Η ΖΩΗ ΤΡΑΒΑ ΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΑ…

Είναι αρκετά;

Όχι, δεν φτάνουν, γιατί είναι η μόνη πηγή εσόδων που έχουμε. Οι γιατροί λένε ότι πρέπει να κάνω φυσικοθεραπείες για να μην επιδεινωθεί η κατάστασή μου, αλλά δεν μπορώ, δεν έχω τα χρήματα που μου χρειάζονται, έτσι έχω εγκαταλείψει την φροντίδα του εαυτού μου. Εδώ είμαι αναγκασμένος να μένω σε ένα δωμάτιο με τα παιδιά μου και λέω: «Δόξα τω Θεώ». Πάλι καλά που με βοήθησαν από την Πρυτανεία για να μένουμε σε ένα δωμάτιο και να μην έχουμε έξοδα για το ενοίκιο. Τέσσερα άτομα σε ένα δωμάτιο περίπου 30 τ.μ., αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Η γυναίκα σου χρειάζεται βοήθεια από τους γιατρούς;

Έκανε θεραπεία πέντε χρόνια και τώρα πηγαίνει καλύτερα. Τώρα με τις γέννες των δύο παιδιών πηγαίνει καλύτερα, οι γιατροί λένε ότι αυτό την βοήθησε πολύ. Μπορεί και κάνει τα βασικά. Αυτό που μας μοιάζει και τους δύο είναι να μην πέσουμε πιο πολύ. Να μπορούμε να φροντίζουμε λίγο τον εαυτό μας και τα παιδιά μέχρι να μεγαλώσουν.

Είναι σε θέση να εργαστεί;

Ψάχνουμε μια δουλειά. Αν βρει μια δουλειά θα είναι καλύτερα και για την ίδια. Δεν μπορεί βέβαια να δουλέψει στα χωράφια ή σε εργοστάσιο, αλλά σε έναν χώρο λιγότερο απαιτητικό σίγουρα θα τα καταφέρει.

Οι σπουδές στο πανεπιστήμιο ήταν παιδικό όνειρο;

Ναι, ήταν όνειρο ζωής. Μπορεί να μην είχα ποτέ υψηλές επιδόσεις, αλλά για μένα ήταν κάτι το ιδιαίτερο η κατάκτηση της γνώσης, η μόρφωση, η παιδεία.

Πώς τα πηγαίνετε; Περνάτε τα μαθήματα;

Πηγαίνω πολύ καλά. Φέτος πιστεύω ότι θα τελειώσουμε. Ήταν κρυφό όνειρο, αλλά δεν πίστευα ότι θα το δω να γίνεται πραγματικότητα. Τελικά μπήκα στο Πανεπιστήμιο, έκανε το ίδιο και η γυναίκα μου και τώρα είμαστε στην Κομοτηνή και σπουδάζουμε μάλιστα στη Νομική Σχολή. Πριν λίγα χρόνια θα φάνταζε απίστευτο.

Ο γάμος πώς προέκυψε; Στην κατάστασή σου φαντάζομαι ότι δεν ήταν μια εύκολη απόφασή…

Όχι, ίσα – ίσα ήταν πολύ δύσκολη απόφαση. Είμαστε οκτώ χρόνια παντρεμένοι. Ήταν δύσκολη απόφαση. Νομίζω ότι είμαι πολύ δυνατός χαρακτήρας και γι’ αυτό έκανα οικογένεια.

Σας στηρίζουν οι γονείς σας;

Όχι, δεν υπάρχει βοήθεια από πουθενά Οι γονείς μου, αλλά και τα πεθερικά μου, είναι φτωχοί άνθρωποι. Δεν έχουν την οικονομική άνεση για να μας στηρίξουν. Είναι αγρότες, συνταξιούχοι του ΟΓΑ. Δεν μπορώ να ζητάω από εκείνους λεφτά, δεν έχουν. Ζουν σε ένα χωριό, έχουν από δέκα στρέμματα και καλλιεργούν πατάτες για να ζήσουν. Πώς να βοηθήσουν εμάς;

Αναζητήσατε από κάπου αλλού στήριξη;

Λίγο – πολύ συνηθίζεται να υποβάλλονται αιτήματα σε πολιτικά γραφεία, για παράδειγμα να ζητείται η μεσολάβηση των αιρετών. Δεν είχαμε ασχοληθεί ποτέ με κόμματα, με υποψηφίους, με δημάρχους, έτσι προσπαθούσαμε μόνοι μας να τα βγάλουμε πέρα. Εγώ με τη μικρή σύνταξη γιατί η γυναίκα μου πότε έπαιρνε σύνταξη και πότε την κόβανε. Στην τελευταία επιτροπή της αναγνώρισαν 50% αναπηρία και δεν δικαιούται σύνταξης. Μόνο με τα δικά μου λεφτά προσπαθούμε να ζήσουμε. Δεν έχουμε πάρε – δώσε με πολιτικά γραφεία.

Πάντως είναι παρήγορο που είναι καλύτερα στην υγεία της, τουλάχιστον σύμφωνα με την επιτροπή…

Τώρα είναι καλύτερα, δόξα τω Θεώ. Δεν μπορεί να κάνει βαριές δουλειές, αλλά μπορεί να δουλέψει, να είναι χρήσιμη, τώρα είναι σε καλύτερη φάση. Ο Θεός μας βοήθησε, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Την βοήθησε που γέννησε και τα παιδιά. Είναι σε θέση να βγάλει ένα μεροκάματο.

Από το Πανεπιστήμιο βρέθηκαν άνθρωποι να σας στηρίξουν;

Από το Πανεπιστήμιο ναι, βρήκα συμπαράσταση και συμφοιτητές και καθηγητές. Μια φορά με είδε ένας αντιπρύτανης, με αγκάλιασε και μου είπε: «Μην στεναχωριέσαι αγόρι μου, εγώ θα σε βοηθήσω». Ούτε που ήξερε πώς με λένε ούτε κι εγώ ήξερα ποιος είναι. Φρόντισε να μου παραχωρηθεί το διαμέρισμα που μένουμε τώρα κι αυτό πραγματικά ήταν μεγάλη βοήθεια, γιατί το δωμάτιο στην Εστία, που αρχικά μου δώσανε, είχε μικρή πόρτα και δεν χωρούσε το αναπηρικό καροτσάκι μου και θα έπρεπε να ξοδέψω χρήματα για να κάνουμε τις απαραίτητες εργασίες στην πόρτα, ώστε να μπορώ να βγαίνω και να μπαίνω.

Δεν χάνεις το κουράγιο σου; Δεν πτοείσαι;

Όταν απογοητεύομαι πάρα πολύ, στην πιο δύσκολη στιγμή, πάντα κάποιος βρίσκεται και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Πάντα κάποιος, κάτι θα εμφανιστεί και θα προχωρήσω.

Βλέπω φοράς σταυρουδάκι, σ’ ακούω που αναφέρεσαι στο Θεό, δηλαδή πιστεύεις στην ύπαρξή Του;

Αλίμονο! Όλα τα κάνει ο Θεός. Όλοι σ’ αυτόν στηριζόμαστε. Αλίμονο! Ξέρω μια μέρα ότι θα με κάνει καλά. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Το πιστεύω απόλυτα, αλλιώς δεν θα άντεχα, δεν θα έβρισκα κουράγιο να αντέξω όλα αυτά που περάσαμε.

Λες ότι θα γίνεις καλά, προς το παρόν όμως η ιατρική δεν το έχει κατορθώσει με άλλους ασθενείς που αντιμετωπίζουν την ίδια με εσένα ασθένεια…

Ναι, η αρρώστια μου δεν θεραπεύεται, είναι ανίατη. Δεν έχει σημασία, θα βγει ένα φάρμακο, το περιμένω. Το αισθάνομαι ότι κάτι θα ανακαλύψουν οι επιστήμονες που θα μας βοηθήσει. Δεν θα πέσω πιο χαμηλά, το ξέρω.

Με το πτυχίο τι νομίζεις ότι θα αλλάξει στη ζωή σου;

Με το πτυχίο περιμένω όχι να αγορεύω στα δικαστήρια, αλλά να βγάζω με αξιοπρέπεια το μεροκάματό μου. Έτσι, θα μπορώ να «πατήσω στα πόδιά μου», να αναλάβω τις ευθύνες μου, να έχω δικά μου λεφτά, τα οποία θα βγάζω εγώ ο ίδιος.

Η σύνταξη δηλαδή δεν βοηθάει για να σε απομακρύνει από τέτοιες έγνοιες;

Βαρέθηκα τις συντάξεις! Δεν είναι ανθρώπινο αυτό!

Σ’ ακούω εξοργισμένο και ταυτόχρονά λυπημένο. Τι σε κάνει να το λες;

Το σύστημα σε κάνει να αισθάνεσαι ταπεινωμένος. Θα έπρεπε να έχει κάποια διαφορετική αντιμετώπιση για τους ανθρώπους που πέφτουν έτσι χαμηλά. Δεν λέω ψέματα! Δεν φταίω εγώ σε κάτι, δεν επιθυμώ να βρίσκομαι σ’ αυτή την θέση και να περιμένω από τη σύνταξη για να ζήσω. Δεν εκμεταλλεύομαι κάποια κατάσταση. Δυστυχώς δεν είναι ένα ψέμα η κατάστασή μου, αποδεικνύεται και είναι τραγική.

Δηλαδή, από τη συμπεριφορά που επιφυλάσσει η πολιτεία συμπεραίνεις ότι σε αντιμετωπίζουν σαν βαρίδι;

Τον ανάπηρο τον αντιμετωπίζουν ως ζητιάνο και βαρίδι. Κακά τα ψέματα. «Πότε παιδί μου θα τελειώσεις κι εσύ; Πότε θα πεθάνεις να ησυχάσουμε». Αυτήν την εντύπωση δημιουργούν κι ας μην το λένε. «Καλός είσαι αλλά…» σε βλέπουν διαφορετικά, αυτή είναι η αλήθεια. Δεν σε βλέπουν όπως τους άλλους σε καμία περίπτωση. Όταν είσαι ανάπηρος, είσαι εσύ και οι άλλοι.

Ο Καιάδας δηλαδή υφίσταται ακόμη και σήμερα;

Ο Καιάδας σίγουρα υφίσταται, έχει αλλάξει απλώς μορφή. Μπορεί να κάνουν κάποιες προσπάθειες, αλλά θέλει πολλή δουλειά ακόμη για να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου θα λένε για τους ανάπηρους: «Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν πραγματικά, έχουν κάτι να δώσουν. Είναι σαν κι εμάς, χρήσιμοι, έτοιμοι να δώσουν κι όχι μόνο να πάρουν». Θέλουμε δρόμο πολύ ακόμη για να το πει αυτό ο κόσμος.

Εσύ δηλαδή νιώθεις ικανός και δυνατός να προσφέρεις;

Μπορεί να είμαι στο καρότσι, αλλά πίστευα και πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσω πολύ κόσμο, με άλλο τρόπο. Ας βρουν αυτοί με ποιον τρόπο. Εγώ ξέρω ότι μπορώ να προσφέρω. Είμαι εδώ, έχω τη δύναμη και τη διάθεση να προσφέρω. Έχω δυνατότητες, μπορώ σίγουρα να το αποδείξω, αρκεί να μου δοθεί η ευκαιρία και το κατάλληλο πεδίο για να δράσω.

Έχεις δουλέψει ποτέ;

Δεκαπέντε χρόνια δούλευα σε καφετέρια. Από μικρός καθόμουν σε έναν πάγκο και σερβίριζα… Όλη μέρα πάνω σε ένα σκαμπό για να βγάλω πέντε χρήματα. Δεν μπορώ πάλι να τα ξαναπεράσω όλα αυτά. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος τρόπος. Σίγουρα μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο, στο οποίο θα είμαι χρήσιμος, θα προσφέρω βοήθεια και συνάμα δεν θα καταπονώ τόσο τον εαυτό μου.

Τι είναι αυτό που σου λείπει περισσότερο από τα υλικά αγαθά;

Ένα σπίτι. Δεν μπορώ να το αποκτήσω μόνος μου. Χρειάζομαι βοήθεια. Παράτησα εντελώς τον εαυτό μου για να συντηρώ την οικογένειά μου, άλλες δυνάμεις δεν έχω.

Και μια δουλειά για την γυναίκα μου, που είναι πιο καλά στην υγεία της. Για να μπορέσουμε να ζήσουμε την οικογένειά μας, τίποτε παραπάνω.

Γιατί τόσος κόπος για ένα πτυχίο; Βλέπεις κι εσύ ότι δεν εξασφαλίζει πάντα μια θέση εργασίας…

Ήρθα για να πάρω ένα πτυχίο Νομικής, μήπως και καταλάβουν ότι δεν είμαστε βαρίδια. Ότι κάποιος θα πρέπει να μας βοηθήσει υπεύθυνα και σοβαρά. Θέλω να το πάρω και να τους δείξω. Δεν θέλω να ζητιανέψω, αλλά δεν υπάρχει μέλλον. Αν δεν μας βοηθήσει κάποιος, πώς θα τα καταφέρουμε; Το μέλλον φαντάζει σκοτεινό, δεν μπορώ να βγάλω άκρη.

Από πού αντλείς δύναμη και συνεχίζεις όμως;

Δύναμη αντλώ από τον Θεό. Εκείνος στέκεται κοντά μου και δεν με εγκαταλείπει ποτέ. Ο θεός με βοηθάει. Πάντα κάποιος εμφανίζεται μπροστά μου και με στηρίζει, ακόμη και την τελευταία στιγμή, τότε που λες δεν πάει άλλο, ακόμη και τότε κάποιος εμφανίζεται.

Και τι προσδοκάς;

Περιμένω από το Θεό μια μέρα να με κάνει καλύτερα. Να μπορώ να βασίζομαι στον εαυτό μου πιο δυνατά. Να φροντίζω τα παιδιά μου, όσο με χρειάζονται.

Στον κόσμο, στους συμπολίτες σου, τι μήνυμα στέλνεις;

Να πιστέψει ο κόσμος στο Θεό. Μόνο από εκεί θα μπορέσουν να αντλήσουν δύναμη και να πάρουν ό,τι τους αξίζει. Να μην τα παρατάνε ποτέ, ό,τι και να τους συμβεί να μην το βάζουν κάτω. Ακόμη και να πεθάνουμε αύριο, αν δώσουμε τον αγώνα μας με αξιοπρέπεια, δεν θα έχουμε χάσει κάτι σημαντικό. Θα πεθάνουμε, έτσι είναι να γίνει με όλα τα ζωντανά όντα! Είναι κρίμα όμως όσο ζούμε να βασανιζόμαστε. Ο Θεός έχει για όλους.

Στα παιδιά σου τι συνηθίζεις να λες;

Στα παιδιά μου μιλώ κάθε μέρα. Νομίζω ότι κάτι καλό θα πάρουν από εμένα. Δεν μπορεί, κάποιο στοιχείο θετικό θα πάρουν κι από μένα. Τουλάχιστον να λένε ότι ο πατέρας μας δεν το έβαλε κάτω.

Μαρία Νικολάου