Ηθικη Κοινωνικη Σταθμη, Πολεμος και Ειρηνη

Καταλυτικά ερωτήματα για τη ηθική και κοινωνική στάθμη της ανθρωπότητας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης με προβληματισμούς που προκύπτουν μέσα από την παράθεση αλληγορικών διαλόγων από τον Φάουστ του Γκαίτε, την Ευγενία Γκραντέ του Μπαλζάκ, τον Ρασκόλνικωφ του Ντοστογιέφσκι, θέτει στο άρθρο του που δημοσιεύεται σήμερα στον ΠτΘ, ο νομαρχιακός σύμβουλος, γιατρός –νευρολόγος, Σταμάτης Μαρούδας.

Στην εποχή που ο καπιταλισμός στηρίζει στο χρήμα όλες τις ανθρώπινες αξίες, δεν είναι δύσκολη η απάντηση στο δίλημμα του μανταρίνου που έθεσε ο Ρουσσώ, αφού ο κόσμος έχει πάψει προ πολλού να κατέχεται από ηθικές αναστολές μπροστά στη βουλιμία του κέρδους και της εξουσιαστικής επιβολής.

Ποια όμως είναι η ηθική αντίδραση του ελληνικού λαού και της πνευματικής ηγεσίας του τόπου απέναντι σε συντελούμενα εγκλήματα σε τόσες πολλές γωνιές της γης;

Η απάντηση καυστική όσο και ρεαλιστική στα πνευματικό πόνημα του Σταμάτη Μαρούδα, που ακολουθεί

Δ.Δ.

Λένε πως ο Ρουσσώ έθεσε πρώτος το περίφημο ηθικό πρόβλημα του μανταρίνου.

«Αν υποθέσουμε πως πατώντας ένα κουμπί σκοτώνουμε στα βάθη της Κίνας ένα γέρο μανταρίνο και κληρονομούμε μια μεγάλη περιουσία, ποιος από μας θα μπορούσε να κάμει αυτό το έγκλημα;

Είναι ή έλεγχος της συνείδηση ή ηθικό κριτήριο. Κάτι τέτοιο στην εποχή του ήταν αδιανόητο γιατί ο αστικός κόσμος στο ξεκίνημα του, παρουσίαζε σαν έμβλημα του την αρετή και καυχιόταν για τις ηθικές και ανθρωπιστικές του αρχές.

Λίγο αργότερα ο Γκαίτε βάζει στο Φάουστ δύο ήσυχους νοικοκύρηδες να πίνουν τον καφέ τους το βράδυ και να μιλούν από τα γειτονικά τους παράθυρα.

– Αχ, πως μ΄ αρέσει να πίνουμε το καφέ μας το βραδάκι και να ακούω να σκοτώνονται εκεί πέρα μακριά στην Κίνα.

Ο Γκαίτε είχε μπει στο νόημα και στην Ψυχολογία του νέου κόσμου. Δεν φτάνει πια σ΄ αυτούς τους ανθρωπάκους να πίνουν ήσυχα τον καφέ τους, νοιώθουν περισσότερο την ευτυχία τους αν ακούνε να σφάζονται εκεί πέρα μακριά στην Κίνα. Αυτό είναι ένα διαφορετικό ηθικό κριτήριο, που δείχνει τον αστικό κόσμο σ΄ ένα διαφορετικά στάδιο της εξέλιξης του.

Το ηθικό πρόβλημα του μανταρίνου το μεταχειρίζεται αργότερα ο Μπαλζάκ στην Ευγενία Γκραντέ για να χαρακτηρίσει την ηθική στάθμη του κόσμου της εποχής του.

Δύο καθόλου αξιόλογοι κύριοι πιστοί του Μαμμωνά συζητούν μεταξύ τους απάνω στο πρόβλημα του μανταρίνου κ΄ εκφράζουν την γνώμη πως κανένας δε θα δίσταζε να πατήσει το κουμπί. Άλλη εποχή, άλλα ήθη. Τα πράγματα στο μεταξύ είχαν αλλάξει, ο αστικός κόσμος του Μπαλζάκ είχε προχωρήσει πολύ το χρήμα κανόνιζε τώρα την ηθική του και όλη την ζωή του.

Σχεδόν το ίδιο ηθικό πρόβλημα θέτει και ο Ντοστογιέφσκι στο Έγκλημα και Τιμωρία. Ο Ρασκώλνικωφ, ο διανοούμενος ήρωας του έργου κάνει το συλλογισμό.

Τι σημασία έχει η ζωή μιας γριάς τοκογλύφας, αν με τα χρήματά της εγώ θα μπορέσω να ξετελέψω τον υψηλό προορισμό μου. Και σκοτώνει την γριά, μα το έγκλημα δηλητηριάζει την ζωή του και μέσα στην αγωνία του αναγκάζεται να παραδοθεί μόνος στη δικαιοσύνη.

Ο καπιταλισμός που στο χρήμα στηρίζει όλες τις ανθρώπινες αξίες κάνει τον Ντοστογιέφσκι να νοιώθει τρόμο μπροστά στο αδίκαστο αυτό αρπακτικό όρνιο. Ο ίδιος μεταφυσικός σχεδόν φόβος από την σατανική αυτή δύναμη κάνει τον Ντοστογιέφσκι να θέσει ένα άλλο πολυσυζητημένο και αυτό ηθικό πρόβλημα που πάνω κάτω διατυπώνεται έτσι: «Ποιος τολμάει να εγκρίνει την ευτυχία του κόσμου στηριγμένη στα δάκρυα ενός μικρού παιδιού;».

Σήμερα όλα αυτά φαίνονται αγγελικές αθωότητες. Το ηθικό γράδο καταβαίνει όσο ο ιμπεριαλισμός εξελίσσεται. Ο φασισμός σκότωσε και έκαψε στους φούρνους εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς δισταγμό. Ηγέτες των τάχα δήθεν μεγαλύτερων «πολιτισμένων δημοκρατιών», αρχηγοί κρατών ζούνε και χαίρονται για το έργο τους και μέσα στις συνειδήσεις τους κοιμούνται ήσυχα στον τάφο τους χιλιάδες ψυχές. Το αποκορύφωμα στην φυσιογνωμία αυτού του κόσμου το δίνει το Βιετνάμ, η Κορέα, το Αφγανιστάν, ο Περσικός, το Ιράκ, η Κύπρος, η Βοσνία, η Γιουγκοσλαβία και όλοι οι πόλεμοι και οι καταστροφές που έγιναν και θα γίνονται στο όνομα του Διεθνούς Δικαίου, της προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της καταπολέμησης της Διεθνούς τρομοκρατίας.

Τώρα μπροστά στην παγκόσμια κατακραυγή για ενδεχόμενη πύρινη λαίλαπα τον πολεμικό όλεθρο που απειλεί κάθε γωνία της γης σ΄ όλα τα μήκη και πλάτη, οι αρχηγοί αυτών των κρατών των μονοπωλίων και συμφερόντων στέκεται ένα βήμα πριν την άβυσσο και απαντούν με λόξα λόγια διφορούμενα και με υπεκφυγές. Δεν θα κάνουν τίποτα γιατί το ηθικό γράδο έχει φτάσει στο μηδέν.

Μέσα στην πλατιά λοιπόν αγανάκτηση και διαμαρτυρία ποια είναι η ηθική αντίδραση στην χώρα μας, πως φανερώνεται η ηθική ευαισθησία και ο ηθικός πολιτισμός μας και εννοούμε τους αναγνωρισμένους εκπροσώπους του πολιτισμού μας, τις μεγάλες φυσιογνωμίες τους πνευματικούς οργανισμούς την επίσημη εκκλησία, τα Πανεπιστήμια, τα διάφορα πνευματικά σωματεία των λογοτεχνών, των κριτικών, των μουσικών, την βιτρίνα του πολιτισμού μας.

Και ο λαός μ΄ όλο αυτό βρίσκεται όμηρος και έδωσε υποθήκη την θέληση του στο κράτος Κυβέρνηση που επιζητά επίμονα να περιορίσει με τον πιο έξυπνο τρόπο τις ελευθερίες, τα δικαιώματα, να αποφασίζει για την τύχη του και να εκδηλώνει όπως μπορεί τα συναισθήματά του και την συγκίνησή του, αγωνίζεται.

Και οι πολιτικοί μας; Οι κεφαλές μας; Αντικρίζουν την πανανθρώπινη ηθική κρίση με μακάρια αταραξία δηλώνουν με κυνικότητα ότι η Ελλάδα διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο για τα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή, ακούγοντας τέτοια από στόμα υπουργών αναρωτιέμαι μήπως πρόκειται να ιδρύσουμε ξανά το κράτος του Μ. Αλέξανδρου.

Ποιος τη χάρη μας. Ελλάς το μεγαλείο σου.

Ο ηθικός μηδενισμός της αντίδρασης παρατηρείται σ΄ όλες σχεδόν ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ελλάδα η αντίδραση παρουσιαζόταν σαν θεματοφύλακας ηθικών και εθνικών αξιών αλλά απόδειξε την ψυχική της γυμνότητα και την ηθική της αποσύνθεση, άνοιξε διάπλατα την πόρτα της στην ξένη ιδεολογία.

Χτες Αμερικανισμός σήμερα Παγκοσμιοποίηση. Προσπαθεί να μπολιάσει τον ηθικό μηδενισμό σ΄ ολόκληρο το εθνικό σώμα και να επιβάλλει την ψυχική του ερημιά σαν μια ανώτερη ηθική και πνευματική κατάσταση σαν κανόνα ζωής.

Εξακολουθεί να δηλητηριάζει και να διαφθείρει βαθιά τον εθνικό μας οργανισμό. Όμως αυτός έδειξε τέτοια ηθική ρώμη σ΄ αυτή την δοκιμασία κατά το παρελθόν που αγωνίστηκε θανάσιμα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία έγραψε το μεγαλοπρεπέστερο κεφάλαιο της σύγχρονης Ιστορίας μας για να αποτελέσει δεξαμενή από όπου το παρόν αλλά και το μέλλον θα αντλεί όχι μόλο τα θέματα για τις αισθητικές δημιουργίες του αλλά και την δύναμη για κάθε αρετή.

Σήμερα η πολιτική της υποτέλειας και τις εθνικής εξάρτησης από την αυτοκρατορία του ιμπεριαλισμού έγινε η αποκλειστική βάση της πολιτικής, αποκτά μόνιμο χαρακτήρα και εφαρμόζεται από όλα τα αστικά κόμματα της χώρας, η οικονομική και πολιτική δυναστεία νοιώθει την ανάγκη προστασίας από δυνατούς ξένους. Παίρνει μορφή επιστημονικής θεωρίας και με αξιώσεις καθολικής σημασίας σαν μια αρχή που απορρέει τάχα από τις σημερινές ιστορικές πραγματικότητες.

Η θεωρία είναι δημιούργημα της Αυτοκρατορίας για να εξασφαλίσει παγκόσμια επικράτηση και ηγεμονία πάνω στους λαούς.

Η θεωρία στην ουσία θα μπορούσε συνοπτικά να δοθεί έτσι. Η εθνική αυτοτέλεια και η Ειρήνη είναι μια απαρχαιωμένη αντίληψη που έχει ξεπεραστεί από τις ιστορικές πραγματικότητες.

Δεν μπορεί να εφαρμοστεί και να υπάρξει χωρίς κίνδυνο για το ίδιο το έθνος. Οι ελεύθεροι λαοί αν θέλουν να διατηρήσουν την ελευθερία τους πρέπει να παραχωρήσουν ένα μέρος της στην ενωμένη ηγεσία του δυτικού κόσμου. Η αστική διανόηση δεν διστάζει στο οξύμωρο και αντιφατικό σχήμα – παραχώρησε την ελευθερία σας για να διατηρήσετε την ελευθερία σας και να ΄χετε ειρήνη.

Ο σύνδεσμος και υπαγωγή με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μπορούν να μας διαφυλάξουν, από ξένες δυσάρεστες εξελίξεις του αύριο. Κάθε δέσιμο κάθε παραχώρηση, στον δυνατό ξένο αποτελεί εθνική πράξη συμβάλλει στην ειρήνη.

Κοινωνική δικαιοσύνη – κοινωνική πρόοδο συμφέροντα του λαού, ελευθερία είναι αισθήματα που υπονομεύουν την Ειρήνη.

Αυτό εκφράζει το μεγαλείο της υποτέλειας. Η υποδούλωση αυτή παρουσιάζεται με το σχήμα συνεργασίας και κοινοπραξίες ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες. Αλλά φυσικά στην πραγματικότητα αυτή η εξάρτηση είναι υποταγή των μικρών στους μεγάλους ή μάλλον είναι σύμβαση μεταξύ χρεώστη και δανειστή και η ντόπια αντίδραση χρωστάει πολλά στους προστάτες της. Με το Ατλαντικό Σύμφωνο και την Ευρωπαϊκή κοινότητα οι μικροί λαοί δένονται χειροπόδαρα από την Αμερικανική πολιτική και των δυνατών της Ευρώπης.

Ο ξένος πάτησε καλά πλέον το πόδι του στη χώρα μας, υπάρχουν συμμαχικές βάσεις σ΄ όλη την Ελληνική επικράτεια ζητούν στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ στο όνομα της Παγκόσμιας ελευθερίας. Ο Ελληνικός λαός θα στρατεύεται από εδώ και πέρα σαν ένας πολίτης του κόσμου στην παγκόσμια στρατολογία που ενεργούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τα συμφέροντά τους. Μας αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματα σε διάφορα μέρη της επικράτειας ενώ υπάρχει ο ύποπτος συνεταιρισμός και μονόβαρος ανάμεσα σε ύποπτους συνεταίρους.

Η σημερινή κυβέρνηση όλο υποχωρήσεις και παραχωρήσεις γεμάτοι υποταγή και δουλοπρέπεια εγκατάστησαν εδώ ξένες υπατείες με ηγεμονικές αμοιβές και κυριαρχικά δικαιώματα, ασύδοτοι οι ξένοι χωρίς να ελέγχονται και φέρονται σαν να βρίσκονται στα υποστατικά τους. Τελευταία έγινε κάποιος θόρυβος και ένα μικρό σκάνδαλο γι΄ αυτή την απανταχού παρουσία των ξένων μα αυτό γινόταν και γίνεται πάντα με την συγκατάθεση των αρχών. Όλοι ξέρουν πως αυτός ο μικρός λαός κυβερνάται από ξένους επιβλέπουν τα πάντα, και τίποτα δεν γίνεται χωρίς την συγκατάθεσή τους.

Όμως βέβαια οι κυβερνήσεις βρίσκουν τη δύναμη να μηχανεύονται εκλογικές τεχνικές προκειμένου να θωρακίσουν στην εξουσία την αντίδραση απ΄ όπου και αν αυτή προέρχεται, πως μπορεί, και πως μπορεί στ΄ αλήθεια να πάει ο τόπος μπροστά όταν καθημερινά κρίνουν οι φταίχτες και δικάζουν οι ένοχοι.

Τελειώνοντας θα ρωτήσω ποιος θα είναι ο επόμενος πόλεμος; Δεν ξέρουμε με ακρίβεια ξέρουμε όμως τους στόχους του.

1. Η ενίσχυση της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ και η επιβολή της PAX Americana.

2. Το όνομα καινούργιων αγορών για τα προϊόντα και τα όπλα της.

3. Η στρατηγική παρουσία των ΗΠΑ

4. Η εμπέδωση της Νέας τάξης πραγμάτων

5. Η υποκρισία της κήρυξης διαρκούς πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Η τρομοκρατία όμως ως φαινόμενο έχει βαθιές ρίζες που την τροφοδοτούν και την ανανεώνουν συνεχώς.

Είναι η κρατική βία και βαρβαρότητα, είναι η διαπλοκή, η διαφθορά, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η εξαθλίωση, η στέρηση του δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση κλπ.

Το δόγμα του πλανητάρχη Μπους όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εχθροί μας, η καθαρότερη μορφή βίας και τρομοκρατίας, φοβούμαι ότι ανοίγεται μια νέα σελίδα πολύ επικίνδυνη για το μέλλον ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Αν ζούσε σήμερα ο Ντοστογιέφσκι θα γνώριζε ότι κάθε επτά δευτερόλεπτα πεθαίνει ένα παιδί και ακούγοντας τον πλανητάρχη θα έθετε πλέον το πρόβλημα του με άλλον τρόπο.

Τι αξία έχει ένας κόσμος που στηρίζει την ευτυχία στα δάκρυα εκατομμυρίων παιδιών.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.