Με το φακο του Παρατηρητη στον μειονοτικο τυπο

Άρθρο του Τζεμίλ Κάμπζα από την εφημερίδα Γκιουνδέμ για την αναγκαιότητα άμεσης, όπως διατείνεται ο αρθρογράφος, έναρξης διαλόγου για την επίλυση μειονοτικών δικαιωμάτων που εκκρεμούν μεταξύ ελληνικής πολιτείας και μειονότητας, φιλοξενεί σήμερα η σελίδα δια χειρός, στην μετάφραση, της συνεργάτιδός μας Σιμπέλ Χατζή Αλή.

Ως κατωτέρω.

Είναι αναπόφευκτος πια ο διάλογος

Ο πρώην πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, κ. Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ ήταν γνωστός για μια διάσημη ρήση του: «Δεν τελειώνουν οι λύσεις στη δημοκρατία». Η δημοκρατία αργά ή γρήγορα πάντα βρίσκει κάποια λύση στα προβλήματα που προκύπτουν στις δημοκρατικές χώρες.

Η πατρίδα μας, που σύμφωνα και με την παγκόσμια γνώμη, είναι η πατρίδα της δημοκρατίας, δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει καταβάλλει αξιόλογη προσπάθεια για τη λύση του μειονοτικού προβλήματος της Δυτικής Θράκης. Όμως οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης που σέβονται τους νόμους και το δίκαιο της χώρας, με καλή διάθεση περιμένουν τις λύσεις στις οποίες ελπίζουν από τη δημοκρατία.

Από όλους είναι γνωστό ότι μόνο με τον διάλογο μπορεί να βρεθεί κάποια δημοκρατική λύση τα προβλήματα.

Και εγώ θέλω να πιστέψω σ’ αυτά που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό ανάμεσα στην μειονότητα, όπως το ότι «υπάρχει αλλαγή πλεύσης στο έργο. Ακολουθούμε μια καλή κατεύθυνση. Μας έχουν επιστρέψει κάποια δικαιώματά μας. Θα έρθει η σειρά και για τα προβλήματα που περιμένουν λύση», αλλά βλέπω κάποια ανισορροπία, όταν κάνω σύγκριση μεταξύ των δικαιωμάτων που δόθηκαν και των προβλημάτων που χρήζουν επίλυσης. Σε όποια χώρα και να πάτε, εφόσον αυτή είναι μέλος της Ε.Ε., μπορείτε να απολαύσετε τα πολιτικά σας δικαιώματα. Όπως και ένας Γερμανός, ένας Άγγλος, ένας Γάλλος μπορεί να απολαύσει τα πολιτικά του δικαιώματα στην Ελλάδα. Όμως η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης εκτός από τα πολιτικά δικαιώματα που της ανήκουν λόγω της υπηκοότητάς της, έχει επίσης και μειονοτικά δικαιώματα που αναγνωρίζονται επίσημα στις διεθνείς συνθήκες. Τα μειονοτικά δικαιώματα που αναφέρονται στη συνθήκη της Λοζάννης, η οποία χαρακτηρίζεται ως Σύνταγμα της μειονότητας, τα έχει αναγνωρίσει η Ελλάδα και έχει βάλει την υπογραφή της ότι θα μείνει πιστή σ’ αυτά.

Προκύπτει λοιπόν η ερώτηση: «Για ποιο πρόβλημα της μειονότητας που περιμένει λύση η πολιτεία άρχισε διάλογο;».

Μάλλον δεν υπάρχει κανείς που να μην ξέρει ότι η δημοκρατία λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της πλειοψηφίας. Όμως ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι λειτουργεί ο ίδιος μηχανισμός και στα μειονοτικά προβλήματα; Αντιθέτως εφαρμόζεται μια μέθοδος που είναι τελείως αντίθετη με τη δημοκρατία.

Ο λαός χρησιμοποιώντας το δικαίωμα ψήφου, που είναι ένα από βασικά στοιχεία της δημοκρατίας, εκλέγει το θρησκευτικό του ηγέτη, ενώ η πολιτεία λέει «όχι, θα διορίσω εγώ τον θρησκευτικό σας ηγέτη». Περιορίζει την ελευθερία για την εκλογή των διαχειριστών των βακουφίων, που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτεία και δημιουργούν το κεφάλαιο κίνησης της τουρκικής κοινωνίας της Δυτικής Θράκης. Περιφρονώντας την αυτονομία στην εκπαίδευση, η πολιτεία επιμορφώνει εκπαιδευτικούς, δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα εκπαίδευσης για τουρκικά, που είναι η επίσημη γλώσσα της μειονότητας. Βέβαια, είναι δυνατόν να πολλαπλασιαστούν τα παραδείγματα.

Θέλω να φτάσω σ’ αυτό το συμπέρασμα. Ότι οι βελτιωτικές παρεμβάσεις που γίνονται εδώ και δέκα χρόνια δεν έχουν σχέση με τα μειονοτικά δικαιώματα, αν υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται ότι μ’ αυτά τ’ ανακουφιστικά μέτρα η μειονότητα θα ξεχάσει τα μειονοτικά προβλήματα και θα σταματήσει να διεκδικεί τα δικαιώματά της από δημοκρατικούς δρόμους.

Να το θυμίσουμε και αυτό, η Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν ξεχνάει την 29η Ιανουαρίου, που είχε σφραγίσει την ιστορία της! Όμως δεν παύει να ψάχνει λύση μέσα από δημοκρατικούς δρόμους και διάλογο.

Δεν πρέπει να δούμε τη σχέση μειονότητας – πολιτείας σαν σχέση αφεντικού- εργάτη. Αυτοί που τη βλέπουν έτσι ήδη έχουν πουλήσει τη δική τους ελευθερία και έχουν αρχίσει να ζουν μια βιολογική ζωή. Αυτά τα άτομα ξέρουν πολύ καλά ότι βρίσκονται σε λάθος κατεύθυνση, όμως ξέρουν ότι δεν υπάρχει και επιστροφή.

Τώρα να ΄ρθουμε στο θέμα, γιατί δεν μπορεί να βρεθεί κάποια λύση στα μειονοτικά ζητήματα. Η μειονότητα δοκίμασε όλους τους δρόμους για να αρχίσει το διάλογο με την πολιτεία. Για να λύσει είτε τα προβλήματα της μουφτείας, είτε της εκπαίδευσης, είτε των βακουφίων είχε απευθύνει πρόσκληση στην πολιτεία. Συνεχίζεται ακόμη αυτή η πρόσκληση. Όμως η πολιτεία σε κάθε πρόσκληση αποκρίθηκε με τον τρόπο που δεν επιθυμεί η κοινωνία. Μ’ αυτόν τον τρόπο χάθηκε η δυνατότητα για διάλογο.

Η πολιτεία είναι αναγκασμένη να αρχίσει διάλογο με την μειονότητα και αυτοί ξέρουν ότι μόνον μ’ αυτόν τον τρόπο θα λυθούν τα προβλήματα. Χωρίς να χαθεί περισσότερος χρόνος πρέπει να αρχίσει ο διάλογος.

Πότε ο πρωθυπουργός ή ένας υπουργός είπε: «Εκπρόσωποι της μειονότητας ελάτε να συζητήσουμε μαζί σας το ζήτημα της μουφτείας στο τραπέζι. Είπε να συνεννοηθούμε στο θέμα αυτό και δεν δέχτηκε η μειονότητα; Εγώ ως άνθρωπος που πιστεύει στην δημοκρατία, θέλω να πιστέψω ότι η χώρα μας που έχει αναλάβει την προεδρία ενός μεγάλου κράτους όπως η Ε.Ε., αυτό το διάστημα αρχίζοντας διάλογο με τη μειονότητα θα προσπαθήσει να παράγει κάποια λύση.

Τζεμίλ Κάμπζα, 31-1-03, Γκιουνδέμ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.