Μαθητες των ΤΕΕ……παιδια ενος κατωτερου θεου η το αυριο της γνωσης;

Η Παναγιώτα Θεοδωρίδου, 22 ετών , ο Βασίλης Σαββίδης, 21 ετών είναι μαθητές στο Τμήμα Μηχανολόγων του 1ου ΤΕΕ Κομοτηνής και ο Γιώργος Λάπατας, 18 ετών, μαθητής επίσης στο ίδιο ΤΕΕ, στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων. Φιλοξενούνται σήμερα στο «Εμείς η Πόλις». Μαθητές που δουλεύουν με το μυαλό, αλλά και με τα χέρια, όπως υποστηρίζουν. Στις τάξεις και στα εργαστήρια μαθαίνουν τα μυστικά μιας τέχνης που θα τους εξασφαλίσει μια θέση στην πολυπόθητη αγορά εργασίας. Σχολιάζουν τα κακώς κείμενα της Τεχνικής Εκπαίδευσης, αλλά και τα δυσμενή σχόλια που κατά καιρούς διατυπώνονται για την λειτουργία των ΤΕΕ και των μαθητών που φοιτούν σ΄ αυτά. «Εμείς όταν τελειώσουμε το Σχολείο θα τα καταφέρουμε καλύτερα απ’ αυτούς που θα έχουν πτυχία» δηλώνουν για τους μαθητές των Ενιαίων Λυκείων και προσθέτουν με νόημα:«Όσοι αμφιβάλουν για τον τρόπο που δουλεύουμε, ας έρθουν να διαπιστώσουν οι ίδιοι ότι και στα ΤΕΕ γίνεται δουλειά».

Πώς προέκυψε το ΤΕΕ;

Βασίλης: Πήγα Γυμνάσιο και μετά γράφτηκα στο 1ο ΤΕΕ της Κομοτηνής επειδή μου άρεσε η ειδικότητα, η ενασχόληση με τα αυτοκίνητα.

Γιώργος: Πίστεψα ότι είναι πιο καλά στο Τεχνικό Λύκειο από ό,τι στο Ενιαίο γιατί αργότερα θα βρω πιο εύκολα δουλειά. Καλύτερα δηλαδή από το να πάμε να σπουδάσουμε και μετά μ’ ένα χαρτί στο χέρι να μην μπορούμε να μπούμε πουθενά.

Η επιλογή του τμήματος, δηλαδή του επαγγέλματος, ήταν δική σας;

Γιώργος: Ναι, το επάγγελμα ήταν δική μου επιλογή.

Και με τους βαθμούς πώς τα πήγατε στο 1ο τετράμηνο;

Βασίλης: 16, 1 έβγαλα φέτος. Καλά νομίζω ότι είναι.

Γιώργος: Έτσι κι έτσι, 14.

Πού σημειώσατε την χαμηλότερη επίδοση;

Βασίλης: Τον πιο μικρό βαθμό τον είχα στο μάθημα της Γλώσσας, δώδεκα. Υψηλότερο βαθμό, δεκαοκτώ, σε μάθημα ειδικότητας. Η Γλώσσα μας δυσκολεύει όλους. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι δεν έχουμε διαβάσει αρκετά βιβλία. Έτσι, μερικές φορές προσπαθείς να εκφραστείς και δεν μπορείς.

Γιώργος: Το μεγαλύτερο βαθμό τον είχα στα Εργαστήρια Εγκαταστάσεων, 18, και το χαμηλότερο 9 στους Αυτοματισμούς, στη θεωρία.

Οι γονείς σας τι δουλειά κάνουν;

Βασίλης: Η μητέρα μου είναι δημόσιος υπάλληλος, δουλεύει στο Νοσοκομείο.

Γιώργος: Ο πατέρας μου είναι έμπορος. Έχει αντιπροσωπεία.

Στήριξαν την επιλογή σας ή διατυπώνουν παράπονα και αντιρρήσεις;

Βασίλης: Ο κάθε ένας όσο μπορεί. Με στηρίζουν σ΄ αυτό που επέλεξα . Κάνω κάτι που μ’ αρέσει, εφόσον είμαι εγώ εντάξει και οι γονείς μου εντάξει είναι.

Γιώργος: Όχι, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στο σπίτι. Δεν έχω παράπονο.

Δείχνουν ενδιαφέρον; Ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν για τις επιδόσεις σας;

Γιώργος: Με ρωτούν. Κάπου – κάπου φωνάζουν. Νομίζω ότι τέχνη είναι θα την μάθουμε τελικά.

Οι απ’ έξω φέρονται υποτιμητικά στα παιδιά των Τ.Ε.Ε.; Τι εισπράττετε ως σχόλια και αντιδράσεις;

Γιώργος: Και να λένε κάτι δεν τους δίνουμε σημασία. Εμείς ξέρουμε γιατί ήρθαμε εδώ. Για παράδειγμα λένε: «Τι θα κάνεις αύριο, μεθαύριο και επέλεξες να πας στο ΤΕΕ;» Εγώ πιστεύω ότι θα βρω πιο εύκολα δουλειά απ’ αυτούς που θα πάρουν πτυχία. Θεωρώ ότι η τέχνη είναι καλύτερη επένδυση.

«Λούφα», «κοπάνα», «κατσάκια», «στάσιμοι», «κακά παιδιά» ανέφερα λίγες μόνο από τις λέξεις που συνοδεύουν όλα αυτά τα χρόνια τη λειτουργία των Τεχνικών αρχικώς και τώρα των ΤΕΕ, αλλά και τους μαθητές. Στερεότυπα που καλά κρατούν;

Βασίλης: Ναι, λένε, λένε, λένε… Για παράδειγμα ότι δεν διαβάζουμε. Τα παιδιά των ΤΕΕ δουλεύουν με το μυαλό και τα χέρια. Αποδεικνύουμε στην πράξη όσα ξέρουμε. Εκείνοι, οι μαθητές των Ενιαίων Λυκείων, είναι καλοί στη θεωρία, αλλά ως προς την πράξη μηδέν.

Γιώργος: Εγώ στις παρέες μου έξω από το σχολείο δεν αντιμετώπισα ποτέ πρόβλημα.

Οι εκπαιδευτικοί σας στηρίζουν; Μήπως επαναπαύονται κάπως επικαλούμενοι ίσως το χαμηλό μορφωτικό σας επίπεδο;

Γιώργος: Στηρίζουν περισσότερο τα παιδιά που θέλουν να πάρουν μέρος στις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Τους στηρίζουν, αυτό το βλέπω.

Βασίλης: Δεν είναι μόνο οι καθηγητές των ΤΕΕ που λένε, «εγώ αυτά προσφέρω ας προσπαθήσετε και μόνοι σας». Και οι άλλοι καθηγητές κάνουν το ίδιο. Πρέπει και ο καθηγητής να προσπαθήσει λίγο περισσότερο. Αλλά εγώ προσωπικά δεν έχω παράπονα, αν θέλεις πραγματικά να πάρεις γνώσεις, παίρνεις. Πάντα υπάρχει ο καθηγητής που ενδιαφέρεται.

Μου παρουσιάζεστε λίγο ήσυχοι…Άλλη είναι η εικόνα έξω για τα παιδιά των ΤΕΕ…

Βασίλης: Το είπατε και μόνη σας, εικόνα. Είμαι ήσυχος, όχι αδιάφορος. Υπάρχουν ζωηρά παιδιά που κάνουν πειράγματα. Απλά πειράγματα, όχι κάτι σοβαρό.

Γιώργος: Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν παιδιά από πολλές διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες στο σχολείο μας δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν έχουμε δηλαδή χωριστεί σε ομάδες. Έχουν όλα τα παιδιά καλή διάθεση και στα δύσκολα βρίσκουμε λύση. Ύστερα, δεν κοιτάει κανείς αν ο διπλανός στο άλλο θρανίο ή στην αυλή είναι μουσουλμάνος, είναι νεοπρόσφυγας. Πάνω απ’ όλα είναι συμμαθητής μας.

Υπερασπίζεστε το σχολείο σας έξω αν χρειαστεί;

Βασίλης: Όταν χρειάζεται, ναι. Αν κάποιος πει κάτι κακό τότε παίρνει και την απάντηση. Δεν μπορεί να λέει: «Μαθητής του ΤΕΕ; Άαα κατάλαβα, δεν διαβάζετε, λουφάρετε, σας βάζουν εύκολα τους βαθμούς για να περνάτε». Έεε δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αν δεν διαβάζεις, δεν περνάς. Ας έρθουν να δουν και μετά να κρίνουν.

Γιώργος: Δεν μ΄ αρέσει το χώρο όπου εργάζομαι και περνώ τις περισσότερες ώρες της ημέρας κάποιος να τον κρίνει έτσι αλόγιστα. Αν τον ακούσω θα πάρει την κατάλληλη απάντηση.

Έχετε σκεφτεί τι θα κάνετε μετά τα ΤΕΕ;

Βασίλης: Θα προσπαθήσω να περάσω στη Σχολή Αστυφυλάκων. Αν καταφέρω να περάσω. Δύσκολο λόγω οικονομικών ν’ ανοίξω δική μου επιχείρηση.

Γιώργος: Θα πάω στο στρατό και μετά στη δουλειά του πατέρα μου. Αν δυσκολέψουν τα πράγματα θα κάνω αυτό που έμαθα, μάθε τέχνη κι άστηνε, δεν λένε;

Τι θα θέλατε να γίνει ή να αλλάξει στο σχολείο σας;

Γιώργος: Όσο και αν σας φανεί απλό, αυτό που τώρα αντιμετωπίζουμε για μια ακόμη χρονιά είναι ότι δεν μπορούμε να πάμε επταήμερη εκδρομή. Δεν θέλουν να συμμετέχουν τα παιδιά των μουσουλμάνων. Πρέπει τα του κάθε τμήματος να δηλώσουν συμμετοχή αλλά δεν δηλώνουν οι μουσουλμάνοι συμμαθητές μας. Δεν ξέρω γιατί, ίσως λόγω των οικογενειών τους, ίσως και λόγω χρημάτων, ποιος ξέρει; Πάντως εκδρομή δεν πάμε.

Πώς θα βλέπατε τη λειτουργία ενός συνεργείου με εργαζόμενους και υπεύθυνους μαθητές του ΤΕΕ;

Βασίλης: Καλή ιδέα, αλλά δύσκολη στην εφαρμογή. Υπάρχει και το σχολικό πρόγραμμα, τα μαθήματα, πότε να περισσέψει ώρα για δουλειά; Δεν ξέρω ίσως να χρειάζεται καλή οργάνωση…

Γιώργος: Εξοπλισμό έχουμε. Απ’ τα εργαστήρια δεν λείπει τίποτα. Φροντίζει ο Διευθυντής του Σχολείου μας γι αυτό.

Πώς διασκεδάζουν τα παιδιά του ΤΕΕ;

Βασίλης: Με πολύ ξενύχτι. Τρεις και τέσσερις η ώρα στις καφετέριες, στα κλαμπ, στα μπουζουξίδικα. Διασκέδαση μέχρι το πρωί τα Σαββατοκύριακα.

Γιώργος: Μέχρι τις τέσσερις και τις πέντε το Σαββατοκύριακο. Μέχρι τις δώδεκα – μια την Κυριακή. Υπάρχουν πολλοί συμμαθητές μου που δουλεύουν, άλλοι σερβιτόροι κι άλλοι πακετάδες. Αυτοί είναι άξιοι πραγματικά. Γιατί ενώ δουλεύουν μέχρι τη μια τα ξημερώματα έρχονται, και στο σχολείο. Με το ζόρι, αλλά έρχονται. Αν δεν έχει λεφτά ο άλλος πρέπει να δουλέψει και το βράδυ.

Νομίζω ότι έχετε ένα «προνόμιο» έναντι των υπολοίπων συνομηλίκων σας στη διασκέδαση…

Βασίλης: Ναι, «προνόμιο», αλλά εμείς βλέπουμε κι άλλους νέους απ’ άλλα σχολεία έξω να διασκεδάζουν μαζί μας.

Ποιο μήνυμα στέλνετε ως μαθητές των ΤΕΕ;

Γιώργος: Ένα μόνο, με το οποίο συμφωνεί και ο Βασίλης. Θέλω να πω στους συμπολίτες μας ότι μπορεί να μην είμαστε καλοί στην θεωρία αλλά στην τέχνη είμαστε πρώτοι. Τα έργα μας είναι η τέχνη μας.

Παναγιώτα Θεοδωρίδου: «Προβληματίζομαι τώρα που βλέπω τους νεότερους σε ηλικία μαθητές να συμβιβάζονται και να δειλιάζουν»

Γιατί γραφτήκατε στο Τμήμα Μηχανολόγων;

Παναγιώτα: Από μικρή μου άρεσε ως αντικείμενο το αυτοκίνητο.

Τι βαθμούς είχατε στο Γυμνάσιο;

Παναγιώτα: Στο Εσπερινό Γυμνάσιο είχα 17,5. Τα είχα παρατήσει. Μετά πήγα στο Εσπερινό, ήταν φανταστική εμπειρία για μένα. Ακόμη και ο Διευθυντής μας, ο κ. Βεκίνης ήταν στο πλευρό μας με ένα ξεχωριστό τρόπο. Και μετά ήρθαμε με άλλα παιδιά στο ΤΕΕ. Τα άλλα κορίτσια γράφτηκαν στο Τμήμα: Κομμωτικής – Αισθητικής, μόνο εγώ πήγα στο τμήμα των αυτοκινήτων.

Πώς αντέδρασαν οι συμμαθητές σου;

Παναγιώτα: Στην πρώτη τάξη «επιβλήθηκε» από τους καθηγητές στα αγόρια του Τμήματος να με προσέχουν. Αυτό όμως δεν μου άρεσε, ήθελα να είμαι ίση μεταξύ ίσων. Μπορούσα να τα καταφέρω και μόνη μου.

Μπορούν οι γυναίκες να τα καταφέρουν και ως μηχανολόγοι αυτοκινήτων;

Παναγιώτα: Μπορούμε και πολύ καλύτερα μάλιστα γιατί είμαστε πιο ανοιχτές στο μυαλό. Ακόμη και όταν δεν βρίσκουμε το εργαλείο που πρέπει, κάνουμε μια «πατέντα» μόνες μας. Το μυαλό μας δουλεύει, βρίσκουμε λύσεις.

Όσον αφορά στα σχόλια και στους χαρακτηρισμούς που κατά καιρούς εισπράττετε ως μαθητές του ΤΕΕ;

Παναγιώτα: Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις πάντα θα υπάρχουν. Ακούω κι εγώ όσα κατά καιρούς λέγονται. Άλλο το πρόγραμμα των Ενιαίων Λυκείων, άλλο το δικό μας. Εμείς έχουμε τα εργαστήριά μας, μπορούμε να δείξουμε τι πραγματικά ξέρουμε και τι όχι εκεί. Είναι και ένας καλός χώρος να απομακρύνει κανείς την πίεση των μαθημάτων. Άλλο να νιώθεις την πίεση των μαθημάτων και το, «διάβασε, διάβασε» συνέχεια, όπως συμβαίνει με τους μαθητές των Ενιαίων Λυκείων. Είμαστε λίγο πιο χαλαροί και απολαμβάνουμε το Σχολείο. Το άγχος βέβαια δεν λείπει, αυτό να το έχετε υπ’ όψιν.

Και οι καθηγητές…

Παναγιώτα: Νομίζω ότι είναι πιο σκληροί, πιο απαιτητικοί. Μας προετοιμάζουν για την αγορά εργασίας. Μας μαθαίνουν να συνεργαζόμαστε για να μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Και οι εκπαιδευτικοί άνθρωποι είναι. Για να υπάρξει καλή συνεργασία θα πρέπει να βρεθεί μια μέση οδός. Υπάρχουν καταπληκτικοί άνθρωποι που μας δίνουν κουράγιο.

Υπάρχει κάτι που επισημαίνετε ως αλλαγή στο χώρο;

Παναγιώτα: Παρατηρώ ότι λείπει η δραστηριότητα. Όταν πηγαίναμε στο Γυμνάσιο οι νέοι ήταν περισσότερο παρορμητικοί. Προβληματίζομαι τώρα που βλέπω τους νεότερους σε ηλικία μαθητές να συμβιβάζονται, να δειλιάζουν, να θέλουν, πριν διεκδικήσουν κάτι, να το βρουν αμέσως. Δεν μ΄ αρέσει καθόλου η νεολαία. Δεν θέλει να ζοριστεί, έχει μάθει να τα έχει όλα εύκολα, αυτό δεν μ΄ αρέσει. Και να φανταστείτε ότι σας μιλώ για παιδιά μόλις πέντε χρόνια μικρότερα από μένα. Τόσο πολύ έχουν αλλάξει τα πράγματα;

Και μετά το ΤΕΕ τι ακολουθεί;

Παναγιώτα: Το ΤΕΙ Οχημάτων στη Θεσσαλονίκη. Χρειάζονται 1600 με 1700 μόρια ελπίζω να τα καταφέρω. Ίσως να κάνω και μεταπτυχιακό, θα δούμε.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.