Ιδρυεται Περιφερειακη Ενωση Τυφλων Θρακης

•Περιφερειακή Ένωση Τυφλών Θράκης

Στη Γενική Συνέλευση της Τοπικής Ένωσης Τυφλών Ξάνθης που πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου αποφασίσθηκε η διεύρυνση της Τοπικής Ένωσης. Η καινούργια επωνυμία είναι Περιφερειακή Ένωση Τυφλών Θράκης και συμπεριλαμβάνει τους νομούς Έβρου και Ροδόπης και το νησί της Σαμοθράκης έχει δε ως έδρα την Ξάνθη.

«Εμείς πήραμε την απόφαση να διευρύνουμε σε μία γενική συνέλευση το σύλλογο και να δημιουργηθεί Ενιαίος Σύλλογος Θράκης στο θέμα της τυφλότητος για να προωθήσουμε τα δικαιώματα των τυφλών. Βεβαίως, έχει και η Κομοτηνή και μάλιστα σε καλό σημείο σύλλογο. Εμείς δεν θα πειράξουμε τίποτα από αυτά. Απλά θα θέλαμε να εγγράψουμε στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών τα τυφλά μέλη για να προασπίσουμε περισσότερο τα δικαιώματά τους. Θα δυσκολευτούμε βέβαια, γιατί πολλοί μπορεί να νομίσουν ότι θέλουμε να απεμπολήσουμε τα δικαιώματά τους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχουμε αυτό το στόχο. Απλά θα είναι πολύ καλό να υπάρχει και ένα γραφείο, στην Κομοτηνή για παράδειγμα, και θα μπορούμε να επικοινωνούμε για κάθε τι που ενδιαφέρει τους τυφλούς ανθρώπους.

Επίσης, πληροφορηθήκαμε ότι υπάρχει ένα νομαρχιακό συμβούλιο στον Έβρο, αλλά αυτό δεν ενδιατρίβει σε θέματα των τυφλών μόνο και, μάλιστα, όταν ρωτήσαμε, δεν ήξεραν να μας πουν πόσα ακριβώς μέλη υπάρχουν», δηλώνει η κ. Δεούδη.

Ο σύλλογος στην Ξάνθη αντιμετωπίζει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. «Στην Ξάνθη δεν μας δίνουν τα ονόματα των εγγεγραμμένων στο πρόγραμμα τυφλότητος της Προνοίας και δεν έχουμε όλα τα ονόματα, ώστε να ειδοποιήσουμε όλους τους ανθρώπους, με τη θέλησή τους βέβαια, να εγγραφούν στην Ένωση Θράκης. Η αιτιολογία που χρησιμοποιούν είναι ότι πρόκειται περί προσωπικών δεδομένων. Εγώ μπορώ να σας πω ότι κάθε λίγο με παίρνουν από διάφορες τράπεζες και μου λένε τα προσωπικά μου δεδομένα χωρίς να τα έχω δώσει. Είναι δηλαδή πολύ διάτρητο αυτό σαν επιχείρημα. Πώς μπορούμε να απεμπολούμε το δικαίωμα ενός ανθρώπου, εάν βέβαια το θέλει, να ανήκει κάπου για την προάσπιση των δικαιωμάτων του; Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω.

Ο Σύλλογος ευελπιστεί ότι το πρόβλημα θα λυθεί τώρα, εφόσον για την έκπτωση στα δημοτικά τέλη ο Δήμος Ξάνθης ζητά από τους αιτούμενους βεβαίωση εγγραφής στο Σύλλογο Ξάνθης. «Αυτό ίσως να είναι ένα έναυσμα να ξέρουν τι πρέπει να έχουν και να μπορέσουν να γραφούν και άλλοι για να έχουμε δύναμη».

Όπως δηλώνει η κ. Δεούδη εν κατακλείδι «σκοπός μας είναι ότι θέλουμε να εγγράψουμε στην Πανελλήνια Ένωση Τυφλών, στην ΕΟΤ και στην ΕΣΑμεΑ όλα αυτά τα άτομα για να είμαστε όλοι μαζί να διεκδικούμε τα αιτήματά μας και να ξέρουμε τι ακριβώς πρέπει να γίνεται σε κάθε περίπτωση που θα προκύψουν κάποια προβλήματα και πώς θα τα επιλύσουμε. Αυτός είναι ο σκοπός μας. Δεν έχουμε πρόθεση να απεμπολήσουμε κανενός το δικαίωμα».

•Ταμπού η τυφλότητα

Η τυφλότητα ακόμη και σήμερα αποτελεί ταμπού στους ανθρώπους. «Πιστεύω ότι ακόμη δεν έχουν ανοίξει οι ορίζοντες του μυαλού ορισμένων ανθρώπων και θα πω και υψηλά ισταμένων. Κανείς δεν γεννιέται με πιστοποιητικό αρτιμέλειας. Στη διαδρομή της ζωής του μπορεί να του συμβεί κάτι. Δεν μας αγκαλιάζουν και η πολιτεία και οι τοπικοί παράγοντες όσο θα έπρεπε. Βλέπω σε άλλες περιφέρειες, όπως στην Κρήτη που ο Σύλλογος Τυφλών είναι νομαρχιακός το ενδιαφέρον που δείχνουν και ο νομάρχης και ο δήμαρχος. Φιλοξενεί από το εξωτερικό ομάδες τυφλών με ξενοδοχεία, ξεναγήσεις, με αεροπορικά εισιτήρια. Εδώ όταν πάμε και τα λέμε στο νομάρχη – και προσωπικά τα λέω ευθαρσώς και δεν κρύβομαι – και του ζητάμε κάτι, μας απαντά ότι δεν έχει το δικαίωμα να μας δώσει χρήματα. Ας μη μας δώσουν χρήματα, ας μας βοηθήσουν όμως να κάνουμε άλλα πράγματα, όπως κάναμε παλιότερα μια επιστημονική διημερίδα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Καλέσαμε καθηγητές και μίλησαν για όλες τις παθήσεις. Για τον αλφισμό, που είναι ένα πρόβλημα που ταλανίζει τα ορεινά, τα λεγόμενα Πομακοχώρια. Περισσότερο εκεί ενδημεί αυτό, γιατί από άγνοια οι άνθρωποι παντρεύονται μεταξύ τους και κάνουν παιδιά με αλφισμό. Σε όλα αυτά πρέπει να γίνει μια καμπάνια για να ενημερώσουμε τον κόσμο. Έχουμε σκοπό να ανεβούμε στα ορεινά, αλλά, όπως ξέρετε, είναι κλειστές κοινωνίες και είναι δύσκολη η προσέγγιση. Θα ζητήσουμε μία κοινωνική λειτουργό για να μιλήσουμε στα σχολεία και να ενημερώσουμε ότι θα πρέπει να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, γιατί γενικά επικρατεί κάποιο ταμπού, και όχι μόνο εκεί αλλά παντού, ότι όταν ένας άνθρωπος έχει αυτό το πρόβλημα είναι μίασμα. Ακόμη, δηλαδή, δεν έχουμε ξεφύγει από αυτό. Πρέπει να καταλάβουν ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει ίσα δικαιώματα με τον καθένα. Γι’ αυτό εμείς προσπαθούμε να τους βγάλουμε αυτούς τους ανθρώπους έξω για να καταλάβει η κοινωνία ότι πολλά μπορούν να κάνουν και πολλά να προσφέρουν».

•Έλλειψη υποδομών

Το χειρότερο όμως από όλα, όπως τονίζει η κ. Δεούδη, «είναι η έλλειψη υποδομών στις πόλεις μας. Δεν υπάρχει η λωρίδα όδευσης τυφλού στα πεζοδρόμια, παρόλο που γίνονται καινούργια. Δεν υπάρχουν βομβητές στα φανάρια, ώστε να μπορεί ένας τυφλός με την εκμάθηση του λευκού μπαστουνιού να περπατά. Γιατί εμείς πώς να του μάθουμε να χειρίζεται το λευκό μπαστούνι, όταν στην πόλη δεν υπάρχει υποδομή; Κατά συνέπεια, ο άνθρωπος κλείνεται μέσα. Πολλές φορές και οι οικείοι του ίσως δεν έχουν και την ανάλογη παιδεία να του φερθούν όπως θα έπρεπε, γιατί δεν ξέρουν ίσως και κάποιες φορές θεωρούν ότι είναι ένα έπιπλο που κάπου – κάπου πρέπει να το ξεσκονίζουν. Θέλει μεγάλο αγώνα να μπούμε στα σπίτια, στη συνείδηση των ανθρώπων, για να καταλάβουν ότι πρέπει να αγκαλιάσουν τους ανθρώπους, να μην τους θεωρούν κάτι διαφορετικό από τον εαυτό τους».

•Οι τυφλοί δεν είναι επαίτες

«Ως σύλλογος αγωνιζόμαστε να καθιερώσουμε ορισμένες μεγάλες αλήθειες και να καταλάβουν και να ευαισθητοποιηθούν οι άνθρωποι γύρω από αυτά τα θέματα. Το πολύ κακό είναι ότι βγαίνουν κάποιοι από άλλες περιφέρειες εκμεταλλευόμενοι τον τυφλό και μοιράζουν τα τυφλεμπορικά περιοδικά που σε καμιά περίπτωση όχι μόνο δεν μας αγγίζουν, αλλά και τα πολεμάμε γιατί υποβαθμίζουν τον τυφλό. Ποτέ δεν θα φθάσουμε στο σημείο να επαιτούμε από άλλους συνανθρώπους για να πάρουν ένα περιοδικό για να μας στηρίξουν. Όχι. Αυτοτελώς κρατάμε το σύλλογό μας με τη βοήθεια του πανελληνίου με τις συνδρομές μας και γενικά είμαστε αξιοπρεπείς. Αυτό το θέμα με τα τυφλεμπορικά περιοδικά σας παρακαλώ να το πολεμήσετε και εσείς γιατί είναι κάτι που μας καίει. Είναι πάρα πολύ άσχημο να πιστεύουν κάποιοι ότι ζούμε χάρις στην επαιτεία τους.

•Σχολεία Τυφλών

Στο Νομό Ξάνθης υπάρχει σχολείο Τυφλών στη Φελώνη που λειτουργεί με οκτώ μαθητές. «Οι τρεις μαθητές μεγάλωσαν και πρέπει να πάνε γυμνάσιο. Προσωπικά προτείνω στους γονείς να τα στείλουν στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης γιατί εκεί είναι πολύ εύκολο να πάνε στο γυμνάσιο. Υπάρχουν τα μέσα που μπορούν να τα πηγαίνουν και να τα φέρνουν να μένουν εκεί και μετά μπορούν να πάνε και στο Πανεπιστήμιο, ενώ κατά μόνας αν προσπαθήσουν με τις κασέτες που παίρνουν μερικά να μάθουν τα μαθήματα θα παιδευτούν πολύ. Αυτό το σχολείο είναι πολύ καλό, το κακό είναι ότι το έχουν κάνει στη Φελώνη, ενώ έπρεπε να το κάνουν μέσα στην πόλη για να μάθουν τα παιδιά κυκλοφοριακή αγωγή. Στο χωριό δεν παρατηρείται κίνηση σε αυτοκίνητα. Πρέπει να κάνουμε την εξόρμηση στα ορεινά για να φοιτήσουν και άλλα παιδιά γιατί θα μείνουν λίγα και το σχολείο έχει την υποδομή. Διδάσκει τη γραφή Μπρέιγ, διδάσκει κινητικότητα, φέρνουν υπολογιστές ειδικούς για τυφλούς, οι οποίοι διευκολύνουν τη ζωή των παιδιών και των τυφλών γενικότερα».

Παλιότερα η κ. Δεούδη είχε δώσει επιστολή στον τότε υπουργό υγείας τον κ. Κρεμαστινό στην οποία του εξέθετε την κατάσταση που επικρατεί. «Από τον Έβρο έως και τη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει σχολείο. Δεν θέλω να κάνουμε μια σχολή σαν αυτή της Θεσσαλονίκης Είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά πρέπει τουλάχιστον να υπάρχει ένα οικοτροφείο ώστε να έρχονται τα παιδιά από όλα τα μέρη και από Κομοτηνή και από τα Ορεινά και από τον Έβρο και τα οποία την Παρασκευή μπορούν να πηγαίνουν στα σπίτια τους και τη Δευτέρα να ξαναγυρίζουν στο σχολείο. Στη γειτονιά μου υπάρχει μια μαθητική εστία. Θα μπορούσε να υπάρχει και για αυτά τα παιδιά. Αυτό βέβαια δεν έγινε παρόλες τις προσπάθειες».

•Η χώρα μας είναι Καιάδας

για τους τυφλούς

«Είμαστε πολύ πίσω ως κράτος. Ο γιος μου ζει στην Ολλανδία και μου είπε ότι είναι η πιο ευνομούμενη χώρα. Τα πάντα είναι αυτονόητα και δεν απαιτείται νομοθεσία για το κάθε τι. Οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης, κινητικότητας κυκλοφορούν ανάμεσά μας, όπως όλοι, γιατί υπάρχει υποδομή. Προειδοποιείται ο τυφλός σε ποια περιοχή βρίσκεται, με το μπαστούνι πηγαίνει στα καταστήματα στις καφετέριες όπως και όλα τα άτομα με ειδικές ανάγκες και αισθάνονται ισότιμα. Εδώ είναι Καιάδας. Οπωσδήποτε η κοινωνία έχει αλλάξει σε πολλά σημεία υπάρχουν μορφωμένοι άνθρωποι αλλά δυστυχώς καρκινοβατούμε. Δεν κάνουμε άλματα βήματα μεγάλα προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν έχουμε την παιδεία και εμείς αλλά και οι υψηλά ιστάμενοι δεν μπορούν να καταλάβουν κάποια πράγματα. Είναι πολύ λίγοι στην Ελλάδα νομάρχες και δήμαρχοι που είναι ευαίσθητοι. Σε κάποιες περιοχές κάνουν πολλά. Εκδρομές ταξίδια. Εδώ προσπαθούμε και βρίσκουμε τοίχο».