Νεα χρονια σημαινει νεες ελπιδες …

Ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα που ο άνθρωπος δεν το συνειδητοποιεί με τις καθημερινές του ασχολίες και τα τρεχάματα. Σαν χθες είχαμε μπει στο 2004 και ήδη το έχουμε αφήσει πίσω μας με καλές και κακές αναμνήσεις για να υποδεχτούμε το 2005. Ήδη έχουμε αφήσει πίσω μας μια εβδομάδα. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν το κατάλαβα καν…

Η κάθε χρονιά σημαίνει για τον άνθρωπο μια νέα ελπίδα, μια νέα αρχή… Πρόκειται για μια νέα ελπίδα που ανατέλλει ως προς το να πραγματοποιηθούν όνειρα, τα οποία είχαν αναβληθεί την προηγούμενη χρονιά…Όπως ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του, έτσι και η κάθε κοινωνία έχει τα δικά της κοινά όνειρα και ελπίδες. Ειδικότερα για τις κοινωνίες σαν τις δικές μας, με μειονότητες που ζουν με ένα σωρό προβλήματα, η κάθε νέα χρονιά σημαίνει μια ελπίδα ως προς την επίλυση αυτών… Αλλά εάν είστε μέλος της Τουρκικής Μειονότητας Δ. Θράκης , οφείλετε να μεταθέτετε αυτές τις ελπίδες σας κάθε φορά για την επόμενη χρονιά. Διότι και τα χρόνια να περάσουν και οι κυβερνήσεις να αλλάξουν, τα προβλήματα της μειονότητας παραμένουν τα ίδια. Τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια εδώ και 30 χρόνια ή και παραπάνω. Η Εκπαίδευση, η Μουφτεία, τα Βακούφια και το πρόβλημα της ταυτότητας…

Όσο και να λένε ότι «το μόνο που δεν αλλάζει είναι η ίδια η αλλαγή», αυτή η ρήση δεν έχει και πολύ μεγάλη ισχύ για την μειονότητα. Ναι, μπορεί να ισχύει για την Ελληνική Μειονότητα της Ιστανμπούλ, ειδικότερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Διότι η Τουρκία επέστρεψε τα περιουσιακά στοιχεία των μειονοτικών ιδρυμάτων… Αλλά, όταν γίνεται λόγος για την Τουρκική Μειονότητα της Δ. Θράκης, θα πρέπει να αλλάξουμε την προαναφερθείσα ρήση κάπως έτσι: «Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η ύπαρξη των μειονοτικών προβλημάτων»… Όταν το θέμα μας είναι τα μειονοτικά προβλήματα, ο χρόνος είναι σαν να μη κυλά καθόλου. Έχει σταματήσει στη χούντα του 1967… Μήπως θέλετε παραδείγματα; Αναρίθμητα… Για να είναι όμως κάπως πιο επίκαιρα, απλά αναφέρουμε το τελευταίο, το οποίο βιώσαμε από κοντά. Το πρόβλημα των βακουφιών… Καθώς εμείς περιμέναμε να γίνουν εκλογές για την ανάδειξη της Διαχειριστικής Επιτροπής, η κυβέρνηση παρέτεινε για άλλα δυο έτη την θητεία της «Διοριζόμενης Διαχειριστικής Επιτροπής»… Εναποθέσαμε δηλαδή τις ελπίδες μας για μια άλλη «άνοιξη». Πρόβλημα; Ή ποιος νοιάζεται; Έτσι και αλλιώς μάθαμε να ζούμε με αυτά τα προβλήματα. Θα το εκδώσουμε το άρθρο, θα το αποδοκιμάσουνε για να τελειώνουμε. Φτάνει να έχουμε βολευτεί και να έχουμε γεμίσει τις τσέπες μας!

Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι τα μειονοτικά προβλήματα και η ελπίδα που τρέφουμε για την επίλυση τους δεν εξαντλείται. Δεν γίνεται να μην τρέφουμε ελπίδες, ιδιαίτερα όταν διαβάζουμε την απάντηση που έδωσε και ο Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης κατά τη συνέντευξη τύπου καθώς ρωτήθηκε από έναν συνάδελφο σχετικά με τις εκλογές στα βακούφια. «Δεν μπορεί να περιμένουμε να γίνουν σε 10 μήνες, όσα δεν έγιναν σε 30 χρόνια» (!)… Είναι σαν να λέμε «Η ελπίδα είναι το ψωμί του φτωχού»…

Έτσι και αλλιώς, την μέρα που εξαντλείται η ελπίδα, δεν τελειώνει και η ζωή; Ο θεός να μην αφήνει κανέναν χωρίς ελπίδα και ψωμί… Με την ευχή να υποδεχόμαστε την κάθε νέα χρονιά με νέες και όχι παλιές ελπίδες…

Σεζέρ Ριζά

Τζουμχουριέτ

14/01/2004

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.