Με αφορμη τους μαθητικους αγωνες αρχαιου δραματος, Γιαννης Βουλτσιδης, καραγκιοζοπαιχτης, Χωρις προπαιδεια θα ειμαστε θλιβεροι καταναλωτες πολιτικης

Ραντεβού με τον αρχαίο κλασικό λόγο δίνουν μαθητές της περιοχής της Θράκης σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαίο Θέατρο της Μαρώνειας, το προσεχές Σάββατο, 15 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα. Πρόκειται για τους μαθητικούς αγώνες αρχαίου δράματος στην οποία συμμετέχουν 8 θίασοι μαθητών από σχολεία των Σαππών, της Ξυλαγανής, της Αλεξανδρούπολης και των Αβδήρων. Οι μαθητές των δημοτικών σχολείων θα παρουσιάσουν το επίκαιρο έργο «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, ενώ οι μαθητές των γυμνασίων και των λυκείων τον «Ορέστη» του Ευριπίδη.

Εδώ και δύο μήνες οι μαθητές δουλεύουν υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Βουλτσίδη ο οποίος έχει την καλλιτεχνική επιμέλεια της όλης διοργάνωσης. Με αφορμή την παράσταση αυτή ο «Παρατηρητής της Θράκης» συνομιλεί με τον Γιάννη Βουλτσίδη, τον πρωτεργάτη της ιδέας, για την όλη προσπάθεια.

Δεν απευθύνομαι ούτε σε προγλωσσικούς ούτε σε φθονερούς

ΠτΘ: Είστε ο βασικός υπεύθυνος για τις γιορτές που γίνονται στο αρχαίο θέατρο Μαρώνειας. Συνήθως ήταν το μεγάλο γεγονός της Ροδόπης. Βέβαια αυτή η υπόθεση δεν κύλησε ομαλά στο χρόνο. Η κοινωνία μας προχωρά μπροστά ή πίσω με διαφωνίες, με αντεγκλήσεις, ξεκαθαρίζοντας τα πράγματα. Η μόνη εκδήλωση που είχε τύχει γενικής αποδοχής ήταν αυτή με τη Λυδία Κονιόρδου, που ήταν η πρώτη του αρχαίου θεάτρου. Φέτος είστε εσείς, ο άνθρωπος που οργάνωσε και διευθύνει τους αγώνες κλασικού λόγου στο αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας. Πώς αισθάνεστε αναλαμβάνοντας την σκυτάλη σε μια κοινωνία που όντως όπως δείχνει δεν έχει ξεκαθαρίσει τι θέλει από το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας;
Γ.Β.: Αυτό που έχω να πω στους ανιστόρητους, αν και δεν πρέπει, γιατί ένας ανιστόρητος είναι συνήθως και κουφός, είναι ότι, όταν ο Αισχύλος ανέβαζε έργο, ο χορός αποτελούνταν από αγόρια του λαού, όχι από επαγγελματίες χορευτές, αλλά από αγόρια που προέρχονταν από το λαό, διαφόρων επαγγελμάτων. Ο Αισχύλος έλεγε ότι ήθελε πενήντα αγόρια από το λαό για να κάνει το χορό. Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Όσον αφορά στον Γιάννη Βουλτσίδη αν υπάρχει ένσταση, πέρσι είχε συμμετάσχει με το έργο «Αίσωπος σαν μύθος» στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου, δουλειά την οποία αντέγραψαν Αθηναίοι το χειμώνα με τον ίδιο τίτλο, ο μεγαλόσχημος Παπαδημητρίου συγκεκριμένα που είναι διευθυντής και πού δεν είναι. Για μένα αυτό δεν λέει τίποτα. Για μένα σημασία έχει ότι ο Ιωσήφ από την Ξυλαγανή, δώδεκα ετών Θρακιωτόπουλο, έχει γράψει ένα ωραίο ποίημα και θα το απαγγείλει από το κέντρο της Ορχήστρας του Αρχαίου Θεάτρου της Μαρώνειας. Για μένα είναι πολύ σημαντικό που ο χορός, που αποτελείται από 130 Θρακιωτόπουλα, εδώ και δύο μήνες ασκείται στον αρχαίο τραγικό λόγο και το γουστάρει αυτό που κάνει, γιατί συνδέει την γνώση με την απόλαυση, που η επίσημη παιδεία έχει δώσει διαζύγιο από τη γέννηση του ελληνικού κράτους. Δεν απευθύνομαι ούτε σε προγλωσσικούς ούτε σε φθονερούς, αν θέλουμε να μιλήσουμε για brand name όπως το λένε αυτοί στα ελληνικά.

ΠτΘ: Δεν θεωρείτε τον εαυτό σας brand name και μόνο από το γεγονός ότι είστε από τους λίγους καραγκιοζοπαίχτες που το κέντρο υποκλίνεται στο έργο του;
Γ.Β.: Ο σκηνοθέτης Γιάννης Βουλτσίδης ως καραγκιοζοπαίχτης είναι πολύ σημαντικός και το περιοδικό «ΑΝΤΙ» είναι γνωστό ότι πριν χρόνια αφιέρωσε όλο το τεύχος του σε αυτόν. Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το περιοδικό «ΑΡΔΗΝ» το οποίο είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στο Θέατρο Σκιών και κατά 80% στο Θρακικό Θέατρο Σκιών και μάλιστα με χαρακτηρίζει ως ανανεωτή του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών. Από την άλλη όμως επειδή δεν ασχολούμαι μόνο με ένα πράμα, έχω φτιάξει δουλειές και με τον ποιητή Γιώργο Χρονά και με τον Γρηγόρη Φαληρέα που έκανε πολλές παραγωγές στο Νέο Κύμα. Για μένα σημασία δεν έχουν τα books και τα διδακτορικά.

ΠτΘ: Το εύσημο του Καραγκιοζοπαίχτη είναι από μόνο του πολύ σημαντικό.
Γ.Β.: Όχι μόνο του Καραγκιοζοπαίχτη, είναι πολλές οι ιδιότητές μου, αλλά η κύρια είναι ποιητής. Είναι γελοίο κατ’ αρχάς να μιλάμε για διασημότητες Η ουσία είναι αυτό το γεγονός. Μετά από χιλιάδες χρόνια 150 παιδιά από οκτώ εργαστήρια, από πολλά χωριά της Θράκης, ετοιμάζονται για τους αγώνες που θα δώσουν τα ίδια.

ΠτΘ: Άρα κακώς μπήκατε στην πορεία να απολογηθείτε.
Γ.Β.: Δεν απολογούμαι, εξηγούμαι.

Οι ελίτ είναι μια μορφή αλίτ…

ΠτΘ: Εννοώ κατ’ αρχήν ότι το brand name το έχετε, είστε στην ελίτ…
Γ.Β.: Οι ελίτ είναι μια μορφή αλίτ…

ΠτΘ; Αυτό, επειδή εκπορεύονται από το αθηναϊκό κέντρο οι ταξινομήσεις…
Γ.Β.: Στην δική μου την παράδοση υπάρχει ο μάστορας, δεν υπάρχουν ελίτ. Βγήκα από ένα μάστορα που έπαιζε πριν από μένα καραγκιόζη, ήρθα εγώ πρόσθεσα το δικό μου, μετά από εμένα θα έρθουν άλλοι και θα παίξουν το δικό τους. Δεν υπάρχει η έννοια της ελίτ σαν κάστα, σαν κάτι το οποίο είναι οχυρωμένο και περιφρουρεί τις ιδιοκτησίες του.

ΠτΘ: Τον αφήνουμε αυτό τον όρο. Παρόλα αυτά το επάγγελμα που ασκείτε και η θέση που έχετε κατακτήσει είναι στην πρωτοπορία του πνεύματος. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε.
Γ.Β.: Μη ξεχνάτε ότι έχω δημιουργήσει το πιο σημαντικό θέατρο στη Θράκη, το «Μικρό Διάκοσμο» που εδώ και έξι χρόνια δημιουργεί Φεστιβάλ Τεχνών, που δεν μπορεί κανένας δήμος να κάνει μέσα στο καλοκαίρι.

Ο ανίκανος είναι μεθοδικός μόνο στην υπονόμευση του άξιου

ΠτΘ: Μήπως η επαρχία είναι πιο συντηρητική από την Αθήνα; Αυτή τη στιγμή και το Μουσείο Μπενάκη και όχι μόνο υποκλίνονται στον Καραγκιόζη και στην παράδοσή του, υποκλίνονται στο Σπαθάρη και την παράδοση του θεάτρου σκιών. Μήπως τελικά είμαστε πιο συντηρητικοί;
Γ.Β.: Δεν με ενδιαφέρει. Παντού υπάρχουν αυτά. Συνήθως η μικροψυχία συνδυάζεται με την ανικανότητα. Ο ανίκανος είναι μεθοδικός μόνο στην υπονόμευση του άξιου, γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει.

Η λογική του Βουλτσίδη είναι αποκεντρωτική, βαθιά δημοκρατική

ΠτΘ: Το αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας ανοίγει χάρη σε εσάς. Εκατό πενήντα παιδιά ζυμώνονται στον αρχαίο τραγικό λόγο. Πώς συλλάβατε την ιδέα;
Γ.Β.: Όλη η λογική στηρίζεται σε αυτό που υποστήριζε ο Αισχύλος, πρώτα είμαστε πολίτες και μετά είμαστε καλλιτέχνες. Για αυτό στην επιτύμβια πλάκα ζήτησε να γράψουν ο Αισχύλος που πολέμησε στο Μαραθώνα και όχι ο Αισχύλος που πολέμησε τους Πέρσες ή τα έργα του. Εγώ λέω πρώτα είμαι πολίτης που σημαίνει ότι η λογική μου είναι αποκεντρωτική, δηλαδή βοηθώ η κίνηση να γίνεται από κάτω, γιατί αν τα σημερινά πιτσιρίκια δεν γνωρίσουν τον τόπο τους και το λόγο του, αν δεν τον αγαπήσουν, δεν θα τον υπερασπιστούν. Άρα η λογική του Βουλτσίδη είναι αποκεντρωτική, βαθιά δημοκρατική.

Με ενδιαφέρουν οι υγρασίες και όχι οι ηλικίες

ΠτΘ: Πώς είναι η εμπειρία σας με τα παιδιά που τα παίρνετε από το σχολειό, κάνετε πρόβες, δουλεύετε τον αρχαίο λόγο, καταλαβαίνουν και βιώνουν τις ιδέες. Εδώ και δύο μήνες, πώς τον εκφέρουν αυτόν τον λόγο;
Γ.Β.: Κατ’ αρχάς εγώ έχω καταργήσει τις ηλικίες δεν πάω με το γκέτο των ηλικιών. Δεν με ενδιαφέρουν οι ηλικίες αλλά οι υγρασίες, γιατί μπορείς να συναντήσεις ένα δωδεκάχρονο κωλόγερο και ένα ενενηντάχρονο δωδεκάχρονο. Το ξεκαθαρίζω αυτό. Απλά η εποχή λειτουργεί με το γκέτο, παιδική ηλικία, εφηβική ηλικία. Όλα αυτά, ναι υπάρχουν σε ένα γενικό πόντο, αλλά όλοι έχουν ή δεν έχουν ευαισθησία. Απλά εσύ σαν μάστορας παλιός, σαν καπετάνιος, φροντίζεις να δώσεις στην παιδική ηλικία παραμυθητική δομή που είναι κοντά στον μεταφορικό λόγο.

ΠτΘ: Εξ ου έχετε και Αίσωπο;
Γ.Β.: Ναι, και Αριστοφάνη. Στα παιδιά των γυμνασίων και των λυκείων, στους εφήβους, δίνεις οργισμένο Ευριπίδη, δίνεις «Ορέστη» του Ευριπίδη, γιατί ο Ευριπίδης έγραψε τον Ορέστη για να εκφράσει την αγανάκτηση της νεολαίας της εποχής, γιατί είχαν γυρίσει σαν φούσκες οι Αγαμέμνονες και Ατρειδείς από το πλιάτσικο της Τροίας, όμως τα πράγματα είχαν πάρει μια τροχιά που άρχισαν να ξεφουσκώνουν οι φούσκες να δημιουργείται σύγχυση στην κοινωνία, να παίρνουν ανάποδες η νεολαία της εποχής και να θέλουν να τα κάψουν όλα. Το λέει μέσα ο Ορέστης ότι δεν αντέχει αυτές τις φούσκες δίπλα του να τους τυραννούν αλλά δεν ξέρει τι να κάνει. Οι νεολαίοι λειτουργούν υστερικά, αντιδρούν, προσπαθούν να ξαναορίσουν τα πράγματα, να ξανακάνουν τον κόσμο κατοικήσιμο, με απελπισία, με πόνο, με απογοήτευση, και αυτό είναι που συγκινεί τους εφήβους, γιατί ταυτίζουν αυτό που ζουν σήμερα με μια η Ελλάδα διαλυμένη και τις φούσκες των μεγαλόσχημων να έχουν ξεφουσκώσει πάνω στις φάτσες τους.

ΠτΘ: Έχουν μπει τα παιδιά μέσα στο παιχνίδι;
Γ.Β.: Με τα μπούνια. Τα παιδιά κατ’ αρχάς οδηγούν το παιχνίδι. Όλη η φάση είναι η όρεξη και στην προκειμένη περίπτωση η όρεξη είναι να μη τους λες εσύ πάμε για πρόβα, αλλά να κάνεις πρόβα το πρωί και να σου λένε να κάνεις και το απόγευμα.

Η μαεστρία είναι να χαίρεσαι τη διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα

ΠτΘ: Δηλαδή δίψα και έρημη χώρα…
Γ.Β.: Δίψα και έρημη χώρα. Από την άλλη όμως έχει τη σημασία και η διαδικασία, δηλαδή ως τώρα η γνώση πάει σε μια ιεραρχική δομή. Η μαεστρία είναι να χαίρεσαι τη διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα. Να φροντίσεις ως μάστορας που είσαι να μη στύψεις τα παιδιά ως στρατιώτες για να ανεβάσουν υποτίθεται μια πετυχημένη παράσταση, τέλεια γεωμετρημένη, που δεν έχει κανένα λαθάκι, καμία σκονίτσα επάνω. Στην ουσία έτσι τα έχεις κάνει τα παιδιά στρατιώτες, έχεις κάνει μια ιεραρχική δομή στην παραγωγή της παραγωγής, οπότε έχεις περάσει ένα εξουσιαστικό μοντέλο, έχεις περάσει πλέον τη λογική όχι της απόλαυσης, αλλά της αγγαρείας στην παραγωγή της τέχνης. Η διεργασία για μένα μετρά περισσότερο από το αποτέλεσμα και αυτό το αντιλαμβάνονται τα παιδιά αν έχεις αυτό το βλέμμα. Αν δεν έχεις αυτό το βλέμμα και είσαι ομαδάρχης τότε σε σιχαίνονται.

Ο πνευματικός άνθρωπος είναι σαν τη χρυσόμυγα του Σωκράτη

ΠτΘ: Με τα παιδιά δηλαδή γίνατε μια παρέα.
Γ.Β.: Εγώ με όλους είμαι μια παρέα. Με όσους έχουν κότσια είμαι μια παρέα. Με τους καρεκλοκένταυρους δεν μπορώ να γίνω μια παρέα και φυσικά με φοβούνται. Όπως με φοβούνται αρχετυπικά, όπως ο Χατζατζάρης τον Καραγκιόζη μη φάει καμία σφαλιάρα., Αλλά αυτοί ποτέ δεν βγαίνουν κατά πρόσωπο, γιατί πρώτον ας μη πω τι δεν έχουν και δεύτερον όλοι αυτοί έχουν μάθει να είναι συνασπισμένοι. Εγώ σε κάποιους λέω είμαι μαζί σου και χώρια σου, όπως ο Παζολίνι. Ακόμα και να υποστηρίζω κάτι, λέω τι γίνεται εδώ, και αυτό δεν αρέσει στα κόμματα, οπότε δεν χωράς πουθενά. Ο πνευματικός άνθρωπος δηλαδή χωράει και δεν χωράει, είναι σαν τη χρυσόμυγα του Σωκράτη.

ΠτΘ: Έχει εξαγγελθεί ότι φέτος είναι οι πρώτοι αγώνες αρχαίου λόγου. Αυτό σημαίνει ότι έχει συμφωνηθεί, ότι έχει αντιληφθεί ο δήμος την αξία αυτού του δεδομένου για να θεσμοθετηθούν αυτοί οι αγώνες;
Γ.Β.: Εγώ, όπου πάω, πάω όρθιος και όχι στα τέσσερα. Όσοι με δέχονται όρθιο καλώς, αλλά εκεί θα δοκιμασθεί ο καθένας μας, γιατί έχουμε μάθει στις άκαμπτες ιεραρχικές δομές του στρατώνα.

ΠτΘ: Μη ξεχνάμε ότι έχουμε και ένα πολιτισμό των ηλιθίων…
Γ.Β.: Ναι. Αν τώρα αυτό το γεγονός που γίνεται, αυτή τη χαρά που έχει δημιουργηθεί στα χωριά μας, όχι στις πόλεις μας, που υποφέρουν περισσότερο δεν αρέσει σε κάποιους δεν με ενδιαφέρει.

ΠτΘ: Αυτή όμως η απελευθέρωση των ευρέων λαϊκών στρωμάτων των φτωχόπαιδων είναι πάντα διαρκές φόβητρο
Γ.Β.: Μα για αυτό δεν ήθελαν και τον Διόνυσο στο Δωδεκάθεο και μπήκε με τον τσαμπουκά του επάνω. Είναι ο μόνος θεός που μπήκε με τις πέτρες στον Όλυμπο.

ΠτΘ: Ουσιαστικά όμως αυτό καταργεί τις οριοθετήσεις και είναι επικίνδυνο να γίνεται. Δεν θα σας κακοφανεί αν του χρόνου δεν γίνουν οι αγώνες κλασικού θεάτρου;
Γ.Β.: Ποτέ δεν το έχω παίξει στη ζωή μου παρθένα πικραμένη. Με ένα τρίχορδο θα βγω στο δρόμο και θα πετάξω γιαούρτια. Θα κάνω κάτι άλλο. Πρόλαβαν να με αγαπήσουν όμως. Ξέρετε τι ηδονή είναι αυτό; Αν και είναι απαγορευμένο σε ένα προτεστάντικο πολιτισμό να μιλάμε για ηδονή.

ΠτΘ: Υπάρχει ένα θεσμικό πλαίσιο. Για το αρχαίο θέατρο Μαρώνειας γνωρίζουμε ότι επιτρέπονται τρεις παραστάσεις και ορισμένος αριθμός θεατών.
Γ.Β.: Τα πλαίσια είναι για να ανοίγουν. Οι άνθρωποι κάνουν τα πλαίσια και όχι τα πλαίσια τους ανθρώπους. Αυτό μας διδάσκουν τα κεραμίδια που βρίσκουμε από κάτω. Ο μύθος του Σίσυφου αυτό διδάσκει. Θέλω να πω ότι στη σύγχρονη αρχαιολογία οι χώροι οι οποίοι είναι απλά εκθέματα είναι παρωχημένη αρχαιολογία. Η μοντέρνα αρχαιολογία το έχει αισθανθεί αυτό και κάποιοι σίγουρα από τους δικούς μας αρχίζουν και ψιλιάζονται. Όλη η νέα κίνηση που θα γίνει θα είναι πλέον ο πολιτισμός μας να μη στέκεται σαν έκθεμα αλλά να βοηθά να είναι καταστασιακό με το τώρα, δηλαδή το τώρα με το παρελθόν να μην είναι απέναντι αλλά να σμίγουν έξυπνα.

Αν κάποιοι μας υπονομεύσουν θα κάνουμε κάτι άλλο

ΠτΘ: Υπ’ αυτή την έννοια γιατί τελικά δεν θα ήταν καλό αυτοί οι αγώνες να θεσμοθετηθούν;
Γ.Β.: Εγώ αγωνίζομαι για αυτό. Αν τώρα κάποιοι καρεκλοκένταυροι βρεθούν στο δρόμο και πουν άλλος για my brand, άλλος είναι τρελός, άλλος κάτι άλλο και μπορέσουν και υπονομεύσουν αυτή την κίνηση εμείς θα κάνουμε κάτι άλλο. Δεν θα πεθάνουμε και δεν θα τα βάψουμε μαύρα.

Στόχος με τον κ. Μπένο να κάνουμε ένα δίκτυο θεάτρων σκιών στην Ελλάδα

ΠτΘ: Η τελευταία κουβέντα που έγινε για το θέατρο Μαρώνειας είναι κατά την επίσκεψη του κ. Μπένου. Τον είδατε τον κ. Μπένο και πώς το εξέλαβε;
Γ.Β.: Βεβαίως και τα είπαμε. Κατ’ αρχήν ένα ανοικτό μυαλό δεν είναι κομπλεξικό. Με τον Μπένο θα έχουμε συνάντηση αυτές τις ημέρες για να κάνουμε ένα δίκτυο όχι μόνο των αρχαίων θεάτρων αλλά και των θεάτρων σκιών που υπάρχουν στην Ελλάδα για να δεθεί ο Βορράς με το Νότο.

ΠτΘ: Άρα αυτή η κίνηση ουσιαστικά παραδίδει το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας στον αρχαίο κλασσικό λόγο, όχι όμως εκφωνημένο από τα brand name της ηθοποιίας, αλλά από παιδιά…
Γ.Β.: Ναι όμως υπάρχει ένας τρόπος που γίνεται αυτό. Δεν παίρνεις ένα μπουκάλι κρασί και το χύνεις στο χώμα και τους λες «πιείτε σκύλοι», έχεις τον τρόπο, έχεις το καλό κρασί, το καλό ποτήρι, το βάζεις όμορφα και ο άλλος το χαίρεται.

ΠτΘ: Και κυρίως έχεις το μέλλον…
Γ.Β.: Βεβαίως. Αυτή τη στιγμή έρχομαι από τις Σάπες όπου ένα παιδί μου έφερε ένα δομημένο έργο, σάτιρα της Ορέστειας, με αρχή, μέση και τέλος και άμα τη διαβάσετε θα εκπλαγείτε. Τι καλύτερο από το γεγονός ότι αυτή η κίνηση έχει εμπνεύσει να γράφονται κείμενα από παιδιά δεκαπέντε, δεκάξι ή δώδεκα χρονών; Μου έχουν δοθεί επτά τέτοια κείμενα υπέροχα και η σκέψη μου είναι πλέον, πέρα από τα κλασικά κείμενα, να κάνουμε ένα μικρό μέρος αυτής της κατάστασης να αφορά σε κείμενα εμπνευσμένα από τους τραγικούς, γραμμένα όμως από παιδιά. Γιατί φοβούνται τα παιδιά στο αρχαίο θέατρο; Γιατί φοβούνται την ομορφιά; Στην Επίδαυρο θα πάει αυτός ο Σάκης ο Κουβάς, ο Ρουβάς. Αυτούς τους χώρους δεν τους έχουν σεβαστεί καθόλου και εδώ πέρα που οι Καρυάτιδες οι δικές μας, οι Θρακιωτοπούλες, και οι Κούροι, τα Θρακιωτόπουλα ,που μπαίνουν όμορφα και στολισμένα και χαρούμενα, αντί να το γιορτάσουν, αντί να γιορτάσουμε αυτή τη Θρακιώτικη άνοιξη καθόμαστε σε σκοτεινά μέρη.

Πρώτη φορά κορίτσια και αγόρια από τη Μαρώνεια θα μπουν και θα εκπέμψουν τραγικό λόγο στο θέατρο

ΠτΘ: Στο αρχαίο θέατρο Μαρώνειας μετά την Κονιόρδου δόθηκε ένα ρεσιτάλ για το οποίο ακούστηκαν τα μύρια όσα. Ακολούθησε ο Μαρωνίτης με την Φιλαρέτη Κομνηνού επίσης ακούστηκαν μύρια όσα. Περιμένετε να ακουστούν και τώρα μύρια όσα ειδικά από το συγκεκριμένο χώρο της Μαρώνειας; Οι Μαρωνίτες θεωρούν ότι το αρχαίο θέατρο είναι κληρονομιά τους και τους ανήκει. Έχετε ακούσει αντιρρήσεις;
Γ.Β.: Πρώτη φορά κοπέλες και αγόρια από τη Μαρώνεια θα μπουν και θα εκπέμψουν τραγικό λόγο. Πότε θα ξαναγινόταν αυτό; Ούτε σαν πελάτες τους καλούνε στον τόπο τους τον ίδιο.

ΠτΘ: Άρα φέτος θα έχουμε μια ήσυχη χρονιά.
Γ.Β.: Την ησυχία τη φοβάμαι, γιατί όταν αυτοί λουφάζουν σε σκάβουν από κάτω. Καλύτερα να βγουν σαν τα βατράχια μετά τη βροχή να ξέρουμε και με ποιους έχουμε να κάνουμε. Να μην τα ψιθυρίζουν, να τα λένε.

ΠτΘ: Με αφορμή την άφιξη του Σταύρου Μπένου και τη συζήτηση που έγινε για το αρχαίο θέατρο ειπώθηκε ότι θα πρέπει να αποκτήσει το δικό του φεστιβάλ, τη δική του ταυτότητα και να γίνει γι’ αυτό μία διαβούλευση. Ως πολίτες αυτού του τόπου θα θέλαμε η μια χρήση, αν επιτρέπονται τρεις, να είναι αυτή; Αν σας ρωτούσαν ποιες άλλες θα θέλατε να γίνουν ώστε να αποκτήσει το θέατρο ταυτότητα ποιες θα λέγατε;
Γ.Β.: Κατ’ αρχάς θα πρέπει κάποιος να γνωρίζει το θέμα να το αγαπά και από την άλλη να έχει πείρα. Μπορεί να γνωρίζεις ένα θέαμα και να είσαι αχαρακτήριστος, άρα επιρρεπής σε μαλαγανιές και στο έλα και εσύ κουμπάρε.

ΠτΘ: Συνήθως στο ραδιόφωνο κλείνετε με ένα ποίημα. Θα θέλατε να κλείσουμε και εδώ έτσι;
Γ.Β.: Θα πω το χορικό που θα ψάλλουν οι Καρυάτιδες των Σαπών στην εκδήλωση.

Κανένας άνεμος δεν φύσηξε
τ’ άρωμα λες και δεν υπήρξε
Κανένας… κανένας

Σαν Λήκυθος τώρα μου στέκεσαι
με ζωντανή όλη τη στάχτη
μη στρέφεις πίσω το κεφάλι σου.
Η Ευριδίκη πια εχάθη.
Κανένας… μα ούτε ένας…

Πρέπει να αποκτήσουμε τη λογική της προπαίδειας

ΠτΘ: Γιατί δεν έχει συζητήσει το ζήτημα πώς θέλει το φεστιβάλ η τοπική κοινωνία; Θα μπορούσε να υπάρχει Φεστιβάλ Μαρώνειας. Θυμάστε είχε ξεκινήσει από τον κ. Στυλιανίδη το «Διονύσου λόγος». χρηματοδοτήθηκε δύο χρονιές και σταμάτησε. Θα θέλατε να υπάρχει ένα Φεστιβάλ Μαρώνειας ανάλογο με αυτό των Φιλίππων σαν πολίτης αυτής της περιοχής;
Γ.Β.: Θα μου άρεσε αυτός ο χώρος να φιλοξενούσε και άλλα πράγματα. Το θέατρο είναι σχολειό και ποιος δεν θα θέλει να ακούσει μια όμορφη μουσική σε αυτό το χώρο από ένα σύνολο, για παράδειγμα δωματίου, ή όμορφα δημοτικά τραγούδια, γιατί υπάρχουν και κομπλεξικοί. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι η κλασική μουσική είναι σοβαρή και η δημοτική ασόβαρη.. Μιλάμε για απληροφόρητους και κτηνώδεις ανθρώπους οι οποίοι είναι σε θέσεις κλειδιά. Θέλω να έχω ένα φεστιβάλ, χωρίς όμως να είναι η περιοχή μου ο καταναλωτής να καθαρίζει τα σκουπίδια μετά το τέλος της γιορτής. Για αυτό μπήκαμε στον κόπο αυτό. Αν δεν κάνεις τον άλλο να γνωρίσει, δεν μπορεί να αγαπήσει το θέατρο. Αν δεν τον μυήσεις τον άνθρωπο από μικρή ηλικία στον τραγικό λόγο, στην ποίηση δεν γίνεται τίποτα. Το καλύτερο είναι η προπαίδεια. Αν δημιουργήσουμε ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμήσουν τι είναι καλό και τι είναι άσχημο σπέρνουμε για το μέλλον, βαδίζουμε σωστά. Αυτό γίνεται τώρα και αυτό είναι το πιο σπουδαίο και αυτό πρέπει να επεκταθεί. Το άλλο σπουδαίο που πρέπει να γίνει είναι να επιλέξεις δέκα πράγματα μέσα στο Καλοκαίρι τα οποία να είναι σχολείο ταυτόχρονα. Για παράδειγμα να φέρεις ένα σύνολο μουσικής δωματίου και ταυτόχρονα αυτοί οι καλλιτέχνες να κάνουν το απόγευμα ένα σεμινάριο στο νέο πολιτιστικό κέντρο που γίνεται στην Μαρώνεια. Φέρνεις το Λιβαθινό να παρουσιάσει μια δουλειά στο αρχαίο δράμα. Αυτόν τον άνθρωπο θα πρέπει έξυπνα να του πεις ότι το απόγευμα θα κάνεις και ένα σεμινάριο για τον κόσμο που ενδιαφέρεται. Πρέπει να αποκτήσουμε τη λογική της προπαίδειας. Φέρνουμε τους καλύτερους αλλά δεν τους αφήνουμε μόνο να σταθούν σαν φίρμες αλλά τους φέρνουμε και σαν δασκάλους οπότε κερδίζουμε διπλά, κερδίζουμε το φαινόμενο αλλά και τη διδασκαλία.

ΠτΘ: Εσείς βάζετε την έννοια της μαθητείας. Μέχρι τώρα η έννοια της μαθητείας πόσο υπάρχει στην καλλιτεχνική ζωή της χώρας.
Γ.Β.: Για αυτό ακριβώς είμαστε θλιβεροί καταναλωτές και δεν είμαστε πολίτες. Είμαστε καταναλωτές πολιτικής, καταναλωτές προϊόντων των πολυεθνικών Κόκα Κόλα. Όλη η ιστορία είναι στην προπαίδεια. Να φέρεις τους καλύτερους αλλά να όχι σαν χορευτές να αποστάξουν ό,τι καλύτερο έχουν. Αυτό το πράγμα για να το κάνεις πρέπει να σε πονάει. Πρέπει να φτάνεις στο σημείο να πεις τελεία και παύλα κάτι πρέπει να γίνει σε αυτό τον τόπο.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.