Κυκλοφορησε το 35ο τευχος

Κυκλοφόρησε στις αρχές του Οκτώβρη του 2006 το εξαιρετικό περιοδικό που εκδίδει ο ποιητής και εκδότης, φίλος της Κομοτηνής, Κώστας Κρεμμύδας, το περιοδικό «Μανδραγόρας». Εξαιρετικά πλούσιο σε περιεχόμενα και εκτενές αφιέρωμα στο μεγάλο υπερρεαλιστή, συγγραφέα, ποιητή, δοκιμιογράφο και θεωρητικό της τέχνης Νικόλαο Κάλας. Για το Νικόλαο Κάλας γράφουν οι Χρήστος Γιαννακός, Ξένη Σκαρτσή, Βιβή Τουρογιάννη, γενικά όμως στο περιοδικό κατατίθεται σημαντικό ανέκδοτο υλικό για τον Κάλας σε πολύ καλές μεταφράσεις από τα αγγλικά και τα γαλλικά, κείμενα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά. Στο ίδιο τεύχος φιλοξενούνται ποιήματα του Ζήση Οικονόμου, συνεντεύξεις με τον Έκτορα Κακναβάτο και τη Νατάσα Χατζηδάκι, ακόμη, μεταφρασμένη βαλκανική ποίηση από τον Κομοτηναίο συγγραφέα, Χρήστο Χαρτοματσίδη και το γιό του.

Από το τεύχος αυτό επιλέξαμε και φιλοξενούμε σήμερα το editorial του «Μανδραγόρα», ο οποίος, παρά τα τέρατα και τα σημεία των καιρών, εξακολουθεί να αναζητά ελπίδα στην προοδευτική σκέψη και στον προβληματισμό για μια πιο δίκαιη κοινωνία…

Τ[σ]ε και ούτε μήτε ουδέ μηδέ

«Προπάντων να κρατήσετε μέσα σας την ικανότητα να αισθάνεστε πολύ βαθιά κάθε αδικία που διαπράττεται εναντίον οπουδήποτε, σε οποιοδήποτε κι αν είναι σημείο του κόσμου. Αυτή είναι η πιο ωραία αρετή ενός επαναστάτη»

Τσε Γκεβάρα, (από την τελευταία επιστολή προς τα παιδιά του)

…Αλλά όπου και να πετούσε το μάτι μου/άκουγα φωνές/φωνές της φτώχιας που χτίζει λόγους/καμαρωμένους για να ξεράσουνε βρωμόσπιτα/πεταμένα το ‘να πάνω στ’ άλλο/σαν σε μπορντέλο/ κει ζουν οι εργάτες ετούτου του τομέα/των μεγάλων έργων του λιμανιού./ Χτίζουν εδώ καινούργια γη/ τα θεμέλια του παρκέτου του διευθυντή/ και πολλών μετόχων διαφόρων εταιριών-/ τα σιδερένια δάση υψώνονται/ απαίσιο όμως είναι το κελάιδισμα /των τόσων σφυριχτρών των φορτηγών. «Αγόρασε Βανζίνη Σελλ».

(Νικόλαος Κάλας)

Ας πανηγυρίσουμε λοιπόν την αλματώδη άνοδο τιμών πετρελαίου κι ας σπεύσουμε ξοδεύοντας πολλαπλάσια να φουλάρουμε τα αδηφάγα τετράτροχα και τετρακινητήριά μας. Χαράς Ευαγγέλια για τους απόκληρους της γης. Ενώ εμείς τ’ αγνοούμε, οι πράξεις μας καταγράφονται ως επαναστατικά έργα αντίστασης και σύμπνοιας προς τους φτωχούς όλου του κόσμου.

Συμπλεκτικοί σύνδεσμοι, άκλιτα μέρη του λόγου που επιτρέπουν τη σύνδεση λέξεων ή προτάσεων, ακόμη και των φαινομενικά (ή ουσιαστικά) ασύνδετων μεταξύ τους. Οι ευκολότερος τρόπος να υποδηλώσεις αμηχανία, να προχωρήσεις σε πολλαπλές αναγνώσεις. Μέθοδος δοκιμασμένη, οι σύνδεσμοι, για το αγόγγυστο ξεπέρασμα ενός Γράμματος Σύνταξης, αλλά και η χειρότερη επιλογή στη διάρθρωση ενός ποιήματος …που οπωσδήποτε δε φιλοδόξησε να συνθέσει ο Δ. Ψυχογιός στο φάκελο του Βήματος (11.10.92) για τα 25χρονα από την εκτέλεση του Τσε: «…έφυγε νωρίς: όχι για να μην ιδεί τα τερατουργήματα αλλά για να μην τα διαπράξει. Αρκεί το γέρικο, ρυτιδιασμένο πρόσωπο του Κάστρο να μας αποκαλύπτει καθημερινά τις αμαρτίες του κουβανικού καθεστώτος», εξοργιζόμουν με την ύβρη στην ολοκληρωτικά αποκλεισμένη επί 45ετία Αβάνα. Κατά τα άλλα η αμερικανική κυβέρνηση (και όχι ο Κάστρο) είχε αρνηθεί το 2003 «για λόγους ασφαλείας» να δώσει βίζα στον Ιμπραήμ Φερέρ, για την απονομή των βραβείων Γκράμι. Τον περασμένο Αύγουστο ο Φερέρ ολοκλήρωσε στα 78 τον κύκλο του, εγγράφοντας στο ενεργητικό του τις θρυλικές σελίδες του Buena Vista Social Club όπως αποτυπώθηκαν από τους Βιμ Βέντερς και Ράι Κούντερ. Πέρσι αναχώρησε και ο 87χρονος Πίο Λέιβα, αφού πρόλαβε να μας χαρίσει και τη νεότερη εκδοχή του Social Club (με το συγκρότημα “The Sons of Cuba”), μέσω της αποκαλυπτικής για τη σύγχρονη Κούβα ταινίας, Musica Cubana, σε σκηνοθεσία του Αργεντινού Τζέρμαν Κραλ. Την ώρα που οι κουβανοί μουσικοί περιόδευαν στον κόσμο, ο Κάστρο πάσχιζε με επιχειρήματα να απαντήσει στις μεθοδεύσεις της παρέας του Μπους. Ευαίσθητος στη διασφάλιση των κρατικών αξιών ο Μπους – τα πρόσφατα 100.000 θύματα του Ιράκ το μαρτυρούν, όπως και οι νεκροί της Χιλής, τα παιδιά των Παλαιστινίων, ο Λίβανος, οι νεκροί της Γιουγκοσλαβίας – ανακοίνωσε τη διάθεση 256 εκατομμύρια δολλαρίων στην Αντιπολίτευση του Κάστρο, με στόχο «την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κούβα». Να περιμένουμε αρθρογραφία σχετική του Ψυχογιού.

Εν τω μεταξύ στη Βενεζουέλα συνεχίζονται οι προσπάθειες για τη Μπολιβαριανή επανάσταση που έρχεται να αναπτερώσει ελπίδες. Μαθητές ακόμη το ’73 παρακολουθούσαμε το πραξικόπημα στη Χιλή: τότε οι δολοφονίες είχαν πίσω τους το χαλκό, σήμερα στο Ιράκ και το Ιράν, τα πετρέλαια. Ο Τσάβες για την ώρα κρατάει: μετά το πραξικόπημα του 2002 που έφερε στην εξουσία την επί διήμερο «κυβέρνηση» του προέδρου των βιομηχάνων Πέδρο Καρμόνα, (που έσπευσαν να αναγνωρίσουν οι ΗΠΑ, οι οποίες χρηματοδότησαν αφειδώς και το δημοψήφισμα κατά του αιρετού προέδρου της Βενεζουέλας), μετά τη γενική απεργία του 2003, και τις επίσημες ενώπιον της αμερικανικής Γερουσίας απειλές κατά της ζωής του, ο Ούγκο Τσάβες αναμένεται να εξασφαλίσει και τον προσεχή Δεκέμβριο ευρύτατη πλειοψηφία, στις τέταρτες (!) από το 1998 εκλογές.

Το έγκλημα των Τσάβες, Μοράλες, όπως και του Αλιέντε παλαιότερα, αλλά και των Μεξικανών σήμερα (μετά από 71 χρόνια συνεχιζόμενης βίας, δολοφονιών και νοθείας) είναι η επιθυμία τους να διαχειριστούν οι ίδιοι (και όχι οι αμερικάνικες εταιρείες και κυβερνήσεις) τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τους. Πέμπτη σε εξαγωγές πετρελαίου παγκοσμίως, με παραγωγή πάνω από 1,5 εκατομμύρια βαρέλια αργό και 600.000 βαρέλια διυλισμένο την ημέρα και 3η προμηθεύτρια της Αμερικανικής, η Βενεζουέλα προσέφερε τον πλούτο της στους ισχυρούς, μέσω της (τυπικά έως και το πραξικόπημα του 2002) κρατικής εταιρείας Petroleos de Venezuela (Pdvsa), που ουσιαστικά ενεργούσε για λογαριασμό των αμερικανών κολοσσών πετρελαίου εξασφαλίζοντάς τους την εκμετάλλευση του 90%(!) της παραγωγής πετρελαίου. Πρώτη χώρα σε παραγωγή φυσικού αερίου επίσης η Βενεζουέλα με δεύτερη την Κολομβία, σε συνεργασία με την Αργεντινή, την Κούβα, αλλά και τη Βραζιλία – σε μεγάλο βαθμό – προσπαθούν πλέον να ανακάμψουν και να διαχειριστούν τις πηγές τους, ερήμην των ΗΠΑ, της βρετανικής κυβέρνησης και μάλλον της Ε.Ε. Η εξαθλίωση των λαών της Λατινικής Αμερικής αναδεικνύει το μέγεθος της παρατεταμένης εκμετάλλευσής τους και εξηγεί τη μακρόχρονη εγκαθίδρυση δικτατοριών.

Ήταν πολύτιμη η εμπειρία του ,b>6ου Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στο Καράκας. Μόνη παραφωνία η αδυναμία της ελληνικής αντιπροσωπείας να διαδηλώσει οργανωμένα και συλλογικά. Ακόμα και τα πανό ξεχάστηκαν στο ξενοδοχείο γι’ αυτό κι εμείς ξαπλωμένοι στα παρτέρια χαζεύαμε τους… άλλους να περνούν. Μονάχα ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος μαζί με έναν νεολαίο του κόμματός του, όπως μάθαμε από ανταποκριτή της εφημερίδας Ανδρέα Παπαδόπουλο κι όπως είδαμε, πολύ αργότερα σε έγχρωμες πρωτοσέλιδες φωτο (ΑΥΓΗ 26 & 29.1.06), «συμμετείχαν στην πολύχρωμη και μεγαλειώδη πορεία του Φόρουμ». Κρίμα που δεν είμαστε κοντά να φωτογραφηθούμε κι εμείς για τις ανάγκες του Μ. Με πολλές ελπίδες ολοκληρώθηκε και το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στις προκάτ και πρόχειρες ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Χιλιάδες ακτιβιστές απ’ όλη την Ευρώπη, αλλά και την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, τη Β. Αφρική, μέχρι την Άπω Ανατολή και τη Λατινική Αμερική, με το σύνθημα «ένας κόσμος που χωράει πολλούς κόσμους», βρέθηκαν στην Αθήνα για να ανταλλάξουν εμπειρίες, να συντονίσουν τη δράση τους κατά του νεοφιλελευθερισμού, του πολέμου, του ρατσισμού, της ρύπανσης του περιβάλλοντος, του σεξισμού και της καταστολής και για να διαδηλώσουμε την πεποίθησή μας ότι Ένας Άλλος Κόσμος, με ισότητα, αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη, Είναι Εφικτός.

Δίχως κριτική διάθεση, αλλά με έντονη αγωνία για την προοπτική μετατροπής των αντισυστημικών ομάδων σε δρώσες συλλογικότητες ικανές να χαράξουν από κοινού μια πειστική επαναστατική πρόταση, αιστανθήκαμε αμήχανα και βαρετά, ιδίως στην κυριακάτικη Συνέλευση των κινημάτων, όπου κυριάρχησε η υπερκατανάλωση παγιωμένης και ξεπερασμένης ανέξοδης ρητορείας, η απουσία προετοιμασίας από πλευράς ομιλητών – ας όψεται το αίσθημα αυτάρκειας των απανταχού αριστερών-, οι ισορροπίες των μικροφώνων και οι τακτικιστικές παρεμβάσεις, που όμως και ξεπερασμένα φαντάζουν, και αδιάφορα για την πληθώρα των ανένταχτων και αναποτελεσματικά αποδεικνύονται. Με την Αριστερά ακίνδυνη, στον άνευρο χάρτινο λόγο της και τον νεοφιλελευθερισμό στο επίκεντρο, αν κάτι χρειάζεται, είναι φρέσκιες ιδέες, προτάσεις, ανατροπές πολιτικών και συνειδήσεων, απέναντι σε μια Ευρώπη γερασμένη, στα όρια της σήψης. Να γιατί η ανοχή μας στο διεθνή τραγέλαφο και στις ναζιστικές θηριωδίες της αμερικάνικης και ισραηλινής κυβέρνησης. Να τα αίτια της παθητικότητάς μας, αλλά και της προσβλητικής σιωπής όλων των μεγαλόσχημων οργανισμών για τα «άγνωστα» αμερικανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεων στην Ευρώπη(!) για τα παραδεδεγμένα βασανιστήρια ενηλίκων και δεκάχρονων ανηλίκων (!), για τις παράνομες κρατήσεις δίχως απαγγελία κατηγορίας σε χιλιάδες (και για πάνω από 5 χρόνια) στα Γκουαντάναμο του πολιτισμού μας. Να γιατί εξακολουθούν τα θύματα να πολλαπλασιάζονται και οι θύτες να μας βαραίνουν.

Σενάρια, φημολογίες και καραγκιοζιλίκια ήταν μερικά από τα σχόλια κυβερνητικών στελεχών για τις παράνομες απαγωγές Πακιστανών σε Αθήνα και Ιωάννινα. Η επιβεβαίωση από το εισαγγελικό πόρισμα δίωξης, έδωσαν την ευκαιρία στο γνωστό κ. Πολύδωρα να λάμψει στο ελληνικό κοινοβούλιο. Η αμετροέπεια δεν ήταν γνώρισμα των προγόνων μας και αυτό όφειλε να το γνωρίζει ο ευρυμαθής υπουργός, που κατά τα άλλα αντιτάσσει συχνά και με πάθος, όπως και οι προκάτοχοί του άλλωστε, τις χιλιάδες κρανοφόρων και χημικών σε βάρος μας, και εις βάρος της…Παιδείας μας! Κι αν δεχτούμε ότι καλώς εισπνέουν τα χημικά όσοι πάνε γυρεύοντας, τι μπορεί να αντιτάξει κανείς για το φωτοχημικό νέφος που καλύπτει επικίνδυνα πέραν της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, την Κοζάνη, την Πάτρα, το Βόλο, τη Λάρισα. Αποκαμωμένοι από τις εξατμίσεις λεωφορείων – το ζουν οι άτυχοι δικυκλιστές – , αισθανόμαστε ευτυχείς τουλάχιστον για τη μεγάλη επιτυχία της παγκόσμιας καμπάνιας κατά του καπνίσματος. Ο θάνατός μας πλέον θα οφείλεται μονάχα στην ατμοσφαιρική ρύπανση, τα φυτοφάρμακα, τα μεταλλαγμένα, τους βομβαρδισμούς, ή τις επιχειρήσεις αυτοκτονίας απελπισμένων.

Την ίδια καρτερία, αλλά και την ίδια ευπιστία ας επιδείξουμε λοιπόν στις επικείμενες δημοτικές εκλογές. Με την ίδια διορατικότητα που επιλέγαμε τους Έβερτ, Ανδριανόπουλο, Κούβελα, Αβραμόπουλο, Μπακογιάννη και άλλους αστέρες της αυτοδιοικητικής ιδέας, που όπως ήταν βέβαιο (και αποδείχθηκε) μοναδικό τους κίνητρο παρέμενε το πάθος της προσφοράς τους, ας ενισχύσουμε και τους νεότερους μέλλοντες σωτήρες μας. (Πάντα υπάρχουν περιθώρια για το χειρότερο: θυμηθείτε την «ανάπλαση» Γιατράκου στο Σύνταγμα, λίγους μήνες πριν την ισοπέδωσή της για το μετρό). Τα οράματα δεν υποτάσσονται σε προγραμματισμένα έργα. Σημασία και στην πολιτική έχει η έμπνευση της στιγμής. Τα υπόλοιπα είναι (κατόπιν εορτής) υπόθεση της ιστορίας, Κι ας γράφουν τα χελιδόνια κι ας κρυφομιλούν τα μόνιππα/Ολόκληρη μια σελίδα από την ιστορία της γης λείπει/ Κάποιος την ξέσχισε απ’ το βιβλίο και χάθηκε οριστικά/ Άγνωστο πού και πότε και γιατί, μας επιβεβαιώνει ο Νικόλαος Κάλας το βάσιμο των επιλογών μας στο παρόν τεύχος, αλλά και στον τόμο των πρακτικών του πρόσφατου συνεδρίου, – τα ελάχιστα – για έναν τόσο σημαντικό ποιητή, διανοητή κι επαναστάτη, που δυστυχώς αγνοούμε.

Μ

Και πάλι στη Βολιβία τα βλέμματά μας. Τη φορά αυτό όχι αποτρόπαια για τη σύλληψη και εκτέλεση του μεγάλου επαναστάτη από το βολιβιανό στρατό και τους αμερικανούς «εθελοντές»(!), αλλά ελπιδοφόρα, για το εγχείρημα του Έβο Μοράλες. Η προοπτική για μια Λατινική Αμερική των λαών δημιουργεί νέες ελπίδες στην Αριστερά του κόσμου.

Δημιουργεί…

Κείμενα – επιμέλεια: Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.