Μιχαλης Βιολαρης: «Το τραγουδι ειναι αναλωσιμο πλεον προιον στα ραφια των μαρκετ»

Μια υπέροχη βραδιά με αναδρομή στην εποχή του ηλεκτροφώνου, του παλιού καλού ελληνικού σινεμά, των τραγουδιών που δημιουργούν Πολιτισμό και φέρνουν τον Πολιτισμό των στίχων και των ήχων στον απλό κόσμο, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι Κομοτηναίοι, επί ένα τρίωρο σχεδόν, με τη συντροφιά του Μιχάλη Βιολάρη, την υπέροχη φωνή της Αντριάννας Κόλλια, που επάξια κάλυψε το κενό της Καίτης Χωματά, του Ηλία Κωνσταντακόπουλου και του Δημήτρη Ψαριανού. Ήταν το φινάλε των φθινοπωρινών εκδηλώσεων της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτισμού

«Όταν ερχόμαστε στην επαρχία γεμίζουμε τις μπαταρίες. Είστε αλλιώς!» είπε ο αγαπημένος τραγουδιστής, που σε λίγα λεπτά εισέπραξε τον παλμό και την θετική αύρα των ακροατών του, που είχαν γεμίσει το αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής.

Ευφυολογήματα και άμεση επικοινωνία έδωσαν κάτι από το κλίμα των Μπουάτ.

Τον Μιχάλη Βιολάρη συναντήσαμε στο γραφείο του Δημάρχου σε μια τυπική επίσκεψη αποχαιρετισμού. Με την ευκαιρία αυτή και παρά την πίεση του χρόνου ο Μιχάλης Βιολάρης με πολύ διάθεση και ενθουσιασμένος από τον παλμό που του μετέδωσε ο κόσμος της Κομοτηνής, δέχτηκε να μιλήσει μαζί μας.

Πώς εισπράξατε εσείς τη χθεσινή (προχθεσινή) βραδιά;

Ήταν μια ανεπανάληπτη βραδιά που μπορούμε να τη συγκρίνουμε μόνο με τη βραδιά της συναυλίας που δώσαμε στο αμφιθέατρο «Θανάσης Βέγγος» του δήμου Κορυδαλλού. Από όλες της δεκαπέντε στο σύνολο παραστάσεις που δώσαμε φέτος το καλοκαίρι είναι οι δύο που ξεχώρισαν για μας. Κι αυτό γιατί το κοινό συμμετείχε.

Το κοινό είναι αυτό, που από το δεύτερο – τρίτο τραγούδι, σε παρακινεί σε μια συνεργασία και αυτό είχαμε την ευκαιρία και τη χαρά να το πετύχουμε χθες.

Είστε ταυτισμένος, εσείς και όλη η παρέα Χωματά, Ζωγράφος, Κουμιώτη με το «νέο κύμα». Θέλετε να την αποτινάξετε αυτή την ταυτότητα ή επιδιώκεται να τη συντηρήσετε;

Κατ΄ αρχήν είναι ένας όρος «το νέο κύμα» στο ελληνικό τραγούδι, που σηματοδοτεί κάποια πράγματα. Ορισμένες φορές μας αδικεί αυτή η ταμπέλα, όμως ο κόσμος μη γνωρίζοντας ότι, μπορεί εγώ και η Ρένα η Κουμιώτη και διάφοροι άλλοι τραγουδιστές που ξεκίνησαν κάτω από την ομπρέλα του νέου κύματος, να πούμε κι άλλα πράγματα εκτός από αυτά που σηματοδοτεί ο όρος, αυτό είναι το σημείο που αισθανόμαστε λίγο αδικημένοι, καθώς μας έχουν ταυτίσει με κάποια τραγουδάκια χαμηλών τόνων, μπαλάντες κλπ.

Όμως οι άνθρωποι που μας ξέρουν και μας ακούν, αυτά τα 35 χρόνια πιο συχνά, έχουν καταλάβει ότι δεν είναι μόνο αυτά τα τραγούδια που υπάρχουν, αλλά μπορούμε να πούμε κι άλλα όπως αυτά που ακούσατε χθες. Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζηδάκη, του Γιάννη Σπανού μέχρι και του Τσιτσάνη, μια γκάμα τραγουδιών που μπορούμε στο πλαίσιο μια συναυλίας να τα φέρουμε κοντά στον κόσμο. Μ΄ αυτό θέλουμε να πούμε ότι δεν μας εκπροσωπεί και τόσο η ταμπέλα «νέο κύμα στο ελληνικό τραγούδι».

Ήταν όμως μια πολύ καλή περίοδος για το ελληνικό τραγούδι, για την ελληνική μουσική.

Αν πάμε στην ευρύτερη έννοια του όρου «νέο κύμα στο ελληνικό τραγούδι», είναι, ναι! Είναι μια εποχή η οποία μετά τον Θεοδωράκη, τον Χατζηδάκη που έβαλαν το τραγούδι στο στόμα όλων, έβαλαν την εργατιά να τραγουδά Ρίτσο και Ελύτη και Σεφέρη, μετά από αυτή την περίοδο, κάποιοι συνθέτες και στιχουργοί οι οποίοι ήταν συνεχιστές του έργου αυτών των μεγάλων, όπως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Άκος Δασκαλόπουλος, η Σώτια Τσώτου, και από την πλευρά των μουσικών ο Βασίλης Κουμπής, ο Λίνος Κόκοτος, Γιώργος Κριμιζάκης, ο Νότης Μαυρουδής, ο Μάνος Λοΐζος, ο Δήμος Μούτσης και πολλοί άλλοι, με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί, έδωσαν το στίγμα τους και μέχρι σήμερα υπάρχουν τραγούδια, που έχουν μείνει κι εμείς τους έχουμε πάντα στο ρεπερτόριό μας. Χθες αυτό που ακούσατε ήταν ένα μέρος από αυτά, ένας πυρήνας τραγουδιών, γι΄ αυτό αν ξαναγίνει μια συναυλία θα ακούσετε άλλα τραγούδια, διότι υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός τραγουδιών που δεν είπαμε, εξίσου διαχρονικά που νομίζει κανείς ότι γράφτηκαν μόλις χθες.

Θα θέλαμε την άποψή σας για τα σημερινά ακούσματα τραγουδιών. Ήταν άλλοι άνθρωποι που έγραφαν τα τραγούδια τότε; Γιατί σήμερα ακούμε τραγούδια που προσβάλουν και την στοιχειώδη αισθητική.

Υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που έχουν να προσφέρουν ποιότητα στο τραγούδι, αλλά σε ποια εταιρεία θα βγουν αυτά τα τραγούδια; Ποιος θα τα ακούσει;

Σήμερα για να είσαι μέσα στα δρώμενα πρέπει να γράφεις τραγούδια μιας χρήσεως, τα οποία αποτείνονται σε ανθρώπους που δεν βρίσκουν επαφή με τον στίχο ή τη μουσική, πηγαίνουν για να δουν το θέαμα, να περάσουν δύο ώρες με φωτορρυθμικά και χορευτικά. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που λέμε «Πολιτισμό», δεν προάγει τίποτα, αυτό το πράγμα.

Αυτά που είπαμε χθες το βράδυ αποτείνονται σε ένα σκεπτόμενο κοινό, σε ανθρώπους που έχουν κάποια κουλτούρα, κάποια αναζήτηση.

Οι σημερινοί άνθρωποι πώς θα μπορέσουν να ικανοποιήσουν το αίτημά τους για ποιότητα;

Αναζητούν την ποιότητα και τη βρίσκουν. Υπάρχει ποιότητα. Δεν είμαστε μόνο εμείς που τραγουδάμε αυτά τα τραγούδια. Υπάρχουν και νέοι που αγωνίζονται και προσπαθούν να επιβιώσουν και μάλιστα εμείς λέμε ότι βαδίζουν πάνω στα χνάρια μας που είχαμε χαράξει τότε το ’69 με ’70.

Είναι θέμα κέρδους των εταιρειών επομένως η προσφορά ή προβολή της ποιότητας;

Εκεί είναι το πρόβλημα. Μία εταιρεία κάνει ένα CD που κοστίζει πανάκριβα, υπάρχει και η ασυδοσία της αντιγραφής που κλέβει τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, οπότε η εταιρεία δεν θέλει ή αναγκάζεται να κάνει τα φάστ-φουντ τραγούδια, να πουληθεί το προϊόν γρήγορα και μετά από έξι μήνες να ξαναβγάλει ένα άλλο. Το τραγούδι είναι αναλώσιμο πλέον προϊόν στα ράφια των σούπερ-μάρκετ.

Αυτά τα τραγούδια που εμείς πιστεύουμε ότι ανεβάζουν το επίπεδο του λαού είναι αυτά που έχουν Ελύτη, Ρίτσο, Γκάτσο, νεώτερους και παλαιότερους ποιητές, με μία διαχρονικότητα που κρατήθηκε και δοκιμάστηκε από τον χρόνο.

Ορισμένοι νόμισαν ότι η συναυλία μας θα ήταν ένα μνημόσυνο του ελληνικού τραγουδιού αλλά στη διάρκειά της είδαμε τον κόσμο να συμμετέχει. Εμείς που ταξιδεύουμε σε όλο τον κόσμο όπου υπάρχει ελληνισμός, βλέπουμε ότι δεν κάνουμε μνημόσυνο με τον κόσμο να κάθεται απαθής, αλλά τον βλέπουμε να συμμετέχει, να σιγοτραγουδά τα τραγούδια μας που του θυμίζουν τα φοιτητικά του χρόνια ή να τραγουδά ένα τραγούδι, που μεγάλωσε μ΄ αυτό, που του μίλησε στη ψυχή.

Αν βοηθούσαν τα ραδιόφωνα, η τηλεόραση, το υπουργείο Πολιτισμού – παραπάνω απ’ ότι βοηθάει – τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Αλλά δυστυχώς και η ελεύθερη τηλεόραση είναι εμπόριο και βγάζει πράγματα που αναλώνονται για να βγουν κάποια άλλα αύριο…

Εμείς μένουμε σ΄ αυτό το τραγούδι που μας έδωσε τόσα πολλά… Κι αν μας αναγνωρίζεται κάποιο ήθος, το πήραμε από τη γνωριμία αυτών των ανθρώπων, που τα πνευματικά τους δημιουργήματα ερμηνεύουμε!

Είμαστε στη Θράκη, είστε από την Κύπρο, πώς βλέπεται να εξελίσσεται η κατάσταση στην Κύπρο;

Έζησα πολύ έντονα τα πράγματα στην Κύπρο από μικρός μέχρι που έφυγα το 1962 για την Φιλοσοφική και μετά έμεινα εδώ. Βλέπω ότι εκεί που φτάσαμε είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε.

Όταν ήμουνα μικρός με το τότε 18% των Τούρκων της Κύπρου είχαμε μια φανταστική σχέση. Εάν ακόμη συνεχιζόταν αυτή η συμβίωση οι Τούρκοι θα είχαν αφομοιωθεί διότι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς το ελληνικό στοιχείο. Μάλιστα οι αυτόχθονες Τούρκοι ήταν άνθρωποι απλοί, και μόνο ένα 2% ήταν πνευματικοί άνθρωποι. Υπήρχαν οικογένειες που δεν μιλούσαν τουρκικά, ξέραν ελληνικά. Υπήρχαν βαθιές φιλίες, οι γάμοι γίνονταν με συμμετοχή και των δύο, ήταν μία πολύ καλή κατάσταση.

Μετά όμως το 1974 οι έποικοι δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη κουλτούρα και εκεί άλλαξε πλέον το θέμα, και βρισκόμαστε σήμερα μετά από 30 χρόνια να υπάρχουν γεννημένα παιδιά στα κατεχόμενα, που έχουν μεγαλώσει εκεί. Το πρόβλημα διογκώθηκε και έχει πάρει πολιτική χροιά, με τη βοήθεια της Αγγλίας και της Αμερικής, έτσι αισθάνομαι εγώ, και τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολο να πάρουν την μορφή που είχαν πριν. Βέβαια προσπαθούμε να επιβιώσουμε και να ζήσουμε μαζί με τους ανθρώπους αυτούς, αλλά δεν είναι οι ίδιοι με αυτούς που γνωρίζαμε τότε, οι αγνοί άνθρωποι, οι ωραίοι που ήταν σαν εμάς, που ο ένας είχε φίλο τον άλλο, χωρίς διαχωρισμούς και προβλήματα. Τώρα όμως υπάρχει πρόβλημα, γιατί ήρθαν στην Κύπρο άνθρωποι μπολιασμένοι με φανατισμό. Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορούν να ξεχαστούν εύκολα.

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.