Merry Crisis and a happy New Fear

Και η απάντηση ενός πρωθυπουργού σε αυτό το χάος, πως «κάναμε λάθη».

Και η απάντηση από τους εκπροσώπους αυτής της κυβέρνησης πως « η μόνη έκρηξη ήταν από τους κουκουλοφόρους».

Δυστυχώς, ανεχόμαστε (για πόσο άραγε ακόμη) μια κυβέρνηση, που αγνοεί την κραυγή της κοινωνίας, αδυνατεί να οδηγήσει σταθερά την πατρίδα σε αλλαγές με δικαιοσύνη, φοβάται ακόμη και τον λαό.

Η ανικανότητα που βιώνουμε σήμερα, δεν είναι απλώς μια ανικανότητα τεχνοκρατική, είναι βαθιά συνδεδεμένη με την ιδεολογία τους, την φιλοσοφία τους, τον νεοσυντηρητισμό τους.

Προάγουν ένα πολιτικό σύστημα που έχει καταντήσει κομπάρσος στην κοινωνική και ιστορική σκηνή της εποχής μας. Που έχει καταλήξει να ακολουθεί ως άχαρος ακροατής τις κοινωνικές εξελίξεις.

Για ποια τάχα «νομιμότητα» επιζητεί πολιτική και κοινωνική συναίνεση μια κυβέρνηση, που κολυμπά σε πελάγη ανομίας και δεν προφταίνει να κουκουλώσει τα σκάνδαλά της;

Με έναν υπουργό Εσωτερικών να παραδίδει μαθήματα εντός Βουλής περί αντικειμενικής και υποκειμενικής αστικής ευθύνης παραπλανώντας κι αποπροσανατολίζοντας το κοινό αίσθημα για μια ακόμη φορά από την αντικειμενική και υποκειμενική πολιτική ευθύνη;

Μπορούν να μας θυμίσουν σε ποιο ακριβώς άρθρο του Συντάγματος, προβλέπεται η απόδοση πολιτικών ευθυνών και η διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών μέσω ανασχηματισμού; Ο ανασχηματισμός δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ανάληψη ευθύνης ούτε για το τεράστιο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, ούτε για την οικονομική κατάρρευση της χώρας, ούτε για το χάος που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες και τους υπουργούς που διασκέδαζαν στα μπουζούκια την ώρα που η Αθήνα καιγόταν και ένας 15χρονος έπεφτε νεκρός.

Κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, «τα Χριστούγεννα για φέτος αναβάλλονται. Έχουμε εξέγερση». Εξέγερση ιδεών. Εξέγερση εναντίον των δικών σας παθών.

Εσείς που λέγατε τα παιδιά, τα δικά σας παιδιά αλήτες. Εσείς που βολευόσασταν στην ιδέα μια απολίτικης νεολαίας, ήρθαν και ξύπνησαν τα μεσήλικα και ρυτιδιασμένα μυαλά σας.

Είπαν τέλος εποχής σε μια κυβέρνηση που έβαλε τον άνθρωπο στο περιθώριο.

Είπαν τέλος εποχής, σε μια κυβέρνηση που συμπεριφέρεται με την περιουσία του λαού σαν να είναι δικό της τσιφλίκι, σε μια κυβέρνηση που δεν αισθάνθηκε καν την ανάγκη να εξηγήσει γιατί η Ασφάλεια χρησιμοποιεί και κουκουλοφόρους («γνωστή κι ως ειδική ομάδα συλλήψεων») για να κρύβονται ανάμεσα στο πλήθος των φοιτητών που διαδηλώνουν και να πρωτοστατούν προβοκατόρικα στις πεζοδρομιακές βιαιότητες.

Για την κατάσταση αυτή είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Για αυτό καλούμαστε να μετουσιώσουμε την οργή, σε δύναμη αλλαγής ,σε δύναμη ανατροπής.

Καλούμαστε να γίνουμε συνδιαμορφωτές κι όχι παθητικοί δέκτες σε αμείλικτα ερωτήματα που μας ταλανίζουν καθημερινά.

Τι είδους κράτος διαμορφώνει κάθε εξουσία, ποιους εκφράζει, προς όφελος ποιων;

Πώς μια ζωντανή κοινωνία αντιστέκεται; Πώς μια δημοκρατική πολιτεία ελέγχει;

Ήρθε η ώρα της Αλλαγής. Όλοι πλέον, από τους εργαζόμενους, τους μαθητές, τους φοιτητές, μέχρι και τους βιομήχανους ζητάνε αλλαγή πολιτικής. Θέλουν στο τιμόνι της χώρας, μια σοβαρή, υπεύθυνη και αξιόπιστη κυβέρνηση. Αυτό μπορεί να το εγγυηθεί το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Οφείλει το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του να προάγουν ένα πολιτισμό δημοκρατίας. Έναν πολιτισμό ανθρωπιάς. Έναν πολιτισμό διαχείρισης της «εξουσίας», όχι απλώς για την ψήφο, όχι για την καρέκλα.

Για το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, η δημοκρατία έχει πρόσωπο. Η δημοκρατία δεν φορά κουκούλα.

Είναι θετική προοπτική για τους κόλπους του ΠΑΣΟΚ, η ύπαρξη ενός Προέδρου, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου που καλεί να ανοίξουμε τις Οργανώσεις μας, να ανοίξουμε τις ψυχές μας, να αποβάλουμε κάθε τι συντηρητικό απέμεινε από τον κυβερνητισμό που μας διακατείχε, να ξαναβρούμε την ιδρυτική μας ταυτότητα.

Μόνο έτσι θα μπορούμε να μιλάμε για μια νέα ενότητα αξιών, στόχων και Κράτους Δικαίου. Θα μπορούμε να μιλάμε για κοινούς στόχους και την επίτευξη μιας πλατειάς κοινωνικής συμμαχίας.

Μόνο έτσι θα εξουδετερώσουμε ένα σαθρό κράτος, εχθρό της ελπίδας και των ονείρων.

Μόνο έτσι θα ξεδιαλύνουμε τις απορίες της ελληνικής κοινωνίας «με ποιους πάμε;» και «τι πρεσβεύουμε;».

Μέχρι όμως να μετατρέψουμε την απαισιοδοξία σε αυτοπεποίθηση δεν μένει παρά να αλληλοευχηθούμε «Merry Crisis and a Happy New Fear».

Λεωνή Παναγοπούλου- Ασκ. Δικηγόρος

Για ποια τάχα «νομιμότητα» επιζητεί πολιτική και κοινωνική συναίνεση μια κυβέρνηση, που κολυμπά σε πελάγη ανομίας και δεν προφταίνει να κουκουλώσει τα σκάνδαλά της;

Με έναν υπουργό Εσωτερικών να παραδίδει μαθήματα εντός Βουλής περί αντικειμενικής και υποκειμενικής αστικής ευθύνης παραπλανώντας κι αποπροσανατολίζοντας το κοινό αίσθημα για μια ακόμη φορά από την αντικειμενική και υποκειμενική πολιτική ευθύνη;

Μπορούν να μας θυμίσουν σε ποιο ακριβώς άρθρο του Συντάγματος, προβλέπεται η απόδοση πολιτικών ευθυνών και η διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών μέσω ανασχηματισμού;