Μικρο αντιδωρο στη μνημη της Αλβινης Ιωαννιδου

Σταματίνα(Τίνα) Ιωαννίδου: «Η Αλβίνη ήταν πνεύμα αριστοκρατικό, δημοκρατικό. Εκτιμούσε την συντροφικότητα, τη συναδελφικότητα»

Λίγο μετά που έφυγε η Αλβίνη Ιωαννίδου, μια από τις τελευταίες εξαιρετικές γυναίκες της πόλεως και της αρχοντιάς της, είχαμε την τύχη να συνομιλήσουμε για την Αλβίνη με τη νύφη της ,την Σταματίνα(Τίνα) Ιωαννίδου, που την αγαπούσε και τη θαύμαζε πολύ, συντροφιά με την κόρη της Πουλχερία(Πόλυ), οι οποίες μας ενεχείρισαν και τις φωτογραφίες για το αφιέρωμα στην μνήμη της.

Σταματίνα Ιωαννίδου και Αλβίνη όμως…

ΠτΘ: Ποια στοιχεία της Αλβίνης κρατάτε στη θύμησή σας περισσότερο, πώς, εν ολίγοις, θα τη χαρακτηρίζατε;

Σ.Ι.: Η Αλβίνη είχε δύο – τρία στοιχεία, που θα ήθελα να τονίσω πολύ. Κατ’ αρχήν είναι η Αλβίνη γυναίκα, που αγωνίζεται για τις γυναίκες, είναι ο άνθρωπος ο δημοκράτης, η Βενιζελική, η υπέρ της ισότητας και της δημοκρατίας, η αριστοκράτισσα των σαλονιών, η οποία όμως στη βάση της ήταν και λαϊκή. Δηλαδή η Αλβίνη διέπονταν και από ένα πνεύμα συντροφικότητας, συναδελφικότητας, μοιράσματος. Αυτά είναι τα τρία χαρακτηριστικά του χαρακτήρα της, που εγώ τουλάχιστον σαν νύφη Αθηναία, Πειραιώτισσα μάλλον στην καταγωγή, τα «είδα» από την αρχή και τα εξετίμησα.

ΠτΘ: Πώς ήταν η προσωπική σας σχέση με την Αλβίνη;

Σ.Ι.: Είχαμε σχέση συγκρούσεων κι αγάπης, γιατί όταν οι άνθρωποι έχουνε πολλά ερεθίσματα και κινούνται σε πολλούς χώρους, περνάνε και από το στάδιο της σύγκρουσης με την έννοια της διαφάνειας, αλλά και της ανταλλαγής. Της δημιουργικότητας και της ανταλλαγής απόψεων.

ΠτΘ: Θυμάστε την πρώτη σας γνωριμία;

Σ.Ι.: Ναι. Αυτή έγινε όταν ήρθα εδώ να γνωρίσω την οικογένεια του άνδρα μου, πριν ακόμη αρραβωνιαστώ και γνώρισα την πεθερά μου, η οποία με δέχτηκε σαν ήδη νύφη.

Ήταν μία πολύ απλή, διακριτική οικογένεια, ήξερα κάποια στοιχεία ιστορικά για την καταγωγή τους, την οικονομική τους επιφάνεια και τη δράση τους, αλλά ο τρόπος συμπεριφοράς όλων των μελών της οικογενείας απέναντί μου ήτανε τόσο ζεστός και τόσο απλός, που αμέσως σε κέρδιζε.

ΠτΘ: Τι ξέρετε για τη ζωή της Αλβίνης και την ευρύτερη καταγωγή της οικογένειας;

Σ.Ι.: Η Αλβίνη γεννήθηκε στις Σαράντα Εκκλησιές από πατέρα δάσκαλο, τον Αθανάσιο Θεοδωρίδη και είχε μία μικρή αδελφή, την οποία έχασε. Η μητέρα της πέθανε πολύ νωρίς από φυματίωση, όταν ο πατέρας της είχε αποφασίσει να συνεχίσει τις σπουδές του, να κατέβει στην Αθήνα και να γίνει δικηγόρος. Έχασε, λοιπόν, τη μητέρα της, μπήκε σε ένα κλίμα αρνητικό γιατί απέκτησε μητριά και απέκτησε δύο αδέλφια ετεροθαλή, με τα οποία ήτανε όμως πάρα πολύ συνδεδεμένη, τα οποία διέπρεψαν στο εξωτερικό. Ο ένας ήταν καθηγητής, fool professor στο Πανεπιστήμιο, που τελειώσαμε και εγώ και ο άνδρας μου, όπου και γνωριστήκαμε. . Και ο άλλος οδοντίατρος με ιδιωτική κλινική, με πολύ μεγάλη επιφάνεια και πολύ καλές σπουδές και στη Γερμανία και στην Αμερική.

ΠτΘ: Και μετά, πώς και πότε η Αλβίνη αποκτά οικογένεια;

Σ.Ι.: Η Αλβίνη παντρεύεται προπολεμικά και μπαίνει στην οικογένεια Ιωαννίδη, η οποία είχε μεγάλο πρεστίζ στην περιοχή της Κομοτηνής και της ευρύτερης περιφέρειας, γιατί ο παππούς Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, ο πεθερός της δηλαδή, καταγόταν από διπλωματική οικογένεια της Μολδαβίας, που είχε φύγει από την Κωνσταντινούπολη, και είχε επιλέξει την Κομοτηνή σαν χώρο αναπτυσσόμενο για εγκατάσταση. Ήρθε εδώ, απέκτησε κάποια χωράφια και σε συνεργασία με Αμερικάνους επιχειρηματίες, είχε το μεγαλύτερο τσιφλίκι καπνοπαραγωγής.

Αυτή ήταν η οικογένεια στην οποία μπήκε η Αλβίνη, φτωχή μεν η ίδια, αλλά με τα γαλλικά της και το σχολείο, που είχε τελειώσει,- για την εποχή εκείνη πρωτοποριακό,- το πρώτο θηλέων.

ΠτΘ: Ήταν μορφωμένη γυναίκα η Αλβίνη, διάβαζε;

Σ.Ι.: Για την εποχή της ήταν μορφωμένη, όχι μόνο γιατί πήγε στο σχολείο, – τότε δεν πήγαιναν σχολείο οι γυναίκες, – αλλά γιατί ήταν και μυαλό εφευρετικό και διάβαζε πολύ. Ταξίδεψε για την εποχή εκείνη πολύ κι επειδή είχε αυτό το δυναμισμό και την προσωπικότητα της γυναίκας – άνδρα, έμπαινε σε συντροφιές κι ανδρών και γυναικών, κι έτσι έπαιρνε πληροφόρηση, αποκτώντας σπάνια ευρύτητα πνεύματος.

ΠτΘ: Και η σχέση της με τη δική της οικογένεια και τα παιδιά της;

Σ.Ι.: Έκανε δύο παιδιά, το σύζυγό μου, που είναι ο πιο μικρός και μία ακόμη κοπέλα, την Πουλχερία ή Πόλυ, η οποία παντρεύτηκε τον Στέφανο Μαρινάκη, από πολύ καλή πολιτική οικογένεια της Κομοτηνής, έζησε όμως και ζει ακόμη στην Αλεξανδρούπολη.

ΠτΘ: Η Αλβίνη Ιωαννίδου ήταν όμως γνωστή στην Κομοτηνή και για την κοινωνική δράση. Θυμάστε κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία από την κοινωνική της προσφορά και παρουσία;

Σ.Ι.: Ανέπτυξε δράση στα κοινά. Είναι η οικοδέσποινα, η οποία υποδέχεται το πρώτο κλιμάκιο της Ελληνικής Κυβέρνησης, μετά την απελευθέρωση και τους δεξιώνεται στο σπίτι της. Έχω ακούσει γι’ αυτό ιστορίες και ιστορίες. Λένε ότι έφτιαξε ένα γλυκό κι επάνω έβαλε την ελληνική σημαία και τα χρώματά της, άσπρο και μπλε. Είχε αυτή την επιδεξιότητα της καλής οικοδέσποινας, και δεξιώνεται όλους τους τότε επιφανείς. Δηλαδή και οι βασιλείς και οι πολιτικοί και ο Πλαστήρας και άλλοι είχαν περάσει από το σπίτι της. Ένα σπίτι άνετο, και με κάποιο υπηρετικό προσωπικό με αποτέλεσμα η Αλβίνη Ιωαννίδου να ταυτιστεί με τη θρακιώτικη φιλοξενία.

Ήταν ακόμη πρόεδρος της φανέλας του Στρατιώτου, όταν αυτή είχε ξεκινήσει και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να οργώσει όλα τα βουνά και να αναπτύξει δράση, να έρχεται σε επαφή με στρατιωτικούς και να έχει πληροφόρηση, όπως είπα πριν, ζώντας εθνικά με την καλή έννοια του όρου, όλα τα προβλήματα που η Θράκη ως ευαίσθητη περιοχή αντιμετώπιζε.

Εργάστηκε όμως και σε άλλους φιλανθρωπικούς συλλόγους, ήτανε νομίζω στην Μέριμνα, στην Φιλόπτωχο, στο Σύλλογο Αποφοίτων του 1ου Θηλέων, που ενίσχυε τους αποφοίτους, που είχαν ανάγκη από στήριξη, ηθική και οικονομική να αναπτύξουν περαιτέρω την ζωή τους. Ήταν ακόμη μέλος της ΧΕΝ και συνεργαζότανε με τη Θεσσαλονίκη και με την κ. Τσουδερού, την τότε πρόεδρο της ΧΕΝ Αθηνών κι αδελφή της γνώστης πολιτικού. Μέσα από αυτά τα κανάλια μπορούσε λοιπόν και βοηθούσε. Εγώ είχα τύχη να ακούσω πολλές ιστορίες από ξένους γιατί εκείνη δε μιλούσε πολύ για τον εαυτό της ότι προσπαθούσε να τους εξασφαλίσει δουλειά, να τους στηρίξει σε μία απώλεια ενός μέλους της οικογένειας, ότι έπαιρνε ανθρώπους στο κτήμα που είχε ο μπαμπάς για να τους μαθαίνει στην εργασία και ότι ακόμη δεν έκανε καμία διάκριση μεταξύ του ελληνικού και του μουσουλμανικού στοιχείου. Δηλαδή οι μουσουλμάνοι, όταν ήταν Πάσχα ή θρησκευτικές γιορτές, όλοι περνούσαν από εκεί, από τον αφέντη, έτσι τους λέγανε, για να δώσουν τις ευχές τους και να συμμετέχουν στη χαρά.

ΠτΘ: κ. Ιωαννίδου, για τη συζήτηση και όσα μας είπατε για την Αλβίνη, πολύ σας ευχαριστούμε.. Να ζήσετε να τη θυμάστε..

Σ.Ι.: Ευχαριστώ.

Τ.Β. – Ε.Μ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.