Κωστας Αρβανιτης, δημοσιογραφος – διευθυντης ρ/σ «105,5 Στο Κοκκινο» «Οι δημοσιογραφοι δεν ειμαστε αυτοι που θα αλλαξουμε την ιστορια, ειμαστε αυτοι που θα μεταδωσουμε τις αλλαγες»

Πρεμιέρα έκανε την Δευτέρα που μας πέρασε το νέο ενημερωτικό πρόγραμμα του «Ράδιο Παρατηρητής 94 fm». Πρεμιέρα όμως και για τη νέα συνεργασία του με τον ραδιοφωνικό σταθμό (105,5 Στο Κόκκινο), αναλαμβάνοντας από κοινού την καθημερινή ενημέρωση των φίλων των ερτζιανών.
Πρεμιέρα και για το ενημερωτικό μαγκαζίνο του σταθμού «Με το Ν και με το Β» με τους Νατάσσα Βαφειάδου και Νίκο Βαβατσικλή πίσω από τα μικρόφωνα, πρώτος καλεσμένος των οποίων δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον δημοσιογράφο και διευθυντή του «105,5 Στο Κόκκινο» κ. Κώστα Αρβανίτη.

Σε μία συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, με τον ρόλο των ΜΜΕ σήμερα στο επίκεντρο αλλά και θέματα της επικαιρότητας μέσα από τη ματιά του πεπαιδευμένου, άξιου, μάχιμου και αγαπητού δημοσιογράφου.

Κώστας Αρβανίτης λοιπόν…

ΠτΘ: Πρεμιέρα σήμερα για τη συνεργασία του Ράδιο Παρατηρητής με τον «105,5 Στο Κοκκινο». Να ξεκινήσουμε κ. Αρβανίτη με το τι είναι σήμερα ο «Στο Κόκκινο» στο ραδιοφωνικό τοπίο της χώρας;
Κ.Α.: Το βασικό ερώτημα που υπάρχει σήμερα είναι να κάνουμε ξανά πράξη τα αυτονόητα. Δηλαδή ουσιαστικά ειδήσεις οι οποίες δεν μεταδίδονται, για διάφορους λόγους, επειδή τα πολιτικά οικονομικά συμφέροντα δεν επιτρέπουν στον δημοσιογράφο να κάνει την δουλειά του. Ο δημοσιογράφος σήμερα επειδή ζορίζεται ή υποκύπτει ή σκύβει και δεν κάνει την δουλειά του, με αποτέλεσμα αυτά τα θέματα να μην βγαίνουν καθόλου στην επικαιρότητα, να μην βλέπουν το φως. Παραδείγματος χάριν μπορώ να σας πω ότι αυτό που χαρακτήριζε ως ενδιαφέρουσα την πρωινή εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης της ΝΕΤ με την κ. Κατσίμη δεν ήταν ότι κάναμε καλύτερη τηλεόραση από τους άλλους, αλλά το γεγονός ότι υπήρχαν και τα θέματα τα οποία «πνιγόντουσαν» από τα λεγόμενα συστημικά ΜΜΕ. Το ανησυχητικό βέβαια ήταν το πώς ήταν δυνατόν η δημόσια τηλεόραση να ήταν η λιγότερο συστημική από τη λεγόμενη ελεύθερη τηλεόραση ή ραδιόφωνο.Σήμερα λοιπόν θα λέγαμε ότι ο 105,5 δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο ουσιαστικά άμεσης ενημέρωσης, τεκμηριωμένης ενημέρωσης, για τους ακροατές προς το σύνολο του πληθυσμού και όχι προς το σύνολο του αριστερού κοινού. Η άποψή μου είναι ότι η ενημέρωση πρέπει να πηγαίνει προς όλους. Βεβαίως υπάρχουν οπτικές στην ενημέρωση, η οπτική της γραφής. Αλλιώς ένας έντιμος δεξιός δημοσιογράφος οριοθετεί και τεκμηριώνει, αλλά τεκμηριώνει, το ίδιο και ένας αριστερός δημοσιογράφος ή ένας αναρχικός δημοσιογράφος. Ο 105,5 προσπαθεί, και θα το διαπιστώσουν και οι ακροατές και εσείς, ότι σε καμία περίπτωση δεν θέλει να επιβάλει την άποψή του για τα πράγματα, αλλά θέλουμε να ακουστούν τα πράγματα, γι ‘αυτό υπάρχει και μία πολυσυλλεκτική λογική για τους συνεργάτες που κάνουν εκπομπές αλλά μια αυστηρή οριοθέτηση των κανόνων της δημοσιογραφίας σε ό,τι αφορά το δελτίο ειδήσεων.

«Έχει περάσει η εποχή της “ντουντούκας”»

ΠτΘ: Αναφέρατε το παράδειγμα της ΝΕΤ αναφορικά με την ελευθερία της κυκλοφορίας της είδησης. Ο 105,5 ειδικά στην αρχή της πορείας δέχτηκε αρκετή κριτική σχετικά με το αν και κατά πόσο ήταν στρατευμένος σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Η ερώτησή μου ωστόσο αφορά το αν τελικά ο 105,5 είναι στρατευμένος σε κάποια ιδέα, σε κάποια ιδανικά, σε κάποια αισθητική; Ποιοί οι βασικοί πυλώνες με βάση τους οποίους δημιουργήθηκε και λειτουργεί ο 105,5;
Κ.Α.: Το ραδιόφωνο έτσι και αλλιώς υπήρχε, δεν πήραμε καμμένη γη. Υπήρχε ένα πολύ καλό δυναμικό, με αυτό το δυναμικό δουλεύουμε και σήμερα, με την προσθήκη κάποιων νέων συνεργασιών. Ωστόσο το 95% των συναδέλφων ήταν ήδη εδώ, εμείς βάλαμε απλά ένα νέο πλαίσιο δράσης. Ο 105,5 έχει ιδιοκτήτη και είναι ξεκάθαρο αυτό ότι έχει ιδιοκτήτη, το θέμα είναι αν ο ιδιοκτήτης επιβάλλει την αντίληψή του στην δημοσιογραφική γραφή, αυτό είναι κάτι που ο ιδιωτικός τομέας σήμερα το θεωρεί δεδομένο και γεγονός. Γι αυτό τόνισα πως είναι άλλο πράγμα η αριστερή οπτική στα γεγονότα ενός δημοσιογράφου. Βεβαίως το ραδιόφωνο δεν μπορεί να έχει κομματική γραμμή, γιατί τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης . Έχει περάσει η εποχή της «ντουντούκας» και δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία ανάγκη για τον πολίτη να έχει άλλη μία φωνή. Η «ντουντούκα» βγάζει θόρυβο , χρήσιμη βεβαίως είναι στη διαδήλωση, χρήσιμη είναι στη σύγκρουση, χρήσιμη είναι στη διεκδίκιση των εργασιακών δικαιωμάτων, στο ραδιόφωνο όμως αυτό που είναι χρήσιμο, και στις εφημερίδες κατά την γνώμη μου, είναι το να υπάρχει ρεπορτάζ, να υπάρχει τεκμηρίωση, να υπάρχει αποκάλυψη, αυτό που οι άλλοι δεν βγάζουν. Χρησιμοποιώ όχι τυχαία τη λέξη τεκμηρίωση. Δεν μπορεί σε ένα σύστημα που είναι εντελώς αναξιόπιστο να αφήνεις και εσύ νέφη αναξιοπιστίας στη δημοσιογραφική γραφή, γι’ αυτό και στην πρωϊνή εκπομπή παραδείγματος χάριν που μεταδώσατε καλεσμένη ήταν η κ. Μαριέττα Γιαννάκου,όπως πολύ σωστά πριν μία εβδομάδα ήταν ο υπουργός εσωτερικών της χώρας ή οποιοσδήποτε άλλος πέραν φυσικά της Χρυσής Αυγής, με τους εκπροσώπους της οποίας προσωπικά ούτε όταν εργαζόμουν στη δημόσια τηλεόραση ήθελα να επικοινωνήσω, λόγω θέσης και στάσης. Δεν μιλώ με τους φασίστες, με αυτούς που ουσιαστικά θέλουν να αφαιρέσουν τη ζωή συνανθρώπων μου έτσι και αλλιώς. Από κει και πέρα λοιπόν, αυτό που μας ενδιαφέρει, που θα το δούν και οι ακροατές του ράδιο Παρατηρητής, που και αυτοί παρατηρούν, είναι ότι γίνεται μία προσπάθεια μιας έντιμης δημοσιογραφικής ματιάς στα γεγονότα. Δεν μπορούμε εμείς να κλείνουμε τα μάτια στη Χαλκιδική, όπου οι εργαζόμενοι, οι πολίτες, οι κάτοικοι διαμαρτύρονται και να λέμε ότι το θέμα αυτό δεν υπάρχει, ή όταν γίνεται μία απεργία, η απεργία αυτή να μην βγαίνει ποτέ στον αέρα. Ή ακόμα και στην ιστορία της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, αυτή τη στιγμή, να μην μπαίνουν τα βασικά ερωτήμτα τα οποία από μόνη της η δημοσιογραφική έρευνα τα θέτει, όπως είναι παραδείγματος χάριν όπως λέγαμε το πρώι, το πώς είναι δυνατόν να φύγει το αυτοκίνητο του δράστη με ασφαλίτη και όχι με τον συνήθη τρόπο που φεύγει πάντα με γερανό της αστυνομίας, όπως να μας πούνε γιατί δεν παρενέβησαν οι αστυνομικές δυνάμεις που ήταν στην περιοχή, ή το αν παρακολουθούνταν οι τηλεφωνικές επικοινωνίες των μελών αυτής της φασιστικής οργάνωσης, το ποιος πήρε την φωτογραφία, ποιος έδωσε την φωτογραφία, αν υπήρχαν πλάνα ή αν ήταν βίντεο αυτό, πώς είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο μακελείο κάποιος να τραβά σταθερή φωτογραφία ή πλάνο; Αυτά λοιπόν τα ερωτήματα είναι δημοσιογραφικά ερωτήματα, δεν είναι πολιτικού χαρακτήρα, είναι ερωτήματα που οφείλει να κάνει ο δημοσιογράφος ασχέτως από ποια οπτική των πραγμάτων είναι ταγμένος να τα βλέπει. Και εγώ δεν είμαι ανεξάρτητος δημοσιογράφος, ποτέ δεν ήμουν, άλλο πράγμα στρατευμένη δημοσιογραφία και άλλο πράγμα καθαρής πρόθεσης αριστερή ή δεξιά δημοσιογραφία και νομίζω ότι οι ακροατές ή μέρος αυτών θα συμφωνήσουν με αυτή την εκτίμηση.

«Πάμε πάλι πίσω το χρόνο για να ξαναβρούμε το ρεπορτάζ»

ΠτΘ: Θέσατε με πολύ ωραίο τρόπο τον εκφυλισμό τόσο του ρόλου του δημοσιογράφου αλλά και της δημοσιογραφίας γενικότερα. Θεωρείται ότι τα ΜΜΕ και τα ραδιόφωνα συγκεκριμένα έχουν πλέον παρεμβατικότητα, ή ζούμε τον εκφυλισμό τους όπως στον έντυπο τύπο;
Κ.Α.: Εγώ θα ήθελα να ζητήσω από τους ακροατές να παρακολουθήσουν λίγο το ραδιόφωνο και μαζί τις άλλες ενέργειες που θα κάνουμε με τον «Παρατηρητή» και να δούν ότι πάμε πάλι πίσω τον χρόνο για να ξαναβρούμε το ρεπορτάζ. Δηλαδή η εκπομπή της κ. Λούκα που θα ακούσετε την Κυριακή ή οι εκπομπές του Άρη Χατζηστεφάνου ή του Βαξεβάνη ή ακόμα και οι πρωινές ή ο τρόπος που γίνεται το ρεπορτάζ, όχι με μονταζιέρες αλλά πραγματικά με τη λογική του βγαίνω στον δρόμο, παίρνω καταγραφές, δουλεύω το θέμα μου, το βγάζω στον αέρα, είναι μίας άλλης λογικής ραδιόφωνο που δεν έχει καμία σχέση με το λεγόμενο σχολιαστικό ραδιόφωνο, όπου είναι ένας τύπος, ένα μικρόφωνο και στην καλύτερη περίπτωση ένας ηχολήπτης οι οποίοι μιλούν και φλυαρούν λέγοντας απόψεις και εκτιμήσεις προς το pοpolo, προς τον λαό, προς τον κόσμο, διαμορφωτές δηλαδή καθοδηγητές. Το ρεπορτάζ δεν μπορεί να καθοδηγήσει, το ρεπορτάζ φωνάζει όπως και η είδηση. Αυτή την προσπάθεια προσπαθούμε να κάνουμε στον 105,5, την ενεργοποίηση των ρεπόρτερ, την πραγματική λογική ουσιαστικά της ειδικότητάς τους όπου ο εργατικός ρεπόρτερ να φέρει το εργατικό ρεπορτάζ, ο κυβερνητικός ρεπόρτερ να φέρει το κυβερνητικό ρεπορτάζ και ο ελεύθερος ρεπόρτερ το ελεύθερο ρεπορτάζ. Σκεφτείτε πόσο καιρό έχετε να δείτε στην τηλεόραση βίντεο ρεπορτάζ να παίζει στον αέρα, βίντεο όχι με κομμένα πλάνα από δηλώσεις πολιτικών, αλλά βίντεο που αποτυπώνει ουσιαστικά μία δύσκολη στιγμή για τον πολίτη, μία αποκάλυψη για το πώς λειτουργεί το κράτος εις βάρος του πολίτη. Όλα αυτά είναι ουσιαστικά στην έννοια του εκφυλισμού.

ΠτΘ: Η εποχή αυτή αν βέβαια υπήρχε κάποτε έχει παρέλθει…
Κ.Α.: Βεβαίως ο πρώτος λόγος που το έκαναν τότε ήταν αυτός του οικονομικού κόστους και ο δεύτερος ήταν της βολής του να έχει δημοσιογράφους «παρλαπίπες» οι οποίοι είναι από την μία γελωτοποιοί ή κινδυνολόγοι προσπαθώντας να δημιουργήσουν ένα κράμα του φόβου και του σκυμμένου κεφαλιού. Εμείς, εγώ, εσείς δεν είμαστε αυτοί που θα ανατρέψουμε τα πράγματα, εμείς είμαστε αυτοί που θα τα μεταδώσουμε.

«Δεν περιμένω να αλλάξει ο κόσμος για να κάνω τη δουλειά μου»

ΠτΘ: Μπορεί να ανασχεθεί η κατάσταση αυτή; Και εκτός αυτού ο κόσμος θεωρείτε ότι είναι έτοιμος να αλλάξει; Για παράδειγμα βλέποντας και το πρόγραμμα του 105,5 βλέπουμε ότι υπάρχουν εκπομπές που αναδεικνύουν τις επιστήμες, την ιστορία, τον πολιτισμό, ο κόσμος θεωρείτε ότι είναι έτοιμος για τέτοιες εκπομπές;
Κ.Α.: Εγώ δεν περιμένω να αλλάξει ο κόσμος για να κάνω την δουλειά μου. Και οι συνάδελφοί μου και εσείς και όλοι μας θα κάνουμε την δουλειά μας και από κει και πέρα είναι θέμα επιλογής του κόσμου αν θέλει ή δεν θέλει να αλλάξει. Το είπα και πριν, εμείς δεν είμαστε αυτοί που θα αλλάξουμε την ιστορία, εμείς είμαστε αυτοί που θα μεταδώσουμε τις αλλαγές αλλά από την άλλη είμαστε και εμείς που θα είμαστε υπεύθυνοι ουσιαστικά για οποιαδήποτε «μεθαδόνη» περάσει στην κοινή γνώμη, σε μια λογική ότι δεν γίνεται τίποτα, τα πράγματα δεν αλλάζουν.Τα πράγματα αλλάζουν, τα πράγματα θα αλλάξουν και εγώ ξέρετε είμαι από τους αισιόδοξους, από τους υπερβολικά ίσως. Εγώ ζω για να ζήσω τις αλλαγές και να τις μεταδώσω, τις θετικές αλλαγές, τις οποίες μπορούμε να τις δούμε και σήμερα μέσα από μία επίθεση που δέχεται η χώρα μας, οι συμπολίτες μας, υπάρχουν δυνάμεις οι οποίες αντιστέκονται, είναι άνθρωποι της αλλυλεγγύης, της πρώτης γραμμής είναι άνθρωποι που δίνουνε τη μάχη στο εργοστάσιο, είναι άνθρωποι που δεν υπογράφουν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Αυτοί οι άνθρωποι γιατί δεν είναι είδηση και είναι όλοι σκυφτοκεφαλάκιδες, χρυσαυγίτες και lifestyle των γνωστών αγνώστων κυρίων των σαλαμιών; Το θέμα των διαμορφωτών έχει σχέση με το ότι το μιντιακό σύστημα διαμορφώνει μία εικόνα στον κόσμο ότι τίποτα δεν αλλάζει και το παιχνίδι είναι χαμένο. Εγώ έχω να σας πω ότι αν έβγαιναν όλες οι ειδήσεις στον άερα, ενδεχομένως ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού να ήταν πιο αισιόδοξο. Η δικιά μας δουλειά είναι λοιπόν σε αυτές τις ειδήσεις, αυτές τις κινήσεις, χωρίς να χάνουμε καθόλου το βλέμμα μας από το τι άλλο συμβαίνει ουσιαστικά να δώσουμε αέρα, γιατί εμείς τον έχουμε τον αέρα, και ο αέρας ξέρετε είναι δημόσιος, η συχνότητα που έχουμε είναι δημόσια περιουσία. Οφείλουμε λοιπόν να την αξιοποιήσουμε ουσιαστικά και όχι να την εκμεταλλευτούμε υπέρ του ιδιοκτήτη μας, είτε ο ιδιοκτήτης μας είναι εμπορικών συμφερόντων ή κομματικών συμφερόντων. Η δημοσιογραφία ξέρετε έχει αρχές.

«Ένα ραδιόφωνο όταν θέλει να κάνει καλά τη δουλειά του μπορεί να κάνει ενδεχομένως μια προσπάθεια να αλλάξει και τα δεδομένα στο ραδιοφωνικό χάρτη»

ΠτΘ: Πιστεύετε ακόμη εξ όσων καταλαβαίνω στη δύναμη των μέσων ενημέρωσης και του ραδιοφώνου…
Κ.Α.: Ναι, το ραδιόφωνο κατ’ αρχήν είναι πιο δυνατό και δεν κουράζει στα μάτια και δεν λερώνει και τα χέρια όπως ξέρετε. Οπότε ένα ραδιόφωνο όταν θέλει να κάνει καλά τη δουλειά του, ένα ραδιόφωνο που μιλά με ευγένεια στους ακροατές του, χωρίς να τους κοροϊδεύει, ένα ραδιόφωνο που τοποθετείται και ακούει και είναι πομποδέκτης και όχι απλά ένας πομπός μπορεί να κάνει και ενδεχομένως μια προσπάθεια να αλλάξει και τα δεδομένα στο ραδιοφωνικό χάρτη. Ξέρετε ένα μεγάλο ραδιόφωνο όταν « βγαίνει» από τον αντίπαλο αναγκάζει και τους άλλους να πάρουν τα μέτρα τους τουλάχιστον σε ποιοτική αναβάθμιση. Σήμερα στα ραδιόφωνα στην Αθήνα έχουν κοπεί όλες οι μη συστημικές φωνές. Οι απολύσεις που ακούτε καθημερινά δεν είναι γενικά απολύσεις, είναι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, με συγκεκριμένες προδιαγραφές, με συγκεκριμένη στάση, οι οποίοι δεν ήταν αυτό που λέμε στο «καράβι» μιας συγκεκριμένης αντίληψης. Σήμερα δεν τους θέλουν ούτε ως άλλοθι. Σήμερα το ραδιόφωνο, αυτό το μικρό της Αθήνας, μπορεί να γίνει το μεγάλο ραδιόφωνο της δημοκρατίας, όχι το ραδιόφωνο του κόμματος, της μεγάλης αριστεράς αλλά το ραδιόφωνο της αριστεράς. Αυτό είναι το στοίχημα.

ΠτΘ: Να σας ευχαριστήσω πολύ και να πω ότι η συνεργασία μας δεν αφορά μόνο το κομμάτι το ραδιοφωνικό αλλά πρόκειται για μια πιο διευρυμένη συνεργασία και φυσικά ετοιμάζουμε και διάφορα και εδώ στην Κομοτηνή…
Κ.Α.: Θέλω να πω στους ακροατές ότι η λογική που έχουμε και εκεί που συμφωνήσαμε με το «Ράδιο Παρατηρητής» το οποίο έχει μια πορεία στα πράγματα και με την εφημερίδα φυσικά, δεν είναι το Κόκκινο να είναι αναμεταδότης στην Κομοτηνή αλλά είναι οι συνεργασίες που μπορεί να γίνουν με ραδιόφωνα που έχουν μια κοινή αφετηρία αισθητικής κατ’ αρχήν για κοινές εκπομπές, για κοινές εκδηλώσεις για αλληλοϋποστήριξη στο κομμάτι της ενημέρωσης, για συνέργειες προς όφελος της ενημέρωσης του κοινού και των πολιτών. Αυτό είναι πολύ ωραίο στοίχημα που μάλλον θα κερδίσουμε.

«Η ιστορία της ομαδοποίησης της βίας σαν μία έννοια είναι πάρα πολύ ύποπτη»

ΠτΘ: Συμφωνείτε με την επικρατούσα άποψη στρατευμένων και μη δημοσιογράφων των αθηναϊκών καναλίων ότι η βία πλέον αποτελεί φαινόμενο ξεκομμένο από τις κοινωνικές συνθήκες; Ψυχραιμία και ηρεμία όπως συνέστησαν μέσω των τηλεοπτικών παραθύρων κατά τον σχολιασμό της δολοφονίας Φύσσα και όχι βία ως απάντηση στην βία;
Κ.Α.: Κατ’ αρχάς να διαχωρίσουμε ότι είναι άλλο πράγμα η βία, άλλο πράγμα ο φασισμός, άλλο πράγμα η αυθαιρεσία. Άλλο πράγμα ο φασισμός είναι σίγουρα, άλλο πράγμα ένας πολίτης ο οποίος δεν συμπεριφέρεται με σύνεση, από έναν άλλον που βγάζει ένα μαχαίρι και σκοτώνει έναν ξένο, έναν ομοφυλόφιλο ή διαφορετικό κατα το δοκούν. Η ιστορία της ομαδοποίησης της βίας σαν μία έννοια ξέρετε είναι πάρα πολύ ύποπτη και ξέρουν και αυτοί γράμματα και ξέρουν να την χρησιμοποιούν. Βία είναι όταν υπάρχει και κρατική βία. Όταν δηλαδή μια ομάδα εργαζομένων διεκδικεί τα δικαιώματά της και ανοίγουν τα κεφάλια τους τα ματ αυτό πώς λέγεται; Άλλο όμως ο φασισμός, ένα συγκεκριμένο ιδεολόγημα, μία συγκεκριμένη αντίληψη που υπάρχει και βεβαίως αν πιστέψουμε την ιστορία το μακρύ χέρι ενός συστήματος πριν καταρρεύσει. Ποτέ στην ιστορία, όπως τουλάχιστον την κατανοώ εγώ δεν κερδήθηκε η εργατική τάξη από τον φασισμό, την είχαν κερδίσει πρώτα άλλοι και μετά ο φασισμός ερχόταν να επιβάλει τους δικούς του κανόνες προς όφελος της αστικής τάξης ή των μεγάλων κομματιών που εξυπηρετεί. Άλλωστε η επίθεση κατά των μελών και στελεχών του ΚΚΕ στο Πέραμα, ήταν πολύ φανερό το τι ακριβώς φωτογράφιζε. Φωτογράφιζε ουσιαστικά το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην ζώνη, επειδή το ΚΚΕ με το ΠΑΜΕ έχει μεγάλη επιρροή στα συνδικάτα και οι εργολάβοι της ζώνης δεν μπορούν αυτό να το ανεχτούν. Αυτό δεν είναι κάτι που το λέω εγώ, είναι κάτι που το λέει όλη η ζώνη. Αυτός είναι ο φασισμός και νομίζω ότι είναι μεγάλο λάθος εύκολα πολίτες να χρησιμοποιούν τη λέξη φασίστας γενικώς, όπως βεβαίως δεν είναι καθόλου λάθος αν είναι σκεπτόμενη πολιτική αντίληψη του κύριου Σαμαρά να μιλά γενικά για βία όταν το σώμα του Φύσσα ήταν ακόμα ζεστό. Ο κ. Σαμαράς δεν καταδίκασε την δολοφονία.

«Το μνημόνιο και οι πολιτικές του μνημονίου βολεύονται από φασιστικές συμπεριφορές και ο φόβος είναι το βασικό στρώμα που ποντάρουν άπαντες»

ΠτΘ: Αναλώθηκε στο να απαντήσει στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ…
Κ.Α.: Κοιτάξτε να δείτε η χώρα είναι η χώρα των διλημμάτων, Καραμανλής ή τανκς, ΠΑΣΟΚ ή δεξιά, ευρώ ή δραχμή, σήμερα θα μπει ένα νέο δίλημμα το οποίο θα είναι ομαλότητα ή δημοκρατία, Νέα Δημοκρατία καλύτερα. Σε αυτή την εποχή των διλημμάτων ο πολίτης οφείλει να βάλει τα πραγματικά ζητήματα από τη μία και βεβαίως τα ζητήματα θεωρητικής θεώρησης των πραγμάτων από την άλλη. Αυτό που ακούω και άλλες υπερβολές ότι δημιουργήθηκε μία γενική κατάσταση για να ξεχάσουμε τα προβλήματα που μας φέρνει το μνημόνιο, άλλη μία ακραία στο επίπεδο της ανοησίας αντίληψη που υπάρχει. Ο φασισμός λειτουργεί συγκεκριμένα και έχει συγκεκριμένο πλέγμα, το μνημόνιο και οι πολιτικές του μνημονίου βολεύονται από τέτοιες συμπεριφορές και ο φόβος είναι το βασικό στρώμα που ποντάρουν άπαντες. Εδώ υπάρχει και ένα ζήτημα για μένα κεντρικό, είναι το θέμα της δημοκρατικής ομαλότητας πρωτεύουσας σημασίας; Είναι. Πώς αυτό η κυβέρνηση το διασφαλίζει; Γιατί ο Υπουργός Δημοσίας Τάξης είχε 32 υποθέσεις στο συρτάρι του και γιατί έπρεπε να πέσει νεκρός ένας νέος άνθρωπος για να τις απελευθερώσει; Και γιατί ο Υπουργός Δικαιοσύνης δεν είχε παρέμβει ουσιαστικά για τις υποθέσεις αυτές; Και από πότε σε αυτή τη δημοκρατία ο Υπουργός Δημοσίας Τάξης κρατάει δικαστικές υποθέσεις στο συρτάρι του; Γιατί η εισαγγελία δεν δρα αυτεπαγγέλτως σε τέτοιες περιπτώσεις; Γιατί δηλαδή ουσιαστικά υπάρχει διαχωρισμός στο ποιος κάνει το έγκλημα και ποιος δέχεται το φονικό; Στην περίπτωση αυτή οφείλουν οι δυνάμεις που ασκούν εξουσία να απαντήσουν και οφείλει και η αριστερά να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και να μην μπει σε μια λογική γενικώς πολιτικής αντιπαράθεσης και μόνο. Για μένα το σημαντικό είναι ότι η χώρα ζει σε συνθήκες δημοκρατικής εκτροπής. Είναι πάρα πολύ σοβαρό το κλείσιμο της ΕΡΤ με μαύρο. Ήταν πολύ σημαντικό το μήνυμα που έδωσε η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη. Είχε ευθύνη ο κ. Κουβέλης για αυτό, συμμετείχε. Όπως η ιστορία του κοψίματος της εκπομπής «Πρωινή ενημέρωση», τότε που διερωτηθήκαμε αν ο κ. Δένδιας έκανε ή όχι μήνυση στον Guardian, όπως είχε υποστηρίξει, και δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα, και αυτό ήταν θέμα δημοκρατικής εκτροπής. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έδειξε αντανακλαστικά, ούτε η ΔΗΜΑΡ, αντιθέτως κατάπιε την ιστορία. Αυτά είναι τα μεγάλα ζητήματα που μπαίνουν. Εγώ θεωρώ ότι θα έχουμε εξελίξεις. Οφείλει λοιπόν το ραδιόφωνο σαφώς να μεγεθύνει, δεν πρέπει να αντανακλά, όπως έλεγε ο Μαγιακόφσκι σαν τον καθρέπτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει και ο πολίτης με ψυχραιμία και νηφαλιότητα να πάρει και αυτός τις αποφάσεις του. Αυτή είναι η δουλειά η δικιά μας.

«Το καλό που έχει να κάνει ο κ. Δένδιας τουλάχιστον αυτή τη φορά για την τιμή των όπλων να παραιτηθεί»

ΠτΘ: Θα ήθελα την άποψή σας για το πρωτοσέλιδο κυριακάτικης εφημερίδας και αναφέρομαι στην εικόνα του Παύλου Φύσσα στην αγκαλιά της συντρόφου του και τις αντιδράσεις που είχαμε μέσω των social media και των διαφόρων blogs. Το γεγονός αυτό ξεπερνά τα δημοσιογραφικά εσκαμμένα;
Κ.Α.: Η συγκεκριμένη εφημερίδα το έχει ξανακάνει. Μη ξεχνάτε την υπόθεση Ζαχόπουλου. Το έχει κάνει και με τα life style γλέντια και με τις κουμπαριές της Χρυσής Αυγής και με δημοσιεύματα του τύπου «η γιαγιά στην Χρυσή Αυγή» και με την αρθογραφία του εκδότη της εφημερίδας. Είναι ένα κλείσιμο του ματιού στη Χρυσή Αυγή. Πέρα όμως από αυτή την ιστορία που θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ναι είναι ένας πόλεμος ουσιαστικά των media για την αγορά, υπάρχουν ζητήματα που τα έθεσα σ την αρχή και στα οποία καλούμε την κυβέρνηση να απαντήσει, δηλαδή πώς βρέθηκε η φωτογραφία, ποιος τράβηξε, αν γνώριζαν ότι υπήρχε κάμερα και κάποιος που βιντεοσκοπούσε όλη τη διαδικασία, γιατί να σας θυμίσω ότι η μητέρα του θύματος είχε πει ότι την ώρα του φονικού υπήρχε κάποιος που βιντεοσκοπούσε όλη τη διαδικασία. Τι ήταν αυτός; Αυτά είναι τα σημαντικά ζητήματα στα οποία πρέπει η κυβέρνηση, να απαντήσει και ο κ. Δένδιας. Το καλό που έχει να κάνει ο κ. Δένδιας τουλάχιστον αυτή τη φορά έτσι για την τιμή των όπλων να παραιτηθεί.

«Τα πάντα για την παντοκρατορία των Γερμανών αλλάζουν»
«Το θέμα είναι, αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία, αυτά που υπόσχεται θα τα παλέψει»

ΠτΘ: Ένα θέμα της επικαιρότητας είναι και οι γερμανικές εκλογές, ο νέος θρίαμβος της Άγκελα Μέρκελ. Βέβαια δεν πήρε αυτοδυναμία αλλά όπως είδαμε από τις πρώτες δηλώσεις δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην Ελλάδα και στο νέο πακέτο μέτρων που θα δούμε οσονούπω…
Κ.Α.: Δεν θα άλλαζε και τίποτα αν η κ. Μέρκελ είχε αυτοδυναμία, έτσι και αλλιώς θα οδηγούνταν σε πλήρη συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες διότι η βασική πολιτική γραμμή που ακολουθεί η κ. Μέρκελ εδώ και χρόνια που έχει γίνει καγκελάριος ήταν η πολιτική των σοσιαλδημοκρατών έτσι και αλλιώς. Οι σοσιαλδημοκράτες έχουν αποκηρύξει πλέον το social, όλα αυτά που λέμε περί κοινωνικού κράτους, απλά τους έχει παραμείνει ο τίτλος εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σήμερα ουσιαστικά είναι μια απαίτηση της Γερμανίας, μια πολιτική γερμανικού ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη, όμως από την άλλη πλευρά νομίζω ότι υπάρχει κα ένα άλλο ζήτημα το οποίο έχει αξία. Τα λάθη και οι ανοησίες του κόμματος της αριστεράς που θα μπορούσε πραγματικά όχι μόνο να έχει αυτή την καλή πορεία ώστε να είναι τρίτο κόμμα αλλά να είναι πραγματικά ακόμη πολύ μεγαλύτερα τα ποσοστά του. Έχει ένα ενδιαφέρον αυτό. Το δεύτερο που έχει ενδιαφέρον είναι η απάντηση του νότου, και βεβαίως το τρίτο πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ζήτημα είναι η ελληνική απάντηση στην αλλαγή των πραγμάτων στην Ελλάδα, το αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία αυτά που υπόσχεται θα τα παλέψει. Αυτό είναι το στοίχημα. Όχι αν θα τα κερδίσει και θα τα υλοποιήσει. Το θέμα είναι αν θα τα παλέψει, διότι η ιστορία ότι μια κυβέρνηση ελληνική, θα λέγαμε με εθνική συνείδηση- βεβαίως με αριστερό προσανατολισμό, διότι αναγκαστικά τα συμφέροντα οδηγούν τα πράγματα στο αν είσαι αριστερός ή δεξιός σήμερα- θα δώσει μάχη. Τα πάντα για την παντοκρατορία των Γερμανών αλλάζουν, διότι ο νότος έχει άλλα συμφέροντα και βεβαίως χρειάζεται και ο νότος τις δικές του ανάσες για να μπορεί να δώσει τη μάχη. Έχει ενδιαφέρον στη νίκη της Μέρκελ και των συμμάχων της των σοσιαλδημοκρατών η αμήχανη στάση της Γαλλίας και του Ολάντ, και βεβαίως το μεγάλο πρόβλημα που αυτός έχει τόσο με τον ή χωρίς «εθνικισμό» των Γάλλων όσο και με την πορεία της λέξης σοσιαλδημοκράτης. Θα επανατοποθετηθεί και θα επανασχεδιασθεί ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη έτσι και αλλιώς. Και βεβαίως ένα σημαντικό πράγμα που έχουμε σήμερα είναι ότι στην Ελλάδα, όπως θεωρώ και στην Ιταλία, και ενδεχομένως αύριο και στην Ισπανία και την Πορτογαλία, έχουμε μια νέα δυναμική των πραγμάτων, όπου ένα κόμμα το οποίο διεκδικεί την εξουσία δεν φέρει στον τίτλο το συνθετικό κεντροαριστερό, ένα κόμμα που δηλώνει σε όλους τους τύπους και με τη στάση του ότι είναι ένα αριστερό κόμμα, όχι ένα κομμουνιστικό κόμμα. Θα πρέπει να προσθέσω και κάτι άλλο, στην Ελλάδα υπάρχει και ένα κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο έχει οργάνωση, αρχές, έχει κόσμο, είναι στοιχεία που για μένα έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το πολιτικό ρεπορτάζ του άμεσου μέλλοντός μας. Θετικό και είμαι αισιόδοξος και μόνο για αυτό.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.