Μιχαλης Ραγκουσης: «Η κυρια αναγκη των ατομων με αναπηρια ειναι ο σεβασμος προς τον ανθρωπο»

Μιχάλης Ραγκούσης το νέο έτος θα κρατά το Πτυχίο της Νομικής Σχολής στα χέρια του. Απόφοιτος του Δ.Π.Θ. αλλά κυρίως ένας ακόμη αγαπημένος φίλος που ήρθε, γνώρισε και αγάπησε την Κομοτηνή. Νικητής ζωής, δεν το βάζει κάτω ούτε στα πολύ δύσκολα, όπως το Τροχαίο που στάθηκε η αιτία να χάσει το πόδι του. Άτομο με Αναπηρία τώρα, άνθρωπος με πολλά χαρίσματα μιλά στον «Κόσμο» για τις δύσκολες ώρες, τις μάχες που έδωσε και δίνει, αλλά και για τα όνειρά του…

Πώς συνέβη το ατύχημα;

Ένα τροχαίο το 1998.

Τι ένιωσες όταν πληροφορήθηκες τα σχετικά με την αναπηρία;

Πριν τον ακρωτηριασμό το 2000 πέρασε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα παραμονής μου στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Σε αυτό το χρονικό διάστημα είχα την ευτυχία να έρθω σε επαφή και να δημιουργήσω φιλίες τις οποίες κρατώ μέχρι σήμερα με τους γιατρούς μου. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν την διάθεση να με ενημερώνουν πλήρως για τα πάντα. Φυσικό επακόλουθο ήταν όταν φτάσαμε στην στιγμή του ακρωτηριασμού να το θεωρήσω ως μια απλά νέα κατάσταση που δεν μπορεί να επηρεάσει σε τίποτα την μετέπειτα ζωή μου.

Τι αλλαγές έγιναν στη ζωή σου και στους οικείους σου; Άλλαξε η συμπεριφορά κάποιων;

Αισθάνομαι ότι είμαι από τους πολύ τυχερούς ανθρώπους που έχουν πολλούς και καλούς φίλους. Από την πρώτη στιγμή, τους μήνες που ήμουν στο νοσοκομείο αλλά και αργότερα που δεν είχα την κινητική αυτονομία που έχω σήμερα ήταν δίπλα μου και με αντιμετώπιζαν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Αυτό είχε σαν συνέπεια να μεταφερθεί αυτή η ψυχολογία τόσο στον οικογενειακό μου κύκλο όσο και σε εμένα τον ίδιο.

Από πού άντλησες δύναμη;

Δύναμη παίρνει ο ένας πάντα από τον άλλο. Θεωρώ ότι υπάρχει μια αλυσίδα με τρεις κρίκους το “εγώ” μας, τους φίλους μας και την οικογένεια μας. Εκεί είναι η δύναμη του καθενός μας σε οποιαδήποτε δυσκολία προκύπτει στη ζωή του. Αν η δεσμοί της αλυσίδας είναι ισχυροί τότε η δύναμη υπάρχει και βγαίνει.

Ποιες είναι οι ουσιαστικές ανάγκες των ατόμων με αναπηρία;

Η κύρια ανάγκη των ατόμων με αναπηρία, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι ο σεβασμός προς τον άνθρωπο. Για να μπορέσει ένα Α.μεΑ. να ζήσει αυτόνομα, όπως όλοι, χρειάζεται καταρχήν να υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες και όταν ακόμα υπάρχουν πρέπει να γίνονται σεβαστές από τους υπολοίπους. Όταν αντιληφθούμε πως οι ανάγκες των Α.μεΑ. είναι και δικές μας ανάγκες, τότε όχι απλώς θα έχει λυθεί ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα Α.μεΑ. αλλά θα έχει αναβαθμιστεί και το επίπεδο διαβίωσης όλων μας. Π.χ. όταν ένας οδηγός-γονιός κλείνει την ράμπα ενός πεζοδρομίου με το αυτοκίνητό του μην έχοντας πού αλλού να παρκάρει ( !!! ) όχι μόνο δεν επιτρέπει σε ένα Α.μεΑ. να κινηθεί με ευκολία και ασφάλεια, αλλά το ίδιο κάνει και στην σύζυγό του που μπορεί να έχει βγει βόλτα με το παιδί τους που είναι σε ένα παιδικό καροτσάκι.

Είναι η Κομοτηνή σε θέση να καλύψει κάποιες από αυτές; Και η χώρα μας;

Οι Έλληνες μπορεί να κατηγορηθούν για πολλά πράγματα αλλά για κάτι το οποίο δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει είναι για έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Επομένως θεωρώ ότι μπορούμε να αλλάξουμε την ήδη υπάρχουσα κατάσταση, άλλωστε είναι κάτι που ήδη το βλέπουμε να συμβαίνει έστω και με σχετικά αργούς ρυθμούς. Ιδιαίτερα η Κομοτηνή μπορεί να μετατραπεί σε πόλη πρότυπο για τρεις κυρίως λόγους: Πρώτον, η Κομοτηνή λόγο της μορφολογίας της, αφού είναι μια σχεδόν επίπεδη πόλη και διευκολύνει αρκετά τις μετακινήσεις και την δυνατότητα αυτόνομης διαβίωσης. Δεύτερον, η Κομοτηνή, όπως και κάθε μικρή πόλη, δίνει την δυνατότητα καλύτερης διαπραγματευτικής ικανότητας καθώς είναι άλλο να απαιτείς κάτι από τον εκάστοτε Δήμαρχο ή Νομάρχη για τον Μιχάλη, τον Αλέξανδρο, τον Γιάννη παρά σε μια μεγάλη πόλη που οι περισσότεροι είναι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Τρίτον, στην Κομοτηνή υπάρχουν φορείς, όπως το Δ.Π.Θ., οι οποίοι έχουν την διάθεση να συνεισφέρουν σε κάθε προσπάθεια που γίνεται και μπορούν αν αξιοποιηθούν σωστά να συνεισφέρουν τα μέγιστα.

Τι θα πρότεινες στο δήμαρχο σχετικά με τους ΑμΕΑ;

Τις προτάσεις μου στο Δήμαρχο της πόλης, όπως όλοι μας, τις έχω καταθέσει ήδη μέσω του συλλόγου ΠΕΡΠΑΤΩ ο οποίος αποτελεί και την φωνή όλων μας. Ευτυχώς όλες μας οι προτάσεις μέχρι σήμερα έχουν υλοποιηθεί από την Δημοτική αρχή όπως η μετατροπή των πεζοδρομίων σε προσπελάσιμα με δημιουργία ραμπών η δημιουργία θέσεων στάθμευσης για Α.μεΑ., η δημιουργία ειδικής δημόσιας τουαλέτας στην κεντρική πλατεία της πόλης κοκ. Το ευχάριστο ήταν ότι είδαμε και πρωτοβουλίες από την Δημοτική αρχή χωρίς την δική μας παρέμβαση όπως η δημιουργία στην είσοδο του Δημαρχείου νέας ράμπας, η καταλληλότητα των αστικών λεωφορείων για μετακίνηση Α.μεΑ. κοκ.

Ποια η γνώμη σου για τις Παγκόσμιες Ημέρες αφιερωμένες κάπου… Θεωρείς την στάση όλων ημών των υπολοίπων, υποκριτική έναντι των ΑμΕΑ;

Τις παγκόσμιες ημέρες τις θεωρώ άκρως υποκριτικές και ειρωνεία να γιορτάζεις μια τέτοια ημέρα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα όλοι εμφανίζονται, κάνουν δηλώσεις, εύχονται, κρίνουν και τις περισσότερες φορές δεν έχουν έρθει σε επαφή όλο το χρόνο ούτε μία φορά με κάποιον για να ρωτήσουν πως θα μπορούσαν να προσφέρουν σε κάτι;

Ποια είναι τα όνειρά σου, τα μελλοντικά σου σχέδια;

Σε προσωπικό επίπεδο ελπίζω το Φεβρουάριο να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στην Νομική. Σε συλλογικό επίπεδο ελπίζω οι προσπάθειες όλων μας μέσα από τον σύλλογο ΠΕΡΠΑΤΩ να συνεχίζουν να φέρνουν αποτελέσματα και να αγκαλιάζονται όλο και περισσότερο από την τοπική κοινωνία .

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.