Καιρος για «Θεα»…

Μέχρι τέλος Οκτωβρίου εκτιμάται ότι θα έχει αποκατασταθεί η οδική πρόσβαση στη θέση «Θέα» μέσω Γαλάνης. Το έργο, συνολικού κόστους 100 χιλιάδων ευρώ, έχει μπει, σύμφωνα με ανακοίνωση της Νομαρχίας Ξάνθης, στην τελική του ευθεία και λίαν συντόμως το εξαιρετικής θέασης Παρατηρητήριο του ΠΑΚΕΘΡΑ που βρίσκεται στη συγκεκριμένη τοποθεσία, θα είναι και πάλι στη διάθεση του κοινού. Να σημειώσουμε ότι ο συγκεκριμένος ορεινός δρόμος που συνδέει τον οικισμό της Γαλάνης με το ύψωμα Μελίτη όπου και η θέση «Θέα», ανεβαίνει στα 900 περίπου, μέτρα ύψος, μέσα από φιδογυριστή διαδρομή 12 χιλιομέτρων. Η έντονη ανωφέρεια που παρουσιάζει δεν αποθαρρύνει τους, ουκ ολίγους, ξένους και ντόπιους επισκέπτες της Θέας μιας και η τοποθεσία διεκδικεί την αποκλειστικότητα στη θέαση, σχεδόν απ’ άκρη σ’ άκρη, του Νομού Ξάνθης (εύρος 230ο). Ο συγκεκριμένος δρόμος, παρότι «νέος» σχετικά σε ηλικία, υπέστη κατά τη διάρκεια του περυσινού χειμώνα σοβαρές ζημιές (κατολισθήσεις πρανών, καθιζήσεις και υποσκαφές τού οδοστρώματος) με αποτέλεσμα ακόμη και τη διακοπή της κυκλοφορίας «η οποία γινόταν με μικροεπεμβάσεις και επισκευές σε διάφορα τμήματα της οδού περιστασιακά, όπου υπήρχε πρόβλημα, για την εξυπηρέτηση των αναγκών των κατοίκων των γύρω οικισμών» που διατηρούν κτηνοτροφία. Το έργο τής μέχρι τώρα αποκατάστασής του αφορούσε «άρση των καταπτώσεων, απάλυνση των πρανών, κατασκευή τοιχίων αντιστήριξης και επενδεδυμένων τάφρων ενώ εκκρεμούν η ασφαλτόστρωση, η διαγράμμιση και η σήμανση».

Θέα ή Θεά…

Η τοποθεσία είναι γνωστή από πολύ παλιά στους ντόπιους κατοίκους με την ονομασία «θέα» και θεωρείται βέβαιον ότι κατά περιόδους χρησίμευσε ως φυσικό παρατηρητήριο για τους στρατούς που πάτησαν τη περιοχή και ήθελαν να ελέγχουν τις κινήσεις τού εχθρού, όποιος κι ήταν αυτός. Γνωστή ήταν και είναι η τοποθεσία άλλωστε, σε κυνηγούς και βοσκούς, όλους αυτούς, πριν και μετά το ’22, που είτε κατοίκησαν το βουνό είτε έζησαν απ’ αυτό…

Σε ανύποπτο χρόνο, με μικρές αλλά σημαντικές παρεμβάσεις όπως τα πέτρινα σκαλοπάτια και το ημικυκλικό «μπαλκόνι» με τη χάλκινη εγχάρακτη επιφάνεια όπου είναι σμιλεμένη η γεωγραφία τής περιοχής, το ΠΑΚΕΘΡΑ μετέτρεψε το απρόσιτο στους πολλούς φυσικό «παρατηρητήριο», σε επισκέψιμο. Έτσι όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, βλέπει κανείς από τη Θέα, τη Σαμοθράκη, τη Θάσο ή τις αχνές σκιές τής Αθωνικής Χερσονήσου… Και όταν τα σύννεφα πέφτουν χαμηλά πάνω από το Νέστο κόβοντας τα βουνά στα δυο, νιώθει σα να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου Άλλως, απολαμβάνει τους μαιανδρισμούς τού ποταμού κάτω από τα πόδια του και γοητεύεται από το πέταγμα των γερακίνων στη χαράδρα…

Απεραντοσύνη 230ο

…Από το μπαλκόνι του παρατηρητηρίου ζωντανή γεωγραφία ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας: Βιστονίδα λίμνη και πιο πέρα Θρακικό πέλαγος… Στρέφουμε το βλέμμα αριστερά και ξεδιακρίνουμε το Δέλτα τού Νέστου. Τα μπηγμένα στη γη του Κοτζά Ορμάν καρφιά που φαίνονται δεν είναι άλλο από το σιδερένιο «δάσος» κεραιών της Φωνής της Αμερικής… Πιο βαθιά στον ορίζοντα, η μεγάλη, σκοτεινή σκιά τής Αθωνικής Χερσονήσου… Κοντά, απλώνεται η πεδιάδα τής Ξάνθης χωρισμένη σε μπαλώματα που διακόπτονται από μικρές κεραμόχρωμες συστάδες… Είναι τα χωράφια των γεωργών και τα χωριά σπαρμένα ανάμεσά τους… Ίδια τεντωμένα κορδόνια, οι ασημόγκριζοι δρόμοι γυαλίζουν στον ήλιο.

Δεξιότερα, σηκώνονται όγκοι επιβλητικοί τα όρη τής Ροδόπης… Κορφές που πασκίζουν να παραβγούν στο ύψος, σαν οικογένεια αθάνατων γιγάντων, πότε μπήγονται στο καθαρό γαλάζιο τ’ ουρανού και πότε σβήνουν στην άχλη τού ορίζοντα… Αποχρώσεις τού γκρι τής πέτρας μπερδεύονται με τις αποχρώσεις τού πράσινου… Απόκρημνα άλλοτε και άλλοτε φιλάνθρωπα για τον κόσμο που τα πρωτοπερπάτησε, τα έψαξε και διάλεξε να κάνει σ’ αυτά την κατοικία του…

Μπροστά μας, πεντακόσια μέτρα κάτω από τα πόδια μας, κυλάει τα νερά του ο Νέστος ποταμός… Στη δική του χαράδρα, τα δικά του Στενά. Αυτός τα σμίλεψε υπομονετικά απάνω στη σκληρή πέτρα αγκαλιάζοντας με τα νερά του πότε τη μια και πότε την άλλη πλαγιά των αντικρινών βουνών… Μαιανδρίζει το «ποτάμι τής ζωής» θυμίζοντάς μας πως υπήρξε «κέρας αμαλθείας» για τούτο τον τόπο… Οι πηγές του βρίσκονται 200 χιλιόμετρα προς τα βόρεια, μέσα στο βουλγάρικο έδαφος, και 30 χιλιόμετρα νοτιότερα γίνεται ένα με τη θάλασσα… Εμείς το αγναντεύουμε από το μοναδικό σημείο που μπορεί κανείς να απολαύσει το δαχτυλιδένιο παιχνίδι του με τις βουνοριζιές… Αν είμαστε τυχεροί, θα δούμε και τον «Αλέξανδρο» να ξεμυτάει μέσα από τις γαλαρίες των Στενών, καθώς τρέχει ολοταχώς με προορισμό τον επόμενο σιδηροδρομικό σταθμό… Εδώ ορίζεται το σύνορο τής Θράκης με τη Μακεδονία… Στην απέναντι όχθη είναι τα βουνά τής Δράμας… Στο βάθος ξεχωρίζει η κορυφή τού Φαλακρού όρους και λίγο χαμηλότερα η «Λεκάνη» με τα χωριά της… Δεξιότερα ανοίγεται μπροστά μας η κοιλάδα τής Σταυρούπολης… Διακρίνουμε το Δαφνώνα, ψηλότερα το Καρυόφυτο, την Καλύβα, την Καλλιθέα… Ανθρωποσυστάδες γαντζωμένες στις δώθε κοιλότητες τής ορεινής γης που χωρίζει την Ελλάδα από τη Βουλγαρία… Το φυσικό σύνορο και αυτό ορατό… Είναι πολύ ψηλό, πολύ μακριά, αλλά το νιώθουμε δίπλα μας…

Ολίγη Ψυχανάλυση…

Από τη «Θέα» μπορεί κανείς να αντιληφθεί τη γεωγραφία τού τόπου του ανατρέχοντας για βοήθεια στην αφαιρετική αναπαράστασή της πάνω στη χάλκινη επιφάνεια τού παρατηρητηρίου «Νέστος» που κατασκεύασε στην ακμή τού βράχου το ΠΑΚΕΘΡΑ. Ο μέχρι τότε δύσβατος και επικίνδυνος βράχος σκάφθηκε και οι πέτρες που «ξηλώθηκαν» τοποθετήθηκαν στο μονοπάτι το οποίο οδηγεί στην άκρια του ημικυκλικού μπαλκονιού. Την ώρα που θα σταθεί κανείς εκεί, στο υψόμετρο των εννιακοσίων μέτρων, όντας ασφαλής από την απειλή τού γκρεμού που χάσκει κάτω από τα πόδια του, μια αίσθηση απελευθέρωσης αγκαλιάζει την ύπαρξή του καθώς η απεραντοσύνη και το κάλλος που αντικρίζει, τον αναγκάζουν να συναισθανθεί το πραγματικό του μέγεθος μπροστά στην αιωνιότητα… Και όταν το σούρουπο πλησιάσει, τη χαρά τού να βλέπουν τα μάτια του τα έργα τής φύσης και των ανθρώπων από ψηλά, θα τη μοιραστεί μαζί με τα αρπακτικά πουλιά που έχουν για σπίτι τους τα βουνά τής Ροδόπης και ψάχνουν την τροφή τους στην κοιλάδα τού Νέστου… Ούτε τυχαία, ούτε αυθαίρετη η περιγραφή: χαρακτηριστική τής επίδρασης που έχει στην ψυχολογία τού ανθρώπου η εμπειρία της «Θέας» είναι η – πρόσκαιρη ή μονιμότερη παραμένει άγνωστο – ταπεινοφροσύνη με την οποία μιλούν όσοι κατεβαίνουν από την κορφή του Μελίτη…

Μαρία Β.Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.