«Κανοντας ταμειο» για μια χρονια, που θα εφερνε το τελος του κοσμου…

…το ξεκίνημα της νέας ίσως θα έπρεπε να μας βρει εξαιρετικά ανακουφισμένους. Ζώντας σε μια χώρα, μάλιστα, που υποδεχόταν το 2012 υπό την ισχυρή απειλή της χρεοκοπίας, ίσως στην ολοκλήρωσή του θα έπρεπε να το αποχαιρετάμε φαιδρά και με πανηγυρισμούς. Ή μήπως όχι;

Οικονομική αλλά και αξιακή κρίση

Κι όμως, μπορεί τέτοιου είδους προφητείες και «προφητείες» να μην επιβεβαιώθηκαν τελικά, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν έλειψαν τα δεινά, που σημάδεψαν τη χρονιά που αποχαιρετάμε. Δεινά που αντικατοπτρίζονται στην τραγικότητα της καθημερινότητας των πολιτών- απόλυση, ανεργία, ανέχεια, άγχος, οργή, αγανάκτηση, απόγνωση, αυτοκτονία- αλλά και σε γεγονότα, που απασχόλησαν έντονα την επικαιρότητα, συγκλονίζοντας σε αρκετές περιπτώσεις την κοινή γνώμη. Δεινά, που η ελληνική κοινωνία βίωσε σε μορφές πρωτόγνωρες για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, μορφές συνυφασμένες με την ανατροπή δεδομένων, που επέφερε η οικονομική αλλά και η αξιακή κρίση. Κρίση που βρέθηκε στην κορύφωσή της μέσα στο 2012 και για την οποία όλοι ελπίζουμε ότι δε θα καταγράψει νέο… ιστορικό υψηλό κατά τη χρονιά, που μας έρχεται.

Ξεχωρίζει αυτόματα η ψήφιση του μνημονίου 3 από την ελληνική βουλή

Επιχειρώντας μια ανασκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων της χρονιάς, που πέρασε, σε επίπεδο κοινωνίας ξεχωρίζει αυτόματα η ψήφιση του μνημονίου 3 από την ελληνική βουλή. Οι επιπτώσεις αυτής της επιλογής κατά γενική ομολογία δεν καθίστατο δυνατό να προσδιοριστούν και να προβλεφτούν με ασφάλεια στο διάστημα, που ακολούθησε, πόσο μάλλον να βιωθούν ολοκληρωτικά από τους έλληνες πολίτες, που θα είναι και οι τελικοί αποδέκτες τους. Το σίγουρο είναι πως οι επιπτώσεις αυτές κληροδοτούνται αναπόφευκτα στο 2013 και τα ελληνικά νοικοκυριά καλούνται να αποδεχτούν αναντίρρητα(;) μια σειρά από νέες ακόμα πιο επώδυνες δοκιμασίες.

Κάθε νοικοκυριό και μια οδυνηρή ιστορία

Δοκιμασίες, πάντως, για τις οποίες ήδη πήραν μια ικανή πρόγευση κατά τη χρονιά, που μας πέρασε. Βάναυσες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, λουκέτα στην αγορά το ένα μετά το άλλο. Κάθε νοικοκυριό και μια οδυνηρή ιστορία- άλλοτε κυριολεκτικά τραγική, άλλοτε σε πιο ήπια μορφή. Η αυτοκτονία του 77χρονου στο Σύνταγμα τον Απρίλιο, αλλά και το δράμα της Καβάλας πρόσφατα, με τα 3 αδέρφια που απανθρακώθηκαν μέσα στο φλεγόμενο σπίτι τους, ανήκουν στα γεγονότα εκείνα που αντικατοπτρίζουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την τραγικότητα, που βίωσε η ελληνική κοινωνία μέσα στο 2012. Το χειρότερο από όλα, ωστόσο, είναι ότι αποτελούν μόνο δυο από τα τραγικά περιστατικά, που σημάδεψαν τη χρονιά που μας πέρασε. Δυο περιστατικά που συντάραξαν την ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη λόγω της έκτασης που πήρε η δημοσιοποίησή τους στα εγχώρια μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δυο περιστατικά που καταγράφονται όμως σε μια μακροσκελή λίστα παρόμοιων τραγικών ιστοριών-ιστοριών που δεν είδαν ίσως ποτέ το φως της δημοσιότητας ή γρήγορα εξοστρακίστηκαν από τα δελτία ειδήσεων των κεντρικών ΜΜΕ, χάριν της υποχρέωσης σθεναρής παρακολούθησης των καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων.

Συστηματικές ρατσιστικές επιθέσεις πρωτοεμφανίστηκαν στη χώρα

Κι ενώ το δόγμα Μακιαβέλι-όλα τα χτυπήματα μαζί για να ζαλιστεί ο αντίπαλος- εκτελούταν με απόλυτη επιτυχία τη χρονιά που μας πέρασε, η ελληνική κοινωνία αναπόφευκτα αδυνατούσε να αντιδράσει ώριμα και συντεταγμένα, για να αποφύγει τα χτυπήματα και να προασπίσει τα δικαιώματά της. Από τη μια μεριά, οι απεργίες και διαδηλώσεις-πυροτεχνήματα, δίχως στόχευση, ένταση και συνοχή, κι από την άλλη η αναζήτηση των αποδιοπομπαίων τράγων, που τάχατες ευθύνονται για τη δύνη, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Χαρακτηριστικές των τελευταίων αντιδράσεων είναι οι συστηματικές ρατσιστικές επιθέσεις, που πρωτοεμφανίστηκαν ως φαινόμενο στη χώρα μας περί τα μέσα της χρονιάς που μας πέρασε. Οι ρίζες αυτού του φαινομένου ίσως να εντοπίζονται στην επέλαση της οικονομικής κρίσης, αλλά για να μην παραμείνει και αποκτήσει μεγαλύτερη ένταση μέσα στο 2013 οφείλει οπωσδήποτε η ελληνική κοινωνία να επιστρέψει και να υπερασπιστεί με μεγαλύτερη συνέπεια τον αξιακό κώδικα, που ακολουθούσε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όχι για τους ξένους, όχι για κάποιους άλλους, αλλά για να διατηρήσει τις ελπίδες να εξέλθει πιο γρήγορα η ίδια από τέλμα που βρίσκεται σήμερα.

Οριστικό κλείσιμο του κύκλου της Μεταπολίτευσης

Σε επίπεδο πολιτικής, οι εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου δε θα μπορούσαν παρά να βρίσκονται στην κορυφή της σχετική λίστας με τα σημαντικότερα γεγονότα, που σημάδεψαν το 2012. Πολλοί μιλούν για οριστικό κλείσιμο του κύκλου της Μεταπολίτευσης, στηριζόμενοι κυρίως στη μεγάλη ανατροπή των συσχετισμών δυνάμεων στην ελληνική βουλή, αλλά και στο πνεύμα συνεργασίας μεταξύ των κόμματων, που μπολιάστηκε στην επίμαχη περίοδο και κυοφόρησε την τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Αριστερά. Φαινομενικά ισχυρά επιχειρήματα, για να τεκμηριωθεί η συγκεκριμένη άποψη, αλλά φυσικά παραμένει ικανό πεδίο διατύπωσης επιφυλάξεων και αντιλόγου. Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι εκλογές αυτές αποτέλεσαν ένα κομβικό σημείο για τη χώρα, ένα δύσκολο σταυροδρόμι που η όποια επιλογή κατεύθυνσης θα έκρινε και θα κρίνει την τύχη της ελληνική κοινωνίας και την προοπτική εξόδου της από την κρίση.

Αντώνης Σαμαράς: Πολιτική διαδρομή σαν παραμύθι

Υπό το πρίσμα αυτό, στα πρόσωπα, που ξεχώρισαν στα της πολιτικής σκηνής της χώρας μέσα στο 2012, δε θα μπορούσε να μη συγκαταλέγεται αυτό του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου έμελλε να σημάνουν το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου περιπετειών στην πολιτική του διαδρομή, που είχε συμπληρώσει ήδη 20ετία. Το αποτέλεσμά τους θα επισφράγιζε μια τεράστια ανατροπή δεδομένων, που ουδείς ήταν σε θέση να προβλέψει στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Τον Οκτώβριο του 1992 ο Αντωνης Σαμαράς παραιτείται από βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τον αμέσως επόμενο χρόνο ιδρύει την Πολιτική Άνοιξη. Η πορεία του κόμματος, του οποίου θα ηγηθεί τα επόμενα χρόνια, ασφαλώς δεν τον δικαιώνει για την επιλογή του. Την ίδια στιγμή, οι δεσμοί του με την παράταξη, που οποία ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή το 1977, φαίνεται να έχουν σπάσει οριστικά, χωρίς περιθώρια αντιστροφής των δεδομένων. 11 χρόνια αργότερα, όμως, έρχεται η πρώτη διάψευση των εκτιμήσεων αυτών. Ο Αντώνης Σαμαράς διαλύει την Πολιτική Άνοιξη, επανέρχεται στη Νέα Δημοκρατία και εκλέγεται μάλιστα ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιό της, αξίωμα στο οποίο θα θητεύσει για τα επόμενα 3 χρόνια. Το 2007 ξαναμπαίνει δυναμικά στον εσωτερικό πολιτικό στίβο και εκλέγεται βουλευτής Μεσσηνίας. 2 χρόνια αργότερα, όχι μόνο λαμβάνει μέρος στις εσωκομματικές διαδικασίες της Νέας Δημοκρατίας, αλλά από θέση αουτσάιντερ καταφέρνει να κάνει τη μεγάλη έκπληξη στην κούρσα για την ηγεσία του κόμματος, κόβοντας τελικά το νήμα μπροστά από το τότε φαβορί, που ακούει στο όνομα Ντόρα Μπακογιάννη. Η αμφιλεγόμενη στρατηγική, που ακολούθησε έκτοτε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο ελληνικό κοινοβούλιο, καρποφόρησε εντέλει περί τα 2,5 χρόνια αργότερα. Σε μια παράφραση της γνωστής φράσης «ζωή σαν παραμύθι», μπορούμε να πούμε ότι εδώ πρόκειται πράγματι για μια πολιτική διαδρομή σαν παραμύθι, που ουδείς λίγα χρόνια νωρίτερα θα ήταν σε θέση να κάνει ασφαλή πρόβλεψη για την εξέλιξή της. Απομένει πλέον να παρακολουθήσουμε την πορεία προς την ολοκλήρωση αυτού του «παραμυθιού» κι αν αυτό θα επιφυλάξει ευχάριστο τέλος στους πρωταγωνιστές του. Πρωταγωνιστές, βέβαια, που εκ των διαμορφωθέντων πραγμάτων γίνονται όλοι οι έλληνες πολίτες, όχι μόνος του ο Αντώνης Σαμαράς. Με τον τελευταίο φυσικά να αναλαμβάνει τη μεγάλη ευθύνη να δικαιώσει όλους εκείνους, που συνέδραμαν ώστε τον Ιούνιο του 2012 να καταφέρει την τεράστια-προσωπική του- πολιτική ανατροπή.

Αλέξης Τσίπρας: Πολιτικός της χρονιάς

Σε μια χρονιά, που σημαδεύτηκε από καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις και από δυο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες άλλαξαν άρδην τους συσχετισμούς δυνάμεων στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, τα πολιτικά πρόσωπα που ξεχώρισαν δε θα μπορούσαν παρά να είναι περισσότερα από ένα. Δικαιωματικά λοιπόν αξιώσεις, για να διεκδικήσει τον τίτλο του προσώπου, που άφησε το στίγμα του στα πολιτικά πράγματα της χώρας κατά τη χρονιά που μας πέρασε, έχει ασφαλώς και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Επιτυγχάνοντας τη δική του αξιόλογη υπέρβαση και φέρνοντας το ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο ελληνικό κοινοβούλιο, κατέστησε σαφές ότι τίποτα πλέον δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Η προοπτική ανάληψης των ηνίων για τη διακυβέρνηση της χώρας από τις δυνάμεις της Αριστεράς, δυνάμεις που περιορίζονταν σε μονοψήφια ποσοστά στις προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες, σε αυτές του Μαΐου και του Ιουνίου έμελλε να βγει από τη ναφθαλίνη και να μπει ζωηρά στο παιχνίδι, θέτοντας μια εναλλακτική πρόταση για την έξοδο της χώρας από το τέλμα, που βρίσκεται. Η ανατροπή αυτή μέσα στο 2012 χρεώνεται ασφαλώς στο πρόσωπο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, που για τη νέα χρονιά αντιμετωπίζει την πρόκληση να αποδείξει ότι η αντιπρότασή της Αριστεράς έχει ρεαλιστική βάση και διάρκεια δυναμικής.

Πολίτης της Χρονιάς: Ο απρόσωπος ψηφοφόρος του ναζιστικού σχηματισμού Χρυσή Αυγή

Κι αν οι αρχηγοί των δυο κομμάτων, που πρωταγωνίστησαν στη μάχη για τη διακυβέρνηση της χώρας στις εκλογές Μαΐου και Ιουνίου, εύλογα τοποθετούνται στη λίστα με τα πολιτικά πρόσωπα, που άφησαν το στίγμα τους στη χρονιά που μας πέρασε, πώς θα μπορούσε κανείς να παραλείψει από τη σχετική ανασκόπηση όλα εκείνα τα πρόσωπα της Χρυσής Αυγής, που ξεπρόβαλαν άξαφνα στην πολιτική επικαιρότητα της χώρας κατά τους πρώτους μήνες του 2012 και απασχόλησαν έκτοτε έντονα και πολύπλευρα την ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Παναγιώταρος και λοιποί, όλοι εκείνοι που απέδρασαν από το λεγόμενο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας, για να ξεπροβάλλουν βίαια-μεταφορικά και κυριολεκτικά-στα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της χώρας. Και μόνο η θεαματική άνοδος των ποσοστών της Χρυσής Αυγής στις δυο συναπτές εκλογικές αναμετρήσεις του καλοκαιριού κατατάσσουν τα πρόσωπα αυτά δικαιωματικά στη λίστα εκείνων, που ξεχώρισαν κατά το 2012. Δικαιωματικά, ωστόσο, στην ίδια λίστα καταλαμβάνει πιο περίοπτη θέση και ο απρόσωπος ψηφοφόρος του ναζιστικού σχηματισμού Χρυσή Αυγή, ο ψηφοφόρος εκείνος που παρότι δεν ασπάζεται τις ιδέες και τις απόψεις της ηγεσίας της, την επέλεξε όμως σαν αποκούμπι του, αγανακτισμένος και απογοητευμένος από το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης. Ποιο είναι το προφίλ αυτού του ψηφοφόρου; Μεγάλη η κουβέντα που έχει διεξαχθεί όλους τους προηγούμενους μήνες, μεγάλη και η κουβέντα που θα ακολουθήσει με το έμπα του 2013…

ΝΑΙ στα κινήματα αλληλεγγύης, στα ιδανικά και τις αξίες

Για μια χρονιά, που ξεκίνησε πράγματι υπό τη σκιά της γνωστής προφητείας των Μάγιας και με τα οξυμένα προβλήματα, που δημιούργησε η-ήδη εγκατεστημένη για τα καλά-οικονομική κρίση στη χώρα μας, ο απολογισμός αυτός δε θα μπορούσε να καταγραφεί με πρόσημο θετικό. Χωρίς αυτό να συνεπάγεται πεσιμιστική διάθεση ή άρνηση καταγραφής και ανάδειξης των όποιων φωτεινών εξαιρέσεων εντοπίζονται στο διάβα του χρόνου κατά το 2012. Και φωτεινές εξαιρέσεις-σε συλλογικό επίπεδο- εντοπίστηκαν πράγματι στα κινήματα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν και απέκτησαν δυναμική κατά τη χρονιά που μας πέρασε, μια αλληλεγγύη που φαντάζει ως ένα από τα σημαντικότερα εφόδια της ελληνικής κοινωνίας για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες κατά τη χρονιά, που μας έρχεται. Αλληλεγγύη, ψυχραιμία, αισιοδοξία και συνέπεια στα ιδανικά και στις αξίες…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.