Κατι αν μπορουσε στον κοσμο να αλλαζε, θα ξαναεβαφε γαλαζια τη θαλασσα…

Πιστεύει στη δύναμη της μουσικής και μας ταξιδεύει για άλλο ένα καλοκαίρι… Όπως κάνει χρόνια τώρα, μόνος πλέον, μετά το τέλος των Πυξ – Λαξ, αλλά κάθε φορά με διαφορετική και καλή παρέα, συνταξιδευτές στις μουσικές του αναζητήσεις.

Ευγνωμονώντας την τύχη του για την αποδοχή του από τον κόσμο κανει και πάλι την υπέρβαση χαρίζοντάς μας υπέροχα μουσικά ταξίδια για άλλη μια φορά. Αντί προλόγου αξίζει να παραθέσουμε το σημείωμα του ίδιου στον τελευταίο του δίσκο: «Κάποιες φορές αισθάνεσαι ότι σε αφορούν όλα. Ένα χτυπημένο μικρό παιδί από βόμβα στο Λίβανο που το ’χει η μητέρα του στην αγκαλιά της, τα δάση του Αμαζονίου που καταστρέφονται ανελέητα, οι άνθρωποι που μένουν δίπλα σου ακόμα και οι ήχοι που βγάζει το γέλιο ή το κλάμα ενός μικρού παιδιού. Ο δίσκος ονομάστηκε «ΟΜΝΙΑ» που σημαίνει «ΟΛΑ».

Συναυλίες στη Θεσσαλονίκη, video clip, συνεντεύξεις πολλές… Είσαι καθημερινά πολύ απασχολημένος. Πώς γίνεται να σε αφορούν όλα, ακόμη και ένα παιδί χτυπημένο στο Λίβανο ή τα δάση που καταστρέφονται στον Αμαζόνιο;

Νομίζω ότι όχι μόνο εμένα, αλλά και την πλειοψηφία των ανθρώπων αφορούν πολλά και ευαισθητοποιούνται για πολλά και εξοργίζονται για περισσότερα, ακόμα και για αυτά που συμβαίνουν σε μακρινά μέρη του πλανήτη, όπως και με αυτά που συμβαίνουν δίπλα τους. Απλά για τους περισσότερους ανθρώπους είναι πολύ δύσκολο να το εκδηλώσουν αυτό γιατί ζουν μια καθημερινότητα ψυχοφθόρα και χρονοβόρα, μια καθημερινότητα στην οποία δουλεύουν δώδεκα έως και δεκαπέντε ώρες το εικοσιτετράωρο και, στην ουσία, δεν έχουν χρόνο να εκδηλώσουν αυτές τις ευαισθησίες που αρχίζουν σιγά – σιγά να έρχονται στις ψυχές των ανθρώπων. Εμείς είμαστε από τους προνομιούχους και κάνουμε αυτό που ζούμε και αγαπάμε πάρα πολύ. Δεν το κάνουμε ως δουλειά, αλλά καταφέραμε να ζούμε από αυτό. Και πρέπει να είμαστε κι ευγνώμονες γι’ αυτό. Έτσι υπάρχει και ο χώρος και ο χρόνος, εάν θέλεις, αν έχεις μάτια να τα δεις και χέρια να τα αγγίξεις, που λέει και ένας από τους αγαπημένους μου στίχους, να τα δεις όλα αυτά τα πράγματα και, αν όντως αισθάνεσαι ότι σε αφορούν, να το εκδηλώσεις αυτό με τα τραγούδια σου και μέσα από αυτά που λες. Αυτό συμβαίνει και σε μένα σε αυτή τη φάση της ζωής μου.

Ο λατινικός τίτλος του νέου σου άλμπουμ, του «Omnia» προέρχεται από το στίχο «omnia sol temperat purus» που στα ελληνικά «όλα τα κυβερνά ο καθαρός ήλιος». Πιστεύεις ότι στην εποχή μας ο ήλιος είναι καθαρός;

Ο ήλιος στην εποχή μας, όπως και πολλά άλλα πράγματα, αυτονόητα πριν κάποια χρόνια, σήμερα έχουν πάψει να είναι αυτονόητα. Κάποια πράγματα και κάποιες καταστάσεις στη ζωή μας δεν είναι αυτονόητα και αυτό είναι κάτι που θέλω να φωνάξω με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, με το ρεφρέν του πρώτου τραγουδιού «αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα» αυτή η υπερβολή θέλει να καταλήξει ακριβώς στο ότι χάσαμε τα αυτονόητα. Μπορεί να είναι θέμα για συζήτηση αν η θάλασσα είναι γαλάζια ή τα δένδρα είναι πράσινα ή αν ο έρωτας είναι έρωτας ή η αγάπη είναι αγάπη. Αυτά τα καθημερινά πράγματα, τα αυτονόητα, που πολλές φορές είναι τα μόνα που ο άνθρωπος έχει ανάγκη και όχι οι πλαστές ανάγκες οι καταναλωτικές που μας έχουν παραμυθιάσει ότι έχουμε ανάγκη, αυτά τα αυτονόητα έχουν χαθεί και αυτά δίνουν την αίσθηση στις μέρες μας της σκληρής πραγματικότητας. Άρα, ερχόμενος στην ερώτησή σου για το αν ο ήλιος είναι καθαρός, θα απαντούσα ότι το πρόβλημά μας δεν είναι αν είναι καθαρός ο ήλιος ή γαλάζια η θάλασσα, είναι αν εμείς μπορούμε να το δούμε αυτό, αν εμείς μπορούμε να το ζήσουμε. Εκεί για μένα βρίσκεται το πρόβλημα.

Πάντως μέσα από τον καινούργιο σου δίσκο και γενικότερα με τα τραγούδια σου προσπαθείς να δώσεις το έναυσμα στους ακροατές σου να ζήσουν όσο μπορούν περισσότερο…

Ειλικρινά, δεν προσπαθώ μέσα από τα τραγούδια μου να δώσω κανένα έναυσμα και συμβουλή. Η σχέση μου με τη μουσική είναι θέμα επιβίωσης. Αν δεν κάνω μουσική, αν δεν γράψω κάποια λόγια ή αν δεν με βοηθήσουν οι άλλοι μέσα από τα λόγια τους να γράψω, δεν μπορώ να ζήσω, δεν μπορώ να μην εκτονώσω μία ενέργεια η οποία πολλές φορές συσσωρεύεται μέσα μου. Από εκεί και πέρα, δεν ξέρω αν αυτό ακούγεται εγωιστικό, αλλά είναι η δική μου αλήθεια, γι’ αυτό και όντως τα τραγούδια μου, είτε είναι καλά είτε κακά – αυτό θα το κρίνει ο κόσμος – εμπεριέχουν την αλήθεια μου. Και ίσως αυτό τόσα χρόνια – πολλοί ψάχνουν για συνταγές στη μουσική που δεν υπάρχουν – κάνει τον κόσμο και έρχεται κοντά, αγκαλιάζει κάποια τραγούδια κι έρχεται στις συναυλίες. Είναι προφανές ότι αυτά που λέγονται στα τραγούδια, είτε μελωδικά είτε στιχουργικά, είναι η δική μου αλήθεια. Αυτό έχω να καταθέσω εγώ.

Συμφωνείς ότι το σύγχρονο τραγούδι απέχει από το να χαρακτηρισθεί μέρος του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι;

Συμφωνώ σε αυτό που λες γιατί υπάρχουν και τραγούδια που κάνουν κάτι άλλο, υπηρετούν κυρίως μια τάση προς το γρήγορο κέρδος, μια τάση προς τη γρήγορη επιτυχία γενικότερα. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν και νέοι και παλιότεροι άνθρωποι, και τραγουδιστές και στιχουργοί και μουσικοί, που κάνουν πολύ καλή δουλειά, δουλεύουν σε πολύ καλά επίπεδα και προσπαθούν να κάνουν διάφορα πράγματα που να έχουν ουσία για τις ψυχές όλων μας. Απλώς τόσα χρόνια, κυρίως τα τελευταία, δεν έβρισκαν βήμα να ακουστούν αυτές οι δουλειές. Λίγα ραδιόφωνα, ελάχιστη τηλεόραση, λίγα έντυπα είναι αυτά που βοηθάνε και δίνουν βήμα κυρίως σε νέους ανθρώπους και το τονίζω αυτό. Γιατί οφείλω να πω ότι είμαι από τους προνομιούχους, μια και τη δική μου δουλειά υπάρχουν τρόποι να τη μάθει ο νέος κόσμος, υπάρχουν ωστόσο νέοι που δεν έχουν καθόλου βήμα για να ακουστούν οι δουλειές τους.

Ειδικότερα στην επαρχία είναι χειρότερα τα πράγματα, δεν υπάρχουν ακόμα και δισκοπωλεία που να έχουν κάποιες συγκεκριμένες εταιρείες που να βγάζουν λιγότερο προβεβλημένους καλλιτέχνες…

Είναι βέβαιο αυτό και επίσης ξέρω πολλά παραδείγματα δισκοπωλείων που από μόνα τους ή και σε συνεργασία με εταιρείες δίσκων επιλέγουν και προβάλλουν κατά κόρον όχι και τόσο γνωστούς καλλιτέχνες, με αποτέλεσμα αυτοί οι δίσκοι να τους μένουν στα ράφια και να τους πουλάνε δώρο με άλλους δίσκους.

Δυστυχώς όμως αν δεν γίνει κάποια προσπάθεια, ο κόσμος θα αρχίσει να ζητά τα ίδια και τα ίδια, τους πλέον γνωστούς…

Έχει και ο κόσμος ωστόσο την ευθύνη του γι’ αυτό που ακούει, όπως έχει την ευθύνη για τη ζωή του, αλλά από την άλλη, όταν ο κόσμος όλη μέρα ακούει συγκεκριμένα πράγματα, όσο και να μην του αρέσει αρχίζει και το συνηθίζει. Δεν είναι όλοι μουσικοί για να ψάχνουν τι θα ακούσουν. Είναι απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας, είναι κουρασμένοι, ψάχνουν να βρουν κάτι να διασκεδάσουν… Αυτό τους έρχεται μπροστά τους διακόσιες φορές την ημέρα και αυτό ξέρουν.

Νοιώθεις κάποιες φορές να είσαι μέρος του συστήματος;

Νομίζω ότι όλους εμάς, που με τον άλφα ή βήτα τρόπο, λιγότερο ή περισσότερο, μας χρησιμοποιεί το σύστημα και εν πάση περιπτώσει ζούμε σε αυτή την κοινωνία και κάνουμε αυτό που κάνουμε, είμαστε μέρος λίγο ή πολύ του συστήματος. Θεωρώ όμως ότι το θέμα είναι να μπορούμε να διασώσουμε κάποια ανθρώπινα στοιχεία από αυτά που είναι θεμελιώδεις κολώνες της ύπαρξής μας. Όπως η αξιοπρέπεια, η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη, η έλλειψη ζηλοφθονίας και κακίας. Όσο περισσότερο μπορούμε να τα διατηρήσουμε αυτά, ίσως – και θα πω μια φράση που ίσως φανεί παλιομοδίτικη, αλλά μου την είπε ένας φίλος μου γιατρός όταν ήμουν φαντάρος – τόσο μπορούμε να προλάβουμε αυτό που λέγεται «διάβρωση εκ των έσω». Από τη στιγμή που ζούμε σε σύγχρονες πόλεις, άλλες μεγαλύτερες άλλες μικρότερες, ζώντας σε μια κοινωνία και σε ένα σύστημα κι αποδεχόμενοι πολλούς από τους κανόνες τους, δεν μπορούμε να είμαστε ουτοπιστές και να λέμε ότι είμαστε εκτός συστήματος. Πρέπει να κοιτάμε την αλήθεια κατάματα.

Απλά, εσύ το κάνεις – και κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες που κινείστε στον ίδιο χώρο – αλλά το έργο σας είναι αντιεξουσιαστικό…

Έχει σχέση με την ανάγκη μου για επιβίωση. Είναι οι κραυγές που έχουμε μέσα μας και τις βγάζουμε προς τα έξω. Αυτό από τη φύση του έχει μια επαναστατικότητα. Όταν ένας άνθρωπος θέλει να κραυγάσει διάφορες αλήθειες, όποιες κι αν είναι αυτές και βγαίνει στην πλατεία της πόλης του, αυτό είναι έκφραση επαναστατικότητας από μόνο του. Αυτό συμβαίνει και στη δική μας μουσική.

Για ποιο λόγο θα επαναστατούσες;

Για μένα αυτό που λείπει κυρίως, μακριά από βαρύγδουπες εκφράσεις ή τσακωμούς και φασαρίες, εκεί που νομίζω ότι έτσι και αλλιώς θα πάει η επανάσταση του απλού κόσμου που θα είναι η επανάσταση της καθημερινότητας, είναι ακριβώς αυτά τα απλά πράγματα. Γιατί από αυτά τα απλά πράγματα αν ξεκινήσουμε, θα φτιάξουμε μια αλυσίδα που θα μας βγάλει στα πιο σύνθετα και στους μεγάλους πολέμους και στην ανάγκη για ειρήνη και στην ανάγκη να σώσουμε πολλά που δείχνουν ότι δεν σώζονται, αλλά πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά. Εκεί βρίσκεται η επανάσταση για μένα, στα απλά και καθημερινά και από εκεί θα ξεκινήσει. Αυτό το έχω πει αρκετές φορές: η πραγματική επανάσταση θα γίνει από τους απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας με έναν απλό, καθημερινό τρόπο.

Ποιο είναι το πρόγραμμα των εμφανίσεών σου για το καλοκαίρι;

Με το Βασίλη Καζούλη θα είμαστε και το καλοκαίρι και με όλα τα παιδιά, τον MC Yinka και τους μουσικούς θα κάνουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά τον δίσκο εγώ ποτέ δεν έβλεπα ταμπέλες ούτε σύνορα, αλλά εξέταζα τι πραγματικά χρειάζεται και αυτό έκανα. Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσες διαφορετικές πινελιές σε πολλά τραγούδια στο συγκεκριμένο δίσκο.

Είναι πολύ εύκολο να δένεις τόσα διαφορετικά στοιχεία, όπως στο «Γέλιο του μωρού», στο «Είναι ωραία τα λάθη», η απαγγελία της Νάντιας Σπηλιωτοπούλου, η βυζαντινή εισαγωγή του Λουδοβίκου στο «Omnia»…

Αυτά βγαίνουν μόνα τους, αρκεί, επαναλαμβάνω, «να έχεις μάτια να τα δεις και χέρια να τα αγγίξεις», από μόνα τους είναι δεμένα. Απλά εμείς, αν έχουμε χρόνο, μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να κολλήσουμε τα κομμάτια του παζλ.

Υπάρχει και ένα site στο όνομά σου, το www.fpliatsikas.gr …

Ναι, υπάρχει μία επίσημη σελίδα που έχει φτιάξει ένας φίλος, ο Δαμιανός Γιώργος, όπου μπαίνουν διάφοροι φίλοι και αναζητούν πληροφορίες. Όποτε έχω χρόνο μπαίνω κι εγώ και συνομιλώ με τα παιδιά…

Σ’ ευχαριστούμε πολύ.

Κι εγώ σ’ ευχαριστώ.

Θάνος Βαφειάδης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.