο ερώτημα κατά πόσο ουσιαστική θεωρούν ότι μπορεί να είναι η παρέμβασή τους στα κοινά της Βουλής των Εφήβων.

«Δεν ξέρω αν ακούγονται όλα όσα λέμε, ακόμη και οι εύστοχες παρατηρήσεις και οι ωραίες ιδέες δεν γνωρίζουμε κατά πόσο λαμβάνονται υπ’ όψιν. Εφόσον όμως θα δίνεται το βήμα θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε», αναφέρει η Μαρία. «Εμένα δεν μου αρέσει το γεγονός ότι έχει πάρει η Βουλή των Εφήβων αυτόν τον πανηγυρικό χαρακτήρα. Είναι ένα ευχάριστο γεγονός της οποίας η σπουδαιότητα κι ο αρχικός της ρόλος έχουν κάπως παραμεριστεί. Εμείς πηγαίνουμε για να πούμε τις προτάσεις μας και να ακουστεί η φωνή μας αλλά και θα μας δοθεί η ευκαιρία, μέσα από τη γνωριμία μας με άλλα παιδιά, να δούμε και τα προβλήματα που υπάρχουν έξω από τα στενά όρια του Νομού μας, αλλά και της Ελλάδας», προσθέτει η Ασημένια.

Από την πλευρά του ο Γιώργος θεωρεί ότι «δεν είμαστε επιτροπές ειδημόνων, αλλά ωστόσο ακούγονται πολύ πρωτότυπες λύσεις σε πολλά θέματα» για να συμπληρώσει λέγοντας πως «το σύνθημα της Βουλής των Εφήβων είναι η “φαντασία στην εξουσία”, οπότε είναι λογικό να υπάρχει μία προσπάθεια στο να είναι η παρέμβαση των εφήβων όσο πιο ουσιαστική γίνεται. Ωστόσο, εξακολουθούμε να είμαστε ανήλικοι και υπό την αιγίδα της Βουλής. Μπορούν όμως στο πλαίσιο του διαλόγου και της προαγωγής αυτού μέσα στην κοινωνία να συζητούνται οι απόψεις μας στην ολομέλεια».

Μπάμπης Καλπάνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.