«Να απενοχοποιηθει το κερδος»

Η συνομιλία μας με τον Γενικό Γραμματέα της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών – Βιοτεχνών – Εμπόρων Ελλάδας, κ. Σκορίνη Νικόλαο έγινε στη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Ξάνθη με αφορμή την περιφερειακή σύσκεψη των ΟΕΒΕ. Ένα από τα «εκτός ημερησίας» ζητήματα που κατέστη σαφές κατά τις εργασίες της συνάντησης, υπήρξε η απογοητευτική για τους περισσότερους από τους παρευρισκόμενους διαπίστωση ότι η θέση που καταλαμβάνουν στο σώμα τής εθνικής οικονομίας, παρότι καίριας σημασίας όντας «ραχοκοκαλιά», αδυνατεί να εξυπηρετήσει την προώθηση σε νομοθετικό επίπεδο και άρα την ικανοποίηση των «μικρών» και λιγότερο «μεσαίων» συμφερόντων τους… Την ίδια ώρα, ο όρος «ραχοκοκαλιά» φαίνεται να ταιριάζει γάντι σε μια και μόνη περίπτωση: της μόνιμης στήριξης που παρέχει ή αναγκάζεται να παρέχει στις διαρκείς ή έκτακτες ταμειακές ανάγκες του κράτους… Το οξύμωρον του σχήματος δεν άφησε απροβλημάτιστους τους συμμετέχοντες στη σύσκεψη επαγγελματίες, των οποίων η βάση αμφισβητεί, στην προσπάθειά της να ερμηνεύσει το φαινόμενο, ακόμη και την αποτελεσματικότητα της ίδιας τής τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής της έκφρασης…

Το σχόλιο που έκανε για το θέμα ο πρώην, και επί σειρά ετών, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Ξάνθης, Ευστράτιος Σερραίος, μιλώντας στον ΠτΘ, εκφράζει τη διάχυτη στο χώρο εντύπωση και δεν αποκλίνει δραματικά από την άποψη που έχει για τα πράγματα η σημερινή διοίκηση της ΟΕΒΕ Ξάνθης: «…τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζαμε οι μικρομεσαίοι πριν τριάντα χρόνια… Γιατί όλοι όσοι πέρασαν από τη διακυβέρνηση της χώρας έκαναν το ίδιο: ενώ πριν βγουν εμφανίζονται να είναι δίπλα στις Ομοσπονδίες, στη ΓΣΕΒΕΕ, στους μικρομεσαίους, μόλις πάρουν την εξουσία τα ξεχνούν όλα και εφαρμόζουν άλλα από αυτά που έλεγαν, με αποτέλεσμα τα προβλήματα να παραμένουν άλυτα. Σήμερα, θεωρώ ότι είναι ευκαιρία, με τη νέα κυβέρνηση – γιατί όλοι μας ξέρουμε πως όταν ξεκινάει κανείς με όρεξη και με θέληση, μπορεί να λύσει ορισμένα προβλήματα – θα πρέπει δυναμικά η ΓΣΕΒΕΕ να διεκδικήσει λύσεις και αν χρειαστεί να κατεβάσουμε τον κόσμο μας στην Αθήνα».

Τι λέει όμως για τα ίδια ζητήματα ο εκπρόσωπος της Διοίκησης της ΓΣΕΒΕΕ;

Το συνδικαλιστικό έλλειμμα, η ενοχοποίηση του κέρδους, η υποταγή του κράτους στη μεγάλη οικονομική ισχύ, η εκμετάλλευση του κατακερματισμού που διακρίνει το χώρο των μικρομεσαίων, αλλά μήπως και η αδυναμία της ΓΣΕΒΕΕ για αποτελεσματική εκπροσώπηση των συμφερόντων τους (;), είναι η δεξαμενή απ’ όπου αντλούνται οι απαντήσεις.

ΠτΘ: Τα προβλήματα κύριε Σκορίνη εμφανίζονται να είναι χρονίζοντα. Πού αποδίδεται την αιτία; Γιατί η ΓΣΕΒΕΕ και ο κόσμος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που εκπροσωπεί, εμφανίζεται ανίσχυρη να περάσει τις θέσεις της στις εκάστοτε κυβερνήσεις;

Απ.: Σίγουρα υπάρχουν και προβλήματα ενδογενή του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος. Και στον τρόπο που πορεύθηκε όλα αυτά τα χρόνια και στη μαζικότητά του και στη συμμετοχή του. Αλλά αυτό σιγά σιγά αλλάζει…

ΠτΘ: Αυτά τα ενδογενή προβλήματα ποια είναι; Να τα περιγράψουμε συνοπτικά, γιατί ίσως και να είναι το κρισιμότερο από τα αίτια που η λεγόμενη «ραχοκοκαλιά της οικονομίας» την οποία εκπροσωπείτε, δεν μπορεί να σταθεί όρθια και να σηκώσει μαζί της και την εθνική οικονομία;

Απ.: Έχουν να κάνουν οπωσδήποτε με το επίπεδο μαζικότητας του χώρου μας που δεν ήταν ανάλογο με τη μάζα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων – και χρησιμοποιώ τον όρο «μάζα» με την καλή έννοια. Σήμερα βέβαια, έχουμε ένα καλό ποσοστό συνδικαλισμένων, περί τα 130 χιλιάδες μέλη αριθμεί η ΓΣΕΒΕΕ πανελλαδικά σε σύνολο 600 περίπου χιλιάδων λειτουργουσών μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Δεν είναι το καλύτερο που μπορούμε να φανταστούμε αλλά συγκριτικά μιλώντας είναι βελτιωμένο σε σχέση με το παρελθόν και μάλιστα συμβαίνει σε μια εποχή δύσκολη όσον αφορά τη συμμετοχή του κόσμου στα συνδικαλιστικά όργανα.

Επίσης, τα ενδογενή προβλήματα έχουν να κάνουν και με το ζήτημα της επεξεργασίας προτάσεων από μέρους μας αλλά και αγωνιστικής διεκδίκησής τους. Βέβαια ο όρος «αγωνιστικός» είναι σχετικός με το πώς τον εννοεί ο καθένας. Δεν είναι μόνο να κλείσεις ένα μαγαζί ή να κατεβείς στους δρόμους αλλά πόσο μπορείς να περάσεις μέσα στην κοινωνία την ανάγκη ν’ αλλάξουν κάποια πράγματα. Πιστεύω ότι σήμερα αυτό το έχουμε πετύχει σε ένα βαθμό. Ότι δηλαδή, σήμερα μιλάνε όλοι με πολύ μεγαλύτερη προσοχή για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, πιστεύω ότι δεν είναι τυχαίο. Έχει γίνει μέσα από κόπους, μέσα από μια παρουσία, με θέσεις τις οποίες δεν μπορεί πλέον κανείς να προσπεράσει ή να αγνοήσει απαξιώνοντάς τες. Έχουν γίνει τμήμα των αναγκών της ελληνικής οικονομίας, πια και αν θέλετε, δεν υπάρχουν και άλλα περιθώρια σε τελική ανάλυση… Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κακά χάλια όσον αφορά την ανταγωνιστικότητά της… Και εκεί θα κριθούμε όλοι! Μπορεί να εμφανίζουμε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη τα τελευταία χρόνια αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στα μεγάλα έργα λόγω του Γ΄ΚΠΣ. Αλλά δεν την ίδια στιγμή η ελληνική οικονομία δεν έχει καμία απόδοση όσον αφορά το βαθμό ανταγωνιστικότητας, την αύξηση της απασχόλησης και την παραγωγικότητα. Αυτοί είναι οι τρεις βασικοί τομείς που θα κριθούμε τα επόμενα χρόνια και σ’ αυτούς σημαντικό ρόλο έχουν οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις. Αυτές που απασχολούν μέχρι εννέα άτομα δηλαδή και σήμερα είναι εντελώς ανίσχυρες μέσα στο υφιστάμενο περιβάλλον. Αν δεν γίνει κατανοητό από την κυβέρνηση και την οποιαδήποτε κυβέρνηση, όπως και από τις οργανώσεις και τους ίδιους τους επαγγελματίες, είναι σίγουρο ότι «επόμενη μέρα» δεν θα υπάρξει… Πρόκειται για προβλέψιμη εξέλιξη διότι ο ανταγωνισμός είναι σκληρός. Απλώς βρισκόμαστε στο οριακό σημείο όπου δεν θα υπάρχει συνέχεια αν δεν αλλάξουν ορισμένα πράγματα…

ΠτΘ: Η ευρωπαϊκή πολιτική εδώ και κάποια χρόνια έχει σημειώσει μια μεταστροφή ως προς την αντιμετώπιση της μικρομεσαίας επιχείρησης και το ρόλο της στο αναπτυξιακό γίγνεσθαι ή τουλάχιστον έπαψε να την αγνοεί ως μοχλό καταπολέμησης της ανεργίας χαρακτηρίζοντάς την «ραχοκοκαλιά»… Την ίδια ώρα σας ακούμε να λέτε ότι στην Ελλάδα το «στοίχημα» είναι να κατανοήσουν κάποιοι αυτή την παραδοχή! Η συζήτηση, με λίγα λόγια, περιστρέφεται ακόμα γύρω από το ποιοι θα πρέπει να αντιληφθούν τα αυτονόητα… Δεν είμαστε ήδη εκπρόθεσμοι;

Απ.: Επιτρέψτε μου να μην βλέπω τα πράγματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τόσο αισιόδοξα όσο καμιά φορά δείχνουν. Και εκεί υπάρχουν καθυστερήσεις όσον αφορά τη στρατηγική της… Σε επίπεδο θεωρητικού προσανατολισμού μέσα από τη στρατηγική της αγοράς του 2003 και όλων των άλλων Διασκέψεων που ακολούθησαν, αναγνωρίζεται αυτός ο ρόλος των μικρών επιχειρήσεων. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι σε πολλά πράγματα είναι πολύ μπροστά από την Ελλάδα, εξακολουθεί και εκεί να υπάρχει καθυστέρηση, μεγάλη γραφειοκρατία, το ζήτημα της στήριξης αυτών των επιχειρήσεων με πιο συγκεκριμένα μέτρα και γενικά δεν είναι ούτε εκεί τα πράγματα ρόδινα. Απλώς εμείς στην Ελλάδα, σε πάρα πολλά ζητήματα είμαστε ακόμη τριτοκοσμικοί… Δεν έχουμε ενσωματώσει την Κοινοτική νομοθεσία και τις Οδηγίες στο εθνικό μας πλαίσιο και πολλά από αυτά που έχουν νομοθετηθεί, δεν έχουν εφαρμοστεί… Εκεί καλείται η Πολιτεία κυρίως, να δράσει ώστε πραγματικά τα αναγκαία αυτά μέτρα να υπάρξουν και να αποδώσουν στην Ελλάδα. Μέχρι στιγμής σε σύγκριση με την Ευρώπη σημειώνουμε σημαντική καθυστέρηση και αυτό είναι ανησυχητικό.

ΠτΘ: Πού αποδίδετε σεις την αποστροφή των ελληνικών κυβερνήσεων στις θέσεις της ΓΣΕΒΕΕ και γενικότερα στην εφαρμογή μιας οικονομικής πολιτικής που έμπρακτα να στηρίζει τις μικρές επιχειρήσεις; Υπάρχει και μια ενοχοποίηση του επιχειρηματικού «κέρδους» στη χώρα μας η οποία όμως, θα έλεγα ότι, επιλεκτικά βαραίνει το χώρο που εκπροσωπείτε… Σε αντίθεση με το μεγάλο κεφάλαιο που φαίνεται να μην κινδυνεύει ούτε να υποφέρει από τέτοιας μορφής και σύνδρομα καταδίωξης… Θα ήθελα να το σχολιάσετε αυτό…

Απ.: Είναι γεγονός ότι για πολλά χρόνια στην Ελλάδα επικρατούσε, και δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί, η θεώρηση, ίσως πολιτική στη βάση της, του επιχειρηματικού κόσμου ως κόσμου «της κλοπής»… Είχε καθιερωθεί λοιπόν ως χώρος της φοροκλοπής και της απάτης… Πιστεύω ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο. Δικαιολογούσε και μέτρα αφαίμαξης των μικρών επιχειρήσεων από το κράτος, όπως της «συνάφειας» ή των «αντικειμενικών κριτηρίων»… Εδώ και είκοσι χρόνια παίζεται αυτό το παιχνίδι. Νομιμοποιούσε κατά κάποιο τρόπο αυτή η αντίληψη τα όποια μέτρα έπαιρνε η κάθε κυβέρνηση χτυπώντας τους μικρούς που ήταν αδύναμοι. Μια αδυναμία που οφείλεται στο ότι οι συνάδελφοι δεν έχουν αντιληφθεί την συνολική οικονομική και την αριθμητική υπεροχή τους σε σχέση με τους μεγάλους. Φυσικό επακόλουθο, οι κυβερνήσεις να μην «τα βάζουν» με τους μεγάλους αλλά να στρέφονται στους μικρούς για να αντλήσουν από το πιο ευάλωτο κομμάτι της οικονομίας το μερίδιο της αγοράς που ήθελαν. Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι υπήρχε και μία γενικότερη, λαθεμένη αντίληψη για το πού πρέπει να βασίσουμε την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Είναι φανερό ότι για την Ελλάδα έχει χαθεί το «παιχνίδι» με τις πολύ μεγάλες επενδύσεις, ιδιαίτερα στον παραγωγικό τομέα, καθώς υπάρχουν άλλες χώρες που το παίζουν καλύτερα και πιο ανταγωνιστικά… Η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στον αντίποδα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ως μοχλό πραγματικής ανάπτυξης αξιοποιώντας τη γεωγραφική κατανομή τους. Το ότι δεν έγινε αυτό, πιστεύω ότι ήταν ένα τραγικό λάθος, συνειδητό ή ασυνείδητο από τις εκάστοτε κυβερνήσεις το οποίο πληρώνουμε σήμερα και το πληρώνουμε όλοι…

ΠτΘ: Οι απόψεις της ΓΣΕΒΕΕ για τη φορολογική μεταρρύθμιση και τον αναπτυξιακό νόμο έχουν αποκρυσταλλωθεί σε προτάσεις;

Απ.: Για τη φορολογική μεταρρύθμιση έχουμε καταθέσει τις βασικές μας αρχές και κάποια επιμέρους ζητήματα. Δεν μας έχει δοθεί όμως από την πλευρά της κυβέρνησης κάποια «ατζέντα» συγκεκριμένη. Άρα δεν ξέρουμε τι θέλει και τι προτίθεται ν’ αλλάξει σε σχέση με το υπάρχον φορολογικό σύστημα.

Από το οποίο κάποια πράγματα πρέπει να μεταρρυθμιστούν και κάποια, κατά τη γνώμη μας, όχι. Ορισμένα που πέρασαν προεκλογικά και με δική μας παρέμβαση, όπως το αφορολόγητο αποθεματικό, τα οποία τα στηρίζουμε. Από κει και πέρα, αναμένουμε να δούμε τι θα συμπεριλάβει η κυβέρνηση στην «ατζέντα» της μεταρρύθμισης, που αναμένουμε να δώσει από το Σεπτέμβριο. Αυτό που μας ενδιαφέρει κυρίως όμως, είναι, το όποιο φορολογικό σύστημα πλέον δεν μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα από τη δυνατότητα ανάπτυξης που θα δίνει στις επιχειρήσεις. Πρέπει να έχει αναπτυξιακό χαρακτήρα, σταθερότητα, όχι πολυνομία, όχι γραφειοκρατία, όχι δυνατότητες παρεμβάσεων από τις οικονομικές εφορίες και τους άλλους μηχανισμούς στις μικρές επιχειρήσεις. Να απενοχοποιηθεί το κέρδος διότι αν υπάρξουν αξιόπιστες επιχειρηματικές μονάδες θα υπάρξει και αύξηση της απασχόλησης και αύξηση των εσόδων. Στο σημείο αυτό θα κριθεί το ζήτημα της εξέλιξης της ελληνικής οικονομίας. Στη φάση που είμαστε, θα ήταν αυτοκτονία να ληφθούν μέτρα φορολογικά τα οποία συνάδουν με οικονομίες αναπτυγμένες ως προς την παραγωγικότητά τους.

ΠτΘ: Πώς σχολιάζετε τη διεκδίκηση του δικαιώματός του να αρνηθεί ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας συμμόρφωσή του σε μέτρα όπως η «συνάφεια» ή η «περαίωση εκκρεμών υποθέσεων», ως μέσο ενεργούς αντίδρασής του στην επιχειρούμενη «καταστολή της ελευθερίας» του από αυτά; Είναι μια άποψη που εκφέρεται από συναδέλφους σας οι οποίοι επικαλούνται το τεκμήριο της «ειλικρινούς φορολογικής δήλωσης» για να καταγγείλουν τις συγκεκριμένες φορολογικές ρυθμίσεις ως «ληστρικές» και την πολιτική φιλοσοφία στην οποία στηρίζονται ως «υποκριτική»… Θα μπορούσε μια μαζική «απειθαρχία» και «πρόκληση» του κράτους από τους μικρομεσαίους να λειτουργήσει ως αποτελεσματικό μέσο άσκησης πίεσης στις κυβερνήσεις;

Απ.: Στο συγκεκριμένο τρόπο φορολόγησης, η ΓΣΕΒΕΕ λέει «όχι». Και είναι ξεκάθαρο αυτό το «όχι». Άρα, καλούμε τους συναδέλφους μας να αρνηθούν να κλείσουν τις υποθέσεις τους έτσι. Δεν είναι βέβαια εύκολο να πούμε συγκεκριμένα στην κάθε επιχείρηση τι θα κάνει. Αυτό το αποφασίζει η ίδια. Εμείς λέμε ουσιαστικά «όχι». Κάποιοι, είναι βέβαιο πως θα το κάνουν. Διότι, εκ των πραγμάτων δεν είναι πάντα συνειδητές οι παραβάσεις των επιχειρήσεων. Και μιλάμε για 430 χιλιάδες επιχειρήσεις που είναι αυτοαπασχολούμενοι, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν έχουν τη δυνατότητα ενός οργανωμένου λογιστηρίου. Μια μικρή παράβαση μπορεί να τους σκοτώσει. Η νομοθεσία δεν είναι σαφής ως προς το τι θεωρείται πραγματικά «παράβαση»…

ΠτΘ: Διαπράττεται λέτε, «αδίκημα» με δόλο, από το κράτος εις βάρος των μικρών…

Απ.: Ναι.. Διότι τι κάνει! Λέει ουσιαστικά αλλά όχι φωναχτά στον μικρό επιχειρηματία «επειδή γνωρίζω ότι μπορώ να σ’ εκβιάσω, δώσε μου ένα μπαξίσι για να μην έρθω και σε ελέγξω όπου έχω τον τρόπο να σου τα πάρω χοντρά…» Ε! Αυτός είναι ένας άδικος τρόπος και κυρίως αντιαναπτυξιακός. Το μόνο που κάνει είναι να λύνει άμεσα ταμειακά προβλήματα του κράτους τα οποία όμως βρίσκουμε μπροστά μας την επόμενη χρονιά…

ΠτΘ: Αυτό δεν έχει τη δυνατότητα η ΓΣΕΒΕΕ να το καταγγείλει στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπου μας είπατε ότι υφίσταται κοινοτικό δίκαιο στήριξης των μικρομεσαίων, για να προστατέψει τα δικαιώματά τους;

Απ.: Δεν μπορεί και δεν μπορούσε εφόσον δεν υπήρχε η νομοθεσία εδώ. Αλλά σημασία έχει πως το ελληνικό κράτος με τον τρόπο που λειτούργησε μέχρι σήμερα ευθύνεται για τις αρνητικές συνέπειες που τις πληρώνουμε όλοι. Και στις συνέπειες αυτές είναι ότι δεν έρχονται να επενδύσουν στην Ελλάδα οι ξένες επιχειρήσεις. Βασικός ανασταλτικός παράγοντας γι’ αυτό, είναι το ασταθές φορολογικό περιβάλλον και οι συγκεκριμένοι τρόποι φορολόγησης που περιγράψαμε πιο πάνω και στους οποίους εμείς είμαστε αντίθετοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας επικαλούνται το πρόσφατο μέτρο τής «περαίωσης εκκρεμών υποθέσεων» ως δείγμα αρνητικού παραδείγματος…

Μαρία Β.Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.