Κωνσταντινος Πλουσιος, τραγουδοποιος «Οποιος πραγματικα πιστευει και αγαπαει κατι, αυτο θα ‘ρθει να τον βρει, με καποιον τροπο»

Πιστό στα πιστεύω του, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και η ανάδειξη νέων καλλιτεχνών, το Ράδιο Παρατηρητής φιλοξενεί σε εβδομαδιαία βάση στις ψυχαγωγικές του εκπομπές, νέους καλλιτέχνες, της έντεχνης κατά κύριο λόγο μουσικής σκηνής, με απόψεις και βιώματα που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τόσο των παραγωγών όσο και των ακροατών του «Ράδιο Παρατηρητής 94 FM». Ένας από τους καλλιτέχνες αυτούς, που μας εντυπωσίασε αρχικά μέσα από τα τραγούδια του είναι ο κ. Κωνσταντίνος Πλούσιος, τραγουδοποιός, ο οποίος συνομίλησε με την Ιακωβίνα Κινδυλίδη, στην εκπομπή «Νυχτωδίες» λίγες ημέρες πριν.

Από τη νομική … εκ θαύματος στη μουσική. Ένας νέος τραγουδοποιός, με στίχους ώριμους που στερούνται άσκοπων εντυπωσιασμών και καταφέρουν να εκφράσουν όλα όσα ψάχνουν τρόπο να εκφραστούν, και με συνθέσεις που αποδεικνύουν πως η μουσική δεν έχει όρια.

Ο Κωνσταντίνος Πλούσιος, συστήθηκε στην ελληνική μουσική, το 2011 με τον συμμετοχικό – πολυσυλλεκτικό δίσκο «Καπετάνιε», ο οποίος κυκλοφόρησε από το “StudioPazl” και περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια, σε μουσική και στίχους του ίδιου, με συμμετοχές εξαιρετικών ερμηνευτών όπως οι ΛιζέταΚαλημέρη, Αρετή Κετιμέ, Μαρία Αναματερού, Μανόλης Πάππος, Θεοδώρα Αθανασίου, Μαρία Παπαλεοντίου και η Έλενα Δεληχρήστου και μουσικών όπως οι ΚώσταςΜερετάκης, Μανόλης Πάππος, ΠαντελήςΣτόικος, ΒαγγέληςΚαραπέτρος, Νίκος Παραουλάκη, Θεολόγος Μιχελής, Γιώργος Ζωγράφος, ΜάνοςΚοντραφούρης και Παναγιώτης Πλαστήρας.

Τον Δεκέμβριο του 2012 κατέθεσε τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, με τίτλο «Εκ Θαύματος», πάλι απ’ το “StudioPazl”, υπογράφοντας στιχουργικά και συνθετικά, έντεκα ακόμα τραγούδια. Ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος με ερμηνευτές την Ασπασία Στρατηγού, τη Χρυσούλα Κεχαγιόγλου, τον Πέτρο Μάλαμα, το Θοδωρή Μέρμηγκα, τη Σοφία Παπάζογλου, τον Αλέξανδρο Τότση, την Αναστασία Χατζηαποστολίδου και τον Παναγιώτη Λάλεζα.

Ιδιαίτερη «πινελιά» στον νέο αυτό του δίσκο, οι πίνακες ζωγραφικής του ζωγράφου Νίκου Μαυρομάτη, που κοσμούν το ένθετο του δίσκου.

Κωνσταντίνος Πλούσιος όμως…

ΠτΘ: Εκ Θαύματος ονομάζεται η δεύτερη δισκογραφική σου δουλειά. Όπως καταθέτεις κι εσύ στο συνοδευτικό βιβλιαράκι του πολυσυλλεκτικού αυτού δίσκου, ηχογραφήθηκε και πήρε αυτή τη μορφή…εκ θαύματος.
Κ.Π.: Κατ’ αρχήν, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση να με φιλοξενήσετε στην εκπομπή σας. Όλοι εμείς που κάνουμε ανεξάρτητες παραγωγές δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να μιλήσουμε για τη δουλειά μας. Το «Εκ Θαύματος» είναι η δεύτερη, προσωπική, δισκογραφική μου δουλειά. Προέκυψε όντως, εκ θαύματος. Προηγήθηκε ο δίσκος «Καπετάνιε», ο οποίος έχει τη δική του ιστορία και προέκυψε με εξίσου παράξενο τρόπο.
Ξεκινήσαμε να γράφουμε δειλά – δειλά ένα τραγούδι στο στούντιο και μετά το ένα έφερνε το άλλο, μέχρι που «γεννήθηκε» το «Εκ Θαύματος». Οι ιδέες, η έμπνευση, πυροδοτήθηκαν από τη συναναστροφή με αγαπημένους φίλους μουσικούς, που έρχονταν στο στούντιο να παίξουν. Κυκλοφόρησε πέρυσι τον Δεκέμβρη, με πολλά προβλήματα και αναβολές, λόγω του ανεξάρτητου της παραγωγής, και παρουσιάστηκε επίσημα τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε στο «Σταυρό του Νότου» στην Αθήνα. Αυτό συμβαίνει άλλωστε στις ανεξάρτητες παραγωγές. Δεν υπάρχουν άνθρωποι να επισπεύσουν τις διαδικασίες. Όλα εξαρτώνται από ‘μας, την καλή μας διάθεση και τους φίλους μουσικούς που πρέπει να βρουν χρόνο για πρόβες. Οπότε όλα έγιναν σε δεύτερο χρόνο για όλους, αλλά με πολλή αγάπη.

ΠτΘ: Στις μέρες μας, λόγω της οικονομικής κρίσης, παρατηρείται άλλωστε μια στροφή προς τις ανεξάρτητες παραγωγές ή τις μικρότερες – οικογενειακές δισκογραφικές, όπως την “StudioPazl” στην οποία ανήκεις, ή την “Antart Productions” των αδερφών Μέρμηγκα με τους οποίους συνεργάστηκες και στο «Εκ Θαύματος».
Κ.Π.: Γίνονται πολύ αξιόλογες δουλειές απ’ αυτά τα παιδιά. Καταβάλλουν αξιόλογες προσπάθειες για να βοηθήσουν ανθρώπους σαν κι εμένα, που θέλουν να καταθέσουν κάτι. Τους χρωστάμε πολλά. Εμείς απ’ την πλευρά μας προσπαθούμε. Κάνουμε τις δουλείες μας σε τέτοιες δισκογραφικές, κι εκείνοι αντίστοιχα μας αγκαλιάζουν. Η σχέση μας είναι αλληλένδετη. Κι όλη αυτή η προσπάθεια ενισχύεται απ’ τους μουσικούς, τους τραγουδιστές, οι οποίοι με χαρά δέχονται να έρθουν να συμμετάσχουν στις δουλειές μας. Οπότε, καταλήγουμε μια μεγάλη παρέα και είναι πολύ όμορφο και διασκεδαστικό.

«Το διαδίκτυο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς τους δημιουργούς, προϋποθέτει όμως ο άνθρωπος που ψάχνει σε αυτό να είναι και λίγο “ανήσυχος”»

ΠτΘ: Βέβαια, δεν μπορούμε να ξεχνάμε και το παράγοντα διαδίκτυο, που τα τελευταία χρόνια έχει ιδιαίτερα ενεργό ρόλο, στον τρόπο με τον οποίο διατίθενται στο κοινό τα τραγούδια. Είναι ευκολότερο να ακούσουμε νέα τραγούδια και να ανακαλύψουμε νέους τραγουδοποιούς.
Κ.Π.: Είναι μεγάλη ευκολία το διαδίκτυο και ιδιαίτερα σημαντικός ο ρόλος του και για μας τους δημιουργούς. Βέβαια, προϋποθέτει ο άνθρωπος που ψάχνει στο διαδίκτυο ή στο youtube να είναι και λίγο «ανήσυχος». Δεν σας κρύβω, και μιλάω συνολικά, για όλους σας, στο «Ράδιο Παρατηρητής», πως όταν μου ζητήσατε να σας αποστείλω τους δίσκους, μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο μέσος ακροατής, πλέον δεν ψάχνει κάτι παραπάνω. Οι περισσότεροι αρκούνται στα πιο «ποπ» ακούσματα, με την έννοια, ότι προτιμούν πιο δημοφιλή τραγούδια. Και γι’ αυτό σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά γιατί είναι μεγάλη μου τιμή.

ΠτΘ: Στην πρώτη σου δουλειά, συμμετείχε μουσικά και ερμηνευτικά στο «Τραγούδι της Χαράς», ο «μεγάλος» Μανόλης Πάππος. Ήταν και δάσκαλός σου στο μπουζούκι. Πως ξεκίνησε η επαφή σου με την μουσική;
Κ.Π.: Κατ’ αρχήν, δεν είμαι μουσικός. Έχω σπουδάσει νομική στο εξωτερικό. Έφυγα χωρίς Πανελλήνιες, πολύ μικρός σε ηλικία και επιστρέφοντας, πέρασα απ’ την Κομοτηνή για να δώσω τα μαθήματα του ΔΙΚΑΤΣΑ. Αυτή ήταν η δική μου πορεία. Πάντα, όμως, αγαπούσα πάρα πολύ τη μουσική. Δεν ξέρω συνθετικά, τι καταφέρνω. Αυτό, άλλωστε, επαφίεται στην αισθητική του καθενός. Θεωρώ όμως, τον εαυτό μου ένα πολύ δυνατό ακροατή. Ακούω και παρακολουθώ πολύ τη μουσική. Μ’ αρέσει να ανακαλύπτω «ψαγμένες» παραγωγές, και να εκφράζομαι μέσα από ακούσματα που δεν είναι απαραίτητα δεδομένα ή εύπεπτα. Βέβαια, όταν ήμουν μικρός, έπαιζα σε ροκ συγκροτήματα. Είχα λοιπόν μια επαφή χωρίς όμως η σχέση μου αυτή με τη μουσική να προχωράει παραπέρα. Ήρθαν, τελικά, έτσι τα πράγματα, που σε σχετικά πιο μεγάλη ηλικία, κι ενώ η αγάπη μου για τη μουσική παρέμενε, και πάντα έγραφα τραγούδια, αυτή η σχέση να προχωρήσει. Σ’ αυτό πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε και η σχέση μου με τον Μανόλη Πάππο. Όντας μαθητής του, γνώρισα έναν άνθρωπο που πάντα θαύμαζα, καθώς όταν ήμουν μικρότερος τον έβλεπα να παίζει δίπλα σε μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ήταν μεγάλη μου χαρά και τύχη, να με διδάσκει αυτός ο μεγάλος μουσικός. Ουσιαστικά, αυτά τα γεγονότα έγιναν παράλληλα. Την ίδια στιγμή που δοκιμαζόμουν μουσικά, έκανα και μαθήματα με τον Μανόλη Πάππο. Οπότε πιστεύω πως μου έφερε τύχη.

«Η ανάγκη μου να εκφραστώ και να εξωτερικεύσω κάτι με στίχους, γινόταν πάντα ταυτόχρονα με τη μουσική»

ΠτΘ: Πέρα από τη σύνθεση, η στιχουργική πότε μπαίνει στη ζωή σου.
Κ.Π.: Η στιχουργική υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Μην φανταστείτε πως ήμουν ένας «αφηρημένος» στιχουργός, που καθόταν στην άκρη του δρόμου, μελαγχολικός, μ’ ένα μπλοκάκι στο χέρι, να γράφω στίχους. Είναι δύσκολο χρονικά να ορίσω, πότε μπήκε η στιχουργική στη ζωή μου. Νομίζω πως η ανάγκη μου να εκφραστώ και να εξωτερικεύσω κάτι με στίχους, γινόταν πάντα ταυτόχρονα με τη μουσική.

ΠτΘ: Και στους δύο σου δίσκους, στο «Καπετάνιε» και στο «Εκ Θαύματος», έχεις χαρίσει τα τραγούδια σου σε πολλούς μεγάλους ερμηνευτές. Παρόλα αυτά ερμηνεύεις κι εσύ κάποια. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ερμηνεύει ο ίδιος ο δημιουργός δικά του τραγούδια;
Κ.Π.: Πιστεύω πως αυτό είναι η απόλυτη γύμνια του δημιουργού μπροστά στο ακροατήριό του. Σ’ ένα βαθμό, ίσως και να δειλιάζω να το κάνω. Από μόνο του το γεγονός, ότι καταθέτεις κάποιες ιδέες και μια μουσική, σε κάνει να ξεδιπλώνεις ήδη μια πλευρά του εαυτού σου. Πόσο δε μάλλον, να ερμηνεύσεις δικά σου κομμάτια. Τότε είσαι απόλυτα ευάλωτος. Ούτως ή άλλως δεν έχω πολύ εμπιστοσύνη στις φωνητικές μου ικανότητες. Μπορεί να τραγουδάμε με παρέες αλλά όσον αφορά τη δισκογραφία, βάζω τη φωνή μου στην άκρη, γιατί θεωρώ πως έχουμε εξαιρετικές φωνές στην ελληνική μουσική σκηνή, που θα έπρεπε ν’ ακούγονται περισσότερο. Δεν θεωρώ πως οι δικοί μου δίσκοι είναι ένα βήμα, ώστε να προτείνω κάποιους ερμηνευτές. Άλλωστε, οι περισσότεροι απ’ αυτούς εμένα έχουν βοηθήσει, τραγουδώντας κάποια απ’ τα τραγούδια μου. Όμως πρόκειται για μια διαδικασία, αλληλοβοήθειας. Δεν μιλάω βέβαια, για τα μεγάλα ονόματα που συμμετείχαν στους δίσκους, όπως η Λιζέτα Καλημέρη και η Σοφία Παπάζογλου. Πάντως, χαρίζοντας τα τραγούδια σου, κάνεις και τον ερμηνευτή συμμέτοχο. Κι έτσι ένα τραγούδι από προσωπική υπόθεση, γίνεται συλλογικό. Οτιδήποτε συλλογικό στη μουσική, είναι καταδικασμένο να πετύχει.

ΠτΘ: Επ’ αφορμή της προηγούμενης ερώτησης, ερμηνεύεις το εξαιρετικό «Κοσμοναύτης», το τελευταίο τραγούδι του «Εκ Θαύματος». Έχεις καταφέρει να γίνεις «κοσμοναύτης»; «Να κλειδώσεις με λουκέτο τις αναβολές της ρουτίνας»;
Κ.Π.: Νομίζω πως δεν τα ‘χω καταφέρει στον βαθμό που θα ήθελα. Δυστυχώς δεν είναι εφικτό αυτή τη στιγμή. Είμαι όμως ικανοποιημένος γιατί τα απογεύματα, μετά την πρωινή μου δουλειά, καταφέρνω να γίνομαι για λίγο «κοσμοναύτης». Αυτό το οφείλω, στους φίλους μου μουσικούς, που βρισκόμαστε και παίζουμε, κάνουμε πρόβες για τις εμφανίσεις μας, γράφουμε ένα τραγούδι. Κάπως έτσι καταφέρνω να δραπετεύω για λίγο, απ’ την πραγματικότητά μου.

ΠτΘ: Ο δίσκος «Εκ Θαύματος», φέρει στο συνοδευτικό βιβλιαράκι, πίνακες του Νίκου Μαυρομάτη. Ντύνουν και συνοδεύουν τους στίχους τον τραγουδιών με μοναδικό τρόπο, διεγείροντας ταυτόχρονα όραση και ακοή. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Κ.Π.: Με το Νίκο Μαυρομάτη μας συνδέει μια φιλική σχέση, πολλών ετών. Από λίγο μετά το πέρας των φοιτητικών μου χρόνων, μέχρι και σήμερα. Πάλευα πάντα μέσα μου με τη μουσική. Δεν ήξερα πώς να την εκφράσω αυτή την αγάπη και πως θα εντάξω τη μουσική στη ζωή μου. Δεν ήμουν ούτε τραγουδιστής, ούτε μουσικός. Εκείνη την περίοδο, ένας κοινός μας φίλος με έφερε σ’ επαφή με το Νίκο. Όταν μπήκα πρώτη φορά στο σπίτι του, μου έκανε τρομερή εντύπωση, το ότι η τέχνη υπήρχε παντού. Το σπίτι του ήταν σαν ένα εργαστήριο. Ένας εξαιρετικός ζωγράφος, ένα «ανοιχτό μυαλό», και η παρέα του με γοήτευσε. Κάποια στιγμή, έγραψα ένα τραγούδι και του το έδωσα να το ακούσει, για να μου πει αν πρέπει να συνεχίσω ή να τα παρατήσω. Αφότου το άκουσε, χαρακτηριστικά, κατέβασε έναν απ’ τους πίνακές του, και μου είπε, «εφόσον εσύ μου δίνεις αυτό το cd, εγώ θα σου κάνω δώρο έναν πίνακα. Από καλλιτέχνη προς καλλιτέχνη». Ήταν λοιπόν, ο πρώτος άνθρωπος που με άκουσε και με παρότρυνε να συνεχίσω. Έτσι κι εγώ, θεώρησα δικό μου καθήκον, όταν βγήκε το «Εκ Θαύματος», να αποτυπώσω οπτικά τα τραγούδια αυτά, με τους πίνακες του Νίκου Μαυρομάτη. Ήταν πολύ σημαντικό για ‘μένα, γιατί ο Νίκος δεν είναι απλώς ένας καλός ζωγράφος. Είναι φίλος, και ένας άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε και ταυτόχρονα μ’ έκανε να πιστέψω κι εγώ στον εαυτό μου.

ΠτΘ: Στον πρώτο σου δίσκο, «Καπετάνιε», οι φωτογραφίες στο συνοδευτικό βιβλιαράκι έφερναν «άρωμα Ελλάδας». Κουφονήσια, την ιδιαίτερη πατρίδα σου τη Σύρο, το Πήλιο, ακόμα και την Πάτρα. Όπως και οι φωτογραφίες, έτσι και τα τραγούδια σου είναι «ταξιδιάρικα». Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Κ.Π.: Ακούω πάρα πολλά, διαφορετικά είδη μουσικής. Αγοράζω επίσης πάρα πολλά cd. Πρέπει μάλλον, να είμαι απ’ τους ελάχιστους. Άλλωστε, πλέον, είναι και δύσκολο να βρεις. Οι επιρροές μου ξεκινάνε απ’ τις γιαγιάδες και τους παππούδες στην γειτονιά που μεγαλώσαμε, με ήχους απ’ το ρεμπέτικο τραγούδι, το νησιώτικο τραγούδι, απ’ τις ρίζες μου στη Σύρο, μέχρι και από “trip hop” και “Portishead”, που για μια περίοδο άκουγα πολύ. Για μια περίοδο μάλιστα, έγραφα σε τέτοιο ύφος. Τραγούδια, πιο σκληρά και ηλεκτρονικά, πιο underground και «μαύρα», που δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. Σε δεύτερο επίπεδο, μεγάλωσα ακούγοντας πολύ reggae, παραδείγματος χάριν, “Bob Marley”, “Black Uhuru”.

«Μια ζωή δεν φτάνει για ν’ ακούσεις όλες τις μουσικές που υπάρχουν»

ΠτΘ: Το εύρος των ακουσμάτων σου περνάει και στον ήχο των τραγουδιών σου. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους ακόμα κι αν βρίσκονται στον ίδιο δίσκο, όπως αντίστοιχα υπάρχουν διαφορές μεταξύ του «Καπετάνιε» και του «Εκ Θαύματος». Κοινό σημείο τους, η αγάπη για τη μουσική και η, με σεβασμό, σύγχρονη προσέγγιση της παράδοσης.
Κ.Π.: Κατ’ αρχήν το «Καπετάνιε» περιέχει τραγούδια που έγραψα πριν πολλά χρόνια. Οπότε δεν θα λέγαμε πως είναι μια μουσική αποτύπωση των τωρινών μου μουσικών επιρροών. Έτσι μπορεί κάποιος να αντιληφθεί πως στο «Καπετάνιε» δεν υπάρχουν έντονες επιρροές της παράδοσης. Στο «Εκ Θαύματος» αντίθετα, που γράφτηκε μέσα σ’ ένα χρόνο, και αποτυπώνει μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου, το χειμώνα του ’11 – ’12, εκτιμώ, πως είναι πιο ξεκάθαρες οι μουσικές μου επιρροές. Τον ήχο του «Εκ Θαύματος» τον επηρέασαν καταλυτικά οι συναναστροφές μου με φίλους μουσικούς. Ακούγοντας τα δικά τους αγαπημένα τραγούδια, ανοίχτηκα σε ακούσματα, που παλιότερα δεν είχα την τύχη. Παράδειγμα αυτής της επιρροής είναι το τραγούδι «Αντίβαρο Λουλούδι», που ερμηνεύει ο Παναγιώτης Λάλεζας, που είναι αμιγώς παραδοσιακό. Η μουσική άλλωστε δεν έχει όρια. Μια ζωή δεν φτάνει για ν’ ακούσεις όλες τις μουσικές που υπάρχουν.

ΠτΘ: Είναι εξαιρετικό το ψάχνεις νέα ακούσματα και τ’ ότι σ’ ενδιαφέρει να εξελίσσεσαι. Εκτιμώ πως μόνο έτσι ένας άνθρωπος και πόσο μάλλον ένας τραγουδοποιός διευρύνει τους μουσικούς του ορίζοντες και γίνεται καλύτερος. Άκουσα το τελευταίο σου τραγούδι, το «Οι έρωτες δεν υπακούν», που ερμηνεύουν η Ρία Ελληνίδου και ο Τάσος Πούλιος. Ξεκινάει λοιπόν, νέος κύκλος τραγουδιών;
Κ.Π.: Έχει ήδη ξεκινήσει νέος κύκλος τραγουδιών. Αυτή τη στιγμή πάω λίγο πιο αργά με τις ηχογραφήσεις, γιατί με τους φίλους που παίζουμε μαζί, έχουμε ξεκινήσει και έχουμε επικεντρωθεί στις πρόβες, για τις, δυστυχώς λίγες, λόγω τις πρωινής δουλειάς, παραστάσεις που σκοπεύουμε να δώσουμε. Στόχος μας είναι να παίξουμε τραγούδια δικά μου, αλλά και ανθρώπων που βρίσκονται κοντά με ‘μένα μουσικά και ηλικιακά, και των οποίων τα τραγούδια δυστυχώς δεν ακούγονται. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αφαιρέσω κάποια απ’ τα δικά μου τραγούδια για να υπάρχει καλύτερη ροή στο πρόγραμμα, και να προσθέσω τραγούδια του Δημήτρη Σίντου, του Νίκου Σαμαρά, του Δημήτρη Καρρά, της Νάγιας Δρακιά, του Δημήτρη Στάθη και άλλων φίλων. Τα τραγούδια αυτά, είτε προέρχονται από ανεξάρτητες παραγωγές, είτε όχι, είναι «αδικημένα», γιατί δεν έχουν ακουστεί στο βαθμό που θα έπρεπε. Δεν ξέρω τι ανταπόκριση θα έχει αυτή η προσπάθεια. Όμως, με όπλο την αγάπη μας για τη μουσική είμαστε αποφασισμένοι να το επιχειρήσουμε. Παράλληλα γίνονται καινούρια πράγματα. Σκαρώνουμε καινούρια τραγούδια. Ήδη είναι σχεδόν έτοιμο ένα καινούριο τραγούδι με τη Ρία Ελληνίδου, και έχουμε αρκετά ακόμα που σιγά σιγά έρχονται.

«Αν παραιτηθούμε και παραμείνουμε στον βάλτο των δυσκολιών μας, δεν αξίζει και να ζούμε»

ΠτΘ: Γράφεις στο τέλος του «Εκ Θαύματος», « Απ’ τον προβληματισμό και την αγωνία στην απώλεια, στο τίποτα, στη λύπη, τη νοσταλγία, την αγάπη και τη χαρά. Όλα μαζί…όλα ζωή». Μ’ αρέσει ο τρόπος, που σε μια πρόταση αφομοιώνεις όλες τις πτυχές της ζωής. Διαβάζοντάς το, όμως, μου ήρθε εμβόλιμα μια φράση, “per aspera ad’ astra”. Έχουμε ακόμα την πολυτέλεια να ελπίζουμε πως μπορούμε να φτάσουμε στ’ αστέρια;
Κ.Π.: Κατ’ αρχήν, αυτό έχει να κάνει με το πώς βλέπεις τη ζωή. Αν θες να βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Δεν είμαι ο κατ’ εξοχήν αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να προσπαθούμε. Αν παραιτηθούμε και παραμείνουμε στον βάλτο των δυσκολιών μας, δεν αξίζει και να ζούμε. Όσο ζούμε, πρέπει να αγωνιζόμαστε να φτάσουμε τους στόχους μας και να μην περιοριζόμαστε απ’ τις όποιες κοινωνικές συνθήκες, να πιστεύουμε στα όνειρά μας. Πιστεύω ακράδαντα, πως όποιος πραγματικά πιστεύει και αγαπάει κάτι, αυτός θα βρεθεί μπροστά σ’ αυτό, κι αυτό θα ‘ρθει να τον βρει, με κάποιον τρόπο. Τρανή απόδειξη είναι η δική μου ζωή. Πανεπιστήμια, σπουδές, πρωινές δουλειές … και ξαφνικά βρέθηκα να γράφω μουσική. Όταν όμως άκουγα μουσική, συγκλονιζόμουν. Κοίταγα τα βιβλιαράκια των δίσκων να δω ποιοι παίζουν. Και τώρα όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους έχω την τύχη να τους γνωρίζω από κοντά. Έτσι, αυτό μου τ’ όνειρο κατάφερα να το πιάσω. Όποιος άνθρωπος αγαπάει κάτι πάρα πολύ, μπορεί να τα καταφέρει.

Τα επόμενα βήματα…

Ένας νέος κύκλος τραγουδιών, κι ένα νέο μουσικό ταξίδι έχει ήδη ξεκινήσει για τον Κωνσταντίνο Πλούσιο, με το τραγούδι «Οι έρωτες δεν υπακούν» ερμηνευμένο απ’ την Ρία Ελληνίδου και τον Τάσο Πούλιο.
Παράλληλα, ετοιμάζει μαζί με φίλους του μουσικούς, ολιγάριθμες μεν, πολυαναμενόμενες δε, παραστάσεις, με την πρώτη στις 17 Δεκεμβρίου, στην Αθήνα. Ο χώρος θα ανακοινωθεί σύντομα.
Στις παραστάσεις αυτές θα συμμετέχουν οι : Βαγγέλης Καραπετρος στο μπάσο, Μιχάλης Μπακάλης στα κρουστά, Γιώργος Παππάς στο ούτι και λαούτο, Δημήτρης Καζανης στο βιολί, Τάσος Πούλιος στο κανονάκι και στη φωνή, Διονύσης Θεοδώσης στο κλαρίνο, Κωνσταντίνα Καραχάλιου στο τσέλο, Κώστας Πλούσιος και Θοδωρής Μέρμηγκας στην κιθάρα.

Συνέντευξη: Ιακωβίνα Κινδυλίδη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.