«Η ζωη δεν ειναι ρουτινα»… η μηπως ειναι;

Η Βιρτζινί είναι τριάντα τεσσάρων ετών. Έχει μια καλή δουλειά στη διαφήμιση, έναν ιδανικό σύζυγο, δύο υπέροχα κοριτσάκια, φιλενάδες γεμάτες κατανόηση, μια εκπληκτική μητέρα, αλλά και ψυχολογικές καταστάσεις που της δηλητηριάζουν την ύπαρξη. Υπέρ – απορροφημένη από τον εαυτό της, δεν αντιλήφθηκε τίποτα να πλησιάζει…

Στο γάμο, όταν περάσουν τα καλύτερα, πρέπει πάντα να είναι κανείς προετοιμασμένος για τα χειρότερα…

Εντούτοις, ο γάμος δεν είναι πάντα ρουτίνα όταν και οι δύο μιλούν αντί να κρατούν προσωπικές σημειώσεις σε ημερολόγια και PC, μπορεί ακόμα να είναι δροσιά στον καύσωνα και καυτή έξαρση μες στο χειμώνα, όταν μιλάμε με τον εαυτό μας καταπρόσωπο και όταν κοιτάμε την αλήθεια κατάματα δίχως ενοχές, με μεγάλο αίσθημα ευθύνης και με αγάπη για όποιον πρέπει να συγχωρούμε, με πρώτο στη σειρά τον ίδιο μας πάλι τον εαυτό. Εξάλλου σε όλα υπάρχει πάντα η εξαίρεση και αυτή είναι η πιο γλυκιά έκπληξη.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι ένα απάνθισμα προσωπικών καταθέσεων που σερβίρονται εναλλάξ στον αναγνώστη, ώστε να γνωρίζει πώς αντιδρά το αρσενικό στην πιο μαύρη σκέψη του θηλυκού και τούμπαλιν. Συχνά, αν είχαμε ακούσει τη σκέψη του συντρόφου μας, θα είχαμε εγκαίρως διαγνώσει το βάρος στην ψυχή του, αυτό που συχνά τον οδηγεί μακριά μας, αλλά πάλι αυτό θα ήταν ένα ατόφιο ψυχογράφημα, μια έτοιμη συνταγή και τότε πώς θα περνούσε η ζωή μας δίχως ενδοσκόπηση και βάσανο, δίχως πειραματισμό και την αμφιβολία που μας οδηγεί στη λύτρωση;

Η Valerie McGarry με την πρώτη της αυτή συγγραφική απόπειρα πλάθει ένα χρονικό της συζυγικής ζωής μέσα από το πρίσμα και των δύο συζύγων, με τη γυναίκα θύμα για άλλη μια φορά, αν και αυτό δεν είναι πάντα ο κανόνας.

Α.Χ.

Ραντεβού Συζύγων

«΄΄Μην αφήνετε τη σχέση σας να βουλιάζει στην πλήξη΄΄. Αυτός είναι ο τίτλος ενός άρθρου που διάβασα στο «Βίρα» και με κατατρομοκράτησε. Έχω τα ίδια συμπτώματα: Τα δέκα χρόνια γάμου, τα δύο παιδιά, τη δουλειά, τις οικογενειακές υποχρεώσεις, στενό φιλικό κύκλο – τους ίδιους πάντα φίλους, με τους οποίους ανταλλάσσουμε δείπνα και επισκέψεις – ακόμη και τη σεξουαλική αποτυχία του συζύγου, που είναι, κατά τα φαινόμενα, ο οιωνός ότι ήδη κάναμε το πρώτο βήμα προς τη μοναξιά για δύο.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είμαι και έγκυος! Πρέπει να βάλω κάποιο φρένο, προτού πάρω δεκαπέντε κιλά και γίνω σαν αγελάδα.

Τα κορίτσια είναι στης μητέρας μου. Έχω μία ώρα στη διάθεσή μου για να μεταμορφωθώ σε μία σαγηνευτική βαμπ.

Απόψε, έχω κλείσει τραπέζι για δύο στο «Καβιάρ Κασπία». Θα πάω με τον Αντουάν για ένα πιάτο σολομό.

Κάνω προσεκτικά αποτρίχωση στις γάμπες, στους μηρούς και στις μασχάλες με μία απαλή κρέμα αποτρίχωσης με λάδι βερίκοκου.

Συνήθως κάνω αποτρίχωση με κερί, όμως μου αφήνει κοκκινίλες και απόψε θέλω να είμαι στις ομορφιές μου. Φροντίζω ιδιαίτερα το τριχωτό της ήβης, «του δίνω όμορφο και συνάμα προκλητικό σχήμα». Αφήνω την κρέμα να μείνει αρκετή ώρα, ώστε να γίνει πολύ απαλό, ξεβγάζω με χλιαρό νερό και βάζω μια σταγόνα αμυγδαλέλαιο. Ύστερα κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Τέλεια!

Το χέρι μου χαϊδεύει για λίγο μηχανικά το φύλο μου. Το δέρμα είναι τρυφερό και γυαλιστερό. Αρχίζω να ερεθίζομαι, αλλά προτιμώ να φυλάξω ακέραιη την όρεξή μου για τον Αντουάν. Ύστερα μπαίνω στο ντους και τρίβομαι δυνατά με μία λούφα με αιθέριο έλαιο λεβάντας. Στη συνέχεια, ξαπλώνω με τις γάμπες στον αέρα, για να τονώσω την κυκλοφορία του αίματος και να ξεπρηστούν οι αστράγαλοί μου και αλείβω όλο το σώμα μου μ΄ ένα υδατικό, μεταξένιο, αιθέριο, θαλασσινό έλαιο. Στο τέλος βάζω λίγες σταγόνες από το καινούργιο μου άρωμα: «In Love Again». Κρίμα μονάχα, που αυτό το άρωμα το έκανα εγώ δώρο στον εαυτό μου! Φοράω ένα απλό μαύρο κομπινεζόν, με λεπτεπίλεπτες τιράντες. Μοναδικό μου κόσμημα, το βαρύ χρυσό βραχιόλι, που μου χάρισε ο Αντουάν για το γάμο μας. Ελπίζω να πιάσει το μήνυμα! Μαύρες ζαρτιέρες με μια φαρδιά δαντέλα ψηλά στο μηρό, που του αρέσουν πολύ. Διαλέγω τις μαύρες μεταξωτές μου γόβες, με το λουράκι γύρω από τον αστράγαλο. Και δεν φοράω καθόλου εσώρουχα. Κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Ήδη νιώθω καλύτερα. Απόψε, μοιάζω πιο πολύ με ερωμένη, παρά με σύζυγο και μητέρα. Όταν θέλει κανείς, όλα γίνονται…

Όταν φτάνω στο «Καβιάρ Κασπία», στην πλατεία Μαντλέν, ο Αντουάν είναι ήδη εκεί. Κάθομαι δίπλα του, στο μικρό καναπέ, τον φιλάω στο λαιμό και πίνω μια γουλιά βότκα από το ποτήρι του. Είναι δυσάρεστα ξαφνιασμένος και το δείχνει. Από το ντύσιμό μου, τη στάση μου, τον τόπο του ραντεβού, από το ίδιο το ραντεβού. Πάνε χρόνια τώρα, που δεν είχαμε δώσει ραντεβού μ΄ αυτόν τον τρόπο σε ένα εστιατόριο για να δειπνήσουμε, μόνοι οι δύο μας. Η τελευταία φορά ήταν πριν εννέα χρόνια, στην πρώτη επέτειο του γάμου μας…

Νιώθω ότι δεν είναι ακόμα ώριμος. Με περιμένει πολλή δουλειά!».

Η ψευδαίσθηση της απιστίας

«Η Οντ και εγώ φάγαμε το μεσημέρι στο εστιατόριο «Εφεμέρ». Σε μία μεγάλη βεράντα πνιγμένη στα δέντρα και γεμάτη γρύλους, στην αυτή ενός μικρού αρχοντικού. Πήραμε παστίς για απεριτίφ και ύστερα κρασί ροζέ. Η Οντ λατρεύει το φαγητό και το ποτό. Πήρε δύο γλυκά. Όχι σαν τη Βιρζίνι, που τσιμπολογάει. Η Όντ αγαπάει τη ζωή. Είναι γενναιόδωρη. Φορούσε ένα δροσερό λουλουδάτο καλοκαιρινό φορεματάκι, όπως στο «Ντόλτσε Βίτα», που ανάδειχνε την ιταλιάνικη κορμοστασιά της. Μου είπε ότι ποτέ δεν είχε ξαναγελάσει τόσο, όσο μαζί μου! Μ΄ αρέσει όταν ξεσπάει σε γέλια, μισοκλείνοντας τα μάτια και ζαρώνοντας τη μυτούλα της… Αυτό το καλοκαίρι θα μείνει στο Παρίσι και έτσι θα χει περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της για να μου αφιερώσει… Την εμπιστεύομαι… Μαζί της, τα πράγματα θα φτιάξουν».

Η επιστροφή

«Είμαι φοβερός τύπος! Βρήκα τη δύναμη να διακόψω μια όμορφη ερωτική ιστορία, για να ξαναγυρίσω στην οικογένειά μου, κοντά στη γυναίκα ΜΟΥ και στις κόρες ΜΟΥ. Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να το κάνω. Το βάρος των ηθικών ευθυνών, ή το χαμόγελο της Αντελίν; Δεν έχω πια όρεξη για περιπέτειες. Προτιμώ τη σιγουριά της οικογενειακής εστίας.

Ήταν σκληρό για μένα να αφήσω την Όντ. Πραγματικά, νομίζω ότι την είχα ερωτευτεί. Αλλά έχω ευθύνες απέναντι στα παιδιά μου και πρέπει να τις αναλάβω.

Είναι, στ΄ αλήθεια, φοβερός τύπος!».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.