Μαρια Λουκα, τραγουδοποιος, Μεσα στην εξελιξη ειναι στο χερι μας τι θα κρατησουμε και τι θα πεταξουμε

Με ευκαιρία την προχθεσινή της εμφάνιση στο Καφέ μπαρ «Αλάβαστρο», που άφησε όσους την γνώριζαν αλλά και όσους δεν την γνώριζαν έως τώρα ως καλλιτέχνη, άφωνους, η Μαρία Λούκα, έδωσε μία ραδιοφωνική συνέντευξη εφ όλης της ύλης στους Παναγιώτη Ροζάκη και Θάνο Βαφειάδη του «Ράδιο Παρατηρητής 94 fm». Μία συζήτηση προσωπική, με αντικείμενο τόσο την πολιτική, τα ταξίδια, την οικονομική κρίση και την διαμόρφωση της σημερινής κοινωνίας, μα πάνω απ’ όλα μία συζήτηση για την μουσική. Μία γυναίκα με εξωτερική και αντίστοιχη εσωτερική ομορφιά, μία γυναίκα με υπέροχη φωνή, μία γυναίκα με προσωπικότητα και άποψη. Μαρία Λούκα κυρίες και κύριοι….

ΠτΘ: Ο λόγος που συνομιλούμε μαζί σου είναι η παρουσία σου στο Καφέ μπαρ «Αλάβαστρο».
Μ.Λ.: Έχω τη χαρά να βρίσκομαι για δεύτερη φορά στην Κομοτηνή, δυστυχώς δεν πρόλαβα να τη δω και να την απολαύσω όπως θέλω, αλλά είναι μια ευκαιρία μέσα από τη μουσική απόψε το βράδυ στο καφέ Αλάβαστρο να μπορέσω να βρεθώ σε αυτή την πόλη, την οποία θαυμάζω και αγαπώ αρκετά μέσα από αυτά που έχω διαβάσει, και με τους συνεργάτες μου, το Χρυσόστομο Καραντωνίου και το Λευτέρη τον Ανδριώτη θα προσπαθήσουμε μέσα από το δικό μου προσωπικό ρεπερτόριο, αλλά και από τραγούδια που αγαπώ πάρα πολύ, να σας μεταφέρουμε έστω και για λίγο σε ένα δικό μας κόσμο, που εύχομαι να σας αρέσει.

Διατηρούμε χαμηλές τιμές για να μπορεί ο κόσμος να έρχεται

ΠτΘ: Να πούμε τα τυπικά ότι η βραδιά θα αρχίσει στις 10 και είναι πέντε ευρώ με μπύρα.
Μ.Λ.: Προσπαθούμε να διατηρούμε χαμηλές τιμές, και ευχαριστώ για αυτό το Χρήστο και τα παιδιά από το Αλάβαστρο, για να μπορεί ο κόσμος να έρχεται, γιατί κατανοώ όλη την κατάσταση που βιώνουμε όλοι, δεν είμαι εκτός πραγματικότητας. Φαντάζομαι ότι προσφέρουμε καλή μουσική σε αρκετά καλή τιμή.

Μου αρέσει να ταξιδεύω και να γνωρίζω την Ελλάδα

ΠτΘ: Ήσουν τον τελευταίο καιρό σε αρκετές πόλεις για συναυλία…
Μ.Λ.: Έχουμε ξεκινήσει, μετά τα Χριστούγεννα που τελειώσαμε με τον Μπάμπη Στόκα, μια χειμερινή περιοδεία, όπως κάνω τα τελευταία χρόνια, σχεδόν την ίδια περίοδο, δηλαδή από Γενάρη και μετά μέχρι και το καλοκαίρι μου αρέσει να ταξιδεύω. Έχω την ευτυχία να κάνω ένα επάγγελμα που μου το επιτρέπει αυτό και εκεί που οι άλλοι βλέπουν κούραση και ταλαιπωρία εγώ βλέπω μια ευκαιρία για να μάθω την Ελλάδα.

ΠτΘ: Και το αποδεικνύεις αυτό γιατί ήρθες με τρένο στην Κομοτηνή
Μ.Λ.: Ναι γιατί είναι μια πολύ ωραία διαδρομή, πράγματα που νομίζω ότι δεν έχω την ευκαιρία να τα δω αλλιώς.

ΠτΘ: Όσες φορές την έκανα εγώ ήταν βράδυ και δεν μπορώ να πω κάτι ιδιαίτερο.
Μ.Λ.: Για αυτό και εγώ όταν έχω να κάνω τόσο μακρινά ταξίδια βρίσκω ένα μέσο, που συνήθως είναι ή το τρένο ή το αυτοκίνητο, που να μου επιτρέπει να απολαύσω την διαδρομή, γιατί καλή είναι και η άνεση του αεροπλάνου, αλλά δεν βλέπεις τίποτα.

Το γοητευτικό για μένα είναι η παρουσία στις συναυλίες διαφορετικού κόσμου

ΠτΘ: Θεωρώ ότι το αποψινό live είναι για μυημένους, εμείς όμως θέλουμε να κερδίσουμε και τους μη μυημένους…
Μ.Λ.: Μέχρι στιγμής ποτέ δεν θεώρησα ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο target group στο οποίο απευθύνομαι. Εγώ μέχρι στιγμής φτιάχνω τραγούδια από εκεί και πέρα το θέμα, ενδεχομένως των μέσων, είναι να μεταφέρουν τη δική μου πληροφορία σε όποιον έχει τη διάθεση να την ακούσει. Εύχομαι, και μέχρι στιγμής τουλάχιστον αυτό φαίνεται από τα δικά μου live, ότι το ηλικιακό φάσμα είναι αρκετά ευρύ, από πολύ μικρές ηλικίες μέχρι και λίγο μεγαλύτερες, που σημαίνει ότι κάποιον αφορά αυτό που κάνω, οπότε νομίζω ότι το βραδάκι θα έχουμε αρκετό διαφορετικό κόσμο. Αυτό είναι και το γοητευτικό για μένα.

ΠτΘ: Και συνάμα δύσκολο για να το επιτύχει κάποιος, να ενώσει διαφορετικές γενιές με το έργο του.
Μ.Λ.: Δεν ξέρω κατά πόσο είναι δύσκολο, εύχομαι να είμαι ευλογημένη να μπορώ να το κάνω.

Ο καθένας κάνει τις επιλογές του για το πώς θα προβάλλει τον εαυτό του

ΠτΘ: Μου έδωσε όμως και μια άλλη πάσα, τουλάχιστον εγώ έτσι την εξέλαβα, που αφορά στον ρόλο των μέσων. Επειδή είσαι μια νέα τραγουδοποιός είσαι ευχαριστημένη από το πώς τα μέσα προβάλλουν τους νέους τραγουδοποιούς;
Μ.Λ.: Νομίζω ότι μέχρι στιγμής ο καθένας πράττει σύμφωνα με τις επιλογές του, δηλαδή σαφώς και έχουμε μια μεγάλη ποσοστιαία κατεύθυνση σε σχέση με κάποια μέσα και με κάποιες μουσικές αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχουν και προσβάσιμες πηγές σε ένα άλλο είδος. Από εκεί και πέρα ο καθένας κάνει τις επιλογές του και διαλέγει πώς θέλει να προβάλλει και τον εαυτό του. Εγώ δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερο παράπονο. Ήδη από την πρώτη δουλειά από το 2006 με αντιμετώπισαν αρκετά θετικά και χωρίς να έχω χρησιμοποιήσει κάποιες μεθόδους, ούτε διπλωματικές ούτε ιδιαίτερες δημόσιες σχέσεις.

Ο καθένας με τον οποίο συνεργάστηκα με γαλούχησε με το δικό του τρόπο

ΠτΘ: Τι σημαίνει για σένα η καταγωγή σου και όχι μόνο το μέρος που έτυχε να γεννηθείς ή να μεγαλώσεις και όλα που φέρνεις από πίσω αλλά και η πορεία σου σε αυτό το χώρο, οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκες και πώς διαμόρφωσαν πρώτον την καλλιτεχνική σου ταυτότητα σήμερα και δεύτερον πώς σε επηρέασαν ως άνθρωπο;
Μ.Λ.: Κατ’ αρχάς να πούμε ότι κατάγομαι από την Κρήτη, είναι ο πατέρας μου Κρητικός, η μητέρα μου Λαρισαία, εξ ου και το Λούκα. Ήρθα στην Αθήνα το 2000, ξεκίνησα να δουλεύω από πολύ μικρή και είχα την χαρά και την ευλογία να κάνω πολύ ωραίες συνεργασίες από μικρή, πρώτον με τον Διονύση το Σαββόπουλο και το Νίκο Παπάζογλου και η αμέσως επόμενη μεγάλη συνεργασία ήταν με το Σωκράτη Μάλαμα, όπου ουσιαστικά, επειδή μείναμε και αρκετά χρόνια κοντά, ήταν ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος μου έδωσε βήμα, μου έδωσε χώρο να πω και δικό μου υλικό μέσα στο πρόγραμμα και έτσι να με μάθει λίγο περισσότερο ο κόσμος. Από εκεί ακολούθησαν και άλλες συνεργασίες με τη Βιτάλη, ξανά με τον Παπάζογλου, με το Θηβαίο. Μπορώ να πω ότι για μένα ξεκίνησε μια διαδρομή από το Σωκράτη και μετά βαθιά καλλιτεχνική, δηλαδή μπόρεσα και εγώ να εκφρασθώ καλύτερα και βγάζοντας την προσωπική μου εργασία το «Καλημέρα» το 2006, τις «Ιστορίες» το 2009 και τώρα που ετοιμάζω τον καινούργιο μου δίσκο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μου έμαθαν πώς να είμαι αξιοπρεπής απέναντι σε αυτό που κάνω και τίμια, με μια στάση ο καθένας από το δικό του μετερίζι, που να γίνεται παράδειγμα στα δικά μου τα μάτια, σε σχέση τουλάχιστον με την καλλιτεχνική υπόσταση, οπότε μπορώ να πω ότι όλα αυτά τα χρόνια με γαλούχησε ο καθένας με το δικό του τρόπο ώστε να μπορώ να κάνω αυτό που κάνω σήμερα και να αισθάνομαι ήρεμη. Αυτό είναι το βασικό.

Εγώ πια έχω μάθει να διαχωρίζω την καλλιτεχνική υπόσταση από την ανθρώπινη

ΠτΘ: Είναι και δύσκολο να ξεχωρίσεις το καλλιτεχνικό κομμάτι από το κομμάτι της προσωπικότητας. Είναι όπως είπες καλλιτέχνες οι οποίοι είναι μεγαθήρια στην ελληνική σκηνή και ισχυρές προσωπικότητες.
Μ.Λ.: Νομίζω ότι ένας άνθρωπος που ασχολείται με την τέχνη οποιασδήποτε φύσης δεν μπορεί να είναι παντελώς «συνηθισμένος», με την έννοια – όλοι συνηθισμένοι είμαστε- απλά κάποιος ο οποίος ασχολείται με κάτι ιδιαίτερο οφείλει να κάνει συνεχώς υπερβάσεις. Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να το χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία ότι είμαι καλλιτέχνης άρα συνεπάγεται ότι θα είμαι κακός άνθρωπος ή αλήτης ή οτιδήποτε, απλά κατανοώ ότι ενδεχομένως να είναι λίγο πιο δύσκολο να συναναστραφείς με ένα άνθρωπο αυτού του συναφιού, γιατί θα έχει άλλα ωράρια, θα έχει άλλη αντίληψη, θα έχει άλλη κοσμοθεωρία. Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα ενδεχομένως, όμως είναι αυτό που το κάνει το όλο πράγμα γοητευτικό, αλλιώς δεν θα ήταν αυτός που ήταν. Εγώ πια έχω μάθει να διαχωρίζω την καλλιτεχνική υπόσταση από την ανθρώπινη. Μπορεί κάποιος να μην με αφορά σαν άνθρωπος αλλά το έργο του να είναι τόσο ισχυρό και τόσο φορτισμένο που να υπερβαίνει όλο το ανθρώπινο. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί αυτό να το κάνει ο καθένας αλλά μέχρι στιγμής τουλάχιστον σε μένα είναι σημαντική η διαφορά και ο διαχωρισμός.

ΠτΘ: Εμείς επειδή ασχολούμαστε με το χώρο από το δικό μας μετερίζι βέβαια…
Μ.Λ.: Και καλή δύναμη σας εύχομαι και επιτυχία.

ΠτΘ: …δεν μπορούμε να μη κρίνουμε ξεχωριστά τον άνθρωπο καλλιτέχνη με τον καλλιτέχνη όσον αφορά στο έργο του. Υπάρχει όμως πολύς κόσμος, και ίσως είναι και το σωστό, ο οποίος έχει ανάγκη από πρότυπα…
Μ.Λ.: Βέβαια σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Απογοητευόμαστε όταν έχουμε προσδοκίες

ΠτΘ: …θέλει πολλές φορές ο καλλιτέχνης αυτά που ερμηνεύει, αυτά που γράφει να τα υποστηρίζει και στη ζωή του. Απογοητεύεται πάρα πολλές φορές.
Μ.Λ.: Απογοητευόμαστε όμως όταν έχουμε προσδοκίες. Όταν εξυψώνουμε στα μάτια μας κάποιον λόγω αυτού που κάνει, λόγω του έργου του, χωρίς να μπορούμε να κατανοούμε εκείνη τη στιγμή ότι και αυτός δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει τις αδυναμίες του έχει τα δικά του σημεία που ενδεχομένως να μην είναι τόσο φωτεινά, άρα εξιδανικεύουμε μια κατάσταση. Εγώ εκεί θέλω να επιστήσω περισσότερο την προσοχή, ότι ουσιαστικά φταίει ο καλλιτέχνης ή φταίω εγώ ο οποίος τον ακούω και τον φτιάχνω κάπως στα μάτια μου.

ΠτΘ: Και όχι μόνο ο καλλιτέχνης με την έννοια του τραγουδιστή…
Μ.Λ.: Γενικότερα. Θα προτιμούσα για να το θέσω σε ένα άλλο πλαίσιο να ξαναγυρίσουμε λίγο σε κάποια σημεία όπως η μπέσα, η τιμιότητα, το να έχει κάποιος λόγο. Αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με τον καλλιτέχνη ούτε με τη φύση της δουλειάς, έχει να κάνει με το ανθρώπινο στοιχείο και το πώς γαλουχείται κάποιος, δηλαδή με αφορά περισσότερο να έχω μια κοινωνία γενικότερα που έχει λόγο, που έχει μια πιο φωτεινή διαδρομή, και ότι αυτό που λέει το πιστεύει και το υποστηρίζει παρά να δημιουργώ πρότυπα μόνο σε καλλιτεχνικό επίπεδο που να στηρίζεται ο κόσμος σε αυτά. Με ενδιαφέρει να έχω μια καλή εκπαίδευση που το πρότυπο ενδεχομένως του παιδιού να είναι ο δάσκαλός του, ο οποίος του δείχνει έναν ωραίο δρόμο, παρά να δημιουργώ ένα τραγουδιστή, ο οποίος είναι όλη την ημέρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

ΠτΘ: Και θα είναι ο τέλειος.
Μ.Λ.: Δεν υπάρχει τέλειο.

Ας μάθουμε να στηριζόμαστε στα πόδια μας

ΠτΘ: Έτσι ακριβώς κι αν γαλουχήσουμε μια κοινωνία η οποία θα έχει πρότυπα και ο καθένας μας θα έχει βρει τον εαυτό του θα έχει αυτοεκτίμηση, θα έχει το δικό του προσωπικό λόγο, αυτό που βγαίνει μέσα από τον καθένα, νομίζω ότι θα δημιουργήσουμε ακόμη περισσότερους καλλιτέχνες που πραγματικά έχουν να πουν κάτι.
Μ.Λ.: Μα το βασικό όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες είναι το «γνώθι σαυτόν». Αν δεν μάθουμε να στηριζόμαστε στα πόδια μας και έχουμε διαρκώς πρότυπα και ότι κάποιος άλλος θα κάνει κάτι για μένα δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κάτι, οτιδήποτε να είναι αυτό, από ένα ωραίο φαγητό μέχρι ένα αριστούργημα τέχνης. Ο καθένας έχει εξαιρετικές δυνατότητες. Ας μάθουμε να στηριζόμαστε στα πόδια μας.

Πρέπει να ξαναμάθουμε την παραγωγική μας δυνατότητα

ΠτΘ: Αυτή είναι και η πρότασή σου για το πώς θα αντιμετωπίσουμε την οικονομική κρίση;
Μ.Λ.: Μα νομίζω ότι είναι το μόνο εφικτό πια, δηλαδή το να αναζητάμε ευθύνες και ποιος έκανε το λάθος δεν έχει καμία αποτελεσματικότητα. Το να μπορέσω σαν μέλος αυτής της κοινωνίας να προχωρήσω παραπέρα, το λάθος έγινε ό,τι ήταν να γίνει έγινε, τώρα τι κάνουμε; Τώρα εγώ σαν Μαρία μπορώ να περιορίσω λίγο τις ανάγκες μου, να δω τι είναι αυτό που πραγματικά χρειάζομαι και όχι αυτό το οποίο ένα καταναλωτικό σύστημα μου έχει μάθει. Δύσκολο μεν, δεν είναι ακατόρθωτο δε. Άρα ξαναμαθαίνω ποια είναι η παραγωγική μου δυνατότητα.

ΠτΘ: Και τον εαυτό σου.
Μ.Λ.: Βέβαια, τι μπορώ να κάνω για να δημιουργήσω. Πώς μπορώ να ανακαλύψω τα ταλέντα μου και να φέρω φαΐ στο σπίτι μου με τον όποιο νόμιμο και τίμιο τρόπο, γιατί μας εξωθούν και σε άλλες τακτικές.

ΠτΘ: Μιλήσαμε για την συνεργασία σου με τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής δισκογραφίας. Από τους νέους τραγουδοποιούς που έχεις συνεργαστεί και συνεργάζεσαι υπάρχει κάποιος που έχει στοιχεία που σου αρέσουν πολύ;
Μ.Λ.: Πάρα πολλά παιδιά. Κατ’ αρχάς εγώ νομίζω ότι είμαι τέκνο μιας γενιάς ή οποία τώρα ξεκίνησε σιγά – σιγά να δείχνει τα δικά της στοιχεία και νομίζω ότι υπάρχουν πολλά ταλαντούχα παιδιά πέραν της μουσικής σε πολλούς τομείς. Δηλαδή εσείς είστε δύο νέα παιδιά, λίγο μικρότερα βέβαια, από μένα που κάνετε εξαιρετική εκπομπή. Όσον αφορά στο δικό μου το κομμάτι σαφώς με το Νίκο το Ζωρνή, με τον οποίο έχουμε κάνει αρκετά τραγούδια, τον Πάνο τον Ράπτη, τον Χάρη τον Μανουσάκη που μαζί κάναμε το «Καλημέρα», είναι παιδιά που εκτιμώ και σέβομαι πάρα πολύ. Και φυσικά και με άτομα που δεν έχω καταφέρει να συνεργαστώ ακόμα αλλά είναι της δικής μου γενιάς, όπως η Βασιλική Καρακώστα και η αδερφή της, επίσης η Μαρία Κώττη είναι εξαιρετική, η Μαρίνα η Δεκανάλη, είναι παιδιά που είτε γράφουν είτε τραγουδούν με πολύ ωραία στοιχεία, πολύ αξιοπρεπείς πορείες μέχρι στιγμής που νομίζω ότι έχουμε να δούμε αρκετά πράγματα ακόμα.

Κάθε γενιά μεταλαμπαδεύει στην επόμενη

ΠτΘ: Και σε αυτό έχουν βοηθήσει αρκετά σε σχέση και με τα προηγούμενα χρόνια και η προηγούμενη γενιά.
Μ.Λ.: Μα νομίζω αυτό είναι το χαρακτηριστικό κάθε γενιάς. Μεταλαμπαδεύει η μία στην επόμενη αλλιώς δεν θα υπάρχει εξέλιξη. Αυτό δεν είναι η παράδοση; Δίνω αυτό που έχω, παραδίδω.

ΠτΘ: Πάνω σε αυτό που είπες για την παράδοση και ότι και εμείς αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της με το βίντεο που βγάλατε το 2011 και ήσουν μέλος του «Το παίζουμε οικολογικά» ήσασταν 77 καλλιτέχνες…
Μ.Λ.: Και ήταν πολύ μεγάλη μου τιμή και χαρά που μου πρότεινε ο Σάκης ο Γκίκας αυτή τη δουλειά…

ΠτΘ: Όσοι δεν το έχουν δει μπορούν να το ψάξουν στο ίντερνετ για να το δουν. Ήσασταν 77 άτομα που παίζατε σε 40 μέρη της Αθήνας τα οποία δεν είναι γνωστά και αν κοιτάξεις θα τις δεις δίπλα σου. Ξεκινά ο Δημήτρης ο Αποστολάκης με τη λύρα μέχρι…
Μ.Λ.: Ο Ψαραντώνης, η Τσαλιγοπούλου, η Φριτζίλα, ο Χαρούλης, πάρα πολλοί

ΠτΘ: Και μέχρι καλλιτέχνες που δεν θα είχαν καμία σχέση με τον Ερωτόκριτο αν το δούμε στεγνά. Για παράδειγμα ο Νικήτας ο Κλίγουντ…
Μ.Λ.: Βέβαια ο Γιώτης ο Κιρτσόγλου είναι πολλά παιδιά μέσα.

ΠτΘ: Μίλησέ μας για αυτό.
Μ.Λ.: Ήταν μια δουλειά που ξεκίνησε από το Θανάση Γκίκα, ένα εξαιρετικό μουσικό παραγωγό, ηχολήπτη. Ήταν μια ιδέα που ήρθε από έξω. Έγινε στην Αμερική, στην Τουρκία και ο Θανάσης αποφάσισε να το κάνει και εδώ με μεγάλη βέβαια φαντασία και όλο το πρότζεκτ πέρασε από τα χέρια του, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό γιατί ενώθηκαν μουσικοί από διαφορετικά είδη, από τη Λυρική Μουσική Όπερα μέχρι τζαζ, μέχρι χιπ – χοπ, παραδοσιακά, έντεχνα και ο καθένας είπε μια δική του εκδοχή, μπορούμε να πούμε. Δηλαδή μεταφράστηκε ο «Ερωτόκριτος» μουσικά με μια διαφορετική εκδοχή στη σύγχρονη Ελλάδα και με το στίγμα του καθένα. Για μένα ήταν μεγάλη τιμή που συμμετείχα γιατί εκτός του ότι είναι μια πάρα πολύ ωραία παραγωγή είναι και σπουδαίοι άνθρωποι τους οποίους θαυμάζω και νομίζω και εύχομαι να έχει και συνέχεια και να μπορέσει να πάει και έξω

ΠτΘ: Αν κάποιος ήθελε να δει πώς είναι η μουσική που παράγεται στην Ελλάδα το 2011 θα ήταν ένα εξαιρετικό δείγμα.
Μ.Λ.: Βέβαια και είναι πάρα πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας και αυτό είναι το καλό, ότι βλέπεις από παλιότερους μουσικούς μέχρι πιο σύγχρονα παιδιά. Διαφορετική ματιά, διαφορετική αισθητική, με πολύ ταλέντο.

ΠτΘ: Και με σεβασμό στο κείμενο.
Μ.Λ.: Βέβαια διαφορετικά δεν γίνεται.

ΠτΘ: Διαβάζοντας το βιογραφικό σου είδα ότι έκανες και ένα πέρασμα από θεατρικές σπουδές.
Μ.Λ.: Ναι ένα πολύ μικρό πέρασμα βέβαια στο θέατρο των Αλλαγών με τον Θοδωρή Αθερίδη.

Η τέχνη του ηθοποιού είναι πολύ σπουδαία αλλά ξαφνικά δεν μπορεί ο καθένας να παρεισφρέει στο χώρο

ΠτΘ: Με αφορμή αυτό ήθελα να σε ρωτήσω έχουμε δει συναδέλφους σου να συμμετέχουν σε θεατρικές παραστάσεις στην Αθήνα, θεατρικές παραστάσεις που περιοδεύουν σε όλη την επικράτεια. Θα σε ενδιέφερε να συμμετέχεις και εσύ για παράδειγμα σε ένα κλασικό έργο ως πρώτη του χορού;
Μ.Λ.: Αν μπορούσα να το εξυπηρετήσω και να το φέρω εις πέρας με μεγάλη μου χαρά. Είναι ένας χώρος συναφής με αυτό που κάνω, αλλά από εκεί και πέρα θεωρώ ότι η τέχνη του ηθοποιού είναι κάτι πάρα πολύ σπουδαίο και δεν μπορεί ο καθένας να παρεισφρέει στο χώρο και να θεωρεί ότι ξαφνικά έχει γίνει ηθοποιός. Σίγουρα όσον αφορά στο κομμάτι της μουσικής θα μπορούσα ενδεχομένως να είμαι πιο αποτελεσματική.

ΠτΘ: Ακόμα και να συνθέσεις τη μουσική.
Μ.Λ.: Βέβαια, έκανα ένα καλοκαίρι μαθήματα όσον αφορά τη μουσική και τη σύνθεση για θέατρο και ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Θα μου επιτρέψετε εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι κάνετε εξαιρετική δουλειά και όσον αφορά στην εφημερίδα όσο και στις εκδόσεις. Πολλά συγχαρητήρια “Παρατηρητή”.

ΠτΘ: Ευχαριστούμε πολύ. Κι εμείς περιμένουμε από εσάς ακόμη πιο όμορφες δουλειές, ανθρώπους για να φιλοξενούμε, να μοιράζονται την αλήθεια τους είτε με τη μουσική τους και το έργο τους κι ας είναι άλλου χώρου της τέχνης και να μπορούμε να τους δίνουμε βήμα. Θεωρώ ότι αυτός είναι και ο ρόλος μας να δείχνουμε ανθρώπους που κάνουν κάτι διαφορετικό πέρα από τα καθιερωμένα πρότυπα. Αυτό το στίγμα θέλουμε να δώσουμε, ελπίζουμε να τα καταφέρουμε. Επιστρέφοντας θα ήθελα να μου πεις για τα δύο νέα τραγούδια που κυκλοφόρησες.
Μ.Λ.: Είναι το «Κι αν σ΄ αγαπώ» και «Η αυλή» είναι η πρώτη φορά που επιχειρώ να διοχετεύσω τη μουσική μου μέσα από το Ίντερνετ, έφτιαξα αυτά τα δύο τραγούδια σαν προάγγελο μιας δουλειάς η οποία ηχογραφείται τώρα στο στούντιο και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα κυκλοφορήσει πριν τις αρχές του καλοκαιριού, αν όλα πάνε καλά γιατί ποτέ δεν ξέρεις με αυτή τη δουλειά.

ΠτΘ: Σε τι μορφή θα κυκλοφορήσει;
Μ.Λ.: Θεωρητικά πρώτα θα βγάλουμε το δίσκο και από εκεί και πέρα θα ξεκινήσω πάλι να το δουλεύω μέσω Ίντερνετ, απλά ήταν ένα πείραμα μικρό που έκανα τώρα με αυτά τα δύο κομμάτια μέσω Ίντερνετ για να δω πώς μπορώ να το διοχετεύσω, γιατί θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό μέσον για να πάει η δουλειά σου παντού όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Βλέπω ότι δουλεύει, ότι κινείται ότι ο κόσμος το αγαπάει, το συμμερίζεται και το στηρίζει. Κάναμε και ένα βίντεο κλιπ το «Κι αν σ’ αγαπώ» μπορεί ο κόσμος να το βρει και στη σελίδα μου στο fb και στο youtube και από εκεί και πέρα καλώς εχόντων των πραγμάτων ο δίσκος θα βγει αρχές του καλοκαιριού.

Όσο κι αν προοδεύσει το Ίντερνετ νομίζω ότι κάποια συλλεκτικά κομμάτια θα ακούγονται

ΠτΘ: Είναι δύσκολο να το κόψεις το cd. Με όσους έχουμε μιλήσει και πηγαίνουν προς αυτή την πορεία του Ίντερνετ φαίνεται δύσκολο να μην έχετε στα χέρια σας την δουλειά σας.
Μ.Λ.: Είναι λίγο σαν το βιβλίο. Θέλεις να το αγγίζεις να το έχεις στα χέρια σου. Όσο κι αν προοδεύσει το Ίντερνετ νομίζω ότι κάποια συλλεκτικά κομμάτια θα ακούγονται.

ΠτΘ: Βασικά είναι ανάγκη των ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει με αυτό.
Μ.Λ.: Και όχι μόνον είναι ένα προϊόν που το κρατάς στα χέρια σου, είναι κάτι το οποίο κάνεις τον κόπο να πας να το αγοράσεις. Αυτό και μόνο του δίνει και μια άλλη αξία.

ΠτΘ: Είμαστε λίγο ρομαντικοί εμείς που σκεφτόμαστε έτσι. Τα νέα παιδιά δεν μεγαλώνουν πιάνοντας στα χέρια τους βιβλίο ή όπως εγώ αγαπούσα τα κόμικς να τα βρίσκεις, σήμερα τα βρίσκουν όλα στο ίντερνετ, πιο εύκολα.
Μ.Λ.: Άρα είναι δική μας «υποχρέωση» να τους περάσουμε και την αγάπη για αυτό, για το φυσικό προϊόν.

ΠτΘ: Εμένα με αρέσουν και τα lp.
Μ.Λ.: Βεβαίως υπάρχει μια διαφορά ότι υπάρχει μια δυσκολία από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πια μηχανήματα για να ακούσεις τα βινύλια και είναι λίγο πιο συλλεκτικά αλλά σίγουρα έχει και αυτό μια αγαπητική αξία, έχει μια ιδιαιτερότητα.

ΠτΘ: Έχω της μητέρας μου, βέβαια μόνο του Νίκου Παπάζογλου, αλλά έχω και εγώ μια αγάπη προς αυτό.
Μ.Λ.: Μέσα στην εξέλιξη είναι στο χέρι μας τι θα κρατήσουμε και τι θα πετάξουμε. Η τεχνολογία είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο που αν την χρησιμοποιούμε σωστά θεωρώ ότι μπορεί να μας εξελίξει και εμάς σαν ανθρώπους σαν καλλιτέχνες και γενικότερα. Το θέμα είναι να κρατάμε από το παρελθόν τα όμορφα και να προχωράμε στην τεχνολογία.

Στη χώρα μας όταν διαθέτεις κάτι δωρεάν δεν εκτιμάται

ΠτΘ: Όσον αφορά στην κυκλοφορία ενός έργου στο Ίντερνετ, δεν ξέρω αν σκέφτεσαι να διαθέσεις εντελώς δωρεάν τον καινούργιο σου δίσκο…
Μ.Λ.: Θα το δούμε αυτό δεν το έχω αποφασίσει ακόμα.

ΠτΘ: Η δωρεάν διάθεση ενός καλλιτεχνικού έργου οποιασδήποτε φύσης νοιώθεις ότι αδικεί δουλειά ενός καλλιτέχνη;
Μ.Λ.: Εξαρτάται πάντα μέσα στο πλαίσιο στο οποίο ζεις και προσπαθείς να διοχετεύσεις αυτή τη δουλειά. Δηλαδή εγώ θα χαιρόμουν πάρα πολύ, όπως και προσπαθώ να το κάνω να διανέμω την δουλειά μου χωρίς λεφτά, γιατί θεωρώ ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στο να ακούσει και να έχει πρόσβαση στην τέχνη. Βλέπω βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις ειδικά στη χώρα μας, όχι τόσο πολύ στο εξωτερικό, όταν διαθέτεις κάτι δωρεάν, πολλές φορές μπορεί να μην εκτιμάται και σωστά και επαναλαμβάνω συνήθως στη χώρα μας, γιατί στο εξωτερικό είναι λίγο πιο μαθημένοι στα free festival να ακούνε και να αφομοιώνουν διαφορετικές μουσικές. Πιστεύω ότι αυτό το πράγμα θα αλλάξει σιγά – σιγά, εγώ προσπαθώ όσο μπορώ να δίνω κάποια σημάδια, δηλαδή τα δύο καινούργια τραγούδια είναι δωρεάν από εκεί και πέρα δεν ξέρω αν θα διαθέσω εντελώς δωρεάν την δουλειά, μπορεί να είναι με ένα μικρό συμβολικό ποσό καθαρά και μόνο για την κίνηση. Θα δούμε.

Ανεξάρτητα από την κατάσταση υπάρχει μια πολύ μεγάλη δημιουργικότητα, ίσως με πιο οικονομικά μέσα, αλλά δεν παύει να είναι κινητικότητα

ΠτΘ: Θεωρείς τον εαυτό σου και τους συνομίληκούς σου άτυχους όσον αφορά στη χρονική συγκυρία που βρεθήκατε στην ελληνική δισκογραφία;
Μ.Λ.: Οικονομικά;

ΠτΘ: Κυρίως οικονομικά γιατί και αυτό παίζει ένα ρόλο.
Μ.Λ.: Σαφώς, αφού επιβιώνουμε από αυτό το πράγμα, αλλά δεν θεωρώ ότι οτιδήποτε συμβαίνει τυχαία. Δηλαδή ενδεχομένως αν είχα κάνει αυτή τη δουλειά πριν από είκοσι χρόνια να είχα βγάλει πάρα πολλά λεφτά και να μου είχε αλλοιώσει το χαρακτήρα, δεν μπορώ να το ξέρω εγώ, ενδεχομένως να ήμουν και πολύ χαρούμενη, γιατί κανείς δεν θα πει όχι στα λεφτά, αλλά θα πει όχι σε κάποιες τακτικές. Νομίζω ότι ο καθένας δημιουργεί ανάλογα με αυτό που έχει, εγώ δεν μπορώ να ξέρω πώς ήταν η εποχή που έκανες χρυσό δίσκο στις 500.000 ή στο 1 εκατομμύριο γιατί γίνονταν τότε αυτές οι πωλήσεις, μπορώ να πω όμως ότι αισθάνομαι ευτυχισμένη αν καταφέρω να έχω ανταπόκριση στο έργο μου έστω και με εκατό άτομα μέσα στο μαγαζί. Αυτό δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσα να το βιώσω αν είχα μια μεγαλύτερη αγορά, όπως ήταν παλιότερα. Με αυτή την έννοια, οπότε προσπαθώ να σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται να είμαστε άπληστοι, με αυτά που έχουμε με αυτά θα δουλέψουμε. Η φτώχεια γεννάει τέχνη, άρα θα μπορούσαμε να κάνουμε μια υπόθεση ότι είμαστε στις πιο ευνοϊκές συνθήκες, γιατί μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, πενία τέχνας κατεργάζεται, αν πούμε ότι ισχύει αυτό το ρητό θα μπορούμε να δημιουργήσουμε την καλύτερη δυνατή τέχνη.

ΠτΘ: Και τα πρώτα δείγματα είναι θετικά γιατί στο χώρο έχουν βγει ειδικά τα πρώτα χρόνια που θα περίμενε κανείς να έχουν μαραζώσει τα πάντα.
Μ.Λ.: Αντιθέτως βλέπουμε μια πολύ μεγάλη κινητικότητα, μια δημιουργικότητα, βλέπουμε παιδιά τα οποία δίνουν ωραία δείγματα έχουν ανταπόκριση στον κόσμο, πηγαίνει ο κόσμος να ακούσει που σημαίνει ότι αυτό το πράγμα κινείται. Ανεξαρτήτως κατάστασης υπάρχει μια πολύ μεγάλη δημιουργικότητα, ίσως με πιο οικονομικά μέσα,αλλά δεν παύει να είναι κινητικότητα.

ΠτΘ: Βάζουμε δηλαδή τις βάσεις για να οικοδομήσουμε ακόμα και σε αυτή τη σκηνή κάτι πιο υγιές από αυτό που υπήρχε;
Μ.Λ.: Νομίζω ότι οι βάσεις έχουν ήδη μπει και μόνο με τη σκέψη αυτή, δηλαδή εδώ και χρόνια έχουμε βάλει τις βάσεις απλά τώρα αρχίζουν και φαίνονται τα πρώτα πρακτικά δείγματα τα πρώτα έργα.

Συνέντευξη: Θάνος Βαφειάδης – Παναγιώτης-Αλέξανδρος Ροζάκης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.