Καλοκαιρινο «Ζω»

Το δικό μας παιδί, που τόσο αγαπήσαμε και αγαπάμε ακόμη με την ίδια θέρμη και αγάπη, το «Ζω», έγινε τευχών 23! Κυκλοφορεί ελεύθερο από την αρχή της εβδομάδας σε όλα τα σημεία πώλησης του ΠτΘ και ευελπιστεί να σας δροσίσει αυτές τις μέρες. Πάρτε το λοιπόν παραμάσχαλα και… φύγαμε για παραλία!

Η πρώτη εντύπωση που κάποιος αποκομίζει βλέποντας το περιοδικό είναι αν μη τι άλλο η μοναδική γραφιστική του τελειότητα… Δροσερή και νεανική – αποτέλεσμα της νεανικής συντροφιάς συντελεστών του ΠτΘ -, άρτια και καλοσχεδιασμένη – αποτέλεσμα της γνώσης και εμπειρίας του δυναμικού της επιχείρησης -, άψογη στο μάτι και στην αφή, σε χρώμα και σε ευκρίνεια – αποτέλεσμα της προηγμένης τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε.

Ο λόγος στην ύλη τώρα: Ένα περιοδικό καλοκαιρινό, με αποδέκτες όλων των ηλικιών και από όλες τις περιοχές της Θράκης – αφού το «Ζω» κυκλοφορεί σ΄ αυτήν – συχνά δεν ξεφεύγει των ορίων της μόδας, των κοσμικών γεγονότων, του life style, όπως θα λέγαμε. Το δικό μας «Ζω» ωστόσο προσπάθησε για άλλη μια φορά να παντρέψει τη δροσιά με την περισυλλογή, τον καυτό ήλιο με το δροσερό αεράκι, τη διασκέδαση με την ψυχαγωγία, τη show biz με την τέχνη. Πώς; Μια βόλτα στις σελίδες του το αποδεικνύει!

Ξεκινάμε με μία ιδιαίτερα αποκαλυπτική και χαρακτηριστική σε ύφος συνέντευξη του Γιάννη Ξανθούλη. Συνεχίζουμε στον καλλιτεχνικό κόσμο του διεθνούς φήμης ζωγράφου από το Διδυμότειχο Δημήτρη Ναλμπάντη. Ακολουθεί ο Βασίλης Νικολαϊδης, χρόνια στο τιμόνι του Live Club ΓΚΑΖΙ. Στη συνέχεια πάμε μια βόλτα με ποδήλατο με το Νίκο Χρηστίδη. Μόδα, αφιέρωμα στο γάμο, γυμναστική, αφιέρωμα στο αυτοκίνητο και ρεπορτάζ… παραλίας με φωτό από τις πιο hot εμφανίσεις στην ακρογιαλιά!!!

Ως δείγμα μιας πορείας μοναδικής και μιας προσφοράς πολυεπίπεδης στον πολιτισμό της Θράκης και της Ελλάδας παρουσιάζουμε παρακάτω τη συνέντευξη του Δημήτρη Ναλμπάντη στη Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη, άκρως ενδιαφέρουσα, σας το εγγυόμαστε…

“Τέχνη σε ευθεία, μνήμη σε κύκλο”

κ. Ναλμπάντη, πού σπουδάσατε;

Ζωγραφίζω από τα δύο μου χρόνια πορτραίτα. Στα επτά μου έκανα αγιογραφίες. Κάποια στιγμή άκουσε για μένα κάποιος στρατιώτης, ο Νίκος Τζιώτης, ο οποίος ζούσε ως πολίτης στο Διδυμότειχο και ζωγράφιζε δωρεάν για τους στρατηγούς – σήμερα είναι μεγάλος ζωγράφος που ζει στο Παρίσι. Με γνώρισε λοιπόν και έγινε ο δάσκαλός μου. Αυτός με έβαλε μέσα στο κλίμα της ακαδημαϊκής ζωγραφικής και πειθάρχησα τεχνικά στα ένδεκά μου χρόνια. Μετά συνέχισα στη Θεσσαλονίκη και 14 ετών ήδη άνοιξα το πρώτο μου ατελιέ με τον Τελίδη, ένα άλλο ζωγράφο, για να μοιραζόμαστε τα έξοδα. Από τότε δεν κάνω τίποτα άλλο πέρα από τη ζωγραφική. Φυσικά έμαθα και αρχιτεκτονικό σχέδιο, γιατί πάντα μ’ ενδιέφερε η αρχιτεκτονική.

Και τα ασκείτε και τα δύο;

Το αρχιτεκτονικό σχέδιο μου προέκυψε από τα δεκάξι ξενοδοχεία που έχω ζωγραφίσει…

Αρχιτεκτονικό σχέδιο και ζωγραφική… ξενοδοχεία… πώς ακριβώς;

Το χαρακτηριστικό μου είναι ότι ζωγραφίζω μεγάλες επιφάνειες. Μου αρέσουν. Τα μεγάλα έργα είναι δύσκολα, χρειάζονται μακέτες και σε αυτό με βοήθησε η γνώση μου στο προοπτικό και το αρχιτεκτονικό σχέδιο, δηλαδή η μακέτα με βοήθησε να μπορώ να ζωγραφίσω έργα μεγάλων διαστάσεων. Κάποια στιγμή έγιναν κάποιες προτάσεις από τα ξενοδοχεία της ALDEMAR και έτσι ανέλαβα τα ξενοδοχεία της. Με χρησιμοποίησαν βέβαια και ως αρχιτέκτονα, γιατί κάνοντας τις μακέτες για να περάσω τα ζωγραφικά μου στοιχεία, περνούσα και διακοσμητικά στοιχεία στο ξενοδοχείο.

Ουσιαστικά λειτουργείτε ως αρχιτέκτονας λοιπόν…

Και ως αρχιτέκτονας αλλά επειδή αυτή μου η ιδιότητα δεν μου έδωσε τη δόξα που ήθελα, πέρα από χρήματα, γι’ αυτό και εγκατέλειψα τα ξενοδοχεία. Τώρα βρέθηκαν κάποιες φόρμουλες, κατατέθηκαν κάποιες προτάσεις, και γι’ αυτό επανήλθα στο 16ο ξενοδοχείο το οποίο είναι μια συγκεκριμένη προβολή της δουλειάς μου. Είναι πολύ μελαγχολικό να ζωγραφίζει κανείς, για παράδειγμα το Royal Mare Thalasso,στη Χερσόνησο, το οποίο φιλοξενεί τα πρώτα spa που δημιουργήθηκαν και σήμερα ψηφίζεται ως το καλύτερο ξενοδοχείο της Ελλάδας και να μην το γνωρίζει ο κόσμος. Μιλάμε για πέντε βοηθούς, όγκο εργασίας τεράστιο, 380 τετραγωνικά ζωγραφικής και διακόσμησης με κοινόχρηστους χώρους. Ο κάθε χώρος είναι μια διαφορετική προσέγγιση που ενώνεται, φυσικά, στο γενικό ενιαίο αρχιτεκτονικό ύφος του ξενοδοχείου, αλλά και κάθε ένα έχει διαφορετική αναφορά. Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν ότι πρόκειται για μια ογκώδη δουλειά που δεν έγινε τελικά γνωστή.

Είναι το 16ο έργο σας λοιπόν και κάθε φορά η διακόσμηση είναι αποκλειστικά δικό σας έργο και μοναδικό;

Ναι, μοναδικό κάθε φορά, δεν υπάρχουν αντίγραφα. Πάντα συνεργάζομαι με το Μάρκελλο Γαλανό, ο οποίος είναι ο κύριος αρχιτέκτονας της ALDEMAR και έχει κάνει τις ίδιες σπουδές με μένα – είναι ζωγράφος, διακοσμητής και έχει σπουδάσει αρχιτεκτονικό σχέδιο. Κάθε φορά από κοινού αποφασίζουμε την πρόταση που θα καταθέσουμε. Κάναμε ένα ξενοδοχείο στη Ρόδο, το Paradise, που αναφέρεται στην Αναγέννηση. Τίποτα όμως δεν είναι αντίγραφο.

Πόσο χρόνο μελέτης απαιτεί η ολοκλήρωση ενός διακοσμητικού project;

Πέντε μήνες, όχι περισσότερο, γιατί μετά ανοίγουν τα ξενοδοχεία.

Προκειμένου να επιλέξετε θέμα διακόσμησης με τον κ. Γαλανό μελετάτε, ανατρέχετε στη συνολική βιβλιογραφία της ζωγραφικής; Πώς αποφασίζετε το τι και το πώς; Και οι δεξιότητες;

Αυτή είναι η κουλτούρα μας. Ανήκω στους τελευταίους μαστόρους της ολοκληρωτικής ζωγραφικής που σημαίνει ότι γνωρίζω το fresco. Από Αναγέννηση, από τα 15 μου ακόμη, έχω κοπιάρει μέχρι και Ρέμπραντ, έχω μεγάλη εμπειρία στα τεχνικά γι΄ αυτό δυστυχώς είμαι ο μόνος τοιχογράφος. Υπάρχουν τοιχογράφοι σε διακοσμητικά όχι όμως σε ζωγραφική και σε αντίγραφο. Λυπάμαι πολύ γιατί εδώ και έξι χρόνια που αποσύρθηκα, δεν έχει γίνει καμία τοιχογραφία, για παράδειγμα, σε ξενοδοχεία.

Όταν λέτε ότι αξιοποιήσατε εικαστικά μοτίβα της Αναγέννησης εννοείτε ότι παράξατε με βάση τις τεχνοτροπίες της τότε εποχής καινούρια;

Ναι, είναι καινούργια. Τίποτα δεν είναι αντίγραφο. Εξάλλου μπορώ να χρησιμοποιώ εικοσιοχτώ περίπου τεχνοτροπίες ή, αν θέλετε, ματιές.

Τα ξενοδοχεία είναι συνήθως απρόσωποι χώροι με ακριβά υλικά και μόνον. Πώς και ποιος υιοθέτησε τελικά την επένδυσή τους με έργα τέχνης;

Την απάντηση την έχει δώσει ο ίδιος ο Αγγελόπουλος. Μία ερώτηση που του έκανα αφορούσε στο γιατί δίνει τόσα χρήματα για τη ζωγραφική ενός ξενοδοχείου, τα οποία είναι πράγματι πολλά. Μου απάντησε ότι είναι υπερβολή, αλλά σε αυτό τον δύσκολο και σκληρό ανταγωνισμό των ξενοδοχείων, θα επικρατήσει αυτός που υπερβάλλει.

Γιατί είναι υπερβολή; Η τοιχογραφία δεν δίνει ουσιαστικά μία άλλη ποιότητα στο χώρο μετατρέποντάς τον σε αντικείμενο τέχνης;

Για εσάς ενδεχομένως να μην είναι, αλλά για κάποιον άλλον μπορεί να είναι υπερβολή. Εξάλλου δεν είναι η τοιχογραφία στην Ελλάδα έθος. Στην Ελλάδα μπορεί να μην υπάρχουν ομάδες τοιχογράφων, αλλά στο εξωτερικό υπάρχουν. Για να συνεργαστώ με την ALDEMAR έπρεπε να κερδίσω σε άτυπη δημοπρασία στην οποία συμμετείχαν Πορτογάλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Ισπανοί, οι οποίοι ανήκαν σε ομάδες που έκαναν μόνο τοιχογραφίες, με ένα συγκεκριμένο στυλ.

Οι πελάτες των ξενοδοχείων πώς προσλαμβάνουν αυτόν τον εικαστικό χώρο εντός του οποίου εμπερικλείουν για κάποιες ημέρες την καθημερινότητά τους;

Τον βιώνουν τόσο πολύ, ώστε τώρα τελευταία πολλά ξενοδοχεία, επειδή οι πελάτες τους ρωτούν για τις τοιχογραφίες, έχουν τοποθετήσει μία βιτρίνα με το βιογραφικό μου στα αγγλικά. Αυτό έγινε γιατί ακριβώς οι ξένοι θέλουν να μάθουν για τον καλλιτέχνη. Βέβαια οι Έλληνες δεν ενδιαφερόμαστε, μια μικρή αστική τάξη ασχολείται με τη ζωγραφική και ίσως να μη φταίει ο λαός γι΄ αυτό, αλλά η έλλειψη παιδείας.

Κάνετε αυτή τη δουλειά εξ επιλογής. Θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολη και ενδιαφέρουσα ενασχόληση…

Είμαι άνθρωπος που μου αρέσουν τα δύσκολα, όπως μου αρέσουν οι μεγάλες επιφάνειες, οι προκλήσεις…

Το να ζωγραφίζετε ένα ξενοδοχείο σας ικανοποιεί και ως καλλιτέχνη;

Αν και γεννήθηκα με ταλέντο, κρατώ πάντα μία απόσταση από την τέχνη και από τη ζωγραφική και στην προσωπική μου ζωή. Η απόσταση μου κάνει καλό. Εμένα δεν με ενδιαφέρει τόσο η ζωγραφική και η ιστορία της, όσο με ενδιαφέρει αυτή να λειτουργεί ανθρώπινα. Και, ξέρετε, οι τοιχογραφίες βοηθούν τον άνθρωπο να περνά καλύτερα. Το καλύτερο αρχιτεκτονικό σπίτι είναι αυτό που θα στεγάσει τη μεγαλύτερή μας στενοχώρια. Και σ’ αυτό, το λάδι στις πληγές είναι η ίδια η τοιχογραφία. Από αυτήν την πλευρά την ανθρωπιστική, πιστεύω ότι πρέπει να κάνει στην άκρη λίγο «η τέχνη για την τέχνη» και ας γίνουμε λίγο ανθρώπινοι, έστω και διακοσμητικοί, για να κάνουμε ελάχιστα τους ανθρώπους να νιώθουν πιο καλά. Γι΄ αυτό κι εγώ είμαι ο πρώτος πελάτης των ξενοδοχείων.

Απ’ ό,τι θυμάμαι όλοι οι άνθρωποι στις ανεπτυγμένες κοινωνίες ζωγράφιζαν τα σπίτια τους. Θυμάμαι τα σπίτια της Πομπηίας, τα παλάτια της Αναγέννησης αλλά και τους αστούς της Ξάνθης και της Κομοτηνής. Σήμερα αυτό έχει εκλείψει και προτιμάμε το μάρμαρο και το γρανίτη. Είπατε ότι στο σπίτι περνάμε την καθημερινότητά μας και επιλέγουμε τα υλικά της συνειδητά. Μήπως όμως δεν επιλέγουμε σήμερα το fresco ή τις οροφογραφίες γιατί δεν τα γνωρίζουμε;

Σήμερα δεν αναπτύσσουμε την τέχνη που ανέπτυξαν οι παλαιότεροι. Όπως έλεγε ο Τσαρούχης «δεν υπάρχει τίποτα πιο καινούργιο από το παλιό». Η τέχνη του να σερβίρει κανείς σωστά τη ζωή του δεν υπάρχει πια. Κανείς δεν προσέχει τον εαυτό του. Μπορεί να προσέχουμε τη ματαιοδοξία μας, στην προσπάθειά μας να ξεχωρίσουμε, να έχουμε εντυπωσιακά αμάξια, δεν προσέχουμε όμως τη λειτουργία της προσωπικής μας ζωής στην καθημερινότητά μας. Αυτό φαίνεται και στους χώρους της δουλειάς μας. Θεωρώ πολύ σημαντικό να μην οργιζόμαστε στους χώρους της δουλειάς μας, να μην έχουμε ψυχική φθορά. Αν αυτό το πετύχουμε είναι πολιτισμός.

Το σπίτι σας το έχετε ζωγραφίσει;

Έχω ζωγραφίσει τα πάντα, όπως ακριβώς και στην Πινακοθήκη. Η ζωγραφική της Πινακοθήκης διήρκεσε ένδεκα μήνες κι έγινε στη μνήμη της μητέρας μου, δωρεά στη γενέτειρά μου, και εσωτερικά και εξωτερικά. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να ζωγραφίσει κανείς τον προσωπικό του χώρο.

Η Πινακοθήκη του Διδυμοτείχου δεν είναι γνωστή ευρύτερα στη Θράκη και να σκεφτεί κανείς ότι είναι και η μόνη Πινακοθήκη στον Έβρο. Είναι ανοικτή στον κόσμο; Υπάρχει στις πολιτισμικές διαδρομές του Έβρου;

Είναι ανοικτή στον κόσμο. Όσον αφορά στο άλλο σκέλος της ερώτησής σας, πρέπει να οργανωθούμε ακόμη περισσότερο. Το ευχάριστο είναι ότι έχουμε ένα καλό δήμαρχο, το Χρήστο Τοκαμάνη, αρχιτέκτονα, με ειδικές γνώσεις στα παλιά κτίσματα, στα τείχη. Είναι πιστεύω ο κατάλληλος άνθρωπος για το ιστορικό Διδυμότειχο.

Από την άλλη, η πιο όμορφη πόλη και με μία ελληνική δυναμική είναι η Αλεξανδρούπολη, η οποία με τόσους και καλούς ζωγράφους δεν έχει μία πινακοθήκη, γιατί οι δημοτικοί άρχοντες είναι ανυποψίαστοι δεν ξέρουν πώς να ψυχαγωγήσουν τον κόσμο. Δεν γνωρίζουν ότι μία πινακοθήκη είναι και διασκέδαση. Να σκεφτείτε ότι είχαμε καταφέρει έναν πρίγκιπα της τέχνης, τον Τάκη Μαυρωτά, που είναι και ο μάνατζέρ μου να κάνει τη 13η πινακοθήκη δωρεά στην Αλεξανδρούπολη και δεν μπόρεσαν αυτή τη δωρεά να την απορροφήσουν!

Το Διδυμότειχο που «παίζει» και στη λογοτεχνία με αποτελεσματικό τρόπο, πώς υπεισέρχεται στη ζωγραφική σας; «Παίζει» σ΄ αυτήν;

Και σε μένα «παίζει». Το μυστικό του είναι ότι στο Διδυμότειχο που μεγάλωσα – στη γειτονιά Ταμπακιά, κάτω ακριβώς από τον Πύργο της Βασιλοπούλας – πρώτα υπήρχαν τα εβραϊκά σπίτια, μετά τα αρμένικα, μετά τα χριστιανικά και στη συνέχεια τα μουσουλμανικά, σε μία απόλυτη αρμονία, και σήμερα που λείπει η εβραϊκή κοινότητα έχει αφήσει μεγάλο κενό. Ευτυχώς, υπάρχουν αρκετοί από την αρμενική κοινότητα, ενώ από την εβραϊκή, η τελευταία οικογένεια έχει φύγει εδώ και χρόνια.

Είναι τόσο ζώσα η παράδοση στο Διδυμότειχο; Γιατί στο λογοτεχνικό έργο «Τα δίδυμα τείχη» ο συγγραφέας περνούσε από αυτό, έμεινε λίγο καιρό, εν τούτοις όμως κατέγραψε διάφορες μορφές και μύθους. Όλη αυτήν την παράδοση ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι την κουβαλάνε μέσα τους;

Υπάρχει σε κάθε κάτοικο του Διδυμοτείχου η πατίνα της ιστορίας και στη συμπεριφορά του, και στην ύπαρξή του, και στον τρόπο που κινείται. Υπάρχουν πολλοί πλούσιοι στην πόλη μας που έχουν μια μοναδική βυζαντινή σεμνότητα, μία εγκράτεια. Αυτή είναι μια αρχοντιά που αρκείται Ο Νίτσε λέει “ότι το μεγάλο ύφος των ανθρώπων είναι να έχουν αξία και να μη παθαίνουν πανικό όταν παρουσιάζονται απλά, ταπεινά, χωρίς πρόκληση, χωρίς επιτήδευση, χωρίς να κάνουν έντονη προσπάθεια”. Έτσι λειτουργούν και οι πολίτες της Πόλης.

Είστε ένας περιηγητής της Ελλάδας. Πώς σας φαίνεται η Θράκη;

Μου αρέσει η Θράκη, γιατί η φιλοσοφία μου είναι πολυπολιτισμική. Ένας καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται πολλά πράγματα και στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας, νομίζω όμως ότι πρέπει να είναι μυστικοπαθής. Όσο περισσότερα καταλαβαίνει τόσο λιγότερο πρέπει να μιλάει. Το να πει κάποιος μερικές αλήθειες που καταλαβαίνει αυτό λειτουργεί καταστροφικά. Δεν πρέπει να μιλάει. Έτσι και εγώ σωπαίνω.

Ό Έβρος σε σχέση με τη Ροδόπη και την Ξάνθη, όσον αφορά στη νεότερη ιστορία του πολιτισμού, έχει σημαντική τουλάχιστον εικαστική παρουσία…

Καλό είναι ο κάθε καλλιτέχνης να περνά μέσα από την τέχνη του τη δική του ιστορία. Πρότεινα λοιπόν να γίνει ένα Θρησκευτικό Μουσείο Τέχνης που θα αφορά βυζαντινά διακοσμητικά, αραβουργήματα από διάφορα τεμένη ή συναγωγές και να γίνονται αναφορές ανάλογα με την τέχνη και των τριών θρησκειών.

Πού το προτείνατε αυτό;

Το πρότεινα στους πάντες, το βρίσκουν ενδιαφέρον απλά θέλει απόφαση. Εγώ άλλωστε δεν βρίσκομαι πολύ καιρό στη Θράκη για να κινήσω τις διαδικασίες. Αυτό το πολυπολιτισμικό που έχουμε καλό είναι να αναδειχθεί. Είναι ένα μωσαϊκό με πολλές ψηφίδες. Άλλωστε ακόμη και το Βυζάντιο έτσι ήταν.

Σας βαραίνει σαν Έλληνα ότι στον 21ο αιώνα δεν έχουμε αποκτήσει εικαστική κουλτούρα;

Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε. Δεν είμαι μοιρολάτρης. Στο χέρι μας είναι. Εγώ κινώ μηχανισμούς με το μυστικό του «εκβιασμού». Πηγαίνω σε ένα δήμο και τους λέω: «Θέλετε πινακοθήκη; Αν δε θέλετε θα την κάνει ο νομάρχης…», αν δεν θέλει και αυτός, ο περιφερειάρχης. Κάποιος από όλους θα θέλει. Τους βάζουμε σε ένα λούκι άμιλλας… Αυτό βέβαια το λέω χαριτολογώντας…

Πάντως ακόμη η ιστορία των εικαστικών τεχνών δεν έχει μπει στα σχολεία…

Εγώ πάντως έχω αναλάβει όλα τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στη Αλεξανδρούπολη και θα κάνουμε μαθήματα ζωγραφικής όλο το χρόνο. Μετά θα διοργανώσουμε και έκθεση. Πιστεύω, ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν ταλέντο είναι παιδιά με ειδικές ανάγκες. Δεν μπορεί κάποιος να έχει το προσόν της αρετής του ταλέντου και να μη «χάνει» από κάπου…

Ποια είναι η αυτόνομη πορεία σας στη ζωγραφική;

Πάντα υπάρχει αυτόνομη πορεία, ακόμη και στη μεγαλύτερη παραγγελία. Η ζωγραφική μου στηρίζεται βασικά στο μαγικό ρεαλισμό… Μ΄ ενδιαφέρουν επίσης τα ίχνη σωμάτων…

Η λογοτεχνία σάς επηρεάζει;

Δυστυχώς διάβασα περισσότερο λογοτεχνία στη ζωή μου παρά ασχολήθηκα με τη ζωγραφική και αυτό μου έκανε κακό. Ήμουν της σχολής του υπαρξισμού τότε που ο υπαρξισμός ήταν στη μεγάλη του διαμάχη, μεταξύ Αλμπέρ Καμύ και Σάρτρ. Μετά κάπου ξεκαθάρισε το τοπίο και ο υλισμός πέρασε πια στην ιστορία. Δυστυχώς, ασχολήθηκα περισσότερο με τη φιλοσοφία και λιγότερο με τη ζωγραφική και αυτό νομίζω ότι δεν είναι καλό.

Είναι απελευθερωτική τεχνοτροπία ο μαγικός ρεαλισμός, νομίζω ότι είναι το πιο δημιουργικό ρεύμα μετά το σουρεαλισμό…

Ναι, αλλά ο μαγικός ρεαλισμός χρειάζεται τέχνη. Και ο εξπρεσιονισμός μού αρέσει πολύ, έχει πολλά στοιχεία της avant-garde κίνησης, αλλά, όπως η ζωγραφική, έτσι και η τέχνη γενικά επιστρέφει στην κλασική της εκδοχή, την ακαδημαϊκή, τη δύσκολη. Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να βρει πολλούς ζωγράφους που ζωγραφίζουν αφηρημένα και ζωγράφους, όπως οι τεχνίτες οι μεγάλοι της Αναγέννησης, να βρει έναν στους δέκα χιλιάδες. Μόνο ένας στους 10.000 μπορεί να ζωγραφίσει όπως ο Μικελάντζελο και εάν μπορεί…

Τον θεωρείτε διάνοια;

Θεωρώ ότι οι καλύτεροι τεχνίτες βγήκαν στην Αναγέννηση. Οι ύψιστοι από τεχνικής άποψης. Εμάς όμως μας λείπει η τεχνική…

Διαβάζετε ακόμη Αναγέννηση;

Την αναγέννηση τη βίωσα, όχι διαβάζοντας αλλά ζωγραφίζοντας. Με κόπο και ιδρώτα, κοπιάροντας, ζωγραφίζοντας επάνω σε ασβέστη, όπως ο Μικελάντζελο.

Σήμερα τι ζωγραφίζετε;

Να σας πω τι με απασχολεί. Δεν μ’ αρέσει να συζητώ γιατί ο ζωγράφος πρέπει να εκθέτει και όχι να μιλά. Η φιλολογία με τη ζωγραφική δεν συμβαδίζει. Όταν ο ζωγράφος φιλολογεί κάτι δεν πάει καλά. Εν τούτοις όμως, αν θέλετε να σερφάρουμε στο δημιουργικό μου χάος, πέρα από τον μαγικό ρεαλισμό υπάρχουν και τα ίχνη σωμάτων. Για παράδειγμα ένα είδος πορτραίτου, που μπορώ να τοποθετήσω ένα γυμνό γυναικείο σώμα όπως κοιμάται, γεγονός που δείχνει την κίνηση και το χαρακτήρα της, να ρίξω ένα σεντόνι, καθώς το σεντόνι πέφτει, παίρνει τα ίχνη του σώματος, να το τεντώσω μετά και ήδη να έχω ένα δημιούργημα του οποίου το μεγαλύτερο μέρος το έχει κάνει το ίδιο το σώμα, το ίδιο το μοντέλο. Έτσι βγάζω έξω το ζωγράφο κρατώντας μία απόσταση, όπως ο Μπρέχτ. Αυτό βέβαια είναι μία avant-garde κίνηση η οποία είναι εξπρεσιονιστική, δεν έχει καμία σχέση με τον ρεαλισμό. Επίσης, η άλλη κίνησή μου είναι ο ιμπρεσιονισμός, να ζωγραφίζεις δηλαδή τη φύση μέσα σε πέντε λεπτά. Επίσης, ασχολούμαι και με συνθέσεις γύρω από το ρέκβιεμ, γύρω από το ολοκαύτωμα των Εβραίων, ένας μεγάλος τοίχος επάνω στον οποίο βρίσκονται σκαλιστά πρόσωπα. Από αυτό έχω κάνει δύο κομμάτια. Μία άλλη σειρά στην οποία θα δώσω προτεραιότητα αφορά σε μαρμάρινα πρόσωπα παιδιών – η ίδια η φύση πολλές φορές μας δίνει το μάθημα – λευκό μάρμαρο, κίτρινο μάρμαρο, μαύρος γρανίτης και επάνω σκαλισμένα πρόσωπα παιδιών, ζωγραφική μεν αλλά σαν αγάλματα. Ένα μαύρο μάρμαρο που είναι το πρόσωπο σαν γλυπτό ενός μαύρου παιδιού με ένα δάκρυ. Το μαύρο μάρμαρο που δακρύζει. Αυτό βέβαια αφορά περισσότερο στη UNICEF. Είναι μια δουλειά που θα την κάνω δωρεάν και θα εκτεθεί στο Παρίσι.

Μέσω των Ηνωμένων Εθνών;

Θαυμάζω απεριόριστα τη δουλειά της κ. Κεσεσίογλου, πρέσβειρας στην Ακτή του Ελεφαντοστού, της οποίας ο ουμανισμός με έχει συγκινήσει και θα έλεγα ότι είναι η αρχή της ιδέας γι΄ αυτό.

Από τον μαγικό ρεαλισμό στον εξπρεσιονισμό και στον ιμπρεσιονισμό, στην αναγέννηση έως τα ίχνη των σωμάτων… Ατέρμων τελικά η διαδρομή κ. Ναλμπάντη

Όπως το λέτε…».

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.