Μαριος Φραγκουλης, τενορος «Η Ελλαδα ειναι η πατριδα μου, ειναι η εσωτερικη μου δυναμη κι αυτο δεν θα αλλαξει ποτε»

Τον Μάριο Φραγκούλη τον γνώρισαν πρώτα οι μεγάλες σκηνές του εξωτερικού και μετά εμείς, κι αυτό γιατί γεννήθηκε στην Αφρική, αλλά μεγάλωσε και πέρασε τα σχολικά του χρόνια στην Αθήνα. Από την ηλικία των 17 ετών που ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του μέχρι σήμερα η πορεία του είναι ανοδική. Τον Μάριο Φραγκούλη θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σήμερα στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Με αφορμή τη συναυλία του στο Μέγαρο είχαμε με τον καλλιτέχνη την κάτωθι συνομιλία.

«Έχουμε ανάγκη από νέους δημιουργούς!»

ΠτΘ: Θα βρίσκεστε στην Κομοτηνή την Τετάρτη 23 Μαΐου για μια συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής της πόλης. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που επισκέπτεστε την περιοχή μας. Ποια ήταν η αίσθηση που σας άφησε η προηγούμενη επίσκεψή σας εδώ; Και τι ετοιμάζετε για το κοινό της Κομοτηνής σε αυτή τη συναυλία;
Μ.Φ.: Η τελευταία μου επίσκεψη ήταν πριν από περίπου δυο χρόνια. Ήταν και η πρώτη μου «γνωριμία» με το Μέγαρο Κομοτηνής και την τόσο ικανή ομάδα που το διαχειρίζεται και ήταν έτοιμο σχεδόν να λειτουργήσει. Χρειαζόταν μονό καλλιτεχνικές ιδέες και την στήριξη όλων μας, των καλλιτεχνών που από ότι καταλαβαίνω έγινε και γίνεται με τόσο ωραίο τρόπο. Μόνο ωραίες αναμνήσεις έχω από αυτόν τον τόπο και αυτό που χαρακτηριστικά θυμάμαι είναι η υπέροχη φιλοξενία σας και αγάπη σας για τον πολιτισμό και την μουσική. Στην συναυλία μας στο Μέγαρο στις 23 Μαΐου μπορώ να σας πω ότι σας ετοιμάζουμε με τον πιανίστα Θωμά Κοντογεώργη ένα πρόγραμμα γεμάτο «Ελλάδα» γιατί πιστεύουμε και θέλουμε να ελπίζουμε πως, όπως κάποτε μας έδωσαν οι παλιοί καλοί δικοί μας συνθέτες τραγούδια και εικόνες της δικής τους εποχής, έτσι και οι νεώτεροι συνεχίζουν και μας δίνουν απλόχερα τα δικά τους τραγούδια και μοιράζονται μαζί μας τις δικές τους μουσικές ανησυχίες και ιδιαίτερα την εποχή αυτή. Έχουμε ανάγκη από νέους δημιουργούς!

ΠτΘ: Έχετε μια εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα στο εξωτερικό, ωστόσο δεν πάψατε ποτέ να είστε παρόν στα ελληνικά μουσικά πράγματα. Πώς τα συνδυάζετε;
Μ.Φ.: Όσο βεβαρημένο και να είναι το πρόγραμμά μου στο εξωτερικό πάντα θα βρίσκω τον χρόνο να δίνω το παρόν εδώ. Άλλωστε αυτό ήταν και το δικό μου στοίχημα και μια δική μου φιλοδοξία, να είμαι στο εξωτερικό αλλά να μου δίνονται οι ευκαιρίες να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με το κοινό μου στην Ελλάδα. Είτε μέσω κάποιας δισκογραφικής μου δουλειάς είτε με κάποιο ξεχωριστό concept ή με ζωντανές εμφανίσεις οφείλω να δίνω το παρόν. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου, είναι η εσωτερική μου δύναμη κι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Η Ελλάδα είναι η πρώτη και μεγαλύτερη αφορμή για τον «δρόμο» που διάλεξα στην ζωή μου γιατί τα πρώτα μου ακούσματα ήταν μουσικές μεγάλων μουσικών και λόγια μεγάλων ποιητών από την πρώτη τάξη δημοτικού που πήγα στην Αθήνα μετά από την επιστροφή μου από την Αφρική.

Ο διαχρονικός Χατζιδάκις και η ομορφιά γύρω μας

ΠτΘ: Σε μια εποχή που ευνοεί τα εφήμερα σουξέ εσείς τραγουδάτε Χατζιδάκι, ενώ ο τελευταίος σας δίσκος έχει τίτλο «Beautiful Τhings» (‘Όμορφα Πράγματα’). Ποια είναι η θέση των όμορφων πραγμάτων στην σημερινή εποχή και ιδιαίτερα στη δισκογραφία που πνέει τα λοίσθια;
Μ.Φ.: Ο κόσμος ανταποκρίθηκε πέραν του δέοντος για τα «Όμορφα Πράγματα » όπως λέτε και εσείς γιατί πιστεύει πραγματικά σε αυτά. Τα όμορφα πράγματα που μας περιτριγυρίζουν δεν κοστίζουν και σου δίνονται απλόχερα φτάνει να είσαι ικανός να τα αναγνωρίσεις, μια αγάπη, μια ωραία σχέση, ένα ηλιοβασίλεμα, την ώρα που ανθίζει ένα λουλούδι, την ώρα που σε κοιτάζει το παιδί σου στα μάτια με αυτό το αθώο βλέμμα, μια αγαπημένη μουσική που ακούγεται από κάποιο σταθμό. Τα όμορφα πράγματα δίνουν ελπίδα και δύναμη. Ο κόσμος κουράστηκε από επιπολαιότητες και μέτριες καταστάσεις γιατί αυτές προδίδουν μια επιφανειακή και μόνο θέση στα πράγματα. Πιστεύω πραγματικά στο «Παν Μέτρον Άριστον» που ‘λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και πιστεύω στο καλύτερο, στο ανώτερο. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ είμαι ανώτερος ή καλύτερος από κανέναν, το αντίθετο, αλλά πιστεύω στο ότι μπορούμε να μεγαλώσουμε τα σύνορα μας μέσα μας και να είμαστε έτοιμοι να ανέβουμε και μια σκάλα παραπάνω με την κάθε μέρα που περνάει! Ο Μάνος Χατζιδάκις γι’ αυτό είναι διαχρονικός. Γιατί η μουσική είναι βγαλμένη από την ψυχή του, έδωσε το παρόν σε ό,τι αφορούσε τους πάντες, κοινωνικά, προσωπικά, υπαρξιακά. Η επικοινωνία μας με την αληθινή μας υπόσταση, ό,τι και να συμβαίνει, πάντα θα παραμένει ως ανάγκη.

ΠτΘ: Οι εποχές της κρίσης ευνοούν τη δημιουργικότητα των καλλιτεχνών;
Μ.Φ.: Οι πραγματικοί καλλιτέχνες είναι πάντα δημιουργικοί σε όλες τις εποχές. Είτε καλές είτε κακές, Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο κόσμος που πλέον ανταποκρίνεται σε μια αληθινή μουσική σε μια αληθινή δημιουργία όποια και αν είναι αυτή. Έχει ανάγκη να εκφραστεί μέσα από αυτήν σε επίπεδα όχι επιφανειακά αλλά βαθύτερα. Η τέχνη και η μουσική και γενικότερα αυτό που εμείς λέμε «Πολιτισμός» καθορίζει την κάθε χώρα ξεχωριστά δίνοντας της ταυτότητα και χαρακτήρα και φυσικά η δική μας χώρα έχει πολλά να πει στο θέμα πολιτισμός. Πρέπει λοιπόν μέσα από την Παιδεία να δούμε το Μεγαλείο αυτής της χώρας, της μικρής μεγάλης μας Πατρίδας της Ελλάδας. Τώρα πρέπει να εμπνευστούν όλοι οι δημιουργοί και να γράψουν αυτά που αισθάνονται, αυτά που βλέπουν αυτά που προτείνουν, τις δικές τους λύσεις, μέσα από τα τραγούδια τους, τα ποιήματά τους, τους πίνακες τους.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι ο πολιτισμός μας, που πολλοί τον χαρακτηρίζουν τη «βαριά μας βιομηχανία», μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην έξοδο από την κρίση ή λειτουργεί απλώς «παρηγορητικά» σε δύσκολες εποχές;
Μ.Φ.: Φυσικά και θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο στην έξοδο από την κρίση, όμως αυτό απαιτεί ριζικές αλλαγές σε πολλά επίπεδα και πολύ φοβάμαι ότι μόνο σε ένα πολύ μεγάλο βάθος χρόνου θα μπορούσε να γίνει αυτό. Από την παιδεία όπως σας προανέφερα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια μέχρι τη σωστή αξιοποίηση και προβολή της τεράστιας πολιτιστικής μας κληρονομιάς, θα μπορούσαν να γίνουν θαύματα!

«Χωρίς το θέατρο, μάλλον θα ήμουν ένας φτωχός τραγουδιστής»

ΠτΘ: Αν δεν τραγουδούσατε τι θα κάνατε;
Μ.Φ.: Θα έπαιζα Θέατρο. Από εκεί ξεκίνησα άλλωστε και το θέατρο είναι η πρώτη μεγάλη μου αγάπη. Όταν έπαιζα τον Διόνυσο στις «Βάκχες» του Ευριπίδη έλεγα μέσα μου «Αχ, τι καλά, δεν έχω να τραγουδήσω εδώ»…. και σίγουρα μέσα μου κάθε φορά που ερμηνεύω έναν ρόλο αισθάνομαι απόλυτα ευτυχισμένος! Χωρίς το θέατρο, μάλλον θα ήμουν ένας φτωχός τραγουδιστής.

ΠτΘ: Τι ονειρεύεστε για το μέλλον;
Μ.Φ.: Ονειρεύομαι μια Ελλάδα δυνατή, ονειρεύομαι να είναι καλά όλοι όσοι αγαπώ, ονειρεύομαι έναν πιο καλό κόσμο όπου όλοι μας ενδιαφερόμαστε για αυτόν και κάνουμε τα πάντα να τον προστατέψουμε, ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς κακίες και ζήλιες, χωρίς πολιτικά συμφέροντα, έναν κόσμο γεμάτο Αγάπη για όλους.

ΠτΘ: Και τι φοβάστε για το μέλλον;
Μ.Φ.: Φοβάμαι ότι η ιστορία της ανθρωπότητας θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ότι δεν θα μάθουμε ποτέ από τα λάθη μας. Οφείλουμε ωστόσο να προσπαθούμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι, να μην χάνουμε ποτέ την εσωτερική μας επαφή όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, γιατί αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε «μόνοι» και η μοναξιά είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων. Πρέπει πάντα να ρωτάμε τους εαυτούς μας «Περάσαμε καλά»;
Nα περνάμε καλά! …….Καλά να περνάτε…πάντα !

Ο τενόρος Μάριος Φραγκούλης

Ο Μάριος Φραγκούλης σε ηλικία 17 ετών, έγινε δεκτός στο Guildhall School of Music and Drama, όπου και σπούδασε τη δραματική τέχνη. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των βασικών σπουδών του, το 1998, συνεχίζει με μαθήματα όπερας, με όπλο του την κορυφαία υποτροφία «Μαρία Κάλλας». Τον Σεπτέμβριο του 1998, θα συναντήσουμε τον Μάριο να ενσαρκώνει τον ομώνυμο ρόλο στην υπερπαραγωγή των «Αθλίων» του Κάμερον Μάκιντος στο Palace Theatre του Λονδίνου, σε σκηνοθεσία του Τρέβορ Ναν. Το έργο συνεχίζεται με επιτυχία μέχρι το Δεκέμβριο του 1989 και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ο συγκεκριμένος ρόλος τον ακολούθησε αρκετές φορές στην καριέρα του. Ο θεατρικός «Μάριος» ανεβαίνει και πάλι στη σκηνή το 1993 με τον ίδιο θίασο στο Les Miserables National Tour στο Δουβλίνο, αλλά και το 1996, όταν επιστρέφει και πάλι στο Palace Theater του Λονδίνου. Παρότι οι φωνητικές του ικανότητες και η ερμηνευτική του υπεροχή του έχουν ήδη εξασφαλίσει προοπτικές για μια αξιόλογη καριέρα, ο Μάριος Φραγκούλης επιλέγει να συνεχίσει τις σπουδές του στη φωνητική. Γι’ αυτό το λόγο μετακομίζει στην Ιταλία, το 1990, για να παρακολουθήσει μαθήματα δίπλα στον τενόρο Κάρλο Μπεργκόντζι και σε λίγο καιρό αποφοιτά από την Ακαδημία Verdi στο Μπουσέτο. Το 1991 βρίσκεται στο Λονδίνο όπου συμμετέχει στο θίασο του αγγλικού Βασιλικού Θεάτρου, με το ρόλο του ρομαντικού Ραούλ, στο έργο «Το Φάντασμα της Όπερας» του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ σε σκηνοθεσία του Χάρολντ Πρινς. Το ίδιο διάστημα συνεχίζει τις σπουδές του στη φωνητική, αυτή τη φορά στον τομέα της τεχνικής και της ερμηνείας, με δάσκαλο τον Αλφρέντο Κράους. Το 1992 θα τον συναντήσουμε να σπουδάζει όπερα κοντά στον Ντόντι Προντέρο, πάντα με την υποστήριξη της υποτροφίας «Μαρία Κάλλας», αλλά και της υποτροφίας «Αλέξανδρος Ωνάσης» που κέρδισε το 1992.
Μέχρι να ολοκληρώσει τις σπουδές του το 1995, συμμετέχει σε πολλές αξιόλογες παραστάσεις και ορχήστρες, όπως είναι για παράδειγμα η Βρετανική Ορχήστρα Νέων, η Βασιλική Ορχήστρα της Όπερας, η Ελληνική Εθνική Ορχήστρα της Όπερας και η Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, με ερμηνείες δίπλα σε εξαίρετους καλλιτέχνες. Το 1993 ο Μάριος Φραγκούλης κερδίζει στο διεθνή διαγωνισμό φωνητικής «Luciano Pavarotti» στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Στο μεταξύ ολοκληρώνει τις σπουδές του στο Juilliard School και μετακομίζει στο Λονδίνο, όπου υποδύεται τον Lun-Tha στη θεατρική παραγωγή «Ο Βασιλιάς κι Εγώ», του φεστιβάλ του Covent Garden, τον Μάιο του 1996.
Το 1997 επιστρέφει στην Ελλάδα όπου ενσαρκώνει τον Μπιλ Κράκερ στο έργο του Κουρτ Βάιλ (Curt Weil) «Happy End». Λίγους μήνες αργότερα θα τον συναντήσουμε να κρατά έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μουσικό υπερθέαμα «Grease», με σκηνοθέτη τον Βρετανό Ντέιβιντ Γκίλμορ στο θέατρο Βέμπο, αλλά λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα αποχωρεί για να ξεκινήσει μια σειρά εμφανίσεων στο πλευρό του Γιώργου Νταλάρα, ερμηνεύοντας γνωστές επιτυχίες από το χώρο της όπερας και της κλασσικής παραδοσιακής μουσικής από την Ελλάδα και την υπόλοιπη Μεσόγειο. Η επιτυχία του ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα και ο Μάριος Φραγκούλης υπογράφει, το 1998, συμβόλαιο συνεργασίας με τη δισκογραφική εταιρία Sony Classical στη Νέα Υόρκη.
Στο μεταξύ η ελληνική Sony Music τον προσκαλεί να ηχογραφήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ στην Ελλάδα, το οποίο γίνεται χρυσό και στη συνέχεια πλατινένιο, μέσα σε λίγους μόνο μήνες.
Έκτοτε κάθε του δισκογραφική δουλειά, σε τραγούδια ελλήνων ή ξένων δημιουργών γίνεται ιδιαίτερα αγαπητή από το κοινό. Το ίδιο και οι ζωντανές του εμφανίσεις, μέσα από τις οποίες μας γνωρίζει με την όπερα και τα τραγούδια από τα μιούζικαλ στα οποία έχει πρωταγωνιστήσει. Ωστόσο συνεργάζεται και με έλληνες δημιουργούς και μας χαρίζει δίσκους όπως «Ο κήπος των ευχών» και «Ένας χάρτινος ήλιος». Το 2010 και το 2011 κυκλοφορούν οι δίσκοι «Η εποχή της αγάπης», όπου ο Μάριος Φραγκούλης ερμηνεύει τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Ενώ ο τελευταίος του δίσκος είναι διεθνής με τίτλο «Beautiful Τhings» («Όμορφα Πράγματα»).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.