Κατακτωντας την εκφραση

Ηταν Κυριακή πρωί, που επισκεφθήκαμε τη Λέσχη Κομοτηναίων για να γνωρίσουμε από κοντά τις «κυρίες», που μαθαίνουν ζωγραφική στο Εργαστήρι Ζωγραφικής του Συλλόγου Επιστημόνων της Μειονότητας.

Ενθυμούμενες τα δικά μας χρόνια κι έχοντας στο νου πόσο σημαντικό είναι λίγο μετά την έλευση του καινούριου αιώνα οι γυναίκες να έχουν «ένα δικό τους δωμάτιο», ένα «δικό τους μέσο έκφρασης». Έναν ολόκληρο σχεδόν αιώνα μετά το ομότιτλο βιβλίο της Βιρτζίνια Γουλφ, που από τότε έθετε το πρόβλημα της δημιουργίας των γυναικών και της ανάγκης τους να εκφραστούν, να ‘χουν ένα δικό τους, μόνον, χώρο, με παραδεδεγμένους τους κανόνες του «παιχνιδιού» ήτοι την οικογένεια, την ανατροφή των παιδιών, τη φροντίδα για το νοικοκυριό.

Στην αίθουσα της Λέσχης Κομοτηναίων η πραγματικότητα αναιρεί για μια ακόμη φορά τα στερεότυπα για την γυναίκα της μειονότητας. Οι δρόμοι έχουν ανοίξει και για εκείνη πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η δημοσιότητα, απασχολημένη κι εκείνη περί άλλων πολλών, έχει μέχρι τώρα αναδείξει.

Τα φώτα της δημοσιότητας εξάλλου όσον αφορά στον μουσουλμανικό, τον τουρκόφωνο πληθυσμό της περιοχής μας πολύ λίγο μας έχουν συνηθίσει, όπως συμβαίνει και με τους πλειοψηφικούς πληθυσμούς, στην ανώνυμη γυναίκα, στην ανώνυμη συμπολίτισσα, που δεν ασχολείται με τα κοινά, έχει όμως, ήδη, δημιουργήσει το δικό της χώρο.

Η Φισούν Σούκα καθοδηγεί, εξάλλου, στη ζωγραφική και διδάσκει τα μυστικά της για τρία χρόνια τώρα στα εργαστήρια, που διοργανώνει ο Σύλλογος Επιστημόνων της Μειονότητας και θεωρεί ότι το ενδιαφέρον για τα μαθήματα είναι σταθερό κι αυξανόμενο.

Η ίδια θεωρεί ότι οι γυναίκες αφοσιώνονται στη ζωγραφική και ότι κάποιες έχουν αναμφισβήτητα τα προσόντα, συνεχίζοντας να ασχοληθούν επαγγελματικά πλέον μαζί της. Αδιάψευστη μαρτυρία της αγάπης των γυναικών για την τέχνη, είναι κατά την άποψή της, το ότι παρ΄ όλες τις υποχρεώσεις στην οικογένεια η Σερικέ Ρετζέπ, που μεγαλώνει δύο παιδιά και η Σαφάκ Μουμίν, που έχει ένα μικρό γιο, είναι υποδειγματικές «μαθήτριες», παρακολουθούν τακτικά τα μαθήματα και απόδειξη είναι η παρουσία της πρώτης με εφτά έργα στην έκθεση και της δεύτερης με εννέα.

Η Σερικέ Ρετζέπ ζωγραφίζει και παρακολουθεί τα μαθήματα του εργαστηρίου εδώ και πέντε μήνες και θεωρεί ότι τώρα, που μεγάλωσαν τα παιδιά, έχει πλέον την ευκαιρία να ασχοληθεί με κάτι που αγαπούσε ιδιαίτερα από μικρή, τη ζωγραφική.

Οι δυσκολίες της ζωγραφικής, ο αγώνας με το σχέδιο και το χρώμα, τα σχήματα και το φως καθόλου δεν την πτοούν, αντίθετα, τον ελεύθερο χρόνο της και στο σπίτι, τον γεμίζει ζωγραφίζοντας. «Ακόμη και το καλοκαίρι κι όταν το εργαστήρι του Συλλόγου είναι κλειστό», η Σερικέ ζωγραφίζει και ξεχνά τα προβλήματα, την καθημερινότητα…

Συμπαραστάτες στους αγώνες της με το χρωστήρα και ο σύζυγος και τα παιδιά, που χαίρονται να την παρακολουθούν με τα πινέλα, τις μπογιές της και το μουσαμά.

Η Σαφάκ Μουμίν, που έχει συντροφιά στην έκθεση το μικρό γιο της, παρόλο που ο μικρός απαιτεί συνέχεια η προσοχή της να είναι στραμμένη σ’ αυτόν, θεωρεί τη ζωγραφική μοναδική διέξοδο από την καθημερινότητα και το stress, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες του σχεδίου με αξιοζήλευτη υπομονή και διάθεση.

Στη Λέσχη Κομοτηναίων παρούσες όμως ήταν και πέντε ακόμη από τις δέκα συνολικά μαθήτριες της Φισούν Σούκα, χαρακτηριστικό των οποίων ήταν ότι η πλειοψηφία τους είναι μαθήτριες γυμνασίου ή δημοτικού.

Η Τουμπά Αχμέτ, εργατικότατη και με πολύ υπομονή και διάθεση να κατακτήσει τα μυστικά της ζωγραφικής, παρουσιάζει στην έκθεση δεκαπέντε ζωγραφικούς πίνακες, αν και μαθήτρια της τρίτης γυμνασίου.

Ζωγραφίζει για να εκφράζει τις ανησυχίες της και, όσο κι αν δυσκολεύεται, το ότι μαθαίνει τελικά για το αντικείμενο που αγαπά, τη γεμίζει χαρά.

Η Γιασεμίν Εμήνογλου είναι μαθήτρια της τρίτης Γυμνασίου, συμμετέχει στην έκθεση με δεκατρείς πίνακες και παρόλο που ετοιμάζεται για το Λύκειο καθόλου δεν σκέπτεται να σταματήσει την ενασχόλησή της με τη ζωγραφική.

Η Σεμά Ιμπράμ παρουσιάζει στην έκθεση έξι ζωγραφικούς πίνακες και μια σειρά αντικειμένων από γυαλί ωραιότατα διακοσμημένων.

Η Νεσλιχάν Μολλά Μουσταφά πηγαίνει στη δεύτερη τάξη του γυμνασίου και δηλώνει ότι θα προτιμούσε να συνδυάσει σπουδές και ζωγραφική, για την οποία θυσιάζει ακόμη και τις εξόδους της.

Η Ουμράν Μουατζήρ, η μικρότερη μαθήτρια που γνωρίσαμε, πηγαίνει στην πέμπτη τάξη του δημοτικού κι όσο κι αν τη δυσκολεύει η ζωγραφική, προτιμά ανυπερθέτως τους αγώνες με τα χρώματα και το πινέλο, γεγονός που επαληθεύεται από τη συμμετοχή της με δεκατρείς πίνακες στην έκθεση της Λέσχης Κομοτηναίων.

Στην έκθεση εκθέτουν ακόμη η Μπελγκίς Χασάν με τέσσερα έργα, η Φεριντέ Μεχμέτ με έξι και η Φισούν Σούκα με τέσσερα μόνο έργα, εφόσον ενασχολούμενη με την οικογένεια και τη διδασκαλία μόνον το βράδυ έχει ελεύθερο χρόνο να ζωγραφίζει.

Να ζωγραφίζει, να έχει, να έχουν όλες οι γυναίκες, ευλογία, το δικό τους χώρο, το δικό τους χρόνο να υπάρχουν.

Να υπάρχουν ως άτομα κατ’ αρχήν για να υφίστανται και στην οικογένεια, αλλά και στην κοινωνία. Περιέχοντας…

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.