«Με εμπνεουν οι ανεκπληρωτοι ποθοι»

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Διονύσης Τσακνής μετά από τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις τους το χειμώνα, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, με τις κιθάρες τους ταξιδεύουν ανά την Ελλάδα. Πρώτος τους σταθμός η πόλη μας, δίνοντάς μας έτσι την ευκαιρία να ταξιδέψουμε και εμάς στο χώρο των δικών τους αναζητήσεων και ανησυχιών. Μία παρέα όλοι τραγουδούν τα τραγούδια όλων.

Με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα είχε την ευκαιρία να συζητήσει μέσα από τη συχνότητα του «Ράδιο Παρατηρητής» η Σίσσυ Ρωμανά και αυτή τη συζήτηση μεταφέρουμε σήμερα μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Παρατηρητής της Θράκης».

Ας τον ακούσουμε…

ΠτΘ:Έχουμε την τιμή να σας ακούσουμε στο Δημοτικό Θέατρο Κομοτηνής. Τι αποτελεί για σας πηγή έμπνευσης, η φύση, η γυναίκα, το ταξίδι; Σας εμπνέει περισσότερο η θλίψη ή η χαρά;

Λ.Μ.: Με εμπνέουν όλα. Όσο αφορά στο δεύτερο μέρος της ερώτησης με εμπνέει περισσότερο η χαρά που δεν έρχεται. Με εμπνέουν περισσότερο οι ανεκπλήρωτοι πόθοι.

ΠτΘ:Αν ο καλλιτέχνης σήμερα παράγει ακρόαμα και όχι θέαμα πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει; Μπορεί ο καλλιτέχνης δηλαδή να υπάρξει ο καλλιτέχνης χωρίς να υπάρχει στην TV;

Λ.Μ.:Ο τρόπος που παράγεται και μεταφέρεται η μουσική σήμερα είναι αμφιλεγόμενος και δεν ξέρουμε πώς μπορεί να είναι σε 2-3χρόνια, διότι όλα τρέχουν με τρομακτική ταχύτητα. Μπορεί μέσω διαδικτύου να κυκλοφορούν τα πάντα. Αυτό που δεν αλλάζει με τίποτα είναι το ζωντανό. Όταν θα παίξουμε στη συναυλία της Κομοτηνής ή όταν θα παίξουμε στον Άρδα ή γυρίζοντας όλη την Ελλάδα τελειώνουν τα ψέματα. Υπάρχει ένα παιχνίδι ανάμεσα σε αυτό που θέλει ο κόσμος και σε αυτό που μπορείς εσύ να του δώσεις.

ΠτΘ:Συμφωνείτε σε αυτό το δρόμο της αρετής προς τη δισκογραφική ανεξαρτησία που ακολουθούν για παράδειγμα ο Παπαδάμου και ο Διονύσης Τσακνής;

Λ.Μ.:Δεν μπορώ να πω ότι έχω πρόβλημα με την δισκογραφική μου εταιρεία. Υπάρχει ένα γενικό πρόβλημα που αφορά στο γεγονός ότι οι δίσκοι είναι πολύ ακριβοί. Αλλά δισκογραφικές εταιρείες υπήρχαν από τότε που ξεκίνησε η δισκογραφία εδώ και πενήντα χρόνια και κάνουν τη δουλειά που κάνουν. Προσωπικά πιστεύω ότι έχουν γίνει σπουδαία πράγματα που δεν θα γίνονταν αν δεν υπήρχαν οι εταιρείες. Δεν θέλω να κάνω το δικηγόρο των εταιρειών ούτε τον επαναστάτη ο οποίος θα ξεκινήσει αύριο να βγάλει δίσκο και θα γυρίζει να τον πουλάει μόνος του. Υπάρχει μια διαδικασία την οποία δεν μπορώ να την κάνω εγώ δυστυχώς. Μπορώ να κάνω διακίνηση των δίσκων μου ξεκινώντας από την Ορεστιάδα και να καταλήξω στην Πάφο στην Κύπρο; Αυτό μοιραία θα το κάνει η εταιρεία. Ακόμα και αυτοί που έκαναν δική τους παραγωγή έπεσαν στα γρανάζια των εταιρειών για να τους κάνει τη διακίνηση. Αυτό το έκανε μόνο ο Άσιμος ο οποίος έπαιρνε κασέτες τις ηχογραφούσε και μετά πήγαινε στο Πανεπιστήμιο, στα Εξάρχεια, στις συναυλίες και τις πουλούσε ο ίδιος. Είναι οξύμωρο να θέλω να κάνω τον ροκ σταρ και συγχρόνως να κάνω και τον επαναστάτη πουλώντας κασέτες μόνος μου. Αυτό δεν γίνεται. Απλά μπαίνεις στο σύστημα και ό,τι μπορείς να κάνεις το κάνεις. Μέσα όμως στο σύστημα και όχι έξω.

ΠτΘ:Προτιμάτε το στούντιο ή τη σκηνή;

Λ.Μ.:Δεν το συζητάω, τη σκηνή. Το δέσιμο με τον κόσμο δεν μπορεί να γίνει μέσα στο στούντιο. Και μετά από 15 χρόνια αν πάψουμε να παίζουμε θα βρισκόμαστε με τον Τσακνή, με τον Πορτοκάλογλου και θα παίζουμε. Το ζωντανό είναι όλη η ιστορία.

ΠτΘ:Τα βραβεία «Αρίων» είναι μία εμποροπανήγυρις ή τμήμα του ελληνικού πολιτισμού;

Λ.Μ.: Υπάρχει ένα κόλπο κυρίως που αφορά στα κανάλια που έχουν φοβερό ανταγωνισμό μεταξύ τους, ο ένας εφηύρε το fame story, ο άλλος τα βραβεία «Αρίων» πρόσφατα η ΕΡΤ για να μείνει πίσω τη Γιουροβίζιον Μου φαίνεται πως έχουμε βρει το μήνα που τρώει τους ένδεκα. Δεν μπορεί να γίνεις ήρωας σε πέντε λεπτά.

Είναι κρίμα γιατί αυτά τα παιδιά αγαπάνε αυτό που κάνουνε και δεν πηγαίνουν τυχαία στα ριάλιτυ σόου. Αν δεν το αγαπούσαν δεν θα εκτίθεντο τρεις μήνες για να μαθαίνει ο καθένας τι τρώνε, τι πίνουν, πως ερωτεύονται…

ΠτΘ: Συμφωνείτε με τα ριάλιτυ σόου;

Λ.Μ.:Δεν μπορώ να συμφωνήσω. Το concept όλο και των βραβείων «Αρίων» και της Γιουροβίζιον μου θυμίζουν τους χριστιανούς που τους έτρωγαν τα λιοντάρια. Είναι αυτό που έλεγε ο Μπονάτσος «έλα εσύ, φύγε εσύ»

ΠτΘ:Θεωρείτε ότι έχουν καρκινωθεί ανίατα η ακοή και η όραση των Ελλήνων από όλα αυτά ή δεν φταίνε αυτά;

Λ.Μ.:Η Ελλάδα είναι μια χώρα τόσο πλουραλιστική που μπορείς να γλιτώνεις από αυτά τα πράγματα και να μην έχεις πρόβλημα. Αν ο τρόπος που λειτουργούν οι show business και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα υπήρχαν και στην Σουηδία πιθανόν να αυτοκτονούσαν ομαδικά. Η Ελλάδα σου προσφέρει διεξόδους

ΠτΘ:Μουσικές αυθεντίες του χώρου μας καταδεικνύουν ως ποιοτικούς τραγουδιστές που τους είχαμε κατατάξει αλλού. Κάποτε λέγαμε ότι υπάρχει το σκυλάδικο, το έντεχνο, το λαϊκό, το καψουριάρικο. Ποιες τελικά είναι οι διαχωριστικές γραμμές;

Λ.Μ.:Ένας τραγουδιστής που 15 χρόνια μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού δεν είναι άπειρος ταλέντου. Ένα ταλέντο το έχει. Και το ταλέντο το έχει και τις δυναμικές του έχει, για παράδειγμα η Άννα Βίσση είναι σπουδαία τραγουδίστρια, αν βρισκόντουσαν κάποιες καλές συγκυρίες ίσως να τραγουδούσε και καλά τραγούδια. Δεν αμφισβητώ ότι έχει και κάποια τραγούδια καλά. Επειδή αναφερθήκατε στο Ρέμο θα πω ότι δεν είναι κακό που προσπάθησε. Μακάρι όλοι οι τραγουδιστές που τους ακούει όλη η Ελλάδα να τραγουδήσουν καλά τραγούδια. Εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε ένα ελιτίστικο κλαμπ και να ήμαστε από την μια μεριά οι τρελοί, οι σχιζοφρενείς που κρατάμε τα κλειδιά της ποιότητας ενώ όλοι οι άλλοι πρέπει να πέσουν στα θηρία να τους κατασπαράξουν. Δεν συμφωνώ σε αυτό. Αυτό που θα ήθελα είναι οι τραγουδιστές που έχουν μεγάλη εμπορική απήχηση να ψάχνονται ώστε να τραγουδήσουν όσο το δυνατόν ωραιότερα τραγούδια. Ο Ρέμος τραγούδησε Θεοδωράκη και μακάρι να ήθελαν και άλλοι να τραγουδήσουν και μακάρι στο μέλλον να μη τραγουδήσει τίποτα άλλο παρά ποιοτικά τραγούδια. Για αυτό είμαι της άποψης ότι οι λαϊκοί τραγουδιστές δεν είναι ανάγκη να τραγουδάνε μπούρδες. Μπορούν να πάνε στο Νικολόπουλο να τους γράψει καλά τραγούδια. Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν τραγούδια καλά, λαϊκά.

ΠτΘ:Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσετε την πορεία σας με ένα κομμάτι δικό σας. Ποιο θα ήταν αυτό;

Λ.Μ.:Είναι δύο τα τραγούδια τα ενδεικτικά τα οποία είναι σαν σχήμα οξύμωρο γιατί το ένα από το άλλο απέχουν όσο το Βλαδιβοστόκ από την Αθήνα. Είναι το «Διδυμότειχο μπλουζ» και ο «Γάτος». Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αν όμως μου λέγατε ποιο τραγούδι αγαπάω περισσότερο απ’ όσα έχω κάνει θα σας έλεγα το «Πόσο σε θέλω». Αυτό το τραγούδι είναι για μένα.

ΠτΘ:κ. Μαχαιρίτσα πώς καταφέρνετε να δουλεύετε με το Διονύση Τσακνή από απόσταση; Πώς καταφέρνετε να συντονίσετε τη δουλειά σας;

Λ.Μ.:Ο Διονύσης είναι αδερφός. Δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερη προσπάθεια. Σκεφτόμαστε τα ίδια πράγματα πάρα πολλές φορές και χαίρομαι πολύ που φέτος προστέθηκε και ο Πλιάτσικας. Το τρίο αυτό έχει μία δυναμική απίστευτη.

ΠτΘ:κ. Μαχαιρίτσα σας ευχαριστούμε πολύ.

Λ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.