Με αφορμη τις Αποκριες

«Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη όσο είναι σήμερα»

Αντώνης Σαμαράκης

Κάνοντας χρήση της φιλολογικής μου ιδιότητας ανασύρω από τη μνήμη πολλών ένα θέμα πανελλαδικών εξετάσεων στο μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας που όσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο επίκαιρο παρά το γεγονός ότι είχε δοθεί αυτούσιο ως θέμα εξετάσεων το 1984. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Με αφορμή τον ερχομό της Σαρακοστής και τις Αποκριές μαθητές και μαθήτριες του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Κομοτηνής, συνοδευόμενοι από τους καθηγητές τους, επισκέφτηκαν το πρωί της Πέμπτης 23-2-2012 όσα περισσότερα σπίτια μπορούσαν στο δημοτικό διαμέρισμα Υφαντών του Δήμου Κομοτηνής, όπου στεγάζεται το σχολείο μας. Οι μαθητές και οι καθηγητές που ήταν ντυμένοι, όπως επιτάσσει το έθιμο της Αποκριάς, με αποκριάτικες στολές φτιαγμένες στην πλειοψηφία τους με απλά και καθημερινά υλικά ξεσήκωσαν με τις φωνές και τις μουσικές τους το μικρό φιλήσυχο οικισμό των Υφαντών. Σε κάθε σπίτι δεν παρέλειψαν να μοιράσουν χειροποίητο χαλβά, που είχαν φτιάξει πριν στο σχολείο μαζί με τις καθηγήτριές τους και πρόσφεραν σε όλους τους κατοίκους και περαστικούς αυτοσχέδιες αποκριάτικες μάσκες υπό τους ήχους παραδοσιακών θρακιώτικων τραγουδιών με στερεοφωνικό που είχαν μαζί τους, χωρίς να διστάσουν ακόμα και να σύρουν το χορό, όπου η κατάσταση το επέτρεπε.

Οι εικόνες που οι περισσότεροι έχουμε αποτυπωμένες από τις μνήμες της παιδικής μας ηλικίας, από τις αφηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας και από τα σχολικά εγχειρίδια περασμένων εποχών ζωντάνεψαν στην πραγματικότητα ενός οικισμού. Oι κάτοικοι του ζουν τόσο κοντά σ’ ένα μεγάλο αστικό κέντρο, όπως είναι η πρωτεύουσα του νομού Ροδόπης Κομοτηνή αλλά και τόσο μακριά από την πολύβουη πεζή πραγματικότητα της αποξενωμένης ελληνικής κοινωνίας βουτηγμένης στο άγχος της καθημερινότητας και της επιβίωσης χωρίς την αμοιβαία συναισθηματική αλληλεπίδραση, η οποία χαρακτηρίζει τη ζωή των κατοίκων των Υφαντών και κάθε άλλης αντίστοιχης γωνιάς της ελληνικής υπαίθρου.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, χαμογελαστοί και ανεπιτήδευτοι, μας υποδέχτηκαν με ζεστασιά και αγάπη, μας προσκάλεσαν χωρίς δεύτερη σκέψη στο σπιτικό τους, μας κέρασαν γλυκά και ό, τι άλλο είχαν στη διάθεσή τους, μας έδωσαν χρήματα από το υστέρημά τους, χόρεψαν με τα παιδιά παραδοσιακούς θρακιώτικους χορούς στις αυλές των σπιτιών τους, αντάλλαξαν ευχές και λόγια αγάπης και ανθρωπιάς σε μια εποχή που η επανάσταση του αυτονόητου μας καλεί να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για τις πατροπαράδοτες αξίες της ζωής και του ανθρώπου κοντά στη φύση και στο μεγαλείο της.

Από την πρόεδρο του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου, τους ιδιοκτήτες και τους θαμώνες των δύο καφενείων, τους ανθρώπους του μόχθου που βρήκαμε από το πρωί πιστούς στο καθήκον τους, τους παππούδες και τις γιαγιάδες με τα εγγόνια τους και τις καθημερινές ασχολίες τους, με τους περιποιημένους κήπους, τις αυλές και τη φροντίδα των κατοικίδιων ζώων τους, όλες και όλοι όσοι συναντήσαμε μας αγκάλιασαν και πλημμύρισαν τις ψυχές των παιδιών με συναισθήματα στοργής και ανιδιοτελούς αγάπης και ζεστασιάς.

Ο χρόνος ήταν δυστυχώς περιορισμένος και οι δυσκολίες ορισμένων μαθητών μας που δεν παραπονέθηκαν ωστόσο σε κανένα σημείο της πρωινής αποκριάτικής μας εξόρμησης, μας υποχρέωσαν να μην προλάβουμε να πάμε σ’ όλα τα σπίτια και τους επαγγελματίες της περιοχής, αλλά οι καρδιές μας ενώθηκαν νοητά και θα το κάνουμε με την επόμενη πρώτη ευκαιρία. Άλλωστε μετά και την αντίστοιχη επίσκεψή μας, πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, έχουμε σπείρει το σπόρο και οι πρώτοι καρποί έχουν ήδη αποδώσει. Η αποδοχή και η ενσωμάτωση των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες με τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας είναι στόχος εφικτός και η διαφορετικότητα σύμμαχός μας και συνοδοιπόρος.

Η εικόνα της γιαγιάς με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό της στην πόρτα της αυλής του σπιτιού της που περιμένει υπομονετικά παρά το κρύο να μας ευχηθεί και να μας κεράσει με περηφάνεια και αγάπη τα γλυκά της θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη και στις καρδιές όλων μας. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή από την Ελλάδα που φεύγει ή από την Ελλάδα που έρχεται. Διαλέγετε και παίρνετε. Εμείς διαλέξαμε και είμαστε περήφανοι για την επιλογή μας.

Νίκος Κολίτσης, Καθηγητής Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Κομοτηνής

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.