«Καινουργια σελιδα για την Κυπρο η εκλογη Χριστοφια»

Νέα σελίδα στην ιστορία της Κύπρου ανοίγει με την εκλογή του 62χρονου Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Είναι η πρώτη φορά που γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ εκλέγεται στο ύπατο αξίωμα του κυπριακού κράτους, με τη στήριξη όμως ενός συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι), που αναμένεται να έχουν επίσης ρόλο στη διακυβέρνηση του τόπου κατά την επόμενη πενταετία. Ο Δ. Χριστόφιας κέρδισε τον ανθυποψήφιό του, Ιωάννη Κασουλίδη, στον χθεσινό δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με διαφορά περίπου τριάντα χιλιάδων ψήφων και ποσοστό 53,36% έναντι 46,64% του ευρωβουλευτή του ΔΗΣΥ, ο οποίος υποστηρίχτηκε μόνο από τον Δημοκρατικό Συναγερμό και γνώρισε μια αξιοπρεπή, κατά γενική ομολογία, ήττα. Η νίκη του κ. Χριστόφια ήταν, ωστόσο, η πιο ευρεία σε προεδρικές εκλογές μετά το 1983.Για την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στη θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και τις εξελίξεις που σηματοδοτεί η εκλογή στο θέμα της επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος ο ΠτΘ συζητά σήμερα με τον καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης κ. Γρηγόριο –Ευάγγελο Καλαβρό…

ΠτΘ: κ. Καλαβρέ, η εκλογή του Προέδρου του ΑΚΕΛ κ. Χριστόφια στη θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας σημαίνει αλλαγή σελίδας για τη χώρα;

Γ.-Ε.Κ.: Νομίζω ότι η εκλογή του μέχρι σήμερα προέδρου του ΑΚΕΛ στη θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και μάλιστα με τόσο μεγάλο ποσοστό, δηλαδή με μια καθαρή εντολή προς ορισμένη κατεύθυνση, δρομολογεί μία καινούργια σελίδα. Δεν είναι απλώς ότι για πρώτη φορά ένας πρόεδρος ενός κόμματος της ευρωπαϊκής αριστεράς, και αυτό θέλω να τονίσω, βρίσκεται στη θέση του αρχηγού του κράτους, ενός κράτους που είναι ένα από τα 27 κράτη μέλη της Κοινότητας και το οποίο έχει εμπλακεί και σε ένα διεθνές ζήτημα αυτό του Κυπριακού, αλλά είναι επίσης και το γεγονός ότι η εκλογή του προέδρου Χριστόφια σηματοδοτεί μια καινούργια πιθανώς προσέγγιση του ζητήματος της λύσης του Κυπριακού προβλήματος. Το Κυπριακό πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε το 1974 αλλά πολύ νωρίτερα, μερικά χρόνια μετά την υπογραφή των Συνθηκών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με την ατυχή πρωτοβουλία του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Εθνάρχη Μακαρίου, να προβάλλει, παγιδευθείς από τον Ύπατο Αρμοστή, τον κατάλογο των δέκα σημείων αναθεώρησης του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας που βασίζονταν στις παραπάνω συνθήκες. Αυτή ήταν και η αρχή της δημιουργίας του ζητήματος. Θεωρώ όμως ότι στην παρούσα φάση δύο είναι τα στοιχεία που κανείς πρέπει να επισημάνει. Πρώτον, ένα κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως είναι το ΑΚΕΛ, επικρατεί στα πλαίσια μιας ευρύτερης συμμαχίας δημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων και αναδεικνύει τον Πρόεδρό του, ο οποίος, όπως εδήλωσε, θα παραιτηθεί στη θέση του στη θέση του αρχηγού του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΠτΘ: Τι αντιπροσωπεύει η επιτυχία αυτή για ένα κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς;

Γ- Ε.Κ.: Θεωρώ ότι αντιπροσωπεύει την επιβεβαίωση ότι η σημερινή αριστερά, εάν θέλει να κινείται σε διεκδικητικά πλαίσια της εξουσίας, οφείλει να έχει ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Το τονίζω αυτό, διότι το ΑΚΕΛ, μολονότι είναι ένα καθαρόαιμο αριστερό κόμμα, εν τούτοις από την εποχή ακόμη του προκατόχου του σημερινού προέδρου, δηλαδή του Εζεκία Παπαϊωάννου, είχε κινηθεί προς ένα ευρωπαϊκό προσανατολισμό επικαλούμενο και ανταποκρινόμενο στις τοπικές ανάγκες της Κύπρου. Η Κύπρος ήταν δηλαδή μια περιοχή, η οποία εξήρχετο από τη φάση της Βρετανικής αποικίας, αναζητούσε την ανεξαρτησία της με την άσκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, την είχε επιτύχει με τις δύο συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, οι οποίες και τότε είχαν επικριθεί μεν, πλην όμως με τα σημερινά δεδομένα και με την πείρα που αποκτήθηκε μέχρι σήμερα κρίνεται ότι ήταν μια επιτυχής εξέλιξη για το ζήτημα της ανεξαρτησίας με την άσκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από τον Κυπριακό λαό. Από εκείνη την εποχή το ΑΚΕΛ είχε ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

ΠτΘ: Ποιο είναι το δεύτερο στοιχείο το οποίο επισημαίνετε;

Γ.Ε-Κ.: Το δεύτερο θέμα είναι ότι μετά το 1989 και σε κάθε περίπτωση μετά το 1990 το ΑΚΕΛ ως κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είχε αποβάλει την ορθόδοξη και σταλινική φρασεολογία του ή είχε υιοθετήσει αρχές, την αρχή του πολυκομματισμού και την αρχή της δημοκρατίας, που είναι βασικά στοιχεία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτά τα δύο στοιχεία δηλαδή ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός και η υιοθέτηση των βασικών αρχών της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας διευκόλυναν την απόκτηση από το ΑΚΕΛ ουσιαστικά μιας ουσιαστικής κυρίαρχης θέσης στην Κυπριακή πολιτική σκηνή και, βέβαια, τη συνεργασία του με τα άλλα δύο κόμματα της ευρύτερης κυπριακής ευρωπαϊκής αριστεράς. Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν η εκλογή του απερχόμενου προέδρου, του Τάσσου του Παπαδόπουλου, ο οποίος όμως τονίζω ότι αντιπροσώπευε την προηγούμενη γενιά και την προηγούμενη Μακαριακή αντίληψη για τη λύση του προβλήματος. Η Μακαριακή αντίληψη είχε ως αφετηρία μαξιμαλιστικές θέσεις για το ζήτημα της ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης, η δε συνθήκη της Ζυρίχης και του Λονδίνου, κατά την άποψή της, ήταν ένα είδος συμβιβασμού. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν μετά τα γεγονότα του ‘64, της Κοφινού και τις ενδοκοινοτικές συνομιλίες και αργότερα όταν ανέκυψε μετά το 1974 το Κυπριακό ως μείζον διεθνές ζήτημα ο Τάσσος Παπαδόπουλος διετέλεσε εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής πλευράς. Ήταν ο τελευταίος της γενιάς αυτής, ο πιο σκληρός μεσολαβητής και κατά κάποιον τρόπο αντιπροσώπευε εκείνους τους εκπροσώπους που τους ορίζεις όταν δεν θέλεις να βρεθεί μία λύση, για τον απλούστατο λόγο μία λύση με διαπραγματεύσεις, – πολύ περισσότερο όταν αυτές οι διαπραγματεύσεις ακολουθούν μία ένοπλη σύρραξη, όπως είχε συμβεί το 1974 από την επέμβαση των Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη και του Σαμψών κατά της κυβέρνησης Μακαρίου, – δεν μπορεί να οδηγήσει σε καμία περίπτωση σε πλήρη ικανοποίηση της μίας πλευράς και οπωσδήποτε θα περιέχει τα στοιχεία του συμβιβασμού. Αυτό το κατάλαβε ο Μαύρος που έκανε την πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων στη Γενεύη, αλλά ποτέ δεν το κατάλαβε η κυπριακή πλευρά και στη συνέχεια πήρε τη σκυτάλη στα πλαίσια του ενδοκοινοτικού διαλόγου.

Να τονίσω, λοιπόν, ότι ένα κόμμα της ευρύτερης ευρωπαϊκής αριστεράς με βασικό στοιχείο τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του και την αποβολή σε κάθε περίπτωση από το 1990 και μετά της ορθόδοξης και σταλινικής φρασεολογίας του πέτυχε να μετατραπεί σε ένα γνήσιο ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και σήμερα έφθασε στο σημείο να αναδεικνύει πρόεδρο. Αυτή είναι η ενδοκυπριακή, η πολιτική πλευρά.

Πολιτική Χριστόφια και λύση του Κυπριακού

ΠτΘ: Η εκλογή σηματοδοτεί μια καινούργια προσέγγιση στη λύση του Κυπριακού προβλήματος;

Γ-Ε.Κ: Η εκλογή Χριστόφια θα έχει και σημαντικές επιπτώσεις στην διαδικασία της αναζήτησης λύσης του Κυπριακού. Τόσον ο εκλεγείς Πρόεδρος κ. Χριστόφιας όσο και ο ανθυποψήφιός του κ. Κασουλίδης αντιπροσωπεύουν την πλευρά την περισσότερο μετριοπαθή της Κυπριακής πολιτικής σκηνής. Αντιπροσωπεύουν την πλευρά, η οποία αντιλαμβάνεται ότι μία αναζήτηση λύσης δεν μπορεί παρά να προέλθει μέσα από μία μερική ικανοποίηση των συμφερόντων και των δύο πλευρών. Είναι η πλευρά την οποία αντιπροσώπευε ο πρότερων απελθών πρόεδρος ο Κληρίδης. Έχω την αίσθηση μάλιστα, λόγω του γεγονότος αυτού, το οποίο αποδεικνύει και περιέχει και το μήνυμα ότι η πλειονότητα της Ελληνοκυπριακής πλευράς ναι μεν πείσθηκε από τα δάκρυα του απελθόντος προέδρου κ. Παπαδόπουλου, ο οποίος με εκείνη την κορυφαία θεατρικού τύπου εμφάνισή του είπε «παρέλαβα κράτος και δεν θα παραδώσω κοινότητα» για να παρασύρει τον ελληνισμό, να εκμεταλλευτεί δηλαδή την απογοήτευση των προσφύγων, διότι το ζήτημα των προσφύγων είναι ένα κορυφαίο ζήτημα για τη λύση του Κυπριακού, όπως είναι κορυφαίο και για τη λύση του Παλαιστινιακού. Έτσι λοιπόν και στην Κύπρο οι πρόσφυγες αποτελούν μία κορυφαία συνιστώσα του εκλογικού σώματος και επηρεάζουν τη στάση του κυπριακού ελληνισμού, όταν αυτός καλείται να ψηφίσει. Η πλειονότητα όμως είδε ότι ο χρόνος δούλευε εις βάρος της άλλης πλευράς. Πρέπει να σας πω ότι οι μαξιμαλιστικές, δηλαδή οι τρόπον τινά εθνικιστικές επιδιώξεις, και οι μαξιμαλιστικοί στόχοι ενδεχομένως συναισθηματικά να βρίσκουν σύμφωνους πολλούς, αλλά η ψυχρή διπλωματική προσέγγιση και η μελέτη της διπλωματικής ιστορίας έχουν διδάξει ότι συνήθως ο χρόνος δουλεύει υπέρ αυτών που έχουν διαμορφώσει μία άλφα κατάσταση, έστω κι αν αυτή είναι αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο, και συνεπώς ευνοεί αυτούς εις βάρος εκείνων οι οποίοι επιδιώκουν να αναστρέψουν την κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι η μεγάλη πλειονότητα του κυπριακού λαού, δηλαδή το 75% περίπου που εψήφισε «όχι» κατά του σχεδίου Ανάν,- και το οποίο πρέπει να σας πω ότι ήταν χειρότερο για την Κύπρο απ’ ό,τι ήταν οι συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου και όπως είναι βέβαιο ότι το επόμενο σχέδιο, αν δεν βρει λύση το Κυπριακό ούτε στην παρούσα φάση, θα είναι ακόμη χειρότερο από το σχέδιο Ανάν,- αυτό λοιπόν το 75% το οποίο είχε ψηφίσει κατά του πέμπτου σχεδίου Ανάν, το οποίο δεν απάρτιζε στο σύνολό του την πλειοψηφία που είχε από την πρώτη εκλογή στηρίξει τον Τάσσο Παπαδόπουλο, διείδε ότι η πάροδος όλου αυτού του χρόνου χωρίς να έχει γίνει ουσιαστικώς τίποτα και οι διεθνείς εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή ευνοούσαν την παγίωση του υφιστάμενου καθεστώτος, δηλαδή τη διαίρεση, και αυτό, το οποίο είχε απορριφθεί από την εποχή προ της δεκαετίας του 1970 τα δύο σχέδια του Άτσεσον και του Στήβενσον που ακολούθησε και τα οποία ήταν καλύτερα από τις Συνθήκες της Ζυρίχης και Λονδίνου, θα επαναληφθεί και τώρα. Αυτό με την έννοια δηλαδή ότι οι ευρύτερες εξελίξεις ευνοούν αφενός μεν την έστω και μερική αναγνώριση του μορφώματος της Βόρειας Κύπρου και κάποιες εξελίξεις, οι οποίες, εάν συνδεθούν και με τη μείωση του ενδιαφέροντος του διεθνούς παράγοντα, ο οποίος με το ζήτημα της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου, -διότι τα Σκόπια απλώς ακολουθούν μια ανακατάστρωση του πολιτικού Χάρτη των Δυτικών Βαλκανίων,- και ενδεχομένως με το Κυπριακό, προσβλέπουν εν συνεχεία να ρίξουν το βάρος τους στη λύση του Παλαιστινιακού. Έτσι θα έχουμε ως συνέπεια αυτές οι εξελίξεις να μειώσουν το ενδιαφέρον του διεθνούς παράγοντα για την επίλυση του Κυπριακού και συνεπώς να παγιωθεί η άποψη ότι το Κυπριακό ελύθη το 1974. Ο κόσμος αντελήφθη ότι ο χρόνος δουλεύει εις βάρος και γι’ αυτό το λόγο το μήνυμα της εκλογής Χριστόφια κατά τη γνώμη μου, όπως και το αντίστοιχο μήνυμα αν είχε εκλεγεί ο Κασουλίδης, είναι ότι ο κόσμος έχει κουρασθεί από τη μη κίνηση, τη μη δραστηριότητα και ότι επιθυμεί σε αυτή τη φάση, που δεν είναι η καλύτερη, σε σχέση με το παρελθόν, αλλά πάντως η καλύτερη από τα χειρότερα που θα ακολουθήσουν, για να δοθεί μία καινούργια ώθηση.

Πρέπει δε να τονίσω ότι ο πρόεδρος της λεγόμενης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, την οποία έχουν αναγνωρίσει τρία κράτη συνολικά, ο Μεμέτ Αλή Ταλάτ, ήταν μέλος του ΑΚΕΛ και προσωπικά έχει πολύ καλή σχέση με τον κ. Χριστόφια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Ταλάτ θα απεμπολήσει τα συμφέροντα της Κοινότητας την οποία εκπροσωπεί λόγω της προσωπικής του σχέσης. Απλά σημαίνει ότι η χημεία των δύο ανδρών ενδεχομένως να βοηθήσει σε μία αυτή τη φορά κατάληξη της διαδικασίας.

Όχι στην επανάληψη των λαθών

ΠτΘ: Η αναζήτηση λύσης θα ξανάρθει στο προσκήνιο και με τι ορίζουσες αυτή τη φορά;

Γ-Ε.Κ.: Εκείνο το οποίο θα ήθελα αυτή τη στιγμή να τονίσω που πιθανότατα, όπως είπα, είμαστε ενόψει επανεκκίνησης της διαδικασίας αναζήτησης λύσης του προβλήματος της Κύπρου, είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν τα λάθη της προηγούμενης κυπριακής διοίκησης, η οποία, ενώ εδέχθη την αναγωγή του Γενικού Γραμματέα σε ρόλο διαιτητή, – δεν χρησιμοποιώ τον όρο επιδιαιτητή, διότι οι δύο εκπρόσωποι των πλευρών των δύο κοινοτήτων δεν ήταν οι διαιτητές, απλά ήταν εκπρόσωποι, άρα ο Γενικός Γραμματέας με τη Συνθήκη της Νέας Υόρκης είχε αναγνωρισθεί από τις δύο πλευρές ως διαιτητής,- αφού λοιπόν η Κυπριακή πλευρά του Τάσσου Παπαδόπουλου είχε αναγνωρίσει τη διαιτησία του Γενικού Γραμματέα στη συνέχεια και αφού εξασφάλισε την ένταξη της Κύπρου ως πλήρους μέλους με αυτές τις ανοιχτές ρήτρες που ευνοούν την ενσωμάτωση της Βόρειας Κύπρου χωρίς άλλη διαδικασία, – δηλαδή με τον ίδιο τρόπο που ενσωματώθηκε και η παλαιότερα υπάρχουσα Ανατολική Γερμανία μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου στην τότε Ομποσπονδιακή Γερμανία και ήδη μέλος της ΕΕ, με παρόμοια διαδικασία περιλαμβάνεται η προοπτική στις ρήτρες ενσωμάτωσης εις την Κυπριακή Δημοκρατία και του τμήματος εκείνου επί του οποίου δεν ασκεί κυριαρχία η Κυπριακή δημοκρατία,- αφού λοιπόν εξασφάλισε την ένταξη στη συνέχεια η Ελληνοκυπριακή πλευρά ετήρησε έναντι του Σχεδίου Ανάν, το οποίο βέβαια εξυπηρετούσε, πλην άλλων, τη διατήρηση του status quo των Βρετανικών βάσεων στην Κύπρο, – δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι το πέμπτο Σχέδιο Ανάν όπως και τα προηγούμενα προήλθαν από τη γραφίδα του Λόρδου Χάνλεϊ του τότε εκπροσώπου της Βρετανίας στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης και βέβαια σε κάποιο βαθμό εξυπηρετούσε και το συμφέρον της διατήρησης των κυριάρχων βρετανικών βάσεων, αλλά εν πάση περιπτώσει ήταν και ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Η παρούσα λοιπόν διαδικασία από πλευράς ελληνοκυπριακής δεν πρέπει να υποπέσει στα ίδια σφάλματα με την έννοια δηλαδή ότι δεν πρέπει να αναγνωρισθεί ο ρόλος διαιτητού στο Γενικό Γραμματέα, πολύ περισσότερο όταν ο σημερινός γενικός γραμματέας, ο Μπάκι Μουν, είναι γενικός γραμματέας ο οποίος δεν έχει μεγάλη εμπειρία, δεν είναι γνωστές οι διπλωματικές του ικανότητες. Απλώς πρέπει να αναγνωρισθεί εις τον εκπρόσωπο του γενικού γραμματέα ο ρόλος του μεσολαβητή.

ΠτΘ: Σήμερα το έργο του κ. Χριστόφια φαντάζει κάτω υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις δύσκολο. Από τη μία να άρει το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει το θέμα της Κύπρου και από την άλλη να αναζητήσει λύση…

Γ-Ε.Κ.: Είναι βέβαιο ότι η αναζήτηση λύσης είναι πιο δύσκολη από το παρελθόν αλλά ίσως είναι και πιο εύκολη με την έννοια ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες στην Κυπριακή πλευρά για να αναζητηθεί μια περισσότερο ευέλικτη συμβιβαστική λύση του προβλήματος, αφού ληφθούν υπόψη και τα δεδομένα τα οποία έχουν δημιουργηθεί και κυρίως αφού ληφθεί υπόψη ότι η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, ουσιαστικά δηλαδή η απόσχιση ενός εδάφους από ένα κυρίαρχο ανεξάρτητο κράτος που ήταν η Γιουγκοσλαβία και η διάδοχος αυτής Σερβία μέλος των Ηνωμένων Εθνών κόντρα στη θέληση αυτού του κράτους δημιουργεί ένα προηγούμενο το οποίο οσοδήποτε κι αν κρίθηκε από την ΕΕ ότι είναι sui generis και δεν θα οδηγήσει σε επανάληψή του ως φαινομένου επίλυσης διεθνούς ζητήματος σε άλλες περιπτώσεις οπωσδήποτε επηρεάζει τις διεθνείς σχέσεις. Υπ’ αυτή την έννοια οι συνθήκες τώρα είναι πιο ώριμες για την αναζήτηση μιας λύσης περισσότερο συμβιβαστικής και ευέλικτης στα πλαίσια ίσως του ενδοκοινοτικού διαλόγου, γιατί κατά τη γνώμη μου αυτή είναι η καλύτερη διαδικασία και βέβαια και με την εκ του σύνεγγυς συμμετοχή και των εγγυητριών δυνάμεων της Ελλάδας της Τουρκίας και του Ενωμένου Βασιλείου.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι οι εξελίξεις θα δρομολογηθούν γρήγορα;

Γ.-Ε.:Κ: Νομίζω ότι το πρώτο θέμα το οποίο θα αντιμετωπίσει ο Χριστόφιας είναι αυτό. Άλλωστε διάβασα ότι το πρώτο ταξίδι το οποίο θα κάνει μετά την παραδοσιακή επίσκεψη στην Αθήνα θα είναι στη Νέα Υόρκη για να έρθει σε επαφή με το Γενικό Γραμματέα και να του εκφράσει την ετοιμότητά του να μετάσχει σε μια καινούργια διαδικασία, η οποία θα ξεκινήσει αμέσως.

Εκτίμηση των προθέσεων της Τουρκίας

ΠτΘ: κ. Καλαβρέ, είναι γνωστό ότι η Τουρκοκυπριακή πλευρά ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές της Τουρκίας. Πώς μπορούμε να εκτιμήσουμε τις προθέσεις της άλλης πλευράς;

Γ-Ε.Κ: Θεωρώ ότι όσο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα λύση της διαδικασίας των Τουρκοκοινοτικών διαπραγματεύσεων προς την κατεύθυνση της ένταξης της Τουρκίας ως πλήρους μέλους στην ΕΕ η Τουρκία δεν θα αφήσει την τουρκοκυπριακή πλευρά να οδηγηθεί σε λύση του Κυπριακού. Πιστεύω ότι θα κρατά όμηρο και την ελληνική και την κοινοτική πλευρά δια της εκκρεμοδικίας του Κυπριακού μέχρι να φανεί λύση προς την κατεύθυνση της πλήρους ένταξής της στην ΕΕ. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν, διότι έχουμε εκπεφρασμένη βούληση δύο μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών της Γερμανίας και της Γαλλίας, οι οποίες είναι αντίθετες προς την πλήρη ένταξη. Από την άλλη πλευρά, έχουμε, ως είναι ευνόητο, πλήρη υποστήριξη της πλήρους ένταξης από το Ηνωμένο Βασίλειο και φυσικά δεδομένη την υποστήριξη των ΗΠΑ. Νομίζω ότι όμως η αντίσταση της Γαλλίας και Γερμανίας θα μπορούσε να καμφθεί ύστερα από μία συνδυασμένη πίεση πολυεπίπεδη των ΗΠΑ, οι οποίες όμως το ζήτημα της Ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας θα το παίξουν ανάλογα με την εξέλιξη των σχέσεών τους κυρίως πλέον με τη Ρωσία της μετά Πούτιν εποχής. Δηλαδή, σε περίπτωση που η αύξηση της παγκόσμιας επιρροής της Ρωσίας αναθερμάνει, αναζωογονήσει και ενδυναμώσει το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για ένα πιστό και καλό σύμμαχο πλέον στα νότια της περιοχής που περιβάλλει τη Ρωσία του Πούτιν και η οποία περιοχή αποτελείται σήμερα από ανεξάρτητα κράτη πλούσια όμως σε ενέργεια εις την διαμόρφωση προνομιακών σχέσεων με τα οποία συναγωνίζονται και οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα διαμορφώσει το βαθμό ενδιαφέροντος των ΗΠΑ για μια ισχυρή Τουρκία. Σε αυτή την περίπτωση θα συμπλεύσει το συμφέρον της Τουρκίας για πλήρη ένταξη στην ΕΕ με το κορυφαίο στρατηγικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ και πιστεύω ότι θα ασκηθεί υπέρ της Τουρκίας μία πολύ μεγάλη πίεση προς τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, οπότε νομίζω ότι οι συνθήκες για την πλήρη ένταξη της Τουρκίας θα είναι περισσότερο ευνοϊκές. Το ζήτημα είναι ότι εγώ με βάση αυτές τις εξελίξεις δεν προβλέπω ξεκαθάρισμα των αμοιβαίων στρατηγικών συμφερόντων των δύο δυνάμεων για την παρευξείνια περιοχή προ της παρόδου τεσσάρων με πέντε ετών. Αυτό σημαίνει ότι νομίζω μέχρι τότε ότι η Τουρκία θα κρατά όμηρο και την Κοινότητα και την Ελλάδα και δεν θα επιτρέψει στον Ταλάτ να οδηγηθεί σε λύση. Και βέβαια πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι οι διεθνείς εξελίξεις στην περιοχή μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μια διαδικασία διεύρυνσης της αναγνώρισης του μορφώματος της Βόρειας Κύπρου από τη διεθνή κοινότητα θα απομακρύνει ακόμη περισσότερο την προοπτική αυτού του τμήματος να καταστεί μέλος της ΕΕ, διότι στο βαθμό που το μόρφωμα αυτό είναι μη αναγνωρισμένο κράτος και στην ουσία είναι μία επαρχία της Τουρκίας, θα παρασυρθεί στην ένταξη της ΕΕ με την Τουρκία, πολιτικά βέβαια. Νομικά θα επιτευχθεί η ενσωμάτωση στην Ευρώπη δια της επανάκτησης στην κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Βόρειο Τμήμα της Κύπρου τη χρονική στιγμή που θα αποσυρθούν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα. Από εκείνη τη στιγμή θα καταρρεύσει η αδυναμία της Κυπριακής Δημοκρατίας να ασκήσει την κυριαρχία της στο Βόρειο Τμήμα και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Συμφωνίας των Αθηνών το Βόρειο Τμήμα θα ενσωματωθεί αυτόματα στην Κυπριακή Δημοκρατία και θα θεωρηθεί, και μάλιστα αναδρομικά και θα δημιουργηθούν τεράστια νομικά προβλήματα, τμήμα της ΕΕ, από της κύρωσης δηλαδή της Συμφωνίας των Αθηνών με την οποία εντάχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία με τα υπόλοιπα κράτη μέλη στην ΕΕ.

ΠτΘ: κ. Καλαβρέ, σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.-Ε.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.