Η υποστηριξη των φορεων να μην ειναι λογια, αλλα πραξη

Το Κέντρο Πρόληψης της Χρήσης Εξαρτησιογόνων Ουσιών «Ορφέας» ξεκίνησε τη λειτουργία στην πόλη μας το 1999. Όλα αυτά τα χρόνια εδραιώθηκε στη συνείδηση της τοπικής κοινωνίας στηρίζοντας και προσφέροντας τις υπηρεσίες του. Τον τελευταίο καιρό όμως προβλήματα που έχουν σχέση με τη χρηματοδότηση, πρόβλημα που βεβαίως είναι γενικότερο και αφορά σε όλα τα Κέντρα που λειτουργούν στην Ελλάδα, επιφέρουν δυσλειτουργίες, με αποτέλεσμα κανείς να μη γνωρίζει ποιο είναι το μέλλον.

Ο ΠτΘ συζητά σήμερα με τους ψυχολόγους του Κέντρου κ. Σερικέ Σερήφ και Σπύρο Βόλτση καθώς και με τη Δέσποινα Αλατζίδου, υπεύθυνη γραμματειακής υποστήριξης του Κέντρου. Οι εργαζόμενοι μιλούν για την εργασία και τη φιλοσοφία της εργασίας τους, αναδεικνύοντας την ωφελιμότητά της για την ντόπια κοινωνία.

Δέκα χρόνια Κέντρο Πρόληψης

ΠτΘ: Το Κέντρο έχει περίπου δέκα χρόνια ζωής. Πιστεύετε ότι έχει γίνει αποδεκτό από την τοπική κοινωνία;

Σ.Σ.: Ναι. Όχι αρχικά βέβαια αλλά σιγά – σιγά. Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα πρώτα χρόνια μέχρι να ενημερώσουμε για το τι δουλειά κάνουμε, ποιοι είμαστε, ποια είναι η ταυτότητά μας χρειάστηκαν πολλές προσωπικές προσπάθειες και πολλές ενημερώσεις. Σήμερα νομίζω ότι μας ξέρουν όλοι οι τοπικοί φορείς. Στα περισσότερα σχολεία, όπου δουλεύουμε περισσότερο μας γνωρίζουν οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, οι γονείς, οι σύλλογοι γονέων, οπότε πιστεύω πως έχουμε γίνει αποδεκτοί. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που λέγαμε ότι θα πάρουμε τους καρπούς της εργασίας όλων αυτών των ενημερώσεων, των επαφών και ξαφνικά εμφανίστηκε το πρόβλημα της χρηματοδότησης με αποτέλεσμα να μην ξέρουμε τι θα κάνουμε του χρόνου. Απλά παλιότερα υπήρχε μία σύγχυση.

Β.Σ.: Παλιότερα επειδή είμαστε κέντρο πρόληψης του ΟΚΑΝΑ πολλοί πίστευαν ότι κάνουμε και θεραπεία ότι είμαστε μόνο ένα θεραπευτικό κέντρο. Προσπαθήσαμε μέσω των ενημερώσεων να μεταφέρουμε στον κόσμο ότι είμαστε κέντρο πρόληψης εξαρτησιογόνων ουσιών, όχι κάποιο θεραπευτικό πλαίσιο.

Σ.Σ.: Καταρχήν πρέπει να είναι γνωστό ότι απευθυνόμαστε σε όλη την κοινότητα δηλαδή δεν είναι ότι είμαστε μόνο για τους εκπαιδευτικούς, μόνο για τους γονείς. Κάνουμε δράσεις για όλους. Στις συναντήσεις μας ακόμη έρχονται και παππούδες και γιαγιάδες γιατί όλοι έχουμε παιδιά ή όλοι φροντίζουμε παιδιά, οπότε το Κέντρο απευθύνεται σε όλους. Όσον αφορά στο θέμα που είπε ο κ. Βόλτσης ότι είμαστε κέντρο πρόληψης προσωπική μου άποψη είναι ότι τα ναρκωτικά είναι ένα θέμα το οποίο αγγίζουμε όταν υπάρχει πρόβλημα στο σπίτι μας και συνειδητοποιούμε ότι πραγματικά είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, όταν όμως είναι πρόβλημα του γείτονα δεν μ’ αγγίζει, οπότε δεν μ’ ενδιαφέρει. Άρα ένα κέντρο πρόληψης δεν μ΄ενδιαφέρει αν υπάρχει ή όχι.

ΠτΘ: Ποιες είναι οι ομάδες που προσπαθείτε να ενημερώσετε;

Σ.Σ.: Οι ομάδες οι οποίες προσπαθούμε να επηρεάσουμε είναι τα παιδιά κάθε ηλικίας. Έχουμε ξεκινήσει δράσεις και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και στα νηπιαγωγεία. Ο στόχος μας είναι τα παιδιά και κυρίως η δουλειά μας έχει να κάνει μ’ εκείνους που τα φροντίζουν. Αυτοί που τα φροντίζουν είναι οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας και η οικογένεια. Άρα οι δράσεις μας περισσότερο απευθύνονται στην οικογένεια και στους εκπαιδευτικούς, παρά στα παιδιά. Γιατί οι εκπαιδευτικοί είναι οι πολλαπλασιαστές που σημαίνει ότι όταν εκπαιδεύω έναν εκπαιδευτικό έχω άλλους τόσους, μπορώ να επηρεάσω άλλα τόσα παιδιά και τις οικογένειες και τους γονείς. Αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας μας κι αυτός είναι ο τρόπος σκέψης μας.

ΠτΘ: Με ποιους φορείς συνεργάζεστε;

Σ.Β.: Έχουμε ξεκινήσει από πέρυσι συνεργασία με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς του Δήμου Κομοτηνής με εκπαιδευτικό υλικό για παιδιά αυτής της ηλικίας το οποίο εμείς δημιουργήσαμε. Κάποιος συνάδελφος εκπαιδεύτηκε στο υλικό αυτό και μετά εκπαιδεύει τις παιδαγωγούς τις βρεφονηπιοκόμους, οι οποίες το εφαρμόζουν στα παιδιά και φυσικά και με τους γονείς των παιδιών αυτών. Από κει και πέρα με τον ίδιο τρόπο δουλεύουμε και στις πιο μεγάλες ηλικίες, ως προς τους εκπαιδευτικούς εννοώ. Δηλαδή είμαστε όλοι εκπαιδευόμενοι από τον ΟΚΑΝΑ πάνω στην πρόληψη και υπάρχουν εκπαιδευτικά υλικά εγκεκριμένα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό διοργανώνουμε σεμινάρια με δασκάλους, με καθηγητές, τους δείχνουμε το υλικό, τους μαθαίνουμε, ας το πω έτσι, και μετά αυτοί το εφαρμόζουν στην τάξη τους. Από κει και πέρα κάνουμε και ομάδες κυρίως με εφήβους στο κέντρο πρόληψης. Έρχονται δηλαδή έφηβοι και ασχολούμαστε μ’ αυτούς χωρίς να παρεμβαίνουν οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί.

Η φιλοσοφία των προγραμμάτων

ΠτΘ: Ποια είναι η φιλοσοφία αυτών των εκπαιδευτικών υλικών;

Σ.Β.: Στο υλικό αυτό σχεδόν πουθενά και ειδικά στις πιο μικρές ηλικίες δεν αναφέρονται οι λέξεις ναρκωτικά, ουσίες, τσιγάρο. Αν και η πείρα μου λέει ότι τουλάχιστον στα δημοτικά τα παιδιά τα ξέρουν αυτά τουλάχιστον στις πιο μεγάλες τάξεις, έχουν ακούσει περί τίνος πρόκειται αλλά εμείς δεν αναφερόμαστε πουθενά, ούτε και στο γυμνάσιο. Η φιλοσοφία της πρόληψης γενικότερα είναι να δομήσει μία προσωπικότητα υγιή, όσο γίνεται, με τέτοιον τρόπο, ώστε να θωρακιστεί και στην πρώτη δυσκολία που θα τύχει στον νέο, στον έφηβο, όπως τυχαίνει στον καθένα μας, να μην έχει σαν εύκολη λύση τις ουσίες ή σε οποιαδήποτε άλλη παραβατική συμπεριφορά, αλλά να μπορεί να βρει άλλες διεξόδους, όπως είναι η φιλία, όπως μπορεί να είναι η συνεργασία όπως κάτι πολύ σημαντικό είναι η επικοινωνία τόσο με την οικογένεια όσο και με τους γύρω και με τους φίλους του. Προσπαθούμε αυτό ακριβώς να τονώσουμε στα παιδιά την αυτοεκτίμηση, την αυτοπεποίθηση, τη μοναδικότητα του καθενός, ότι μπορούμε να στηριζόμαστε στους άλλους και δεν είμαστε μόνοι μας.

Σ.Σ.: Η ενημέρωση μερικές φορές έχει και αρνητική αντίδραση. Πολλές φορές μας έχουν κατηγορήσει ότι δεν κάνουμε ενημερώσεις, ότι δεν βγάζουμε σποτάκια που να λένε «η ηρωίνη σκοτώνει». Όταν γίνονται ερωτήσεις από τα ίδια τα παιδιά σχετικά με το ποια είναι η ουσία, ποιες είναι οι συνέπειες. απαντάμε. Αλλά εμείς δεν ενημερώνουμε από μόνοι μας και δεν μιλάμε για ουσίες.

Σ.Β.: Το θέμα είναι ότι αν σε έναν έφηβο 16-17 πεις ότι η ηρωίνη σκοτώνει θα πει αποκλείεται να συμβεί σ’ εμένα, εγώ μπορώ να κάνω και να σταματήσω όποτε θέλω. Γι αυτό μπορεί μερικές φορές να λειτουργήσει και σαν διαφήμιση.

Σ.Σ.: Επίσης δεν χρησιμοποιούμε και πρώην χρήστες που έχουν απεξαρτηθεί. Υπάρχει βέβαια κι αυτή η αντίληψη, ότι είναι σωστό να μιλούν κι εκείνοι για τις εμπειρίες τους, που είναι δεκτή από μας. Από την άλλη όταν ένας πρώην χρήστης μιλάει για την εμπειρία του και λέει «εγώ γλίτωσα» είναι πολύ πιο εύκολο όταν έχει έναν έφηβο απέναντι του και θεωρεί ότι είναι ο σούπερ ήρωας, ο έφηβος, διότι ξέρετε ότι περνάει πολύ εύκολα τη γραμμή του θανάτου, του αρέσουν οι ταχύτητες, η ριψοκίνδυνη ζωή, να πει αυτός γλίτωσε και θα γλιτώσω κι εγώ.

Ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου

ΠτΘ: Σε ποια επίπεδα βρίσκεται η χρήση ναρκωτικών στη Ροδόπης

Σ.Σ.: Είναι στα όρια που είναι με την υπόλοιπη Ελλάδα.

ΠτΘ: Από την εμπειρία σας σε ποια ηλικία ξεκινούν τα παιδιά;

Σ.Σ.: Όταν εγώ πριν 10 χρόνια που ξεκίνησα η ηλικία έναρξης, ήταν γύρω πολύ στα 14-15 χρονών. Τώρα μιλάμε για συν πλην 2 από τα 14. Πλην 2 που σημαίνει ότι είναι 11-12 χρονών παιδιά. Δυστυχώς μειώνεται η ηλικία έναρξης.

ΠτΘ: Ένας μεγαλύτερος σε ηλικία μπορεί να ξεκινήσει τη χρήση;

Σ.Σ.: Είναι πιο δύσκολο, πιο σπάνιο και ανάλογα σε ποια περίοδο βρίσκεται.

ΠτΘ: Κατά την άποψή σας το σημαντικότερο ρόλο τον παίζει η οικογένεια και το σχολείο. Βέβαια σήμερα η οικογένεια δεν έχει τη δομή που είχε κάποτε…

Σ.Σ.: Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι ότι υπάρχει μια σύγχυση ρόλων μέσα στην οικογένεια. Παλιότερα στις παραδοσιακές οικογένειες οι ρόλοι και οι κανόνες ήταν καθορισμένοι. Ο μπαμπάς είχε αυτό το ρόλο, η μαμά τον άλλο. Σήμερα υπάρχει μια σύγχυση. Η μαμά δουλεύει έχει και το ρόλο της μαμάς. Ο μπαμπάς μας προσέχει, μας φροντίζει κι ό,τι καθίσει. Και από την άλλη υπάρχει μια πληροφόρηση εκτός οικογένειας που μπαίνει μέσα στην οικογένεια, μέσω υπολογιστή, μέσω τηλεόρασης. Είναι τόσα πολλά τα δεδομένα που οι πληροφορίες που μπαίνουν μέσα στην οικογένεια, η οποία δεν ξέρει τι να κάνει.

Σ.Β.: Αυτό που λέμε και στους γονείς είναι ότι μπορεί να μην υπάρχει πλέον τόσος χρόνος, αλλά τουλάχιστον αυτός ο χρόνος που περνάνε με τα παιδιά τους να είναι ποιοτικός. Σίγουρα είναι δύσκολα για τους γονείς που έχουν χίλιες δύο ασχολίες και τα δικά τους τα προβλήματα, αλλά τουλάχιστον λίγη προσπάθεια. Αυτό προσπαθούμε να τους πούμε στις συναντήσεις που κάνουμε.

Σ.Σ.: Εμείς περισσότερο μιλάμε για επικοινωνία και για σχέσεις. Επειδή σήμερα στην κοινωνία υπάρχει αποξένωση για αυτό και υπάρχει τόση μεγάλη ανάγκη και τόσα πολλά αιτήματα και από τους ίδιους τους γονείς κι από τους εκπαιδευτικούς, να μιλήσουμε γι αυτό το θέμα.

ΠτΘ: Πόσο εύκολη είναι η προσέγγιση των παιδιών ή των γονέων; Οι γονείς έρχονται εφόσον έχουν πρόβλημα ή και χωρίς να έχουν;

Σ.Σ.: Αυτό είναι το θέμα μας. Προσεγγίζονται με την έννοια που σας είπα, ότι γι’ αυτό χρειάστηκαν 2 ή 3 χρόνια να ενημερώνουμε συνεχώς για το δικό μας το ρόλο και τι είμαστε και τι κάνουμε. Γιατί έχουμε και μια ταυτότητα, Κέντρο Πρόληψης της Χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών. Οπότε κάθε φορά που πηγαίναμε μας έλεγαν ότι δεν έχουν μέσα στο σπίτι τους το πρόβλημα της χρήσης. Από την πλευρά μας προσπαθούσαμε να τους πούμε ότι δεν πηγαίναμε να μιλήσουμε για τα ναρκωτικά τόσο πολύ αλλά για πρόληψη. Άρα εμείς μιλάμε περισσότερο για την επικοινωνία, για τις σχέσεις. Να σας πω ότι όσο μικρότερες είναι οι ηλικίες τόσο πιο προσεγγίσιμοι γίνονται οι γονείς. Κι οι γονείς των εφήβων έρχονται και μας ρωτάνε πολλά πράγματα που πολλές φορές δεν έχουν σχέση με τη χρήση. Απλώς όσο μεγαλώνουν οι ηλικίες των παιδιών και οι ανάγκες των γονέων είναι πιο διαφορετικές. Εγώ αυτό που αισθάνομαι σήμερα στην Ελλάδα είναι ότι οι ανάγκες των γονιών όσο μεγαλώνουν τα παιδιά είναι περισσότερο εκπαιδευτικές, παρά παιδαγωγικές, ενώ στις μικρές ηλικίες οι ανάγκες είναι παιδαγωγικές. Δηλαδή οι ερωτήσεις που έρχονται και μας κάνουν αφορούν στον χαρακτήρα, την προσωπικότητα, ενώ όσο μεγαλώνει το παιδί, οι ερωτήσεις αφορούν στο διάβασμά του και στο πώς θα μπει στο πανεπιστήμιο. Και θίγονται μόνο σε περιπτώσεις που και οι ίδιοι δεν αντέχουν να ζουν μ’ ένα παιδί που είναι συνεχώς ένας επαναστάτης, που συνεχώς φέρνει προβλήματα στο σπίτι και τότε, ναι, απευθύνονται σ’ εμάς.

Σ.Β: Στα σεμινάρια πρέπει να πούμε ότι οι παρακολουθούντες έρχονται εθελοντικά. Οι εκπαιδευτικοί, όλοι όσοι συμμετέχουν, και είναι είτε στα νηπιαγωγεία είτε στα λύκεια, έρχονται με τη θέλησή τους, γιατί τα πιο πολλά σεμινάρια τα κάνουμε απόγευμα εκτός ωρών διδασκαλίας. Ο δάσκαλος έρχεται 3-4 απογεύματα συνεχόμενα για να τον εκπαιδεύσουμε στο υλικό αυτό. Οπότε πρέπει ο ίδιος να το θέλει, να θέλει να μάθει κάτι παραπάνω. Δεν μπορούμε κανέναν να υποχρεώσουμε. Όπως φυσικά και οι γονείς, αν θέλουν έρχονται, αν δεν θέλουν δεν έρχονται.

Τα προβλήματα της υποχρηματοδότησης

ΠτΘ: κ. Αλατζίδου δουλεύετε από το 2001 ως γραμματέας του Κέντρου. Ποια είναι η εμπειρία σας;

Δ.Α.: Η τωρινή κατάσταση είναι λίγο δύσκολη. Με τη δουλειά αυτή δένεσαι πάρα πολύ. Εγώ τουλάχιστον προσωπικά αυτό θέλω να καταθέσω. Είναι έτσι η φύση της, δένεσαι με τους συνεργάτες σου και νομίζω και τα παιδιά περισσότερο το νιώθουν, Εγώ θα μιλήσω λίγο από την άποψη της δύσκολης κατάστασης που βρίσκονται τα κέντρα πρόληψης τώρα. Γιατί νομίζω ότι πέρα από την προσφορά που έχει το Κέντρο Πρόληψης στην τοπική κοινωνία οι συνθήκες σήμερα είναι δύσκολες.

Το Κέντρο Πρόληψης νομίζω ότι βρίσκεται στην καλύτερη και την πιο ώριμη φάση, γιατί νομίζω ότι τώρα έχει αρχίσει να γίνεται γνωστό στον κόσμο της Κομοτηνής, έχει αρχίσει να αποδίδει, έχει αποκτήσει συνεργάτες κι είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι πλέον που όταν αντιμετωπίζουν κάποιο αντίστοιχο πρόβλημα ξέρουν ότι μπορούν να ’ρθουν σ’ εμάς. Υπάρχει μια συνέχεια στο Κέντρο παρά την εναλλαγή προσώπων γιατί ο καινούργιος ενημερώνεται από τον προηγούμενο.

ΠτΘ: Τα Κέντρα Πρόληψης είναι μια κοινωνική δομή απαραίτητη στην κοινωνία…

Σ.Σ.: Δεν έχει γίνει ακόμα συνείδηση σε πολλούς ότι είναι απαραίτητη. Γιατί εννοείται ότι είναι απαραίτητος ένας γιατρός ή ένας δικηγόρος . Το θέμα είναι ότι δεν έχει γίνει συνείδηση ότι και το Κέντρο Πρόληψης είναι απαραίτητο. Εμένα με στεναχωρεί αυτό το πράγμα, ότι ύστερα από κάποια χρόνια, ενώ έχεις ξεκινήσει μια δουλειά, γιατί μη ξεχνάμε ότι εμείς με ανθρώπους ασχολούμαστε δεν ασχολούμαστε, με μηχανές, κάνουμε σχέσεις, επαφές, γνωριμίες, κάποιοι δεν αναγνωρίζουν την σημαντικότητά του. Το υλικό μας μη ξεχνάμε ότι είμαστε οι ίδιοι και οι απέναντί μας.

Εμείς ασχολούμαστε καταρχήν με τους ίδιους τους ανθρώπους, ασχολούμαστε με τα προβλήματά τους αλλά και μερικές φορές και με τις χαρές του, γιατί στα σεμινάρια μιλάμε και για τα καλά και για τα άσχημα, μοιραζόμαστε πράγματα μ’ εκείνους.

ΠτΘ: Παρόλα αυτά όμως το ίδιο το κράτος είναι ανάλγητο απέναντι στα Κέντρα Πρόληψης. Έχετε προβλήματα θεσμικής κατοχύρωσης ως εργαζόμενοι…

Δ.Α.: Δεν έχουμε ένα λειτουργικό – θεσμικό πλαίσιο. Δεν υπάρχει αυτό. Ανήκουμε σε πολλά υπουργεία. Υπάρχουν δυσκολίες οικονομικές γιατί ο ΟΚΑΝΑ ξεχνάει λίγο την πρόληψη και βάζει μπροστά τη θεραπεία.

Σ.Σ.: Έχουμε αλλαγή πλεύσης κατ’ αρχήν. Τι εννοούμε μ’ αυτό. Στη θεραπεία επειδή έχουν δημιουργηθεί ουρές στα προγράμματα υποκατάστατων του ΟΚΑΝΑ, θεώρησαν ότι είναι σωστό – εγώ το θεωρώ λάθος – να αυξήσουν τα προγράμματα που είναι για τα υποκατάστατα και κάποια προγράμματα που είναι για την πρόληψη να τα μειώσουν. Ναι, αλλά οι λίστες δεν θα μειωθούν ποτέ εάν εμείς δεν ενδυναμώσουμε την πρόληψη. Που αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πάντα περισσότερους χρήστες και πάντα λίγα θεραπευτικά.

Τώρα τελευταία έχουν βγει προς τα έξω πάρα πολύ τα περιβαλλοντικά προγράμματα ότι πρέπει να προστατεύουμε το περιβάλλον. Εγώ θεωρώ – δεν ξέρω αν συμφωνείτε– ότι εάν δεν μάθουμε πρώτα να φροντίζουμε τον εαυτό μας, το σώμα μας, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φροντίσουμε το περιβάλλον. Κοιτάξτε, πόσο λάθος ξεκινάμε. Η βάση είναι το σώμα μας κι ύστερα προχωράμε στο περιβάλλον. Νομίζω ότι στην Ελλάδα κάποια πράγματα γίνονται έτσι.

ΠτΘ: Ποια είναι τα αιτήματά σας;

Δ.Α.: Εμείς θέλουμε να μετεξελιχθούν τα Κ.Π. να είναι αυτοδιοικούμενα και να είναι αποκεντρωμένα ΝΠΔΔ. Βέβαια να συνεχίσει να έχει αυτοδιοίκηση τη διοίκηση ουσιαστικά για να μπορεί έτσι το Κέντρο Πρόληψης να απευθύνεται στους δημότες και να έχει τον πρώτο λόγο η αυτοδιοίκηση, γιατί γνωρίζει καλύτερα τις ανάγκες. Θέλουμε να εγγραφούν οι δαπάνες των Κ.Π. στον κρατικό προϋπολογισμό και την επιστημονική εποπτεία να συνεχίσει να την έχει ο ΟΚΑΝΑ και το Υπ. Υγείας.

Σ.Β: Από εκεί και πέρα ζητάμε αυτά που μας χρωστάνε.

Δ.Α.: Να πούμε ότι αυτή τη στιγμή μας χρωστάει ο ΟΚΑΝΑ γύρω στις 105.000€ για το 2007-08. Παράπονο που το έχουμε εκφράσει ήδη πολλές φορές, αλλά είναι καλό να σταθούμε για άλλη μια φορά, είναι ότι όλες οι δράσεις εδώ γίνονται κι απευθύνονται στους δημότες και γενικότερα στο νομό Ροδόπης. Στην έναρξη της λειτουργίας του Κέντρου Πρόληψης ο δήμος Κομοτηνής υπέγραψε προγραμματική σύμβαση για την έναρξη σύστασης του Κέντρου και ακολούθως και οι υπόλοιποι δήμου συμμετείχαν σ’ αυτή την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Από την έναρξη του Κέντρου μέχρι σήμερα το χρέος είναι περίπου των 200000 ευρώ. Έχει συσσωρευτεί ένα μεγάλο ποσό το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι χρέος του δήμου Κομοτηνής. Εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε τις δράσεις μας. Βγάζουμε την πίκρα μας γιατί εμείς θα συνεχίσουμε το έργο μας έστω κι αν είμαστε απλήρωτοι, όπως πολλά Κέντρα στην Ελλάδα, όπου συνάδελφοι είναι απλήρωτοι και αυτοί συνεχίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Δεν θέλουμε να σταματήσουμε την ανοδική πορεία του Κέντρου Πρόληψης, είναι μια δουλειά που καταθέτουμε την ψυχή μας την αγαπάμε παρά τις δυσκολίες. Οι δράσεις έχουν κόστος γιατί έχουν λειτουργικά έξοδα.

Σ.Σ.: Θέλουμε την υποστήριξη όλων των φορέων αλλά όχι στα λόγια. Είναι πολύ εύκολο να πεις ότι στηρίζεις και ουσιαστικά να μην προσφέρεις τίποτα όχι σε εμάς προσωπικά αλλά στο Κέντρο. Η υποστήριξη να μη μείνει στα λόγια να γίνει πράξη.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.