Με την υπαγωγη στο αρθρο 44 σε μια δεκαετια θα γινει:

Μετά την έντονη κινητοποίηση που υπήρξε και την καθολική στήριξη της θρακικής κοινωνίας για την επαναλειτουργία της Αλλαντοβιομηχανίας «Θράκη», στήριξη στην εκδίκαση της υποθέσεως για την υπαγωγή της στο άρθρο 44 στο Εφετείο Θράκης την Παρασκευή που μας πέρασε, που δηλώθηκε με την παρουσία σύνολης σχεδόν της πολιτικής ηγεσίας του Έβρου αλλά και την εκπεφρασμένη επιθυμία οι 135 οικογένειες να παραμείνουν στον παραγωγικό ιστό της χώρας, όπως και με τη συνεχή παρουσία στους αγώνες για την επαναλειτουργία της επιχείρησης του Προέδρου των εργαζομένων, αλλά και συνόλου του αριθμού τους, ο «Παρατηρητής της Θράκης» είχε την επιθυμία να μάθει περισσότερα για το τι και το πώς αυτής της υποθέσεως, για τις υποδομές της οποίας στην Κομοτηνή είχε εντυπωσιαστεί σε επιτόπια εκεί, παλαιότερα, επίσκεψη.

Για τον λόγο αυτό αναζήτησε τον Πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της Εταιρείας προκειμένου να διαλευκάνει την προοπτική αλλά και τα μελλοντικά σχέδια μιας επιχείρησης, σήμα κατατεθέν της Θράκης, την οποία τόσο η πολιτεία – και μπράβο της – όσο κι ένας μεγάλος αριθμός τραπεζικών καταστημάτων εμπιστεύονται, – και πώς αλλιώς να γίνει, όταν υπάρχει προοπτική η Εταιρεία και να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της και, κυρίως, να φτάσει στους 250 εργαζόμενους, κι όλα αυτά μέσα σε μια δεκαετία.

Κώστας Σπέντζος όμως και συζήτηση για τη «Θράκη» και, κυρίως, επίλυση των αποριών, γιατί ένα «έξυπνο» κράτος το συμφέρει, λόγω του παραγόμενου κοινωνικού προϊόντος, μια εταιρεία να λειτουργεί παρά να κλείνει.

ΠτΘ: Κύριε Σπέντζο πείτε μας λίγα λόγια για το επιχειρηματικό προφίλ της «Θράκης», για να κατανοήσουμε, γιατί σύσσωμη σχεδόν η Θράκη επιζητεί τόσο την επαναλειτουργία της και την ένταξή της στο άρθρο 44, με πρώτους και καλύτερους, τους εργαζόμενους, οι οποίοι βέβαια δεν είναι και λίγοι … Μιλάμε για 135 οικογένειες και δη στον Έβρο, που πλήττεται, όπως και οι υπόλοιποι νομοί της Θράκης, από ανεργία…

Κ.Σ.: Η Εταιρεία ήταν των 150 εκατομμυρίων ευρώ τζίρου μέχρι το 2003, από το 2004 και μετά άρχισε να πέφτει. Μετά τα προβλήματα τα οποία περάσαμε, ο τζίρος αυτή την στιγμή περιορίστηκε περίπου στα 12-13 εκατομμύρια από τα 150 εκ. και δεν αισιοδοξούμε πάλι μετά από την επαναλειτουργία της να έρθουμε στα 150 εκ. αμέσως, αλλά αισιοδοξούμε να κρατήσουμε το προϊόν, το οποίο παράγει η εταιρεία μας εδώ και 35 χρόνια, από το 1972, το αλλαντικό. Το αλλαντικό είναι και το όπλο της και είναι το προϊόν που βρίσκεται σε όλα τα μάρκετ πανελλαδικά. Έχει καλά περιθώρια κέρδους και μπορεί να αντιμετωπίσει όλα τα έξοδα, τα οποία μπορούν να δημιουργηθούν για να είναι η εταιρεία πλέον «καθαρή» και να αποπληρώσει αυτά τα οποία αναλαμβάνει μετά από την επικύρωση του άρθρου 44.

Το δε απασχολούμενο προσωπικό δεν θα είναι τα 135 άτομα που είναι σήμερα, αλλά πιστεύουμε ότι θα επανέλθει τουλάχιστον στα 250, μόνο στο εργοστάσιο Φερών, διότι τόσα άτομα θα χρειάζονται για να καλύψει πανελλαδικά με τα προϊόντα της τη ζήτηση.

ΠτΘ: Και πώς πετύχατε μια επιχείρηση στη Θράκη να έχει τζίρο 150 εκατομμύρια ευρώ;

Κ.Σ.: Από το 1993 που παραλάβαμε την Εταιρεία συνενώσαμε πολλές δυνάμεις απ’ όλη την Ελλάδα και είχαμε τρία εργοστάσια παραγωγής προϊόντων και δύο εργοστάσια μεταποίησης κρέατος. Τροφοδοτούσαμε όλη την Ελλάδα, όλα τα σούπερ μάρκετ, και είχαμε βλέψεις για ακόμα μεγαλύτερους τζίρους και μεγαλύτερη κερδοφορία. Υπήρξαν επιχειρηματικά λάθη και τώρα πλέον περιοριζόμαστε στο ένα εργοστάσιο των Φερών. Είναι η μονάδα που έχει την κύρια δραστηριότητα και πιστεύουμε ότι ξεκινώντας πάλι από τα 12 εκατομμύρια ευρώ στα οποία έχουμε κρατηθεί από το αλλαντικό, μέσα στα επόμενα 3 χρόνια θα έχουμε φτάσει στα 50 εκατομμύρια και αισιοδοξούμε στην 8ετία να προχωρούμε, ανάλογα και με την γενικότερη οικονομική κατάσταση, και να ανεβαίνει σταδιακά και ο τζίρος. Μ’ αυτήν την παραγωγή θα μπορούμε να καλύψουμε όλες τις οικονομικές ανάγκες ούτως ώστε στην 10ετία να είναι τελείως εξοφλημένη η Εταιρεία και να λειτουργεί άψογα βλέποντας στο μέλλον.

ΠτΘ: Πώς ξεκινήσατε και πώς επενδύσατε όλα σας τα κεφάλαια, όπως λέτε, στις ακριτικές Φέρες; Δεν σκεφτήκατε τα μειονεκτήματα της απόστασης και την έλλειψη βιομηχανικής παράδοσης;

Κ.Σ.: Ο Όμιλος των εταιρειών που διοικούσα εγώ όλα τα χρόνια, ήταν πάντα με βάση το κρέας και τα ζώα. Όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ έπρεπε να επενδύσουμε στην μεταποίηση και τα πρώτα μεταποιητικά εργοστάσια τα οποία υπήρχαν και είχαν δυνατότητες ήταν της «Θράκης». Γι’ αυτό το λόγο επέλεξα την περιφέρεια, βρήκα έτοιμο έδαφος όσον αφορά στις εγκαταστάσεις, εξυγίανα βέβαια τις εταιρείες, έκανα διάφορες επενδύσεις, έφερα μηχανήματα τελειοποιημένα και μ’ αυτό τον τρόπο μπήκαμε πολύ γρήγορα στην αγορά. Το 1993 ήταν ήδη αργά, δεν μπορούσαμε ως χώρα να προλάβουμε τη μεταποίηση, έπρεπε να έχουμε κάνει πολύ πιο γρήγορα τις επενδύσεις για να έχουμε ισορροπία με την Ευρώπη.

ΠτΘ: Γιατί σας στηρίζουν τόσο οι εργαζόμενοι; Δεν είναι αυτονόητο αυτό να συμβαίνει… Τι ιδιαίτερο, έχει δομήσει αυτή τη σχέση μαζί σας;

Κ.Σ.: Πάντα, όταν ένας εργοδότης είναι γνώστης του αντικειμένου και ξέρει την παραγωγή καλά, δεν είναι μόνο στο γραφείο, τότε θα είναι πολύ αγαπημένος και με τους εργαζόμενους, διότι γνωρίζει το αντικείμενό τους, τους συμπονά, τους ξέρει, και μ’ αυτό τον τρόπο πετύχαμε όλα αυτά τα χρόνια να συμπορευόμαστε, να είμαστε μαζί. Επίσης, σ’ αυτή τη δουλειά που κάνουμε, εάν τους εργαζόμενους δεν τους έχεις πείσει να αγαπούν το προϊόν καλύτερα από το σπίτι τους, δεν θα πετύχεις. Εμείς αυτό το πετύχαμε και οι άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν πλέον στο εργοστάσιο των Φερών είναι η δεύτερη ίσως και η τρίτη γενιά. Στο σπίτι τους έχουν σημαία τη «Θράκη». Στο τέλος, έρχονται οι ίδιοι και γίνονται εργαζόμενοι. Κι αυτό σε μια περιφέρεια που είναι δύσκολο να μπορέσεις να περάσεις τη νοοτροπία του βιομηχανικού εργάτη. Ίσως είναι η μοναδική Εταιρεία που έχει τέτοια βιομηχανική νοοτροπία και αυτό δεν το έκανα μόνο εγώ, βοήθησε πολύ και το κράτος, διότι αυτή η Εταιρεία, όπως ξέρετε, ήρθε σε μένα μετά από τις αποκρατικοποιήσεις του 1993. Το δημόσιο μπορεί να μην πετυχαίνει αυτό που πετυχαίνει ο ιδιωτικός φορέας, αλλά τουλάχιστον την πειθαρχία την πετυχαίνει. Εμείς μπαίνοντας μετά, αρχίσαμε να βλέπουμε και τον άνθρωπο, ενώ πρώτα ήτανε μια απρόσωπη εταιρεία, και έτσι δέσαμε και αυτό είναι που εσείς βλέπετε. Το δέσιμο δεν ήταν μόνο στην χαρά, ήταν και στην λύπη, και δεν είναι μόνο η ανάγκη, αλλά και το ότι οι εργαζόμενοι αγαπούν και τη δουλειά που κάνουν. Στην περιφέρεια είμαστε η μοναδική Εταιρεία, δεν έμεινε καμία άλλη. Και άλλες ανοίξανε και κλείσανε. Εμείς και στα τέσσερα αυτά δύσκολα χρόνια, προσπαθήσαμε η εταιρεία να μείνει και ακόμα, αν χρειαζόταν και στρατηγικός επενδυτής να έμπαινε, θα την παραχωρούσα την Εταιρεία. Ήρθε όμως το Δημόσιο, μας βοήθησε και παραμένω. Πιστεύω ότι αν ευδοκιμήσει το άρθρο 44, και παραμείνω εγώ ο επιχειρηματίας θα συνεχίσουμε πάλι με τον ίδιο ρυθμό.

ΠτΘ: Τη δουλειά αυτή πώς τη μάθατε;

Κ.Σ.: Κατάγομαι από κτηνοτροφική οικογένεια, ο πατέρας μου είχε πρόβατα και στην συνέχεια ασχοληθήκαμε με τα παράγωγα της κτηνοτροφίας, κρέας και σφαγεία. Μετά βγήκα στο εξωτερικό, πριν μπούμε στην ΕΟΚ, και είδα τα σφαγεία της Γερμανίας, της Ολλανδίας και όταν ήρθα στην Ελλάδα και είχε επενδύσει πλέον το κράτος, είχε φτιάξει αυτά τα δύο σφαγεία, με μικρές επεμβάσεις που έκανα και με πολύ λίγες επενδύσεις τα έφτασα σ’ ένα επίπεδο ευρωπαϊκό. Αυτό έγινε διότι υπήρχαν και οι βάσεις, γιατί είναι τεράστιες οι επενδύσεις να τις κάνεις από την αρχή, να φτιάξεις αυτά τα εργοστάσια, είναι πολλά τα χρήματα, δεν γίνονται, και σήμερα είμαστε σε αδράνεια λόγω του προβλήματος.

ΠτΘ: Η υπόθεση αυτή θα ευδοκιμήσει; Έχετε και εσείς τα ίδια συναισθήματα με τους εργαζομένους, μοιράζεστε την ίδια αισιοδοξία;

Κ.Σ.: Την αισιοδοξία την είχα πάντα και γι’ αυτό άντεξα τέσσερα χρόνια, είχα την αισιοδοξία ότι αυτή η Εταιρεία δεν μπορεί να λυγίσει, θα σταθεί στα πόδια της με όποιο τρόπο. Βρέθηκε και βοήθησε το κράτος, διάλεξε να στηρίξει την «Θράκη», από την επαναλειτουργία της οποίας αυτό, το κράτος θα κερδίσει στη συνέχεια. Το κοινωνικό προϊόν ξέρετε πόσο ήτανε το χρόνο; Κοινωνικό προϊόν λέγονται οι ασφαλιστικές εισφορές, το Φ.Π.Α., ήταν 35 εκατομμύρια τον χρόνο. Την ώρα που πέφτει η Εταιρεία, το ελληνικό δημόσιο χάνει 35 εκατομμύρια και δίνει και 5- 10 εκατομμύρια ταμείο ανεργίας.

Βλέπετε την καταστροφή; Πολύ έξυπνη πολιτική αυτή του Ελληνικού Δημοσίου, διότι κατάλαβε ότι πρέπει να στηρίξει για να εισπράξει. Παλαιότερα πίστεψαν όλοι, όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ, ότι πρέπει να κοπούν οι επενδύσεις και οι επιδοτήσεις και οι βοήθειες στις επιχειρήσεις, να περάσουν πλέον αυτές στον ανταγωνισμό και την ελεύθερη οικονομία και να προχωρήσουν ή όχι. Στην Ευρώπη όμως υπάρχουν τρόποι να βοηθά το κράτος τις επιχειρήσεις από το 1975 και το 1980 ακόμη, χωρίς αυτό να πολυλέγεται.

Τζένη Βαφειάδη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.