Κωνσταντινος Γιαννοπουλος: «Δεχομαστε καθημερινα δεκαδες τηλεφωνηματα για κακοποιησεις παιδιων»

Δέκα και πλέον χρόνια δράσης για ένα Σύλλογο, όπως ο Σύλλογος το Χαμόγελο του παιδιού δεν είναι λίγα. Δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα χαρίζοντας χαμόγελα σε παιδικά πρόσωπα. Ο «Κόσμος» συνομιλεί σήμερα με τον υπεύθυνο του Συλλόγου κ. Κωνσταντίνο Γιαννόπουλο καλώντας όλους τους μεγάλους να προστατέψουν τα χαμόγελα των παιδιών…

Δέκα χρόνια αφιερωμένα για την φροντίδα των παιδιών δεν είναι λίγα…

Και να φανταστείτε ότι το χαμόγελο του παιδιού ξεκίνησε με μια σελίδα ενός ημερολογίου, του Ανδρέα. Ήταν απλά λόγια ενός δεκάχρονου παιδιού και παίρνοντας το μήνυμα των λόγων του είπαμε ότι θα κάνουμε αυτό που χρειάζονται και θέλουν τα παιδιά κι όχι αυτό που θέλουν οι μεγάλοι. Δυστυχώς στην πορεία διαπιστώσαμε τα τεράστια ελλείμματα που υπάρχουν. Υπάρχουν παιδιά κακοποιημένα, παιδιά χωρίς οικογένεια, άρρωστα ή εγκαταλειμμένα, παιδιά φτωχά, παιδιά που μας χρειάζονται κάθε ώρα, κάθε στιγμή.

Πόσα παιδιά φιλοξενείτε τώρα στα σπίτια;

Καταφέραμε στα σπίτια φιλοξενίας να έχουμε 180 παιδιά. Σε 560 παιδιά είπαμε «όχι» λόγω έλλειψης χώρων. Συνολικά τον τελευταίο χρόνο φιλοξενήσαμε 330 παιδιά. Μαζί μας μένουν 180 παιδιά εκ των οποίων τα περισσότερα δεν έχουν να πάνε πουθενά αλλού.

Λειτουργείτε και μια τηλεφωνική γραμμή SOS…

Στην γραμμή καταγγελίας, στην τηλεφωνική γραμμή SOS 1056, δεχόμαστε δεκάδες τηλεφωνήματα για κακοποιήσεις παιδιών, περιπτώσεις παιδιών που έχουν ανάγκη ιατρικής βοήθειας, ή μιας ανοιχτής αγκαλιάς. Λειτουργεί 24 ώρες και η κλήση είναι δωρεάν από κινητά και σταθερά τηλέφωνα.

Καλούν συχνά αυτή τη γραμμή;

Πολύ συχνά. Χτυπάει συχνά για φρικτές κακοποιήσεις. Για καταστάσεις παιδιών που ζουν στη φρίκη. Είναι παιδιά που το μόνο τους αμάρτημα ήταν ότι τα πέταξαν στο δρόμο οι γονείς τους.

Αυξάνονται χρόνο το χρόνο τέτοιου είδους περιστατικά;

Αυξάνονται ναι. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο εθνικό κέντρο να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα. Ίσως να είναι πολλά τα περιστατικά γιατί είναι και γνωστό πια το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Θυμάστε κάποιο περιστατικό που σας έκανε να μείνετε άφωνος;

Δυστυχώς, πολλά. Φρίκη ένιωσα με τα σβησμένα τσιγάρα στο σωματάκι ενός παιδιού. Φρίκη ένιωσα όταν είδα ένα ψαλίδι καρφωμένο στην πλάτη ενός παιδιού, όταν πετούσαν πάνω σε παιδιά καυτό νερό ή βρέφη τα πετούσαν στον τοίχο. Πριν λίγες μέρες ήρθαν στα χέρια μας τρία παιδιά που ζούσαν μέσα σε λαγούμια, στην Αθήνα, στην πρωτεύουσα του Κράτους το 2005. Έσκαβαν λάκκους και τα έβαζαν να κοιμούνται μέσα. Γρύλιζαν, δεν μπορούσαν να μιλήσουν, τους δίναμε φαγητό και έκλαιγαν, ούρλιαζαν, ίσως γιατί να είχαν ταυτίσει το φαγητό με το ξύλο που έτρωγαν κάθε φορά που το ζητούσαν. Η 20χρονη μητέρα είχε περάσει όλη της τη ζωή στα Ιδρύματα. Νόμιζε λοιπόν ότι θα πάρει αγάπη από τα παιδιά, δεν ήξερε ότι για να πάρει αγάπη θα πρέπει να δώσει πρώτα, δεν το είχε μάθει ποτέ. Σε δυο εβδομάδες μέσα η αλλαγή στα παιδιά είναι μεγάλη, ένιωσαν ενδιαφέρον, φροντίδα, αγάπη, ό,τι τους έλειπε όλα αυτά τα χρόνια.

Λέτε «σπίτια» κι όχι «Στέγη» ή «Ίδρυμα» γιατί;

Αποφεύγουμε λέξεις όπως: «Ίδρυμα», «Στέγη» και άλλες παρόμοιες. Τα σπίτια μας έχουν λίγα παιδιά για να ασχοληθούμε με τις ανάγκες του κάθε παιδιού ξεχωριστά. Κάποια είναι πρώτοι μαθητές, κάποια πέρασαν στο Πανεπιστήμιο, άλλα πάλι μαθαίνουν μια τέχνη. Όσο καιρό μας χρειάζεται κοντά του το καθένα θα είμαστε κοντά του. Δεν αφήνουμε κανένα, όπως κάνει η ελληνική οικογένεια

Πόσα άτομα εργάζονται για τη φροντίδα των παιδιών, τη λειτουργία της γραμμής SOS και τις άλλες υπηρεσίες που παρέχετε;

Απασχολούμαι 176 άτομα προσωπικό, το 90% είναι επιστημονικό προσωπικό. Η αγάπη και η δυνατότητα ενός ανθρώπου να προσφέρει αγάπη είναι το πρώτο μας μέλημα. Το προτέρημα λοιπόν όσων θέλουν να εργαστούν είναι πρώτα να αγαπούν τα παιδιά και μετά οι Πανεπιστημιακοί τίτλοι.

Πώς εξασφαλίζετε τα έξοδα λειτουργίας και φιλοξενίας τόσων παιδιών;

Το χαμόγελο του παιδιού ζει από χορηγίες και δωρεές. Έτσι, επιβιώνουμε. Δεν έχουμε επιχορηγήσεις από το κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία της κομματικοποίησης, όπως μας ζητάνε. Δεν εκλιπαρούμε. Συνεργαζόμαστε με τους θεσμούς και προσπαθούμε να προσφέρουμε έχοντας τραβήξει κοντά μας, για το καλό των παιδιών, ευαίσθητους ανθρώπους. Δεν θέλουμε οίκτο, αλλά αλληλεγγύη.

Τι χρειάζεστε στο Χαμόγελο του Παιδιού;

Αγάπη και δυνατότητα να επιβιώσουμε του χρόνου. Μόνο για το προσωπικό χρειαζόμαστε 2,5 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Μας λείπουν πόροι.

Τι είδους ελλείψεις επισημαίνετε στη Βόρειο Ελλάδα;

Μας λείπουν στην Βόρειο Ελλάδα σπίτια φιλοξενίας. Αυτό που υπάρχει τώρα είναι κακά ιδρύματα. Δεν κατηγορώ το προσωπικό αυτών των ιδρυμάτων, αλλά είναι κακά ιδρύματα. Τεράστια κτίρια, γκρεμισμένοι τοίχοι, χώροι ακατάλληλοι για ένα παιδί να συνεχίσει τη ζωή του.

Τι προτείνετε να γίνει για να αντιμετωπίζονται έγκαιρα τα προβλήματα των παιδιών;

Να δημιουργηθούν Τοπικά – Νομαρχιακά Δίκτυα με τη συμμετοχή ανθρώπων και φορέων που ασχολούνται με το παιδί. Προτείναμε ήδη τη δημιουργία Εθνικού Δικτύου στο Υπουργείο Εσωτερικών. Οι πόλεις και τα χωριά και οι γειτονιές πρέπει να είναι ασφαλείς για τα παιδιά, να μην γυρίζουμε την πλάτη μας στα προβλήματα των παιδιών. Το παιδί της διπλανής πόρτας που μεγαλώνει με το δικό μας, τι είδους οικογένεια θα δημιουργήσει αύριο, αν δεν έχουμε λύσει τα προβλήματά του;

Τι ζητάνε τα παιδιά από τον Άγιο Βασίλη;

Απλά πράγματα αγάπη. Κάποια ζητούν για τα άλλα παιδιά πράγματα. Κάποιος αστειευόμενος ζήτησε μια Ferrari. Θεωρούν τους εαυτούς τους ότι βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση, αισθάνονται ασφαλή και πλέον βλέπουν άλλα παιδιά που πρέπει να βοηθήσουν.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.