Μην κοβουμε το ποδι που κουτσαινει

Πρώτα θα ήθελα να επισημάνω ότι το θέμα, με το οποίο θα ασχοληθώ, το χειρίζομαι μετά από αναφορά του προβλήματος από τους ίδιους τους γονείς. Τα προβλήματα της μειονοτικής εκπαίδευσης βρίσκονται απέναντί μας και είναι ένα σωρό. Η μείωση των ωρών των τουρκικών μαθημάτων είναι ένα από αυτά. Βέβαια, είναι πολύ σημαντική η ευαισθησία και των γονέων σ’ αυτήν την περίπτωση. Είναι ευχάριστο και ελπιδοφόρο.

Όμως δυστυχώς, εκτός από το ενδιαφέρον των γονέων, το γεγονός δεν είναι και ιδιαίτερα ανακουφιστικό. Όπως ξέρετε, τα μειονοτικά σχολεία είναι δίγλωσσα. Από τη μία τα τουρκικά και από την άλλη τα ελληνικά. Πρέπει να ληφθεί η μια από τις γλώσσες αυτές ως βάση. Αυτό δεν είναι το λογικό; Βέβαια το πιο φυσικό είναι η γλώσσα αυτή να είναι τα τούρκικα. Υποθέτω ότι είναι όλοι σύμφωνοι σ’ αυτό. Όμως στα σχολεία μας οι ώρες των τουρκικών μαθημάτων μειώνονται κάθε χρόνο. Η τουρκική εκπαίδευση, που θα βοηθήσει στη δίγλωσση εκπαίδευση και υπολογίζεται ως βασική, αντί να βελτιωθεί, σιγά – σιγά πετά μακριά σαν το πουλί.

Το 1957 στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία οι ώρες των τουρκικών μαθημάτων ήταν 24 ώρες τη βδομάδα. Το 1980 – 1985 γίνονται 18. Τώρα ξέρετε πόσες είναι; Να απαντήσουμε: 15 ώρες. Δηλαδή 15 ώρες σε μια βδομάδα.

Στο δημοτικό όπου φοίτησα εγώ κάθε βδομάδα μαζί με τα ελληνικά και τα τουρκικά, συνολικά γινόταν 32 ώρες μάθημα, τώρα σ’ αυτό το σχολείο συνολικά γίνονται 35 ώρες μάθημα. Σύμφωνα με τα παραπάνω, εκείνη την εποχή που γινόταν 18 ώρες τουρκικά μαθήματα, αντί να αυξηθεί αυτός ο αριθμός τουλάχιστον μία – δύο ώρες, γίνεται το αντίθετο. Οι ώρες των τουρκικών μαθημάτων πέφτουν πιο κάτω από 18 ώρες. Αυτοί οι αριθμοί δεν μπορεί να είναι ακριβώς ίδιοι για όλα τα μειονοτικά δημοτικά σχολεία. Μπορεί να διαφέρουν για μία ή δύο ώρες. Όμως αυτό είναι γεγονός, ότι με το πέρασμα του χρόνου παρά το ότι αυξήθηκαν οι ώρες των μαθημάτων, οι ώρες των τουρκικών μαθημάτων μειώθηκαν.

Οι γονείς ανησυχούν για το θέμα αυτό. Όπως όλοι οι άλλοι γονείς του κόσμου έχουν και αυτοί το δικαίωμα να ρωτήσουν για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Αυτό είναι δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε κηδεμόνα.

Από το 1957 οι ώρες των τουρκικών μαθημάτων στα σχολεία μας, με μια χοντρική εκτίμηση, έχουν μειωθεί περίπου κατά 40%. Υπ’ αυτές τις συνθήκες δεν είναι δυνατόν να γίνει αναφορά σε μια σύγχρονη εκπαίδευση.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα ένα άλλο θέμα φαίνεται ότι θα γίνει πρόβλημα. Με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 και με σκοπό να καλλιεργηθεί στα παιδιά το ολυμπιακό πνεύμα, σ’ όλα τα σχολεία θα διδαχτεί το μάθημα της ολυμπιακής παιδείας. Το πρόβλημα είναι σε ποιες ώρες θα γίνει αυτή η εκπαίδευση. Υπάρχουν ανησυχίες για το θέμα αυτό και από τους κηδεμόνες και τους εκπαιδευτικούς. Και οι ανησυχίες αυτές οφείλονται στο ότι το μάθημα αυτό θα γίνει στις ώρες των τουρκικών μαθημάτων.

Οι πληροφορίες ότι η ολυμπιακή παιδεία, κατά πιθανότητα, θα υλοποιείται μετά το μεσημέρι, εκτός εκπαιδευτικού προγράμματος, μπορεί να καθησυχάζει αυτούς που ανησυχούν. Ελπίζουμε να γίνει έτσι και να μην υπάρξει ένα νέο πρόβλημα.

Όμως πρέπει να διατυπωθεί αυτό ξεκάθαρα, ότι δεν έχει μείνει υπομονή για την μείωση των τουρκικών μαθημάτων. Θεωρώ ότι από εδώ και στο εξής, οι μειώσεις στις ώρες των τουρκικών μαθημάτων θα έχουν και τις επιπτώσεις τους.

Από εδώ και στο εξής οι αρμόδιοι πρέπει να ψάξουν τρόπους όχι για τη μείωση, αλλά για την αύξηση των ωρών των τουρκικών μαθημάτων. Διαφορετικά, αυτή η δουλειά θα είναι σαν να κόβουμε το πόδι που κουτσαίνει τη στιγμή που θέλουμε την ανάρρωσή του.

Οζάν Αχμέτογλου, Γκιουνδέμ, 21/02/2003

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.