«Μη μου λες αντιο» απο τον Μανουσο Μανουσακη

«Άγγιγμα ψυχής», «Η αγάπη ήρθε από μακριά», «Ψίθυροι καρδιάς»… με κέντρο τον έρωτα την αγάπη δύο νέων και τις διαφορές και προκαταλήψεις που τους ακολουθούν. Σκηνοθέτης όλων ο Μανούσος Μανουσάκης.

Τον Μανούσο Μανουσάκη τον συναντήσαμε στην Ξάνθη, όπου παρακολούθησε την πρόβα της θεατρικής ομάδας «Πυρήνας» της Σουκράν Ραΐφ. Στην πόλη μας ήρθε για μια περιηγητική ματιά, όχι χωρίς σκοπό, αφού εδώ πρόκειται να γυριστεί η νέα του σειρά για λογαριαμό του Ant1, βασισμένη στο βιβλίο της Αναστασίας Καλλιοντζή «Μη μου λες αντίο» με πυρήνα τον έρωτα μιας χριστιανής για έναν μουσουλμάνο.

Ο κ. Μανουσάκης μίλησε στον ΠτΘ για τη νέα του σειρά που, αν κρίνουμε και από τις προηγούμενες, αναμένεται να είναι επιτυχής, πόσο μάλλον όταν έχει για επίκεντρο και σκηνικό δράσης μια τόσο ενδιαφέρουσα πόλη της περιφέρειας, όπως η Κομοτηνή.

ΠτΘ: Είναι γνωστό ότι επισκέπτεστε την πόλη μας για τις ανάγκες του γυρίσματος ενός σήριαλ. Πείτε μας γιατί πρόκειται;

Μ.Μ.: Πρόκειται για μια σειρά για τον Ant1, η οποία θα βασιστεί στο βιβλίο της Αναστασίας Καλλιοντζή «Μη μου λες αντίο», το οποίο έχει γραφεί για την Κομοτηνή. Έχουμε έρθει εδώ για να γνωρίσουμε ανθρώπους, να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους, να μάθουμε πράγματα, γιατί δυστυχώς η περιοχή αυτή της Ελλάδος είναι άγνωστη στους υπόλοιπους Έλληνες. Εφόσον συμβαίνει αυτό, που δεν είναι και τόσο ευχάριστο, έχουμε έρθει εδώ κυρίως για να πάρουμε τη μυρωδιά της ατμόσφαιρας, να γνωρίσουμε ανθρώπους, να μπούμε στον τρόπο σκέψης όλων των πληθυσμιακών ομάδων που απαρτίζουν αυτήν την πολύπλοκη και πάρα πολύ όμορφη περιοχή και να προσπαθήσουμε μέσω αυτών των γνωριμιών να πάρουμε συμβουλές και γνώσεις ώστε να κάνουμε μια δουλειά η οποία να τιμά την περιοχή και κυρίως τους ανθρώπους της. Και αυτή η πολυπλοκότητα της περιοχής είναι που μας γοητεύει και κάνει τη δουλειά μας ενδιαφέρουσα. Είμαστε, λοιπόν, σ΄ αυτό το στάδιο της αποκόμισης γνώσεων που είναι και από τα πιο ευχάριστα στάδια σε μια δουλειά.

ΠτΘ.: Είναι πρόκληση για εσάς να γυρίσετε ένα σήριαλ με το συγκεκριμένο θέμα;

Μ.Μ.: Είναι μεγάλη πρόκληση γιατί αυτή η προκατάληψη και η μισαλλοδοξία απέναντι στη διαφορετικότητα είναι κάτι που με πάρα πολλές δουλειές που έχουμε κάνει μέχρι τώρα έχουμε προσπαθήσει να πολεμήσουμε. Θεωρούμε όμως ότι αυτή από όλες τις δουλειές που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα είναι η πιο λεπτή, αν θέλετε και στις ανθρώπινες, ατομικά αλλά και στις κοινωνικές επαφές. Γι΄ αυτό θέλουμε να εντρυφήσουμε και να μπούμε στο βάθος των πραγμάτων όσο γίνεται περισσότερο ώστε, όπως είπα και προηγουμένως, να είμαστε σωστοί, να περιγράφουμε τα πράγματα και τους ανθρώπους και τη θρησκεία, και τα πιστεύω των ανθρώπων, και τα ήθη και τα έθιμά τους, και τον τρόπο ζωής τους με τον πιστότερο και γοητευτικότερο τρόπο.

ΠτΘ.: Έχετε φυσικά και εμπειρία από το «Ψίθυροι καρδιάς». Είναι ίδιο το ιδεολόγημα;

Μ.Μ.: Δεν ταυτίζονται οι δύο δουλειές, όλα είναι διαφορετικά. Το ιδεολόγημα μπορεί να είναι το ίδιο, αλλά είναι πάρα πολύ διαφορετικό, δεν μπορούν να ταυτιστούν τα θέματα ούτε καν να σκεφθεί κανείς ότι υπάρχει μια παραλληλία, γιατί οι συνθέσεις των ανθρώπων είναι πολύ διαφορετικές και τα προβλήματά τους διαφορετικά και η αντιμετώπιση των προβλημάτων πάρα πολύ διαφορετική επίσης.

ΠτΘ.: Στη μεταφορά του έργου στην οθόνη είναι δύσκολο να κρατήσετε αυτές τις λεπτές ισορροπίες που αφορούν στις κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις; Αισθάνεστε σαν να θέλετε να περάσετε μία κλωστή μέσα από μία πολύ μικρή τρύπα;

Μ.Μ.: Είναι απλό, αυτή η τρύπα είναι η αγάπη, είναι η μαγική λέξη σ΄ όλες τις θρησκείες και σ΄ όλες τις ανθρώπινες σχέσεις.

ΠτΘ.: Οι θρησκείες όμως μπορεί να είναι και χρώματα για να ξεχωρίζουν ανθρώπους…

Μ.Μ.: Δεν είναι αυτός ο σκοπός των θρησκειών, βέβαια, να ξεχωρίζουν τους ανθρώπους. Ο σκοπός νομίζω είναι να ενώνουν τους ανθρώπους γιατί όλοι πιστεύουμε σ΄ ένα υπέρτατο ον το οποίο δε μπορεί να είναι και πολύ διαφορετικό.

Από εκεί και πέρα ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει και όλων των θρησκειών το κήρυγμα και το δόγμα βασίζεται στην αγάπη. Οι παρεκκλίσεις από αυτό το δόγμα συμβαίνουν σε όλες τις θρησκείες, όμως παρεκκλίσεις συμβαίνουν και στην πολιτική, και στη δημοκρατία και στη θρησκεία και παντού, σε όλα. Η πεμπτουσία όμως ενώνει τους ανθρώπους. Και έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα στην ιστορία των θρησκειών, παραδείγματα ένωσης ανθρώπων διαφορετικών θρησκειών, φτάνει αυτή η πίστη να είναι βαθιά και ουσιαστική και αληθινή να μην επηρεάζεται από σκοπιμότητα και εκμετάλλευση.

ΠτΘ.: Όποτε επισκέπτεστε την περιοχή μας, όπως είπατε, προσπαθείτε να γνωρίσετε τους ανθρώπους, να εντρυφήσετε στη ζωή και στα προβλήματα των ανθρώπων της. Τι αποκομίσατε σε αυτές τις επισκέψεις σας;

Μ.Μ.: Το πρώτο και κυριότερο που καταλαβαίνει κανείς ερχόμενος στη Θράκη, είναι η αυθόρμητη φιλοξενία. Μπορεί να αντιμετωπίσεις κάποια επιφυλακτικότητα, κάποια δυσπιστία, που είναι και λογική γιατί ο άλλος δεν ξέρει τι πρόκειται να κάνεις, σε κοιτάει και με μισό μάτι στην προσπάθειά του να διερευνήσει την ειλικρίνειά σου και την σοβαρότητα αυτού που πρόκειται να κάνεις. Παρόλα αυτά, στο κέρασμα και στο χαμόγελο θα είναι ο πρώτος που θα σε εξυπηρετήσει και σε οτιδήποτε του ζητήσεις. Σιγά – σιγά πρέπει – και είναι καθήκον σου – να τον κερδίσεις με την ειλικρίνειά σου μ΄ αυτό που θα του πεις και πιστεύω ότι κερδίζεται, δηλαδή υπάρχει μία συνεννόηση πάρα πολύ καλή με όλες τις πληθυσμιακές ομάδες που απαρτίζουν την περιοχή μας.

ΠτΘ.: Είπατε «περιοχή μας» που σημαίνει ότι αισθάνεστε Θρακιώτης;

Μ.Μ.: Πραγματικά. Αυτές τις τέσσερις μέρες που είμαστε εδώ και τις άλλες τρεις σε προηγούμενη επίσκεψή μας – επτά στο σύνολο – μιλάμε σε βάθος και σε διάρκεια με πάρα πολύ κόσμο, αισθανόμαστε πια ότι αυτούς τους ανθρώπους, τους γνωρίζουμε μήνες τώρα, χρόνια τώρα. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, με τη γυναίκα μου Μαρία λέγαμε για μια κυρία που μας πήρε τηλέφωνο κι έχει ένα μουσείο στη Γρατινή και είναι σαν να τη γνωρίζουμε μήνες, γιατί μας άνοιξε την καρδιά της.

ΠτΘ.: Πόσο ανοικτοί είναι οι άνθρωποι σε πιθανή συνεργασία μαζί σας;

Μ.Μ.: Είναι. Αυτό που διακρίνω είναι θετικό. Βέβαια και παντού και σε καθετί και σε απλούστερα πράγματα, το κάθε βήμα πρέπει να κερδιθεί. Τίποτα δεν είναι απλό και τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Πρέπει να συστηθείς στην ουσία, όχι λέγοντας το όνομά σου, και αυτό το θεωρώ πάρα πολύ υγιές και σωστό, και ο καθένας να συνεργαστεί μαζί σου χωρίς να απεμπολήσει τις ιδέες του, χωρίς να απεμπολήσει την ιδεολογία του και τα πιστεύω του.

ΠτΘ.: Έχετε αποφασίσει το καστ των ηθοποιών που θα παίξουν στο σήριαλ;

Μ.Μ.: Όχι ακόμα. Αυτή τη στιγμή ψάχνω δυο νέα παιδιά για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, προσπαθώ να βρω παιδιά τα οποία δεν έχουν ακόμα εμφανιστεί στην ελληνική τηλεόραση και αυτό είναι λίγο δύσκολο και επίσης ιδιαίτερα ευχάριστο.

ΠτΘ.: Γιατί το λέτε αυτό;

Μ.Μ.: Γιατί είναι ωραία να συνεργάζεσαι μ΄ ένα νέο παιδί και να χτίζεις επάνω στο χαρακτήρα ενός παιδιού και να ανδρώνεται αυτό μέσα στο ρόλο. Και αυτή η μετουσίωση του νέου ηθοποιού έχει ενθουσιασμό, αυθορμητισμό, ακόμη και τα λάθη που κάνει είναι λάθη διδακτικά. Κάποιες φορές, μετά από τόσο καιρό, κάποια στιγμή θεωρείς ορισμένα πράγματα δεδομένα και είναι ωραία όταν ένα νέο παιδί στα ανατρέπει αυτά, σου ανοίγει την φαντασία και το μυαλό και σε ξανανιώνει.

ΠτΘ.: Θα συνεργαστείτε και με ντόπια σχήματα;

Μ.Μ: Γι΄ αυτό είμαστε εδώ και έχουμε μιλήσει με την κ. Σουκράν αρκετά. Kάποιοι μικροί ρόλοι μπορούν, αν θέλουν βέβαια, τα παιδιά να τους υποδυθούν, παιδιά των θεατρικών ερασιτεχνικών ομάδων που υπάρχουν και στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη. Θα το επιδιώξουμε αυτό, γιατί αυτά τα παιδιά μπορεί να μην είναι επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά είναι επαγγελματίες «Θρακιώτες» και θα είναι και πολύτιμοι βοηθοί για μας.

ΠτΘ.: Έχουμε συνηθίσει τους σκηνοθέτες στο ρόλο του δασκάλου. Είναι και μαθητές πιστεύετε εσείς;

Μ.Μ.: Είναι χαμαιλέοντες, προσπαθούν να υπάρξουν σε όλες τις καταστάσεις, να τις αφομοιώσουν και όχι μόνο να τις μεταδώσουν, γατί η σχέση με τον ηθοποιό είναι αμφίδρομη, παίρνεις και δίνεις, δεν δίνεις μόνο, πολλές φορές παίρνεις περισσότερα.

ΠτΘ.: Κατά την άποψή σας οι Έλληνες έχουν θεατρική παιδεία;

Μ.Μ.: Εδώ και 3.000 χρόνια.

ΠτΘ.: Είναι όμως γεγονός ότι τα περισσότερα θεατρικά δρώμενα πραγματοποιούνται στην Αθήνα. Ευτυχώς που στην επαρχία υπάρχουν κάποια θεατρικά σχήματα και φυσικά να μην αγνοούμε το ρόλο των ΔΗΠΕΘΕ. Ποια είναι η άποψή σας γι΄ αυτά;

Μ.Μ.: Υπάρχουν θίασοι, κάνουν περιοδείες στην επαρχία. Είδα στην Ξάνθη αφίσες της Πέμυ Ζούνη, του Γρηγόρη Βαλτινού με τη θεατρική παράσταση «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» που είναι πολύ καλή παράσταση και με ηθοποιούς εξαιρετικούς..

Οσον αφορά στα ΔΗΠΕΘΕ δεν γνωρίζω την κατάσταση ακριβώς. Η εμπειρία μου από τα ΔΗΠΕΘΕ αφορά στο ΔΗΠΕΘΕ της Κρήτης κυρίως, επειδή έλκω την καταγωγή μου από εκεί. Το ΔΗΠΕΘΕ Χανίων κάνει μια εξαιρετική δουλειά, δεν ξέρω αν προσωπικά φτάνει για να ικανοποιήσει το κοινό, αλλά ό,τι κάνει είναι ποιοτικό, απόδειξη είναι ότι πέρυσι που ανέβασε τον «Κατά φαντασία ασθενή» με τον Παρτσαλάκη, γέμισε το Ηρώδειο στην Αθήνα, δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα. Έχω παρακολουθήσει και παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων όταν έκανα εκεί τα γυρίσματα για το «Άγγιγμα ψυχής». Αν οι παραστάσεις είναι αρκετές ή όχι για να «χορτάσουν» την επαρχία σ΄ αυτό δεν μπορώ να απαντήσω, μάλλον δεν θα είναι, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει η ιδιωτική πρωτοβουλία. Το θέατρο είναι μια επιχείρηση και καλώς ή κακώς ο επιχειρηματίας θα κρίνει και θα αντισταθμίσει αν μπορέσει να αντεπεξέλθει σε έξοδα μιας παράστασης να ταξιδέψει στην Κομοτηνή ή οπουδήποτε. Από εκεί και πέρα θα μου πείτε ποια είναι η κρατική συμβολή στη διάδοση του θεάτρου. Είναι τα ίδια τα ΔΗΠΕΘΕ. Ίσως ενδεχομένως να ήταν μια καλή ιδέα και το να ανταλλάσσουν παραστάσεις μεταξύ τους, ώστε όλο το χρόνο να υπάρχει μια εναλλαγή έργων.

ΠτΘ: Κ. Μανουσάκη, σας ευχόμαστε καλή επιτυχία και σας περιμένουμε.

Μ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.