«Ηρθε ο καιρος να φυγουμε»

Ο Κωνσταντίνος Τσακίρης είναι ένας νέος άνθρωπος που γεννήθηκε πριν 25 χρόνια στην Κομοτηνή, σπούδασε στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου και ζει πλέον στην Αθήνα.

Το 2006 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Τα όνειρα αντέχουνε στο χρόνο» από τις εκδόσεις Ίαμβος και συνέχισε με τη νέα του συλλογή, το «Ήρθε ο καιρός να φύγουμε» από τις ίδιες εκδόσεις. Στις 15 Ιουνίου, παραμονή του Αγίου Πνεύματος, επέλεξε τη γενέθλια πόλη για να παρουσιάσει το βιβλίο του σε καφέ της πλατείας, στο οποίο συγκεντρώθηκαν φίλοι, συγγενείς, οικογενειακοί φίλοι, αλλά και άνθρωποι που θέλησαν να γνωρίσουν τις ποιητικές διαδρομές του Κωνσταντίνου Τσακίρη, μέσα από μια άμεση επικοινωνία με τον ίδιο.

Ο κ. Τσακίρης ξεκίνησε την ανάγνωση από την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Τα όνειρα αντέχουνε στο χρόνο», διαβάζοντας τα ποιήματα «Θα ζήσω», «Ο σταθμός», «Ίσως όταν αγαπάς», «Πέμπτη βράδυ».

Επόμενος σταθμός η δεύτερη συλλογή, το «Ήρθε ο καιρός να φύγουμε», από την οποία διάβασε τα «Ξυράφια», την «Ύδρα», το «Ήρθε ο καιρός να φύγουμε» και «Περιμένοντας το Μάρτη».

Ταξιδιώτης της ποίησης, της γραφής και της ίδιας της ζωής, ο Κωνσταντίνος Τσακίρης είναι ένας νέος, αισιόδοξος άνθρωπος που ονειρεύεται και ζει όμορφα την περιπέτεια της γραφής. Παράλληλα αγαπά τα ταξίδια, γι’ αυτό και μετά την Κομοτηνή το επόμενο ταξίδι που σχεδίαζε ήταν για την Ύδρα, όπου και παρουσιάστηκε η συλλογή με τα «όνειρα που αντέχουν το χρόνο».


Ο Κωνσταντίνος Τσακίρης ξεκίνησε να γράφει από τα 14 χρόνια του, οπότε κι έγραψε το πρώτο του ποίημα το «Θα ζήσω», στην Κομοτηνή, όντας μαθητής στο σχολείο.

Θαρραλέος στις λέξεις, παρά το νεαρό της ηλικίας, δοκιμάζει τις αντοχές του στα συναισθήματα και δε φοβάται να τις καταθέσει δημιουργικά στη γραφή και μάλιστα να προσκαλέσει ως συνοδοιπόρους τους αναγνώστες του.

Περιμένοντας το Μάρτη

Σαν θλιμμένα τριαντάφυλλα

που μέρα με τη μέρα σκουραίνουν

και σκύβουν στο φως

Σαν το χειμώνα

που φυσά δυνατά

στα περιθώρια της νύχτας

Σαν τα μάτια

που όλο κλείνουν

και κλείνουν σφιχτά

Σαν του σκοπού αυτού

θλιβερό ξεχείλωμα της σιωπής

Σαν το Μάρτη

που φορώ στο χέρι μου απ’ τα πέρσι

Ανεξίτηλος…

Σαν εσένα που έχω χάσει

Σαν εμένα που χρωστώ παντού

Προσμονή του Μάρτη

Ήρθε ο καιρός να φύγουμε

Ακούς;

Ακούς το καράβι που ξεκινά;

Αυτό είναι που σου ‘λεγα

Περνά από ‘δω μια φορά το μήνα

και σε δυο μήνες θα πάρει κι εμάς

Θα φύγουμε

Ήρθε ο καιρός να φύγουμε

Ο άνεμος σαν φίλος θα μας περιέχει

Κι ο μύθος θα περικυκλώσει το κορμί μας

Ακούς;

Πάρε μαζί ό,τι χωρά στο βλέμμα

Κλείσε τα μάτια

Σαλπάρουμε

Δε φεύγω

Δε φεύγω

Μένω εδώ

Δίχως ασπίδα

Δίχως καμιά άμυνα

Μέχρι να δω πόσο μπορούν οι αντοχές μου να κρατούν

Μέχρι να δω τις ενοχές σας να καραδοκούν

Μαρία Αμπατζή

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.