Μιλτος Πασχαλιδης: «Γραφω με την μνημη και την αισθηση της απωλειας. Θα ελεγα οτι ειναι λυτρωτικο»

Η Κομοτηνή δεν τείνει, έχει ήδη μετατραπεί σε πόλο έλξης καλλιτεχνών, μεγάλων και μικρότερων ονομάτων του εγχώριου μουσικού στερεώματος και η αλήθεια είναι ότι δεν παραπονιόμαστε. Αυτή την Παρασκευή στις 23.00, σειρά έχει ο Μίλτος Πασχαλίδης, με «τις κακές συνήθειες», ο οποίος θα βρίσκεται στην σκηνή του Caf-Bar & more «Εl Clsico», παρέα με την Μιρέλα Πάχου, για να μας θυμήσει τραγούδια «αδικημένα» από τις ζωντανές εμφανίσεις του τα τελευταία χρόνια.

Η μουσική σκηνή του “el Clsico”, θα γίνει ο τόπος συνάντησης φίλων και αναμνήσεων από όλα αυτά τα χρόνια, για μία μόνο βραδιά, με σκοπό να υποδεχτούμε τη φετινή Άνοιξη με τραγούδια και ιστορίες που παραβλέψαμε.

Μίλτος Πασχαλίδης όμως, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Ελένη Σκάρπου.

«Οι φίλοι για μένα είναι το πιο ακριβό και δύσκολο πράγμα»

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου

Τόπος: «Αν πρέπει κάτι να διαλέξω, λίγο πριν φτάσω στην στροφή…»
Χρόνος: Όταν τελείωσε το… «Παραμύθι με λυπημένο τέλος»
Σκοπός: «Χίλια ποτάμια θα περάσω, σε χίλιες θάλασσες θα βγω»

Αυτή η συνέντευξη θα μπορούσε να είναι μόνο στίχοι. Μόνο δικοί του στίχοι. Δυστυχώς τις μουσικές θα έπρεπε να τις περιγράψω, αλλά τους στίχους θα τους άφηνα ατόφιους… και μπορεί να του άρεσε κιόλας που θα επέτρεπα στα τραγούδια του να μιλήσουν από μόνα τους. Μα, τι σημασία έχουν οι γραφές χωρίς τον δημιουργό τους; Με σχεδόν 20 χρόνια μουσικής πορείας στην πλάτη του, με 8 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, με πάνω από 40 συνεργασίες πλάι σε φίλους-συνοδοιπόρους… δεν μας είναι άγνωστος, αλλά δεν μας είναι και ο συνήθης γνώριμος. Άλλωστε, οι ιδιαίτεροι άνθρωποι δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με τους αδιάφορους. Μίλτος Πασχαλίδης. Πριν και μετά δεν θες να προσθέσεις κάτι. Είναι σαν να χαλάει το κάδρο, σαν να δυσκολεύονται τα μάτια. Όποιος τον θέλει με συνοδεία πάντως, μπορεί να τον απολαύσει όλες τις Πέμπτες του Γενάρη στην «Ζωντανή Μαύρη Τρύπα» παρέα με την Μιρέλα Πάχου. Εκεί, που κάνει τον απολογισμό του με τραγούδια αγαπημένα και άλλα «αδικημένα» όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος, γιατί με τον καιρό βγαίνουν όλο και πιο δύσκολα από το συρτάρι. Εγώ έβγαλα από το δικό μου τα ακούσματα που συνόδεψαν πολλές σπουδαίες στιγμές μου: Βυθισμένες άγκυρες, Πηνελόπη, Κακές συνήθειες, Φωτιά μου…

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες…

Το ξέρουμε όλοι πως μετά τη συνήθεια δεν έχει γυρισμό. Εκείνος, αντιθέτως, το παλεύει με τις εξαιρέσεις. «Μπορεί να υπάρχουν 10-15 τραγούδια που δεν τα αποφεύγω ποτέ, αλλά ήταν καιρός και για μερικά που τα πεθύμησα, όπως «Το σαράκι του Ρεμπώ» σε στίχους Άλκη Αλκαίου, «Το εμπιστευτικόν» σε μουσική του Νότη Μαυρουδή, το «Μάτια που δεν βλέπονται»». Υπάρχει και μια συνήθεια που δεν κόβεται με τίποτα όμως… κι αυτή είναι η ανάγκη του για τη Θεσσαλονίκη. «Με αγαπάτε πάρα πολύ και δεν χωράγατε» μου λέει απλά και είναι γεγονός, αφού μετά από τόσες συνεχείς εμφανίσεις στην πόλη και όλο τον Δεκέμβρη σε εβδομαδιαία βάση δεν κατάφερε να τον χορτάσει η ψυχή μας. Σε αυτό τον βοηθά η Μιρέλα Πάχου με την απαλή μουσική της φυσιογνωμία και την τρυφερή φωνή της. Μαζί συμπορεύονται σπουδαία πάνω στην σκηνή τα τελευταία 2,5 χρόνια. Ο χρόνος που μπήκε πάντως είναι για τον Μίλτο Πασχαλίδη μια ευκαιρία ανασυγκρότησης. «Δεν ετοιμάζω τίποτα. Το 2012 εξέδωσα έναν δίσκο και ένα μυθιστόρημα» δηλώνει και μάλλον αυτή την ανάπαυλα την έχει ανάγκη.

Φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω τη ζωή μου…

Ο τελευταίος του δίσκος που πήρε σάρκα και οστά από τον Οδυσσέα Ιωάννου έχει τίτλο «Ξένοι σε έναν τόπο που αλλάζει». Μέσα από αυτόν προέκυψε μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής στην Ελλάδα του σήμερα, με προφητικό χαρακτήρα, όπως ο ίδιος παραδέχεται. «Δεν μου αρέσει να γίνομαι Κασσάνδρα, αλλά όλο αυτό ήταν προφητικό σε σχέση με την Ελλάδα. Δεν μου θυμίζει πολλά από τον τόπο που μεγάλωσα πια. Δεν με θλίβει. Με εκπλήσσει απλά. Η θλίψη και η κατάθλιψη δεν είναι στάση ζωής για μένα» μου εξομολογείται και επιμένει να παρατηρεί τι γίνεται γύρω του καθημερινά, χωρίς να χρειάζεται να λέει πολλά. Έχει πάντοτε τον δικό του τρόπο να μοιράζεται τις απόψεις του. Το δεύτερο μυθιστόρημα του «Επόπτης» δεν το διάβασα μέχρι στιγμής, αλλά ούτε κι εκείνος βάλθηκε να μου το περιγράψει. «Κανείς γράφει τραγούδια και διηγήματα για να μην χρειάζεται να εξηγεί. Είμαι τυχερός που έχω βήμα και μπορώ και μιλώ και δημοσιοποιώ τις σκέψεις μου. Αυτά δεν στα χαρίζει κανείς όμως. Με κάτι τα πληρώνεις». Το τίμημα δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από τον προσωπικό του κόπο για να είναι αντάξιος αυτών που του δίνει ο κόσμος και νιώθει ευλογημένος που μπορεί από αυτό που αγαπά να ζει αξιοπρεπώς.

Θα κατεβάσω απ’ το ταβάνι σου τ’ αστέρια…

Είχα μπει σε ένα κλίμα πιο οικείο και με διακριτικότητα ήθελα να ψάξω την Μούσα του, να ξεφύγουμε παρέα στις εμπνεύσεις του έρωτα, στην μοναχικότητα του –αν υπάρχει. Κι είπε την μαγική λέξη: «Ένα κάμελ σκληρό». Όχι, δεν καπνίζουμε την ίδια μάρκα τσιγάρα, αλλά να… είναι ωραίο πράγμα να νιώθεις άνετα με κάποιον που δεν ξέρεις, που δεν τον κοιτάς στα μάτια, αλλά μοιάζει σαν να τον κοιτάς. «Μοναχικός είμαι μόνο σε ότι έχει να κάνει με την ευθύνη. Όπου αναλαμβάνω την ευθύνη, ώστε να μπορώ να πω «ό,τι δεν σας αρέσει χρεώστε το σε μένα». Γενικά όμως μου αρέσει να είμαστε πολλοί και στην σκηνή και κάτω από την σκηνή» μου είπε και βρήκε επιτέλους ένα περίπτερο που να έχει κάμελ σκληρό. «Καπνίζω περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, τώρα λέω πιο πολύ από ποτέ, αλλά αυτό το τώρα μοιάζει με πάντα». Είναι ακριβώς αυτή η αποκάλυψη των ωραίων εξαρτήσεων που δεν θες να κόψεις, γιατί… έτσι.

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο…

Ναι, του αρέσει να κλέβει τα πιο δυνατά κομμάτια των άλλων, γιατί δεν μπορεί να μην τα θαυμάζει. Ποιο τραγούδι άραγε θα ήθελε να είναι δικό του; «Πολλά. Πες ένα γράμμα της αλφαβήτου»; Είπα: «Χ». Είπε: «Χίλιες σιωπές». Σκέφτηκα… «να ‘χα χίλιες σιωπές να μ’ ακούς». Σε ποιόν θα έδινε τραγούδι του και ποιο; «Θα έδινα το «Φωτιά μου» στον Χρήστο Θηβαίο και θα ζητούσα ως αντάλλαγμα από εκείνον το «Ημερολόγιο» του. Οι δυο τους είναι καλοί φίλοι. Είναι μια από τις φιλίες που γέννησε η μουσική του σταδιοδρομία με επιτυχία και σύνεση, όπως επίσης και αυτή με τον Οδυσσέα Ιωάννου, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Και οι κολλητοί; Τρείς ανώνυμοι φίλοι, που ακουμπά τη ζωή του στα χέρια τους. «Δεν έχω πολλούς φίλους. Είναι για μένα όμως το πιο ακριβό και το πιο δύσκολο πράγμα. Πιο δύσκολο κι από τον έρωτα κι από την αγάπη» μου λέει. Αυτό που ισχυρίζονται οι περισσότεροι «είχαμε να βρεθούμε έναν χρόνο κι ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα» το βρίσκει χαζό. Για εκείνον η φιλία θέλει πότισμα και μάλιστα συχνό.

Μου λες κουράστηκες δεν θες να περιμένεις…

Δεν ξέρω αλήθεια τι περιμένουν οι άνθρωποι όταν έχουν να παλέψουν με την απώλεια, αλλά ο γνωστός τραγουδοποιός αναμένει σε αναμμένα κάρβουνα τους στίχους και τις συνθέσεις να βρουν λιμάνι μέσα του. «Γράφω με βάση την απώλεια. Δεν γράφω για κάτι το οποίο είναι παρόν. Μόνο με την μνήμη και την αίσθηση της απώλειας. Θα έλεγα είναι λυτρωτικό. Είναι βασανιστικό να έχεις χάσει κάτι και να μην μπορείς να το πεις πουθενά». Απάντηση για να καθαρίζει κανείς τις απορίες του πάνω στους ανεκπλήρωτους έρωτες ή τα κεφάλαια που τελικά δεν έκλεισαν. Κι εκείνος… δεν ξέρει πως αλλιώς να αποδώσει την στιγμή της έμπνευσης. «Αυτό που ξέρω είναι πώς αισθάνομαι. Πρέπει να καταδυθώ για να το κάνω, μετά βγαίνω και αναπνέω ελεύθερα» συμπληρώνει. Μαθαίνοντας πως αποκωδικοποιεί τον έρωτα, καταλήξαμε στον πιο δυνατό και ατέρμονο του… την τετράχρονη κόρη του κι εδώ δεν χωρούσαν περαιτέρω σχόλια, ούτε έξτρα διευκρινίσεις.

Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω…

Ποια είναι η πιο ωραία ευχή για εκείνον φέτος; «Η πιο τετριμμένη. Υγεία. Είναι το μόνο που δεν σώνεται, όλα τα άλλα σώνονται… λεφτά, αγάπες, έρωτες, ψυχολογικά, απώλειες… όλα γιατρεύονται». Κι ως κλασικός μπαμπάς με άπειρα συναισθηματικά φορτία στην ιδιωτική του σφαίρα συνέχισε κάπως έτσι: «Να είναι όλα τα παιδάκια του κόσμου χαρούμενα και χαμογελαστά». Οι ευχές τελείωσαν και έμεινε στο ακουστικό να μου λέει πως τα live στη Θεσσαλονίκη θα έχουν συνέχεια. «Παίζω διαρκώς. Ήθελα να παίζω σε μικρούς ζεστούς χώρους, όπως η Ζωντανή Μαύρη Τρύπα και τα κατάφερα, το έκανα για την ψυχή μου. Μετά τον Γενάρη βλέπουμε». Κι έμεινα ξέμπαρκη να σκέφτομαι αν τα έχουμε πει όλα. Μα… «όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη».

Πηγή: www.thinkfree.gr

Υ.Γ.: Ο Μίλτος Πασχαλίδης θα βρίσκεται την Παρασκευή 19 Απριλίου και ώρα 23:00 στο Cafe-Bar & more «Εl Clasico»

Είσοδος: 10 €

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.