Μιχαλη Μπεκηρ: «Τελειωσε η ζωη για μενα; Εγω ομως ειμαι ζωντανος»

Με τον Μιχαήλ Μπεκήρ μιλά σήμερα ο «Κόσμος». Ένα 22χρονο νεαρό, κάτοικο στην οδό Τέρμα Αδριανουπόλεως και ανάπηρο μετά από τροχαίο ατύχημα. Βλέπει το χρόνο να κυλά πίσω από μια ετοιμόρροπη παράγκα χωρίς στην ουσία να μπορεί να αλλάξει κάτι στη ζωή του. «Με δυσκολία κάνω κάποιες κινήσεις λόγω της αναπηρίας» δηλώνει και ζητά την βοήθεια των συνανθρώπων του «για να αλλάξει κάτι», όπως λέει, «και στη δική μου ζωή».

Γιατί φιλοξενείσαι σε ξένο σπίτι;

Είμαι 22 ετών και ανάπηρος. Το σπίτι μου είναι ετοιμόρροπο κι εγώ δεν μπορώ να εργαστώ για να το επισκευάσω. Όταν βρέχει στάζει, έτσι το εγκατέλειψα και ήρθα σ΄ αυτή την παράγκα, μου την παραχώρησαν οι γείτονες.

Στάζει όταν βρέχει;

Ναι, και όταν φυσά μπαίνει αέρας και όταν κάνει κρύο έξω, το κρύο είναι ανυπόφορο μέσα. Τις ημέρες του χειμώνα λίγο έλειψε να πεθάνω από το κρύο.

Πώς συνέβη το τροχαίο;

Πέρασε φορτηγό από πάνω μου πριν 14 χρόνια. Εγώ ήμουν με μηχανάκι. Με παρέσυρε και πάτησε το πόδι μου. Από τότε δεν μπορώ να το κουνήσω. Κάνω ελάχιστες κινήσεις και εκείνες με δυσκολία.

Σχολείο πήγαινες τότε;

Ήμουν μαθητής. Δεν ξαναπήγα ποτέ στο σχολείο. Το τροχαίο έκοψε στα δυο τη ζωή μου.

Και από δουλειά;

Μ΄ αυτό το πόδι ποιος θα με πάρει στη δουλειά του; Κάνω δυο βήματα και μου κόβεται η ανάσα. Ζήτησα δουλειά, ό,τι να ναι ένα μεροκάματο για να ζήσω, όλες οι πόρτες όμως ήταν κλειστές για μένα.

Και πώς καλύπτεις τα έξοδά σου;

Μέχρι πριν δυο μήνες έπαιρνα ένα επίδομα από την Πρόνοια. Κόπηκε, όμως, και τώρα δεν έχω πόρους. Με 425 ευρώ κάθε δυο μήνες, κάλυπτα τα έξοδα, πλήρωνα δηλαδή τους λογαριασμούς, έπαιρνα και ψωμί για να φάω. Τώρα οι λογαριασμοί ΔΕΗ και ΔΕΥΑΚ είναι απλήρωτοι. Έρχονται και ούτε καν τους ανοίγω. Στο σπίτι μου έκοψαν και το ρεύμα.

Και πώς ζεις;

Περιμένω να με βοηθήσει ο κόσμος. Δεν ντρέπομαι που το λέω, δεν είναι ντροπή για μένα πια, το έχω συνηθίσει. Είχα την ατυχία στη ζωή μου και υποφέρω. Τώρα παίρνω ό,τι μου δίνουν και λέω και ευχαριστώ.

Τι σου είπαν οι γιατροί για το πόδι σου;

Πρέπει να γίνει μια εγχείριση ακόμη. Δεν έχω όμως χρήματα. Δεν ξέρω και κανέναν. Πού να πάω; Ποιον να παρακαλέσω; Δεν ξέρω. Μπορεί κάποιος να μου πει; Υπάρχει μήπως κάποιος γιατρός που θα έκανε την εγχείρηση χωρίς να πληρωθεί; Δεν συνάντησα κανέναν.

Θυμάσαι να μου πεις τι όνειρα είχες στη ζωή σου;

Θυμάμαι ότι ήθελα να έχω μια δική μου οικογένεια και μια δουλειά. Δεν είχα όνειρα μεγάλα. Και με τα λίγα θα ήμουν ευχαριστημένος, τώρα ούτε κι αυτά τα απλά δεν μπορώ να τα χαρώ.

Στη ζωή έχεις μόνο τον πατέρα σου από ό,τι ξέρω…

Ναι, οι άλλοι έχουν πεθάνει. Είναι στη φυλακή, δεν μπορούσε να πληρώσει την κλήση της Τροχαίας, έγινε δικαστήριο, δεν παρουσιάστηκε, δεν είχαμε δικηγόρο. Τώρα είναι «μέσα». Πριν ένα χρόνο πέθανε και η γιαγιά που με φρόντιζε και είμαι μόνος.

Ποιος φροντίζει για τη σωματική υγιεινή, την καθαριότητα;

Η καθαριότητα γίνεται κυριολεκτικά στο δρόμο, από τις γυναίκες της γειτονιάς. Και φαγητό ο κόσμος μου δίνει. Στο σπίτι ένα βράδυ άρχισαν να με τρώνε ποντίκια, ξύπνησα και τα είδα στο πόδι μου. Τρόμαξα, δεν ξαναμπήκα μέσα. Δεν μπορώ ούτε να καθαρίσω, ούτε να επισκευάσω τις ζημιές. Ζω, αλλά δεν ζω. Πείτε μου ζωή είναι αυτή; Τέλειωσε η ζωή για μένα; Εγώ όμως είμαι ζωντανός.

Τη γειτονιά που ζεις πώς την βλέπεις;

Ετοιμόρροπες παράγκες στη σειρά. Δεν μπορείς να σταθείς στη γειτονιά. Λάσπες, μυρωδιές και σπίτια που πέφτουν στο πρώτο φύσημα. Γειτονιά, ποια γειτονιά; Αν έλειπαν οι άνθρωποι, θα ήταν ένας σκουπιδότοπος και τίποτε άλλο.

Ποιο όνειρο σε συντροφεύει τα βράδια;

Όνειρο τι όνειρο; Αν ψάξω στις λάσπες της γειτονιάς μου…Ίσως βρω κάτι, όπως ένα μικρό περίπτερο δικό μου να μπορώ να βγάζω το μεροκάματό μου. Ίσως μια άδεια μικροπωλητή. Τι να πω, υπάρχουν όνειρα πια για μένα;

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.