Μεγαλη η επιτυχια της δευτερης ατομικης εκθεσης της ζωγραφου Ολγας – Μαριας Αγγελιδου

Μια νεαρή κομοτηναία που δεν μένει πλέον μαζί μας, αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κομοτηνή, η Όλγα – Μαρία Αγγελίδου, κόρη του αλεξανδρουπολίτη ζωγράφου Πασχάλη Αγγελίδη και της κομοτηναίας Σεβαστής Αγγελίδου, έχει αρχίσει σταδιακά αλλά σταθερά να καταλείπει το δικό της διακριτό στίγμα στο χώρο της τέχνης της ζωγραφικής.

Αγαπημένη μου προσωπικά ζωγράφος λόγω των σπουδών και των έργων της πρώτης δημιουργικής της δεκαετίας που αφορούσαν στο γυναικείο σώμα άρα και στον γυναικείο ψυχισμό, η Όλγα με την παρουσίαση της δεύτερης δουλειά της στην Αθήνα που αφορά στη φύση, αποσπώντας τα θετικά σχόλια και την αναγνώριση του συναφιού της, μοιάζει να έχει οριστικά πλέον δρομολογήσει τους δρόμους της ζωής της σ’ ό,τι περίσσια αγαπά, αν και σιωπηλά στην αρχή κι ανομολόγητα. Ο κόσμος της τέχνης, εξάλλου, που πολύ καλά έχει γνωρίσει από τον πατέρα της, και σκληρός και τρομερός είναι, απαιτώντας δουλειά, σεμνότητα και σιωπή μέχρι να πεις ότι ξέρεις καλά ότι σ’ αυτόν οριστικά θα βαδίσεις, γιατί κάτι έχεις να πεις…

Ιδού όμως τα τελευταία νέα από τα εγκαίνια της τελευταίας, δεύτερης ατομικής έκθεσης της Όλγας – Μαρίας, συνομιλία με την οποία φιλοξενούσαμε στο τελευταίο τεύχος του ζω, με αφορμή τη νέα της δουλειά με τίτλο «Από τη φιγούρα στη φύση», η οποία ήταν κι αυτή που εκτέθηκε στην Γκαλλερί της Έρσης στην Αθήνα, όπως μας τα απέστειλε συνάδελφος ρεπόρτερ εξ Αθηνών.

• Εντυπωσίασαν με την τεχνική της γραφής της τα τριάντα τρία μικρών διαστάσεων έργα

Μεγάλη επιτυχία για την Όλγα – Μαρία Αγγελίδου και πολύ τυχερή η 20ή Μαΐου 2010, ημέρα των εγκαινίων της δεύτερης ατομικής της έκθεσης στην Γκαλλερί της Έρσης, στο Κολωνάκι.
Παρά την απεργία όλων των Δημόσιων Μέσων Μεταφοράς, η προσέλευση των φιλότεχνων ήταν εντυπωσιακή. Τριάντα τρία έργα μικρών διαστάσεων παρουσίασε η Όλγα Μαρία, που εντυπωσίασαν με την ιδιαίτερη τεχνική γραφή της ζωγράφου. Ο κατάλογος των έργων της έκθεσης ήτανε ευχάριστη έκπληξη, μια καλαίσθητη έκδοση από την ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Α.Ε. και με πρόλογο του Ιστορικού Τέχνης, Dr Γιάννη Κολοκοτρώνη, Καθηγητή στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, του Αναλυτή Τέχνης Δημήτρη Παντελίδη, και της Ιστορικού Τέχνης Μάγδας Κουμπαρέλου.

• Εντυπωσιακή η προσέλευση φιλότεχνων

Στην έκθεση παραβρέθηκαν: η συλλέκτρια Εύη Μαδάκη, ο συλλέκτης Θεολόγος Σιγάλας και η Φλωρίτα Σιγάλα, ο συλλέκτης και γκαλερίστας Μιχάλης Μαντζάκος, ο συντηρητής έργων τέχνης Τάκης Πετρίδης, ο συλλέκτης Γιάννης Λύκος, ο Έρικ Μουζάκης Gagnum, ο Πωλ Μουζάκης Gagnum, η Ελίνα Καρέλλα, ο Μιχάλης Δουλγερίδης, Διευθυντής Συντήρησης της Εθνικής Πινακοθήκης, η Σταυρούλα Κολοκοτρώνη, ο Γιάννης Κολοκοτρώνης, Ιστορικός Τέχνης, ο γλύπτης Δημήτρης Φόρτσας, ο διακοσμητής Γιάννης Κακουλίδης, ο δημοσιογράφος Γιάννης Αποστολίδης, ο Μανώλης Μυταράκης και η σύζυγος του αρχιτέκτων Γιοχάνα Μυταράκη, ο εικαστικός Αντώνης Παναγόπουλος, η συλλέκτρια Λιάνα Μουζάκη, ο σκηνογράφος Κώστας Παππάς, ο ηθοποιός – σκηνοθέτης Δημήτρης Πανταζής, ο αναλυτής τέχνης Δημήτρης Παντελίδης, η ζωγράφος Δέσποινα Κουβάτσου, η γκαλλερίστρια Εύη Αργυροπούλου, ο ζωγράφος Χρήστος Ντάντας, η ζωγράφος Μαρία Καβαλιέρη, ο αρχιτέκτων Λίλης Δαμούσκας, η Έφη Καρδασιλάρη, η ιστορικός τέχνης Αννίτα Πατσουράκη κ.ά.

Από τον κατάλογο που εξεδόθη με αφορμή αυτήν την δεύτερη ατομική  έκθεση της ζωγράφου φιλοξενούμε ακολούθως τι έγραψαν για τη δουλειά της οι τεχνοκριτικοί Γιάννης Κολοκοτρώνης, Δημήτρης Παντελίδης και Μάγδα Κουμπαρέλλου.

• Μια ζωγραφική της αναγνώρισης

Οι εικόνες της Όλγας Μαρίας είναι απόρροια του κόσμου που την περιβάλλει. Ένας μικρόκοσμος εργαστηρίου, περισυλλογής, μελέτης και έρευνας πάνω στη φόρμα, το σχέδιο, το χρώμα, το περιεχόμενο της εικόνας.

Στα πρώτα της βήματα σε δημόσια έκθεση, στα μάτια του κοινού, περιλαμβάνει στους πίνακές της εικόνες μόνον του άμεσου οπτικού της ορίζοντα, εικόνες διερεύνησης του αντικειμένου. Στις διαφορετικές στάσεις των μοντέλων, στο εσωτερικό, κυρίως, και λιγότερο στον εξωτερικό χώρο, ξεδιπλώνεται ο εσωτερικός μονόλογος της ζωγράφου. Στις λεπτές, κομψές κινήσεις των χεριών τους η ποιητική μοναχικότητα. Πρόκειται για μια ζωγραφική με κέντρο την ανθρώπινη ύπαρξη.Για την Όλγα Μαρία ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να εκφράσει τις εντυπώσεις και την πληθώρα των αισθημάτων στην επαφή της με τον κόσμο των ιδεών και των μορφών είναι τα μορφότυπα του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού. Στον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό εντόπισε τη δυνατότητα να μιλάει με νευρικές πειθαρχημένες χειρονομίες, να αποφεύγει τη λεπτομερή περιγραφή της φόρμας και να δημιουργεί την απροσδιοριστία και τη χαλαρότητα του συνόλου που απαιτείται, ώστε ο θεατής να μπαίνει στη διαδικασία του διαλόγου με το θέμα και το υποβόσκον συναίσθημα.

Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για έργα ζωγραφισμένα με σκοτεινούς γκρίζους τόνους που διατυμπανίζουν τη συναισθηματική αντίληψη του κόσμου, στον οποίο αρχίζει να διεισδύει η Όλγα Μαρία, παρά την αλήθεια που φέρει μέσα της σαν άτομο. Γι’ αυτό ακριβώς και η ζωγραφική της είναι μια ζωγραφική παρατήρησης και αναγνώρισης περισσότερο του κόσμου παρά αποκάλυψης. Η Όλγα Μαρία ξεκινά από την παραδομένη γνώση της Ιστορίας της Τέχνης μια πορεία αυτογνωσίας, χωρίς να αγχώνεται να πείσει το κοινό για την πρωτοτυπία της σημερινής τέχνης. Έτσι, θέτει σε δοκιμασία την ευπιστία μας και σε αναμονή την υπομονή μας.

Δρ. Γιάννης Κολοκοτρώνης Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης Δ.Π.Θ. – Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

• O δρόμος που διάλεξες έχει αγωνία, αλλά αξίζει

Η γοητεία της ζωγραφικής της Όλγας Μαρίας Αγγελίδου εστιάζεται κυρίως στις αντιθέσεις της.
Τα ψυχρά χρώματα σε κοντραπούντο με τα θερμά: οι γεωμετρικές ζώνες και τα διαζώματα, οι κύβοι και τα βάθρα, σε αντίθεση με τις καμπύλες και τους όγκους των σωμάτων. Οι τοτεμικές, στατικές συνήθως, πόζες, με τις βίαιες «χειρονομιακές» κινήσεις του χρωστήρα της (ώρες ώρες λες και ξιφασκεί). Οι σταγόνες και οι διαβρώσεις που είναι σ’ αυτό το στάδιο χαρακτηριστικά της γραφής της Όλγας Μαρίας Αγγελίδου.

Αυτά όλα είναι καλά, ακόμα και όταν φέρνουν στο νου μανιέρες άλλων ζωγράφων, γιατί είναι απόρροια μόρφωσης, μελέτης και ακατάπαυστου πειραματισμού.
Πολλοί μεγάλοι δημιουργοί προσάρμοσαν στη δουλειά τους μανιέρες άλλων ζωγράφων που θαύμαζαν. Στη δουλειά της Όλγας Μαρίας Αγγελίδου υπάρχουν συνειδητές και υποσυνείδητες μνήμες από αυτή την αναζήτηση. Παράδειγμα: μια φιγούρα έντονα α la Modigliani, μια χειρονομία α la Munch, drippage α la Pollock, περιγράμματα θαμπά α la Rodin κτλ. (Παραδόξως, δεν έχει καμιά εμφανή μνήμη από τον προικισμένο πατέρα της και αυτό θα το έλεγα καλό, γιατί τότε θα την κατηγορούσαμε για μιμητισμό).
Σιγά-σιγά η προικισμένη και νεαρή καλλιτέχνιδα θα αφαιρέσει αυτές τις μνήμες από το υποσυνείδητό της και θα τις κάνει δικές της. Τότε άλλοι νέοι καλλιτέχνες που ακόμα ψάχνουν και ψάχνονται θα μιμηθούν την Όλγα Μαρία Αγγελίδου.Το ταλέντο και η σκληρή δουλειά υπάρχει.
Επίσης έχει τις ευχές μας και τον τρυφερό σεβασμό μας να την ακολουθούν στις προσπάθειές της.
Καλή τύχη, Όλγα Μαρία, ο δρόμος που διάλεξες έχει αγωνία, αλλά αξίζει.

Δημήτρης Παντελίδης Αναλυτής Τέχνης

• Μορφές…

Ανήσυχη και ακούραστη αναζητά με τη ζέση και την ορμή της νιότης τον καλλιτεχνικό της δρόμο και ήδη έχει κατορθώσει να διαμορφώσει έναν προσωπικό μορφοπλαστικό λόγο, κατασταλαγμένο και με άποψη σε αυτή τη δημιουργική φάση, αλλά πάντα σε εξέλιξη.

Ζωγράφος του τελάρου η Όλγα Μαρία υπηρετεί με πάθος την τέχνη της ζωγραφικής και εναποθέτει σε αυτή τις συνεχείς αγωνίες και αναζητήσεις της.
Το θέμα που την απασχολεί και έχει επιλέξει να εργαστεί είναι διαχρονικό και αυτό που προβλημάτισε τους καλλιτέχνες όλων των εποχών. Είναι αυτό της γυναικείας μορφής.Γυναίκα η ίδια, καταδύεται στα βάθη της ύπαρξής της και δίνει μορφή στο σώμα της, και κατ’ επέκταση σε κάθε σώμα, το οποίο αφορά το φύλο της.Με δυναμικό σχέδιο και τολμηρό χρώμα, στήνει τις γυναικείες της μορφές σε χώρους εσωτερικούς και εξωτερικούς, εκεί όπου ανήκουν. Οι γυναίκες της Όλγας Μαρίας είναι μοναχικές, θλιμμένες, ανήσυχες, κουρασμένες. Άλλοτε στημένες μετωπικά κοιτάζουν τον θεατή κατάματα, μορφές ιερατικές, χαμένες στα βάθη του χρόνου, άλλοτε ξαπλωμένες σε στάση ανάπαυσης ή θλίψης, εν κινήσει ή σε στάση.

Ο ακαθόριστος περιβάλλων χώρος και η αυστηρή σύνθεση δίνουν στιβαρότητα και δύναμη στο σύνολο. Δεν υπάρχουν παραπληρωματικά στοιχεία, γιατί δεν χρειάζονται. Η μορφή με τη δύναμή της κυριαρχεί στο χώρο. Το χρώμα, με τόλμη και λυρισμό, έρχεται να συμπληρώσει το σχέδιο, ολοκληρώνοντας τη δύναμη της σύνθεσης.
Τα προσωπικά χαρακτηριστικά που αφορούν το μοντέλο δεν την απασχολούν. Την ενδιαφέρει η απόδοση της δύναμης και της έντασης των συναισθημάτων. Τα διαλύει, αφήνοντας μόνο το κυρίαρχο στοιχείο τους, τα μάτια, αυτά που αποτελούν τον καθρέφτη της ψυχής.Τα σώματα, όταν δεν είναι στατικά, έχουν μια δυναμική και έντονη κίνηση ανάτασης. Οι γυναικείες μορφές σε εξωτερικούς χώρους βρίσκονται πάντα στην ύπαιθρο και σε απόλυτη σχέση με τη γη και το νερό, τα δύο θηλυκά στοιχεία που καθορίζουν τη φύση τους. Καθισμένες ή ξαπλωμένες στο χώμα, ταυτισμένες με τη γήινη υπόστασή τους, ή δίπλα στο νερό, γυμνές, όπως την πρώτη μέρα της δημιουργίας τους, στοχάζονται, αναπολούν, αναπαύονται. Κυριαρχούν τα γήινα χρώματα, δουλεμένα με δυναμική και γρήγορη πινελιά, σε αντίθεση με τη στατικότητα των μορφών. Αυτόνομες, μοναχικές, ανένταχτες και αυτάρκεις οι γυναίκες της Όλγας Μαρίας ατενίζουν τον κόσμο με τη δύναμη της γνώσης, αυτής της κληρονομημένης, της αρχέγονης, της μεγάλης Μητέρας Θεάς Γης, που έρχεται από τα βάθη των αιώνων και συνεχίζει στο μέλλον.

Ανήσυχη, όπως αρμόζει σε κάθε νέο και ενάντια στο κλίμα της εποχής, η Όλγα Μαρία επέλεξε τον δύσκολο και μοναχικό δρόμο της δημιουργίας, τον χωρίς ευκολίες, χαρακτηριστικό του καιρού μας και των συνομηλίκων της, και, με τόλμη και αφοσίωση, στήνει αργά και σταθερά το καλλιτεχνικό της μέλλον έτσι όπως αυτή το επιθυμεί.
Δεν βολεύεται. Αγωνίζεται – παλεύει – υπάρχει.
Όπως και οι γυναίκες της… εσαεί…

Μάγδα Κουμπαρέλλου Ιστορικός Τέχνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.