«Ιστορικα ολεθριο το πισωγυρισμα της Ελλαδας»

Με τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρας μας να είναι ραγδαίες κατά την διάρκεια της χθεσινής ημέρας μια συζήτηση με τον καθηγητή Ευρωπαϊκού Δικαίου του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρχής γενομένης από την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου η συζήτηση επεκτείνεται και σε θέματα που αφορούν όλα αυτά που τις τελευταίες ημέρες απασχολούν την εθνική αλλά και την ευρωπαϊκή επικαιρότητα…

ΠτΘ: κ. Καλαβρέ οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας είναι ραγδαίες. Ξεκινώντας από τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου θα ήθελα ξεκινώντας να μου πείτε τα νομικά δεδομένα του θέματος.
Γ.-Ε.Κ.: Θεωρώ ότι η δήλωση αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού συμβουλίου που έγινε στις 26 Οκτωβρίου του 2011, δεν πρόκειται υπό αυστηρή έννοια για μια απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αλλά πρόκειται για μια πρόταση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία είναι μια ιδιώνυμη πράξη, δεσμευτική στο πλαίσιο του δικαίου της ΕΕ, εις το οποίο, εκτός από τις ρητά προβλεπόμενες πράξεις, υιοθετήθηκε ορολογία παρόμοια, με τη μορφή δηλαδή δηλώσεων, πράξεων, ψηφισμάτων, οι οποίες έχουν δεσμευτικό ή όχι χαρακτήρα, ανάλογα με την βούληση των μερών της δήλωσης αυτής, η οποία πρέπει να προκύπτει από το ίδιο το κείμενο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή η δήλωση για την οποία συζητούμε, και η οποία έχει περάσει στην ελληνική δημοσιογραφική γλώσσα με τον όρο απόφαση του Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου, είναι δεσμευτική. Με βάση αυτή λέμε ότι έχουμε μια δεσμευτική πράξη της ΕΕ και χάριν απλουστεύσεως εφεξής θα τη λέμε απόφαση, ενώ δεν πρόκειται όπως είπα περί απόφασης, η οποία περιέχει κυρίως γενικές αρχές, δηλαδή δεν έχει τη μορφή νομοτεχνικού κειμένου, αλλά περιέχει μέσα αρχές, η οποία δήλωση αυτή μάλιστα εκδόθηκε σύμφωνα, όπως λέει μέσα, με την παράγραφο 7 των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 23ης Οκτωβρίου, δηλαδή κατ’ εφαρμογή των συμπερασμάτων εκδόθηκε μια δήλωση η οποία δεν έχει νομοθετικό περιεχόμενο, περιέχει όμως αρχές και έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Τα επιμέρους τμήματα αυτή της δήλωσης εμπεριέχονται υπό τον τίτλο «μεσοπρόθεσμη χρηματοδότηση» και υπό τον τίτλο «κρατική ενίσχυση», αφορούν αρχές οι οποίες αποβλέπουν να στηρίξουν τη σταθερότητα του κοινού νομίσματος. Δεν θα μπω σε άλλες λεπτομέρειες τεχνικές αυτής της δήλωσης η οποία γεννά πράγματι πάρα πολλά ζητήματα, είναι ένα γενικό κείμενο που πρέπει να εξειδικευτεί από επί μέρους πρωτόκολλα και συμφωνίες.

Στις 27 Οκτωβρίου δηλαδή η εκταμίευση της 6ης δόσης και η εφαρμογή της συμφωνίας ήταν δεδομένη

ΠτΘ: Ήταν δηλαδή μια δεσμευτική πράξη για την Ελλάδα;
Γ.-Ε.Κ: Ναι, φυσικά η πράξη αυτή εντάσσεται σε μια γενικότερη συμφωνία η οποία έχει καταρτισθεί μεταξύ του ΔΝΤ της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Στο πλαίσιο της τριμερούς αυτής συμφωνίας, όπως έχει γίνει γνωστό, γίνεται αναφορά σε ένα μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο δανεισμό κρατών που λόγω εκτάκτων περιστάσεων των οποίων ο έλεγχος εκφεύγει από τις δυνατότητες του αντίστοιχου κράτους μέλους χρήζουν χρηματοδοτικής ενίσχυσης. Προβλέπεται κάποια χρηματοδοτική ενίσχυση υπό κάποιους εξαιρετικούς όρους από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Στο πλαίσιο της τριμερούς αυτής συμφωνίας προεβλέπετο αφενός η εκταμίευση της 6ης δόσης του πρώτου λεγομένου μνημονίου και επίσης η κατάρτιση ενός επόμενου μνημονίου το οποίο θα περιελάμβανε ένα επόμενο διαδοχικό, δηλαδή μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο, δανεισμό των χωρών που είναι σε δυσκολία, και συγκεκριμένα της χώρας μας, προκειμένου αυτή να αντιμετωπίσει τις έκτακτες χρηματοπιστωτικές της δυσχέρειες, την αδυναμία της δηλαδή να δανεισθεί από την ελεύθερη αγορά σε επίπεδα επιτοκίου ανεκτά, τα οποία θα καθιστούσαν το χρέος βιώσιμο, δηλαδή αφού δεν μπορεί η Ελλάδα να δανεισθεί με επιτόκιο που θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί από την τρέχουσα σχέση εσόδων εξόδων αλλά ήταν τόσο υψηλό, πού όσο κι αν πλήρωνε και ήταν εντάξει στις τοκοχρεωλυτικές της υποχρεώσεις το χρέος θα ηύξανε, δεδομένου ότι το έλλειμμα δεν έχει ακόμα μηδενισθεί και δεν προβλέπεται ότι θα μπορέσει να μηδενισθεί νωρίτερα από το 2013, προεβλέφθη αυτή η χρηματοδοτική ενίσχυση για να μπορέσει η χώρα να βγει από αυτή τη δυσκολία. Αυτά είναι τα νομικά δεδομένα του ζητήματος. Από εκεί και πέρα οι εξελίξεις είναι πολιτικές. Δηλαδή προεβλέπετο ότι η εκταμίευση της 6ης δόσης του ισχύοντος πρώτου μνημονίου. Σύμφωνα με πάγια διάταξη του καταστατικού του ΔΝΤ θα εκταμιευόταν υπό την προϋπόθεση ότι θα ήταν εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση του εθνικού προϋπολογισμού της Ελλάδας τουλάχιστον για δώδεκα μήνες. Με την τριμερή συμφωνία ΔΝΤ, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ΕΕ ο όρος αυτός επληρούτο στο βαθμό που η ΕΕ ανελάμβανε να καταβάλλει το δικό της 1/3, η δε ΕΚΤ ανέλαβε, και ισχύει αυτό, να δέχεται ελληνικά κρατικά ομόλογα ως εγγύηση για την παροχή ρευστότητας σε τράπεζες και λοιπούς ιδιώτες και φορείς κατόχους κρατικών ομολόγων. Δηλαδή επληρούτο ο όρος αυτός στις 27 Οκτωβρίου και άρα η εκταμίευση της 6ης δόσης εξηρτάτο από μικρές τεχνικές λεπτομέρειες γραφειοκρατικού χαρακτήρα, όπως ήταν η υποβολή της τελικής έκθεσης της τρόικα, για την οποία όμως με την ήδη υποβληθείσα έκθεσή της είχε προϊδεάσει ότι αυτή θα είναι θετική. Στις 27 Οκτωβρίου δηλαδή η εκταμίευση της 6ης δόσης και η εφαρμογή της συμφωνίας ήταν δεδομένη.

Ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να τεθούν υπόψιν του ελληνικού λαού ζητήματα, όπως η μνημονιακή σύμβαση δύο

ΠτΘ: Άρα ήταν λάθος η προκήρυξη δημοψηφίσματος;
Γ.-Ε.Κ.: Η ερώτηση είναι πολιτική, εγώ είμαι νομικός. Συμβαίνει όμως το εξής, όταν καταρτίζεται μια συμφωνία, και εδώ έχουμε αναμφιβόλως μια συμφωνία κλασικού τύπου, ισχύει η αρχή του rebus incstantibus, η συμφωνία ισχύει υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι όλα τα δεδομένα, τα οποία είχαν υπόψη τους οι δικαιοπρακτούντες, όταν εδεσμεύοντο δια της υπογραφής των εις την διεθνή συμφωνία, εξακολουθούν να υφίστανται. Εάν κάποιο από αυτά παύει να ισχύει τότε είναι αυτονόητο ότι αυτή η συμφωνία είναι μετέωρη δηλαδή παύει να ισχύει. Αυτή είναι η έννοια της ρήτρας rebus incstantibus στο διεθνές δίκαιο. Τι συνέβη τώρα τεχνικά, νομικά το οποίον κατέστησε και την τριμερή συμφωνία και τη δήλωση εντελώς μετέωρη; Η εξαγγελία εκ μέρους ενός μέρους, της Ελλάδος, ότι θα υποβάλλει αυτή την συμφωνία στην έγκριση του λαού με τη μορφή δημοψηφίσματος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα δημοψηφίσματα είναι η αμεσότερη έκφραση της λαϊκής βούλησης, όχι απλά έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, διότι η λαϊκή κυριαρχία είναι η πηγή της εξουσίας, όπως αυτή συντάσσεται από το Σύνταγμα, αλλά αυτό δεν αρκεί διότι το Σύνταγμα προβλέπει, ότι για μεγάλα εθνικά ζητήματα είναι δυνατόν με ορισμένη διαδικασία να προκαλείται η ad hoc εκδήλωση της λαϊκής βούλησης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το δημοψήφισμα ως θεσμός είναι η υψίστη και κορυφαία έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με την μορφή της άμεσης εκδήλωσης της λαϊκής βούλησης πάνω σε συγκεκριμένο θέμα. Το εάν όμως και πότε και υπό ποιους όρους αποφασίζεται η διενέργεια ενός δημοψηφίσματος είναι κορυφαίο πολιτικό ζήτημα, διότι η στιγμή έχει τεράστια σημασία όπως πολύ μεγάλη σημασία έχει και η ερώτηση που υποβάλλεται. Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας διεθνώς στα δημοψηφίσματα υποβάλλονται προς έγκρισιν με μια απλή απάντηση ναι ή όχι συνήθως απλά ζητήματα. Η μοναδική φορά που η Ευρώπη είχε την εμπειρία της διενέργειας δημοψηφίσματος για την έγκριση του λεγόμενου ευρωσυντάγματος, της Ευρωπαϊκής συνθήκης δηλαδή, ήταν η περίπτωση της Ολλανδίας αρχικώς και η περίπτωση της Γαλλίας εν συνεχεία. Και στις δύο περιπτώσεις υπεβλήθη προς έγκρισιν η Συντακτική Συνθήκη, η οποία σε πολύ μικρότερο βαθμό από το μνημόνιο ένα και μνημόνιο δύο προκαλούσαν δυσκολίες στα αμυήτους να καταλάβουν τι εννοούσαν. Και οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι κατεψήφισαν το Ευρωσύνταγμα και τροχοπέδησαν τις εξελίξεις προς τη μετάβαση της ΕΕ προς ένα επόμενο και πιο βαθύ και ποιοτικό στάδιο Ευρωπαϊκής ενοποίησης και μας οδήγησαν στη συνθήκη της Λισσαβόνας και εν πολλοίς κατ’ αρχήν διατηρεί τις πρόνοιες του ευρωπαϊκού συντάγματος χωρίς να το λέει ρητά, διότι σε πολλά άλλα θέματα διαφοροποιείται. Θέλω να πω δηλαδή ότι η εμπειρία από τα δημοψηφίσματα είναι ότι όταν τίθενται υπόψιν του λαού με την μορφή των δημοψηφισμάτων σύνθετα ερωτήματα ο πολύς κόσμος ούτε είναι εις θέσιν, ούτε πρόκειται να μελετήσει την σύμβαση. Θα δώσει ευκαιριακές απαντήσεις, ναι ή όχι, με βάση τις πολιτικές τοποθετήσεις των πολιτικών κομμάτων και καθένας συνήθως ψηφίζει αυτό που ο γενικότερος προσανατολισμός ή το κόμμα του, του υποδεικνύει. Άρα ήταν και είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να τεθούν υπόψιν του ελληνικού λαού ζητήματα, όπως η μνημονιακή σύμβαση δύο, διότι η ένα δεν ετέθη, δεν ψηφίσθηκε καν από τη βουλή, δηλαδή παρεκάμφθη ο σκόπελος της νομοθετικής επικύρωσής της, βέβαια ως γενικές αρχές και γενικόλογο κείμενο πέρασε από τη Βουλή αλλά οι επιμέρους πράξεις εφαρμογής του μνημονίου ένα πραγματοποιήθηκαν με νομοθετική εξουσιοδότηση προς τον τότε υπουργό Οικονομικών τον κ. Παπακωνσταντίνου. Αρχικώς λοιπόν ακούσαμε έκπληκτοι ότι θα τεθεί προς έγκριση του ελληνικού λαού το μνημόνιο 2. Συνεπώς όσα έχω πει μέχρι τώρα ισχύει για αυτό και αν τεθεί ενώπιον του ελληνικού λαού ο κόσμος θα ψηφίσει με τα κριτήρια αυτά.

ΠτΘ: Το ερώτημα πλέον του δημοψηφίσματος έγινε γνωστό την Τετάρτη το βράδυ
Γ.-Ε.Κ: Από τις ραγδαίες εξελίξεις από χθες το βράδυ μέχρι σήμερα προκύπτει ως αποτέλεσμα αυτής της ετεροβαρούς συνάντησης που έλαβε χώρα στις Κάνες στο περιθώριο της Συνόδου των G20, επαναλαμβάνω στο περιθώριο, ετέθη το ζήτημα ότι το περιεχόμενο του ψηφίσματος θα πρέπει να είναι η παραμονή ή όχι στη ζώνη του ευρώ. Πρέπει να σας πω ότι αισθάνομαι όχι απλώς ως ο αρμόδιος καθηγητής του Δικαίου της ΕΕ αλλά και ως πολίτης που με την τελευταία ιδιότητα ασχολούμαι με την ιστορία της ΕΕ και την ενοποίηση και την εξέλιξη του Κοινοτικού Δικαίου, απίστευτη έκπληξη από το γεγονός ότι μια κορυφαία και ιστορική επιλογή, πραγματικά, με τόση αποστασιοποίηση από τα πραγματικά γεγονότα είναι δυνατόν να τεθεί υπό την μορφή δημοψηφίσματος στην έγκριση του λαού. Φυσικό είναι ότι ο ελληνικός λαός υπό τις παρούσες δύσκολες συνθήκες εθνικής κρίσης χρέους, και όχι μόνο, αλλά και πιθανώς ευρισκόμενος εις την κατάστασιν της προ της χώρας που πληρώνει τις αδυναμίες της οικονομικής και νομισματικής ένωσης να θελήσει δια του δημοψηφίσματος αυτού να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα προς την κυβέρνηση που προκαλεί το δημοψήφισμα με αρνητικό περιεχόμενο. Αντιλαμβάνεσθε ότι αυτό θα είναι ιστορικά ολέθριο πολιτικά εσφαλμένο, και αν συμβεί κάτι τέτοιο όχι απλώς θα έχουμε πισωγύρισμα της Ελλάδος σε μια κατάσταση με άγνωστο προσανατολισμό και με άγνωστο περιεχόμενο, θα έχουμε πραγματικά εθνική καταστροφή πολύ μεγαλύτερη από αυτή που έγινε το 22, ή το 97 ή το 78, θα πρόκειται δηλαδή για όλεθρο.

Αυτά που πετύχαμε αυτή τη στιγμή με μια ζαριά τα βάζουμε στο τζόγο

ΠτΘ: κ. καθηγητά επειδή από πλευράς Ευρώπης έχουν ειπωθεί πολλά μάλιστα ο πρόεδρος της Γαλλίας είπε πως ήταν λάθος η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Πώς κρίνετε την στάση των ηγετών της Ευρώπης
Γ.-Ε.Κ: Το γεγονός ότι τώρα θυμήθηκε ο πρόεδρος Σαρκοζί ότι η Ελλάδα μπήκε χρησιμοποιώντας εσφαλμένα στατιστικά στοιχεία στην Ευρώζώνη δεν αλλάζει την εικόνα, δεδομένου ότι είναι πάγια και συνήθης διαδικασία και πρακτική, η ένταξη ενός κράτους μέλους στην Ευρωζώνη να γίνεται με πολιτικά κριτήρια και να έχει το χαρακτήρα πολιτικής απόφασης. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω την τελευταία ένταξη στην Ευρωζώνη, αυτή της Εσθονίας, και διεπίστωσα ότι τα κριτήρια για την συνέχιση της ένταξης στην Ευρωζώνη, δηλαδή το 3%του ελλείμματος και το 60% του δημοσίου χρέους, τυπικά μόνο ερευνήθηκαν αν πληρούνται από την Εσθονία. Συνεπώς πριν ο κ. Σαρκοζί βγει να μιλήσει για την Ελλάδα ότι μπήκε με εσφαλμένα κριτήρια πρέπει να μελετήσει καλά την πρακτική που ακολουθήθηκε και σε άλλες χώρες και στην ίδια τη Γαλλία. Η ίδια πρακτική, που την ονομάζουμε δημιουργικής λογιστικής διαχείρισης των στατιστικών δεδομένων ενόψει της ένταξης στην ευρωζώνη που ακολουθήθηκε για όλα τα δεκαεπτά κράτη, η ίδια ακολουθήθηκε και για την Ελλάδα. Από την άλλη θα πρέπει να πω, ότι, αυτή τη στιγμή είναι σαφές από τις δηλώσεις των δύο ισχυροτέρων κρατών της Ευρωζώνης, η ΕΕ αντιμετωπίζει την πιθανή κατάσταση για την επόμενη μέρα. Αυτή τη στιγμή που συζητάμε γίνεται μια δεύτερη διάσκεψη στο περιθώριο των G20 στην οποία συμμετέχουν η Γαλλία, η Γερμανία, ο Βαν Ρομπέι και ο Μπαρόζο, όπως επίσης η Ιταλία και η Ισπανία, δηλαδή συζητούν πώς θα δημιουργηθεί ένα ανάχωμα στην επέκταση του προβλήματος που στα καλά καθούμενα και χωρίς να υπάρχει λόγος δημιούργησε η Ελλάδα, ώστε να μη διαχυθεί η δημοσιονομική κρίση και σε δύο μεγάλες οικονομίες, όπως η Ισπανική και η Ιταλική. Το πρώτο που διερωτάται κανείς λοιπόν, και δεν το διατυπώνω αυτό ως ο αρμόδιος καθηγητής του Δικαίου της ΕΕ, αλλά ως πολίτης, είναι ποιος ο λόγος, αφού είχαμε καταλήξει σε μια συμφωνία, η οποία συν πλην οδηγεί σε έξοδο της χώρας, με κάποιους βέβαια περιορισμούς, από την κρίση, εμείς οι ίδιοι να «κλωτσήσουμε την καρδάρα και να χύσουμε το γάλα», διότι περί αυτού πρόκειται. Είναι απίστευτες αυτές οι εξελίξεις οι οποίες πρέπει να πω ότι έχουν γίνει με κόπο και με αίμα και με τη θυσία του λαού. Ο κόσμος βλέπει κατάπληκτος να ανατρέπεται ο ατομικός και ο εθνικός προγραμματισμός και σχεδιασμός, να ανατρέπεται η ζωή του από τη μια στιγμή στην άλλη. Ο κόσμος είναι ώριμος, έχει αποδεχθεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση και από το υστέρημά του προσπαθεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που ρέουν από τη μετάβαση από ένα άλογο και διογκωμένο δημόσιο τομέα σε ένα πολύ λογικότερο για να προστατευθεί η ιδιωτική οικονομία, διότι αυτή τη στιγμή η ιδιωτική οικονομία έχει θυσιασθεί για να διαφυλαχθεί ο παράλογος δημόσιος τομέας. Και παρόλα αυτά ο ελληνικός λαός βλέπει κατάπληκτος να επανέρχεται στην αρχή το θέμα. Παρακολουθώντας την ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ξέρω πόσο δύσκολες είναι οι κατακτήσεις αυτές που έχει επιτύχει η Ελλάδα, η ένταξη στην ΕΕ, η ένταξη στην ευρωζώνη, η ένταξη της Κύπρου στην ευρωζώνη, πραγματικά είμαι σε κατάσταση αδυναμίας να αντιληφθώ με ποια λογική, αν υπάρχει λογική, αυτά που πετύχαμε αυτή τη στιγμή με μια ζαριά να τα βάζουμε στο τζόγο.

Η εθνική κυριαρχία δεν είναι αυτοσκοπός

ΠτΘ: κ. Καλαβρέ, ένα άλλο θέμα που προέκυψε τις τελευταίες επίσης μέρες είναι αυτό της παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας. Διαβλέπετε κάτι τέτοιο;
Γ.-Ε. Κ.: Η εθνική κυριαρχία είναι μια καραμέλα που πιπιλίζουν οι ευρωσκεπτικιστές. Η εθνική κυριαρχία είναι ένα εργαλείο που διαθέτουν τα κυρίαρχα και ανεξάρτητα κράτη για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους. Όταν η χώρα μας εντάχθηκε , όπως και τα άλλα κράτη μέλη, στην ΕΕ θυσίασαν ένα τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας, ενόψει ότι τα οφέλη ήταν πολλαπλάσια και αυτό φαίνεται. Πού θα ήταν η Ελλάδα σήμερα αν δεν ήταν στο ευρώ και πού θα ήταν στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και πού θα ήταν στον κόσμο αν δεν ήταν μέσα στην ΕΕ; Η εθνική κυριαρχία δεν είναι αυτοσκοπός. Την εθνική κυριαρχία την θυσιάζουμε, ενόψει της εξασφάλισης συνήθως με διεθνείς συμβάσεις μεγαλυτέρων ωφελειών, για την εξυπηρέτηση εθνικών σκοπών. Άλλο η εθνική κυριαρχία, η οποία είναι κυρίως μια νομοθετική έννοια, και άλλο η εθνική αξιοπρέπεια. Εννοώ ότι στις διεθνείς σχέσεις τα κράτη επιβάλλεται να έχουν ένα κεφάλαιο εθνικής αξιοπρέπειας, το οποίο είναι το καλό όνομά τους στις διεθνείς σχέσεις και το οποίον επιβάλλεται όχι μόνο να το κατακτούν, να το έχουν αλλά και να το διατηρούν. Δεν εθίγη η εθνική κυριαρχία εκ του γεγονότος ότι η κ. Μέρκελ ανακοίνωσε ότι κατόπιν συνεννοήσεως με τον πρωθυπουργό της Ελλάδος καταλήγουμε το δημοψήφισμα να γίνει στις 4 Δεκεμβρίου και θα έχει το ερώτημα ναι ή όχι στο ευρώ. Δεν εθίγη η εθνική κυριαρχία αλλά η εθνική αξιοπρέπεια. Βέβαια είναι ένα κεφάλαιο η Ελλάδα το είχε προσέξει πάντοτε. Μέχρι το 2004-2005 η εθνική αξιοπρέπεια ήταν σε πολύ υψηλό βαθμό διεθνώς. Από τις επαφές μου αλλά και υπηρεσιακά, όσες φορές έχω βρεθεί στο εξωτερικό μετέχοντας σε νομοτεχνικές επιτροπές, είχα διαπιστώσει με πόσο μεγάλη προσοχή άκουγαν την άποψη του Έλληνα αντιπροσώπου. Ακόμη και την προηγούμενη εβδομάδα το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης είχε συμμετάσχει σε μια σχολή υποψηφίων διδακτόρων γαλλοφώνων πανεπιστήμιων της βόρειας ακτής της Μεσογείου και της νότιας ακτής της, δηλαδή της Βόρειας πλευράς της Αφρικής, και αυτός που συμμετείχε από το Δημοκρίτειο και έκανε μαθήματα σε Γάλλους, σε Ισπανούς, σε Τυνήσιους, σε Σύριους, σε Αλγερινούς αντιμετωπίστηκε με πολύ μεγάλη προσοχή. Σε ατομικό δηλαδή και προσωπικό επίπεδο η ελληνική παρουσία είναι εξαιρετικά έντονη σε αντίθεση με τη θεσμική αντιπροσώπευση της χώρας μας μετά το 2004-2005. Πρέπει να σας πω ότι η διεθνής αξιοπιστία της χώρας μας είναι εξαιρετικά τραυματισμένη και αυτό θα δυσκολέψει πάρα πολύ την εξωτερική μας πολιτική στο εγγύς και απώτερο μέλλον. Πρέπει να διαφυλάξουμε πάση θυσία την αξιοπιστία μας και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Η εθνική κυριαρχία είναι άλλο πράγμα και ας ζυγίζουμε τα πράγματα όταν έρθει η στιγμή να υπογράψουμε μια διεθνή σύμβαση. Αλλά και το καλό όνομα, η αξιοπιστία δηλαδή, στις διεθνείς της σχέσεις είναι εξαιρετικά μεγάλο πλεονέκτημα για την εξωτερική πολιτική, όπως η σημερινή, όπου έχουμε ραγδαίες εξελίξεις σε όλους τους τομείς.

Το παράδειγμα της Γερμανίας να μας γίνει μάθημα

ΠτΘ: κ. Καλαβρέ σε πολλούς υπάρχει η αίσθηση, ιδίως μετά την τελευταία σύνοδο, ότι η Γερμανία κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποια είναι η δική σας αίσθηση;
Γ-Ε.Κ: Η αίσθησή μου είναι ότι η Γερμανία πράγματι κυριαρχεί στην ενωμένη Ευρώπη, αλλά αυτό θα πρέπει να μας γίνει μάθημα. Η Γερμανία βγήκε ηττημένη και κατεστραμμένη από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατόρθωσε, επειδή είχε κοινωνικές δομές αλώβητες και ένα λαό εξαιρετικά πειθαρχημένο, μεθοδικό και εργατικό, όχι απλά να ανορθώσει την οικονομία της αλλά και να πάρει την προεξέχουσα θέση μέσα στην ΕΕ. Είναι ακριβές ότι η Γερμανία κυριαρχεί μέσα στην ΕΕ, αλλά αυτό έχει και τη θετική του πλευρά, με την έννοια ότι, όταν η άλλη άκρη του κοινοτικού άξονα, δηλαδή η Γαλλία, είναι σε καλή κατάσταση και έχει ένα εξαιρετικό ηγέτη, υπάρχει ένα ισχυρό δίδυμο που λειτουργεί ως ατμομηχανή μέσα στην ΕΕ. Γιατί δηλαδή να μας ενοχλεί το γεγονός ότι μια χώρα καλώς ή κακώς που κατόρθωσε να ανορθώσει την οικονομία της και να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της ήττας και της καταστροφής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αυτή τη στιγμή χάρη στις δικές της δυνάμεις κατέκτησε αυτό που κατέκτησε; Ας γίνει αυτό μάθημα σε μας τους νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.