Με την παρασταση «Ελενη» του Ευριπιδη

Με τις καλύτερες εντυπώσεις επέστρεψε η θεατρική ομάδα του 1ου Γυμνασίου από την Κωνσταντινούπολη όπου παρουσίασε την «Ελένη» του Ευριπίδη στο Ζάππειο σχολείο, τόσο που το δεύτερο βραβείο που απέσπασε στους Περιφερειακούς Μαθητικούς Θεατρικούς Αγώνες που έγιναν στην Αλεξανδρούπολη μπήκε σε δεύτερη μοίρα.

Τις εμπειρίες τους από την ενασχόλησή τους με το θέατρο αλλά και τις εντυπώσεις τους από το ταξίδι μεταφέρουν σήμερα στον ΠτΘ μαθητές μέλη της θεατρικής ομάδας του Α’ Γυμνασίου.

Να σημειωθεί ότι το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε τυχαία. Σε κάποιο ταξίδι της η Σούλα Γεωργιάδου, μία από τις υπεύθυνες καθηγήτριες σ’ αυτήν, συναντήθηκε με τη διευθύντρια του Λυκείου του Ζαππείου, κ. Φιλίππου. Όπως λέει η κ. Γεωργιάδου «το ταξίδι έγινε πραγματικότητα χάρη στις προσπάθειες της διευθύντριας της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του Ζαππείου, κ. Κανάρη Ευαγγελίας, και να την ευχαριστήσουμε για αυτό καθώς και για την όλη διοργάνωση της επίσκεψής μας στην Κωνσταντινούπολη».

Ο λόγος όμως στα παιδιά…

Ελένη Μαργαριτούδη

«Στο έργο του Ευριπίδη υποδύομαι το ένα από τα δύο πρόσωπα της Ελένης. Ταυτίστηκα πολύ με την Ελένη γιατί κατάλαβα ότι ήταν πονεμένη γυναίκα που είχε υποφέρει, παρόλα αυτά όμως ήταν δυνατή και άντεξε. Η Ελένη κατά την άποψή μου είναι θύμα των θεών και άθελά της παρατά την πατρίδα και τον άνδρα της πηγαίνει στην Αίγυπτο όπου και περιμένει να μάθει νέα του. Μαθαίνει κάποια στιγμή ότι ο άνδρας της έχει σκοτωθεί ότι η μητέρα της έχει αυτοκτονήσει εξαιτίας της και αναγκάζεται να παντρευτεί κάποιον που δεν θέλει. Όλα αυτά την οδηγούν στην αυτοκτονία, γεγονός που θεωρώ τραγικό για ένα άνθρωπο, γιατί όλοι αγαπάμε τη ζωή μας. Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση προσπαθεί να προσαρμοστεί. Μέσα απ’ αυτή την εμπειρία αγάπησα το θέατρο και θα ήθελα όταν μεγαλώσω να γίνω ηθοποιός.

Όσον αφορά στο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη πέρασα ωραία γνώρισα πολλά παιδιά και γίναμε φίλοι και αυτό είναι κάτι που θα μείνει για πάντα Έγινα φίλη με παιδιά από εκεί γνωρίσαμε ομογενείς. Γενικότερα θα έλεγα ότι ήταν κάτι αξέχαστο.

Μηνάς Μηναίδης

«Στην «Ελένη» του Ευριπίδη υποδύομαι δύο ρόλους Ο πρώτος ρόλος αφορά στον Τεύκρο έλληνα πολεμιστή ήρωα της Τροίας, γιο του Τελαμώνα, τραγικό ήρωα που μεταφέρει στην Ελένη το μήνυμα του θανάτου του άνδρα της. Ο δεύτερος ρόλος αφορά στον Αγγελιοφόρο φίλο του Μενελάου, ο οποίος μέσα από τα λόγια του δικαιώνει την Ελένη μεταφέροντας ένα αντιπολεμικό μήνυμα, ένα μήνυμα διαχρονικό.

Γενικά θα έλεγα ότι η εμπειρία της συμμετοχής μου στη θεατρική παράσταση μου άρεσε πολύ. Ξεκινήσαμε με αγάπη και μεράκι και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.

Όσον αφορά στο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη θα το χαρακτήριζα αξέχαστη εμπειρία γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα να γίνουμε φίλοι με τα παιδιά εκεί να γνωρίσουμε καινούργια μέρη, την ομογένεια, νέους πολιτισμούς».

Αντωνιάδου Νίκη

«Στην τραγωδία του Ευριπίδη υποδύομαι το άλλο πρόσωπο της Ελένης. Ξεκινήσαμε το Νοέμβριο τις πρόβες και φτάσαμε σε ένα σημείο πολύ καλό. Πήγαμε πολύ καλά στο διαγωνισμό όπως και κατά τη διάρκεια της παράστασης στο σχολείο στην Κωνσταντινούπολη. Όσον αφορά στο ρόλο μου θα έλεγα ότι δεν μοιάζω καθόλου με την Ελένη. η οποία συνέχεια κλαίει, οδύρεται και είναι έρμαιο στα χέρια των θεών. Η τύχη της καθορίζεται από τους άλλους. Ο χαρακτήρας μου είναι τελείως διαφορετικός από το δικό της.

Όσον αφορά το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη θα έλεγα ότι στο Ζάππειο ήταν πολύ συγκινητικά. Ήταν παρούσα όλη η ομογένεια, τα παιδιά ήταν φιλικά και έτσι δημιουργήσαμε φιλίες».

Μιχάλης Κατρανιτσιώτης

«Το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη το είδα ως ταξίδι, ως διασκέδαση. Όλα όσα είδα εκεί με έκαναν να δω το θέμα «πατριωτικά» Συναντήσαμε τους Ρωμιούς της πόλης, αυτούς που έχουν απομείνει, συγκινήθηκα όταν είδα τα παιδιά να κλαίνε και να μη θέλουν να φύγουμε, όπως και εγώ δεν ήθελα να φύγω. Όταν ξεκινούσαμε από την Κομοτηνή η εικόνα που είχα σχηματίσει ήταν τα παιδιά του Ζαππείου από τη μία πλευρά και τα παιδιά του πρώτου γυμνασίου από την άλλη και απλά πίστευα ότι θα κοιτούσαμε ο ένας τον άλλo. Δεν ήταν όμως έτσι. Όλοι μαζί χορεύαμε τραγουδούσαμε ανταλλάξαμε τηλέφωνα και γίναμε μία ομάδα.

Όσον αφορά στο ρόλο μου στο έργο υποδύομαι το Μενέλαο. Ως προς το ρόλο πιστεύω ότι ένα κομμάτι του Μενέλαου υπάρχει μέσα μου. Ταυτίζομαι με το Μενέλαο όταν αναρωτιέται τι θα γίνει, αν αυτά που πιστεύει θα γίνουν. Ειδικότερα στο δεύτερο μονόλογο που απελπισμένος απ’ αυτά που ακούει, ότι η γυναίκα του βρίσκεται στην Αίγυπτο, δεν ξέρει τι να υποθέσει και αναρωτιέται αν στα χαμένα υπέφερε, αν στα χαμένα έχασε συντρόφους, καράβι, οικογένεια.

Ο Μενέλαος είναι άτομο πιστό που πιστεύει στις οικογενειακές αρχές. Δεν πιστεύω σήμερα οι σχέσεις μεταξύ δύο ατόμων να είναι τόσο δυνατές. Στην αρχή όλα είναι ρόδινα και οι δύο θέλουν αυτό να κρατήσει, στη συνέχεια, ίσως εξαιτίας των πολλών προβλημάτων, κάτι πάει στραβά. Νομίζω όμως ότι αν το ζευγάρι θέλει να συνεχίσει αυτό θα γίνει και δεν θα τελειώσει»..

Κωνσταντίνα Καλαϊτζόγλου

«Υποδύομαι το ρόλο της Θεονόης, ιερό πρόσωπο που προμαντεύει τα μελλούμενα όπως δηλώνει και το πρώτο συνθετικό του ονόματός της. Στην ουσία πρόκειται περί μάντισσας η οποία βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα να ενημερώσει ή όχι τον αδερφό της για τον ερχομό του Μενέλαου. Τελικά δεν το λέει και αυτό κατά την άποψή μου είναι και το δίκιο.

Όσον αφορά το ταξίδι θα έλεγα ότι ήταν μία ανταμοιβή, ξέχωρα από το βραβείο που πήραμε στο διαγωνισμό, της όλης προσπάθειας που κατaβάλαμε περίπου ένα χρόνο. Ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία. Είδα πράγματα που δεν θα τα έβλεπα, γιατί είχαμε τρομερό ξεναγό την καθηγήτριά μας την κ. Γεωργιάδου, η οποία και μας μετέφερε την ιστορία κάθε κτιρίου που συναντούσαμε, αλλά και τον κ. Σολταρίδη. Μάθαμε περισσότερα πράγματα για τη βυζαντινή μας ιστορία, γνωρίσαμε πολλά παιδιά, δεθήκαμε μαζί τους, χορέψαμε τραγουδήσαμε, γίναμε ομάδα και θα κρατήσουμε μαζί τους επαφή».

Νεφέλη Σιανίδου

«Στην Ελένη του Ευριπίδη υποδύομαι ένα από τα δεκαπέντε μέλη του χορού. Εκείνο που θέλω να πω ότι ενώ ο ρόλος του χορού φαίνεται υποδεέστερος στους θεατές στην πραγματικότητα η παρουσία του είναι ουσιαστική. Να τονίσω επίσης ότι αν δεν υπήρχε ο χορός δεν θα υπήρχε και τραγωδία.

Από το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη περίμενα κάτι άλλο, όπως και ο Μιχάλης. Συνάντησα όμως μία συμπεριφορά διαφορετική. Ήταν πολύ θερμή η υποδοχή και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Μας περίμεναν στην πόρτα και φιλούσαν τα χέρια των γονιών μας. Επίσης μου έκανε εντύπωση το κτίριο του σχολείου και έκανα σύγκριση μεταξύ του δικού μας και του Ζαππείου, βέβαια δεν γίνεται σύγκριση γιατί το ένα είναι χτισμένο εδώ και πολλά χρόνια και το δικό μας είναι νεώτερο και σύγχρονο. Ήταν ένα επιβλητικό κτίριο, με χώρους υπέροχους και σε προδιαθέτει για κάτι μεγάλο. Μου έκανε εντύπωση η προνοητικότητα που υπήρξε τότε για περίπτωση σεισμών. Κατά τα άλλα τα παιδιά ήταν υπέροχα και θα συνεχίσουμε την επαφή. Μάλιστα μας υποσχέθηκαν ότι αν ανεβάσουν θεατρικό θα μας επισκεφθούν στην Κομοτηνή».

Χριστίνα Τρυπίδου

«Ήμουν και εγώ μέλος του χορού και θα συμφωνήσω με τη Νεφέλη ότι είναι το κυριότερο μέρος της τραγωδίας, γιατί η τραγωδία ξεκίνησε από το διθύραμβο που κύριο κομμάτι του ήταν ο χορός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο χορός είναι ελληνίδες σκλάβες οι οποίες συμπάσχουν με την Ελένη. ελπίζουν και προσπαθούν, έστω και έμμεσα, να βρουν κάποια λύση. Όλα τα κορίτσια που αποτελούσαμε το χορό προσπαθήσαμε να αποδώσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα το ρόλο μας και να δείξουμε ότι υποστηρίζουμε τους ήρωες και συμπάσχουμε μαζί τους. Ήταν κάτι δύσκολο και κουραστικό.

Στην Κωνσταντινούπολη μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ο τρόπος που μας υποδέχθηκαν τα παιδιά. Φιλούσαν τα χέρια των γονιών μας ως ένδειξη σεβασμού, μας αγκάλιαζαν, ήταν πρόθυμα να μας βοηθήσουν. Το κτίριο του σχολείου ήταν ανεπανάληπτο και επιβλητικό. Η επίσκεψή μας στον Πατριάρχη ήταν πολύ συγκινητική και ο εκκλησιασμός μοναδικός γιατί δεν είχαμε ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Η Αγια Σοφία έχει υποστεί πολλές καταστροφές, παρόλα αυτά όταν μπαίνεις μέσα νοιώθεις δέος, νοιώθεις να ανυψώνεται η ψυχή σου στον ουρανό. Και πραγματικά χαίρομαι που πήρα μέρος σε αυτή την παράσταση και κατάφερα να ζήσω αυτά που έζησα.

Τέλος τα παιδιά ευχαρίστησαν όλους όσους στήριξαν την προσπάθειά τους για το ταξίδι, το δήμαρχο Κομοτηνής κ. Βαβατσικλή, την Γενική Γραμματεία της Περιφέρειας, τον διευθυντή του σχολείου τους κ. Τρυπίδη, τον κ. Δολιανίτη, τον οδηγό του λεωφορείου κ. Ερντάλ, για την υπομονή που όπως είπαν έδειξε ανεχόμενος όλες τις αταξίες τους και τέλος τον υποπρόξενο του Ελληνικού Προξενείου κ.Λυμπερόπουλο για την ξενάγηση αλλά και για το μάθημα περί διπλωματικών σχέσεων που τους έκανε.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.