Μας ταξιδεψε με τις μουσικες του και δε διστασε να μιλησει για τα… ανειπωτα

ΟΙΚΕΙΟΣ, ΠΡΟΣΙΤΟΣ, αλλά και γεμάτος ενέργεια, ο τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης εμφανίστηκε το περασμένο Σάββατο στο θέατρο Χελιδονόπετρας στη Μαρώνεια, σε μια συναυλία, που εντασσόταν στις εκδηλώσεις του 1ου φεστιβάλ Μαρώνειας-Σαπών 2011. Έχοντας γράψει ιστορία με τα τραγούδια και τις μουσικές του, σε μια μακρόχρονη διαδρομή από τη δεκαετία του ‘80, ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός προσέφερε μια μαγική καλοκαιρινή βραδιά στο εκλεκτό κοινό, που είχε την ευκαιρία να τον παρακολουθήσει. Ερμηνεύοντας με πάθος κάθε του κομμάτι και επικοινωνώντας με αμεσότητα με το κοινό, από την πρώτη στιγμή κέρδισε το θερμό του χειροκρότημα. Κοινωνικά ευαισθητοποιημένος, ως γνωστόν, δε δίσταζε κατά καιρούς να σχολιάζει την επικαιρότητα από σκηνής, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε εκφράζοντας τον προβληματισμό του. Δεν παρέλειψε δε να εκφράσει και τη θλίψη του για το δυστύχημα της Βιομηχανικής Περιοχής την προηγούμενη μέρα, ευχόμενος στην τοπική κοινωνία να ξεπεράσει αυτή τη δύσκολη στιγμή. Μιλώντας στον «ΠτΘ», αναφέρθηκε στη σχέση αίματος, που τον συνδέει με τη Θράκη, προσδιόρισε το ρόλο του καλλιτέχνη στη δύσκολη εποχή, που διανύουμε, καυτηρίασε την αποστασιοποίηση των ανθρώπων του πνεύματος, ενώ σχολίασε το κίνημα στις πλατείες και την ανάγκη επαστατικοποίησης της καθημερινότητας μας.

ΠτΘ: Ποια είναι η σχέση σας με την Κομοτηνή και ποιες οι εντυπώσεις από το φεστιβάλ Μαρώνειας-Σαπών;
Δ.Ζ.: Έχω μια σχέση αίματος με τη Θράκη από την πλευρά της μητέρας μου. Είναι ένας μαγικός τόπος η Θράκη. Το φεστιβάλ της Μαρώνειας τώρα το γνώρισα και πιστεύω ότι θα πάει καλά τα επόμενα χρόνια. Απίστευτος και ο χώρος του Λατομείου Χελιδονόπετρας. Είναι πολύ καλή η προσπάθεια από τους διοργανωτές και άριστη η φιλοξενία μας. Ήταν μεγάλη ατυχία, που ήρθαμε σε μια δύσκολη περίοδο για την περιοχή, μετά το ατύχημα, που έγινε στη Βιομηχανική Περιοχή. Παρ’ όλα αυτά το χρωστάμε να ξαναέρθουμε και θα ξανάρθουμε.

«Στα παιδιά μου θα μπορέσω να πω με σιγουριά ότι δεν το υπέγραψα αυτό που θα βρει»

ΠτΘ: Γνωρίζουμε ότι προβληματίζεστε για όσα συμβαίνουν γύρω σας. Πως τα αντιμετωπίζετε εσείς ως καλλιτέχνης;
Δ.Ζ.: Η τέχνη δε μπορεί να μένει έξω από όλα αυτά. Δε μπορεί να ζει σε ένα ροζ συννεφάκι. Νομίζω ότι πρέπει να απευθύνεται με όλη της τη δύναμη και με όλη της την αγάπη στους ανθρώπους και να τους κινητοποιεί να αμφισβητούν όλα αυτά, που συμβαίνουν γύρω τους για αυτούς, χωρίς αυτούς. Είμαι ένας άνθρωπος, που τον ενδιαφέρει η κοινωνία και η πολιτική. Με ενδιαφέρει άμεσα η τέχνη μου να έχει σχέση με αυτά και δε φοβάμαι να σαρκάσω, να αυτοσαρκαστώ και κατά μια έννοια να εμβαπτιστώ σε αυτό, που θεωρώ αμφισβήτηση όλων εκείνων, που αυτή τη στιγμή επιλέγουν για εμάς. Στέκομαι απέναντί τους κριτικά, αντιστέκομαι και στα παιδιά μου θα μπορέσω να πω με σιγουριά ότι δεν το υπέγραψα αυτό που θα βρει.

«Οι καλλιτέχνες δε βγαίνουν μπροστά, γιατί τους εμποδίζουν τα φώτα και τα κρατικά χρήματα»

ΠτΘ: Υπάρχει ένα παράπονο προς τους καλλιτέχνες και γενικότερα τους ανθρώπους του πνεύματος, ότι μέχρι στιγμής δεν έχουν βγει μπροστά σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για την κοινωνία. Πώς το σχολιάζετε;
Δ.Ζ.: Πράγματι, ισχύει αυτό. Ίσως γιατί τους εμποδίζουν τα φώτα. Και πίσω από τα φώτα υπάρχουν τα κρατικά χρήματα, υπάρχουν επιταγές και οι κισσοί του κράτους και της εξουσίας. Δυστυχώς πάρα πολλοί έχουν εμπλακεί σε αυτό το παιχνίδι και δεν έχουν μούτρα να βγουν μπροστά. Μην παραξενευόμαστε λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια.

«Όταν το κίνημα στις πλατείες στοχεύσει και ξεκαθαρίσει ποιο είναι το συλλογικό αιτούμενο, φυσικά και θα αποδώσει»

ΠτΘ: Μιλήσατε για τις πλατείες κατά τη διάρκεια της συναυλίας και σχολιάσατε ότι αρχίσαμε να μιλάμε μεταξύ μας….
Δ.Ζ.: Ναι έχουμε αρχίσει να μιλάμε μεταξύ μας και είναι μια διαδικασία, η οποία, ειδικά στην Αθήνα, με κάποιο μαγικό τρόπο συνεχίζεται. Αυτή η καθημερινή συνέλευση της πλατείας υπάρχει, σα να επανήλθε κατά κάποιο τρόπο η Εκκλησία του Δήμου. Για τα δικά μου δεδομένα τουλάχιστον αυτό είναι ένα στοιχείο σοβαρού πολιτικού πολιτισμού. Μακάρι να συνεχιστεί και να αποδώσει κάποια στιγμή. Όταν στοχεύσει και ξεκαθαρίσει ποιο είναι το συλλογικό αιτούμενο, φυσικά και θα αποδώσει.
«Να σταματήσουμε να καθημερινοποιούμε την επανάσταση, αλλά να επαναστατικοποιήσουμε την καθημερινότητά μας»

ΠτΘ: Βλέπετε ο κόσμος να επαναστατεί κάποια στιγμή, ενάντια σε όσα συμβαίνουν;
Δ.Ζ.: Όπως έλεγε ένας φίλος μου, δεν ξέρω ποιο θα είναι το άρωμα του μέλλοντος. Εγώ πάντως δεν την φοβάμαι την επανάσταση. Θα είναι μια ανάσα για την κατάσταση, που υπάρχει. Ίσως να πρέπει να ξεκινήσουμε όμως από τα μέσα μας. Να σταματήσουμε να καθημερινοποιούμε την επανάσταση και να τη φτηναίνουμε. Ίσως είναι καλό να επαναστατικοποιήσουμε την καθημερινότητά μας.

«Κάθε εποχή για τις βρωμιές της με τον πρώτο, που θα τα βάλει, είναι η νεολαία»

ΠτΘ: Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με τους νέους και συναναστρέφεστε συχνά μαζί τους. Ποιος ο ρόλος τους στο σήμερα και το αύριο της κοινωνίας; Έχουν τα εχέγγυα για κάτι καλύτερο;
Δ.Ζ.: Εννοείται ότι έχουν τα εχέγγυα, για να φτιάξουν κάτι καλύτερο από σήμερα. Κάθε εποχή για τις βρωμιές της με τον πρώτο, που θα τα βάλει, είναι η νεολαία. Σα να τη χρεώνει με έναν πρόστυχο τρόπο για όλα όσα γίνονται. Είναι ντροπή όμως αυτό. Κι εμείς το έχουμε υποστεί σα νέοι και τώρα πάμε να κάνουμε το ίδιο; Το σιχαίνομαι κάτι τέτοιο. Οι νέοι προσδοκούν σε εμάς, που είμαστε λίγο μάχιμοι ακόμα σαν ηλικίες, και περιμένουν, μας κοιτούν στα μάτια. Δε μπορούμε να είμαστε λαμόγια απέναντί τους λοιπόν.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.