Η Θρακη μεσα απο το 46ο τευχος της μηνιαιας επιθεωρησης «Βορεας»
Κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό το 46ο τεύχος της μηνιαίας επιθεώρησης «Βορέας», μιας περιφερειακής προσπάθειας που έχει κέντρο το Σπήλαιο του Τριγώνου Έβρου και που εκδίδει ο Σταύρος Παπαθανάκης. Μέσα από μία εξαιρετική ύλη εκείνο που εντυπωσιάζει είναι το αφιέρωμα με φόντο την Ανατολική Θράκη του 1922 με επίκεντρο τις ανταποκρίσεις του Έρνεστ Χεμινγουέι, της Τερέζας, της ηρωίδας του βιβλίου του Φρέντυ Γερμανού, αλλά και του Μπαζίλ Ζαχάροφ, ονόματος θρύλου της Ευρώπης.
Με αφορμή την έκδοση, ο ΠτΘ συζητά σήμερα με τον εκδότη – δημοσιογράφο Σταύρο Παπαθανάκη, εστιάζοντας κυρίως στην προσωπικότητα του Μπαζίλ Ζαχάροφ. Η συζήτηση βέβαια επεκτείνεται και σε άλλες εκδηλώσεις του «Βορέα» που έχουν ως στόχο την προβολή της περιοχής της Θράκης.
«Μπαζίλ Ζαχάροφ, ο μυστηριώδης Έλληνας της Ευρώπης»
Όπως αναφέρει ο Σταύρος Παπαθανάκης «το 2005 υπήρξε μια ενδιαφέρουσα παραγωγή του Άγγελου Αμπάζογλου «Μπαζίλ Ζαχάροφ, ο μυστηριώδης Έλληνας της Ευρώπης». Είναι μια συγκλονιστική μορφή και θα έχουμε τη δυνατότητα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που διοργανώνουμε με τίτλο «Ξενιτεμένο μου πουλί» σε λίγο καιρό να μιλήσουμε για αυτό, εφόσον συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννησή του και είμαστε σε επικοινωνία με τον Άγγελο Αμπάζογλου ώστε να παρουσιάσουμε την παραγωγή του.
Η ταινία επικεντρώνεται στο εμπόριο όπλων στις αρχές του 20ου αιώνα μέσα από την ιστορία του Μπαζίλ Ζαχάροφ, του οποίου τα συμφέροντα επεκτάθηκαν σε τράπεζες, μέσα μαζικής ενημέρωσης και πετρέλαια, με αποτέλεσμα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να θεωρηθεί ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Το σύστημα πώλησης όπλων που προώθησε, γνωστό ως «σύστημα Ζαχάροφ», αποτελεί το επικρατέστερο σύστημα μέχρι σήμερα και βασίζεται στη διαφθορά, στην προπαγάνδα και σε ένα εκτεταμένο σύστημα πληροφοριών σε κυβερνητικούς και διπλωματικούς κύκλους. Βρετανός υπήκοος, έλληνας υπήκοος, γάλλος υπήκοος, ο Σερ Μπαζίλ Ζαχάροφ παρασημοφορήθηκε 298 φορές για την ειρηνιστική του δράση και στο τέλος της ζωής του παντρεύτηκε μια ξαδέλφη του βασιλιά της Ισπανίας και πέθανε στο Μόντε Κάρλο όπου το καζίνο ήταν επίσης ιδιοκτησία του», όπως τονίζει σε σημείωμά του ο Άγγελος Αμπάζογλου σκηνοθέτης της ταινίας.
Αναφορές για το Ζαχάροφ υπάρχουν στο βιβλίο του Γιώργου Ζαρίφη, εγγονού του μεγάλου ευεργέτη με τίτλο «Οι αναμνήσεις μου – Ένας κόσμος που έφυγε – Κωνσταντινούπολη 1800-1920», μέσα στο οποίο περιγράφεται η ζωή, η καθημερινότητα και η εξέλιξη της ελίτ, όχι μόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και του κόσμου, γιατί ήταν παγκόσμια ελίτ οι έλληνες τραπεζίτες και έμποροι εκείνης της εποχής. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που μας δίνει μια αυθεντική μαρτυρία για την προσωπικότητα του Βασίλη Ζαχάροφ.
Επίσης ενδιαφέρουσες πληροφορίες βρίσκουμε στο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού «Τερέζα», εκδόσεων Καστανιώτη, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που τοποθετεί τους πρωταγωνιστές στο χώρο της Ανατολικής Θράκης και μας δίνει πολύ συγκεκριμένες πληροφορίες για τον Μπαζίλ Ζαχάροφ, για τον ρόλο του και μάλιστα για τη Μικρασιατική Εκστρατεία καθώς ως φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της.
Πολύ πριν είχε εκδοθεί ένα εξαιρετικό βιβλίο το οποίο έχει εξαντληθεί και το αναζητούμε και συγκεκριμένα του Ριχάρδου Λέβινσον που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν 81 χρόνια στο οποίο μάλιστα ο πρόλογος ήταν του Στέφανου Σκουλούδη, μιας μεγάλης μορφής της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Κωνσταντινούπολης».
Μπαζίλ Ζαχάροφ και επικαιρότητα
«Όταν μιλάμε για το Ζαχάροφ αναφερόμαστε σε μια προσωπικότητα για την οποία έχουν γραφεί πάρα πολλά. Ο Βασίλης Ζαχάροφ έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις αρχές του 20ου αιώνα, ήταν ο πλουσιότερος Ευρωπαίος εκείνη την εποχή και κάποιοι τον αποκαλούν ως βασιλιά της πολεμικής βιομηχανίας, ότι δηλαδή δεν υπήρχε πολεμική αναμέτρηση στην οποία να μην έχει σχέση με τη μια ή και με τις δυο ή και με όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Είχε ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο εκείνη την εποχή μόνο οργανωμένες υπηρεσίες πολύ μεγάλων μυστικών υπηρεσιών θα μπορούσαν να το έχουν. Είχε ένα σύστημα στο οποίο ήταν αναμεμειγμένοι υπουργοί, πρωθυπουργοί, μέσα ενημέρωσης, αξιωματούχοι που δούλευαν για τα συμφέροντά του. Υπʼ αυτήν την έννοια έχει και σήμερα επικαιρότητα εφόσον μιλάμε για μίζες, για διαφθορά. Υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες συνθήκες στην ελληνική πολιτική ζωή που καθιστούν επίκαιρο τον Ζαχάροφ. Αξίζει λοιπόν να το μελετήσει κάποιος και μέσα από την προσέγγισή του να μελετήσει φαινόμενα και παθογένειες που εκδηλώνονται σήμερα στην ελληνική πολιτική ζωή το 2009».
«Υπάρχουν αντιστάσεις
στην Περιφέρεια»
«Ξεκινώντας το αφιέρωμα του Μαΐου κάναμε και ένα περιδιάβασμα εκτός των άλλων και στις ανταποκρίσεις του Έρνεστ Χέμινγουεϊ τον οποίο προσέγγισα πριν 25 περίπου χρόνια μέσα από το βιβλίο του «Τα δύσκολα χρόνια» των εκδόσεων «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» της Θεσσαλονίκης. Χρειάστηκαν να περάσουν χρόνια για να έρθει ο Φρέντυ Γερμανός για να ρίξει φως μετά από παρότρυνση της Μελίνας Μερκούρη που γνώριζε την συναρπαστική Ελληνίδα, την Τερέζα και ήταν αυτή που ώθησε τον Φρέντυ Γερμανό να γράψει αυτό το μυθιστόρημα που αναδεικνύει βεβαίως όχι μόνο τις ιστορικές μορφές αλλά της ίδιας της ιστορικής πορείας της Θράκης.
Στο μέλλον υπάρχουν αφορμές για να επανέλθουν σε όλα αυτά. Έχει ενδιαφέρον και μέσα από τη διαχείριση που κάνουμε και εμείς εδώ στην περιοχή αυτού του καταπληκτικού υλικού ανοίγοντας δρόμους. Έτσι πριν χρόνια υπήρξε μια παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής στην οποία η αγαπητή συνάδελφος Σωτηρία Μαραγκοζάκη δημοσίευσε σε πανελλήνια αποκλειστικότητα τις αυθεντικές επιστολές της «Τερέζας» και απʼ ότι φαίνεται από τότε έχει κάνει μια εξαιρετική και όχι μόνο έρευνα η οποία θα μας δώσει όπως όλα δείχνουν ένα πολύ καλό λογοτεχνικό αποτέλεσμα το οποίο το περιμένουμε.
Όλα αυτά δείχνουν ότι υπάρχουν αντιστάσεις στην περιφέρεια που μπορούν να δείξουν ότι υπάρχει και ένας άλλος δρόμος. Αυτό είναι στα υπέρ της περιφέρειας η οποία όπως είναι γνωστό δεν είναι και στα καλύτερά της. Η Θράκη παραμένει καθηλωμένη σε μια θέση που δεν μας ταιριάζει, δεν μας αξίζει και πρέπει πολλά πράγματα να αλλάξουν. Κι αν μέσα στην παρούσα οικονομική κρίση άλλες περιοχές μπορούν να εισπράττουν με καλύτερους όρους καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα στη Θράκη».
Οδοιπορικό στην Τένεδο
Σε εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη παρουσιάστηκε το κεντρικό θέμα του 46ου τεύχους με τίτλο «Οδοιπορικό στην Τένεδο» της Μαρίας Μουτάφη. «Είναι ένα άλλο στοιχείο του περιοδικού «Βορέα» ότι δηλαδή δεν σταματάμε σε στενά δημοσιογραφικές δουλειές αλλά και το κεντρικό μας θέμα μπορεί να το υπογράψει ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που είναι αφοσιωμένος σε μια υπόθεση. Το τεύχος του Μαρτίου ήταν αφιερωμένο στη δουλειά που έκαναν τα παιδιά του τμήματος εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας των Βρυξελλών με την παρότρυνση της δασκάλας τους, όπου κατέγραψαν όλες τις ελληνικές ονομασίες των δρόμων των πλατειών, των μνημείων που υπάρχουν στην πρωτεύουσα του Βελγίου. Αυτό το καταπληκτικό αφιέρωμα αναδεικνύει το πόσο ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική ιστορία είναι μια ζωντανή παράμετρος της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Μπορούμε να αξιοποιούμε σωστά την ιστορία και τον πολιτισμό μας και να αναδεικνύουμε σωστά είτε τη θέση της πατρίδας μας είτε του Έβρου είτε της Ροδόπης είτε της Θράκης. Σε αυτόν τον τομέα με γνώση, σωφροσύνη και κυρίως με τεκμηρίωση μπορούμε να παρουσιάζουμε πράγματα.
Όσον αφορά στο «Οδοιπορικό στην Τένεδο» ήταν μια δουλειά που την έκανε η παθιασμένη Μαρία Μουτάφη και το οποίο παρουσιάσθηκε σε μια όμορφη εκδήλωση
Την Τρίτη, 26 Μαΐου 2009 σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ» στο αίθριο του βιβλιοπωλείου»
Α.Π.
Ορεστιάδα
και Χρήστος Καραβέλας
Ορεστιαδίτης στην καταγωγή το πρόσωπο που αυτές τις ημέρες τόσο το ίδιο όσο και η οικογένειά του μονοπωλεί την επικαιρότητα. «Πρόσωπο κλειδί στην υπόθεση Siemens ο συντοπίτης μας Χρήστος Καραβέλας, είχαμε επισημάνει πριν ένα χρόνο τη σχέση του με την ελπίδα ότι δεν θα ήταν τόσο βαθιά αναμεμειγμένος σε αυτή την ιστορία. Ήταν ευχολόγιο αυτό που διατυπώσαμε, εφόσον γνωρίζαμε τα τεκταινόμενα στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου και των ρόλων των στελεχών. Ο Χρήστος Καραβέλας αναδεικνύεται πρόσωπο των ημερών και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και για τον ίδιο και για την οικογένειά του και αυτή είναι μια άλλη δυσάρεστη πτυχή της όλης ιστορίας μέσα σε ένα ήδη ζοφερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον. Ο ίδιος είχε συγκεκριμένη παρουσία και είχε σχέσεις με την περιοχή αλλά και με δραστηριότητες των Εβριτών της Αθήνας και, στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων, τον είχαμε συναντήσει και είχαμε φιλοξενήσει σε φωτορεπορτάζ με τη σύζυγό του στον Βορέα. Στην περιοχή έχει σημαντική παρουσία, είναι κάτι δεδομένο και πρέπει να το πούμε αλλά από εκεί και πέρα ο Χρήστος Καραβέλας για αυτούς που τον γνωρίζουν και έχουν γνωρίσει αυτή την πτυχή της ισχύος του καταλάβαιναν ότι είχε δυνατότητες επιρροής στο πολιτικό σύστημα και είχε επαφές που κινιόταν πολύ ψηλά στο σε αυτό για ευνόητους λόγους. Υπάρχει όμως ένας προβληματισμός για το ότι κάτι πρέπει να γίνει. Δεν ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης της Κυριακής που σαφώς και επηρεάζεται από όλο το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον αλλά αυτό που πρέπει να γίνει και αφορά στα κόμματα είναι να θέσουν ως προτεραιότητα μείζονος σημασίας την κάθαρση του πολιτικού συστήματος. Είναι μείζον θέμα η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Έχουν μια ευκαιρία οι δύο αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων που τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής και έχουν πολύ μεγάλη παράδοση στους ίδιους τους σχηματισμούς να κάνουν τομές στα δύο κόμματα. Αν δεν μπορούν δεν υπάρχει άλλος για να τις κάνει. Η επέμβαση δεν θα είναι ανώδυνη αλλά ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Κυριακής θεωρώ ότι οι δύο πολιτικοί αρχηγοί έχουν μια μεγάλη ευθύνη τόσο για την ίδια την παράδοσή τους όσο και για την ίδια την πολιτική ζωή της χώρας».
Για την αποκατάσταση στη φυσική της κοίτη της πρωτοβουλίας για την ίδρυση και λειτουργία
του Μουσείου Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή στη Νέα Βύσσα
Η ευθύνη του Θρακιώτη πολιτικού
Ευριπίδη Στυλιανίδη
•Από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Βορέας» αξιοσημείωτο το σημείωμα του εκδότη
το οποίο και σας παραθέτουμε…
Η διαχείριση της πρωτοβουλίας για την ίδρυση και λειτουργία του Μουσείου Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή αντί να αποτελέσει μια ευκαιρία – πρόκληση για τη δημιουργική συνάντηση των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτιστικών και πολιτικών δυνάμεων της Θράκης, γίνεται ένα κραυγαλέο προς αποφυγή παράδειγμα ενός αναχρονιστικού εξουσιαστικού μοντέλου που δεν έχει τίποτα απολύτως να προσφέρει στην πολύπαθη περιφέρειά μας, η οποία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς που επαίρονται για τους πελατειακούς μηχανισμούς τους, αλλά από πολιτικές και θεσμούς που απηχούν μια πλούσια παράδοση αξιών, συμβόλων και προτύπων και μια καταπληκτική διαδρομή στον χώρο και τον χρόνο από τους μυθολογικούς χρόνους μέχρι την εποχή μας.
Το ιστορικό και πολιτιστικό φορτίο της Θράκης αποτελεί έναν μοναδικής αξίας αυτόνομο πόρο και μια ξεχωριστή κληρονομιά που μας επιτρέπει τεράστια περιθώρια για την ύπαρξη μιας άλλης βιώσιμης ανάπτυξης. Αυτό θα συμβεί όταν το σύνολο των δυνάμεών της και κυρίως η εκπροσώπησή της γίνουν φορείς μιας άλλης κουλτούρας και φιλοσοφίας διαχείρισης που θα υπερβαίνει αγκυλώσεις του παρελθόντος και θα δημιουργεί τις συνθήκες για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των δυνατοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της Θράκης, που ήταν πάντα ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και προνόμιό της.
Από την πρώτη στιγμή και πολύ περισσότερο σήμερα, μακριά από τοπικισμούς και υπολανθάνοντες κοινωνικούς, οικονομικούς, γεωγραφικούς, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς ρατσισμούς δώσαμε απτά δείγματα γραφής για τον τρόπο πρόσληψης, αντίληψης, ερμηνείας και προσέγγισης της θρακικής πραγματικότητάς μας. Στοχεύαμε και επιμένουμε με αυστηρή προσήλωση και σήμερα στον στόχο της διαμόρφωσης προϋποθέσεων και συνθηκών για ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ. Δεν μας ενδιέφερε και δεν μας απασχολεί η βολική δημιουργία ψευδών εντυπώσεων και μια ψευδεπίγραφη ταυτότητα. Πριν αναζητήσουμε την αντίθεση, τη διαμαρτυρία, την έκρηξη, τη ρήξη, επιζητούμε τη συναίνεση, τη δημιουργική υπέρβαση πιθανών παρεξηγήσεων ή πραγματικών προβλημάτων, τη μακρά διαδικασία ωρίμανσης και διαβούλευσης, αν και τις περισσότερες φορές από μια μεγάλη πλειοψηφία κοινωνικών και πολιτικών εταίρων και συνομιλητών αυτή η στάση μας εκλήφθηκε ως αδυναμία. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του Μουσείου Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, όταν διαπιστώθηκε ότι δρομολογούνταν εξελίξεις που θα μας δημιουργούσαν πρόβλημα. Από το 2003, απευθυνόμενος σε συνομιλητές μου στην Κομοτηνή επεσήμαινα τους κινδύνους λέγοντας ότι η «πρωτοβουλία Λιπορδέζη» θα μας δημιουργήσει μείζον πρόβλημα κι αυτό οφείλουμε να το αποφύγουμε. Είχα γράψει μάλιστα στην εβδομαδιαία εφημερίδα «ΑΠΟΨΗ», του φίλου Νίκου Καραγιώργη που μας άφησε τόσο νωρίς και ξαφνικά, ότι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται σε έναν νομό δεν θα πρέπει να ακυρώνουν άλλες που βρίσκονται σε μια διαδικασία διεκδίκησης και υλοποίησης. Δυστυχώς απευθυνόμασταν «εις ώτα μη ακουόντων» που σαγηνεύονταν από τις σειρήνες της εξουσίας, της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και τροφοδοτούσαν μια πρωτοφανή αλαζονεία για εκπροσώπους της περιφέρειας που ήταν και παραμένει μακριά από κέντρα εξουσίας και υφίσταται τις συνέπειες ενός οικονομικού μοντέλου που εντείνει και οξύνει τις περιφερειακές κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες.
Πριν από τα δημοσιεύματά μας εδώ στον «Βορέα», που ξεκίνησαν συστηματικά από τα τέλη του 2007, είχε προηγηθεί ένα μεγάλο διάστημα επαφών, συνεννοήσεων και διαβουλεύσεων με πάρα πολλούς εκπροσώπους κοινωνικών, πολιτιστικών και αυτοδιοικητικών φορέων. Η διαπίστωση ότι τα πράγματα έχουν πάρει έναν κακό δρόμο, με ώθησε στη δημοσιοποίηση θέσεων, απόψεων, επιχειρημάτων και γεγονότων προς αποκατάσταση της αλήθειας και για τη δικαίωση όλων εκείνων που κάτω από δύσκολες συνθήκες δίνουν τον αγώνα της αξιοπρέπειας και της αυτογνωσίας ως υποκείμενα ενός ιστορικού χώρου με πλούσια ιστορία και πολιτισμό.
Κανένας δεν έχει το δικαίωμα της αποκλειστικότητας. Κι ούτε είναι σε θέση να υποστηρίξει με σοβαρότητα ότι θα διαχειριστεί ένα επιστημονικό μέγεθος που αφορά την παγκόσμια κοινότητα, τα ιδρύματα, τους οργανισμούς και τους θεσμούς της. Ίσα ίσα που θα έπρεπε να φροντίσουμε για την προώθηση παγκόσμιων πρωτοβουλιών που θα μας επέτρεπαν ως Θράκη και ως Ελλάδα τη δημιουργία διεθνών επιστημονικών και πολιτιστικών εξελίξεων με ευεργετικές για την εικόνα της πατρίδας μας επιπτώσεις.
Δεν είμαι αυτός που θα αμφισβητήσω τον πατριωτισμό του οποιουδήποτε συμπατριώτη μου και μάλιστα ενός πολιτικού εκπροσώπου του τόπου μου. Η ιστορία όμως του τόπου μου δεν ξεκινάει ούτε το 2000 ούτε το 2003. Ο Θρακιώτης πολιτικός Ευριπίδης Στυλιανίδης όφειλε να γνωρίζει ότι στην υπόθεση της Θράκης πολλές δεκαετίες πριν από αυτόν είχαν ξεκινήσει προσπάθειες που έχρηζαν βοήθειας και υποστήριξης. Ακόμη κι αν σε ένα πρώτο στάδιο δεν ήταν ενημερωμένος, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι είχαν φτάσει οι πληροφορίες και η αλήθεια για την πρωτοβουλία ίδρυσης Μουσείου Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή στη Νέα Βύσσα. Το αυτονόητο και το αναμενόμενο ήταν να ταχθεί χωρίς άλλη σκέψη υπέρ της ίδρυσης του μουσείου στη Νέα Βύσσα και μαζί με τους κατοίκους της να αισθάνεται υπερήφανος ότι συνέβαλε στην υλοποίηση ενός οράματος μιας αξιοπρεπούς και υπερήφανης μικρής κοινωνίας, που παρά τις όποιες αδυναμίες και παραλείψεις, δικαιούται να υποστηρίζει ότι βρίσκεται σε μια καλή σχέση με την ιστορία και τον πολιτισμό της που είναι πυλώνες ενός βιώσιμου τοπικού αναπτυξιακού οράματος. Αυτήν ακριβώς τη στάση περίμενα από τον συμπατριώτη μου Θρακιώτη πολιτικό Ευριπίδη Στυλιανίδη. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό κι ούτε μια ευκαιρία να τον αντιπολιτευθώ. Έχει δώσει πλείστες όσες αφορμές για κάτι τέτοιο. Δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου μια παρόμοια αντίδραση. Δεν το δικαιούμαι και είναι προφανές ότι δεν το δικαιούται ούτε ο κ. Στυλιανίδης να κάνει μια τέτοια χρήση του ονόματος και του μεγέθους του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Κι αν δεν ευσταθούν τα όσα υποστηρίζω γιατί ο υπουργός, ο εκπρόσωπος της Θράκης στην κυβέρνηση, Ευριπίδης Στυλιανίδης, δεν φρόντισε να ενώσει όλες τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές, πνευματικές και πολιτικές δυνάμεις της Θράκης για να αγκαλιάσουν την πρωτοβουλία και να την καταστήσουν ένα τοπικό, εθνικό και διεθνές γεγονός; Πολλοί που κάτω από άλλες συνθήκες θα έπρεπε να είναι παρόντες απουσιάζουν για ευνόητους λόγους. Δεν ήθελαν να συμμετάσχουν σε μια προσωπική πολιτική φιέστα και απογείωση πελατειακών αντιλήψεων και χειρισμών. Δυστυχώς χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για έναν άλλο τρόπο διαχείρισης της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Αντί να ακούμε τη «Λειτουργία του Ορφέα» του Γιάννη Μαρκόπουλου στο αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας και στην καρδιά του Μονάχου, στην Kφnigsplatz, δίπλα στο πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilians, όπου δίδαξε για τριάντα περίπου χρόνια ο μεγαλύτερος Έλληνας μαθηματικός μετά τα χρόνια της κλασικής αρχαιότητας, ο Θρακικής καταγωγής Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή και είχε μάλιστα διατελέσει και μυστικοσύμβουλος (Geheimrat), στην πιο ελληνική πλατεία του κόσμου, συμβάλλοντας στην παραγωγή διεθνών πολιτιστικών γεγονότων υψηλής αισθητικής και αξίας, αναδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη Θράκη και την Ελλάδα σε μια παγκόσμια μητρόπολη, είχαμε μουσική συναυλία με τον κατά τα άλλα συμπαθή νεαρό τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη! Είχε προηγηθεί μια πλημμυρίδα διαφημιστικών καταχωρήσεων που στόχευε στη δημιουργία εντυπώσεων για ένα γεγονός που στερούνταν ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης.
ΕΝΑΝ ΔΡΟΜΟ ΕΧΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ Ο ΘΡΑΚΙΩΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ.
ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ, ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ.
ΕΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ.
ΚΙ ΑΥΤΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΒΥΣΣΑ.
Η απόφαση προϋποθέτει αποθέματα γενναιοψυχίας και μεγαλοψυχίας. Ευχόμαστε να τα επιδείξει. Για το καλό της κοινής υπόθεσης. Κι όταν με το καλό αυτό θα συμβεί, θα είμαστε πρώτοι εμείς που θα χειροκροτήσουμε και θα επαινέσουμε δημόσια αυτή τη μεγάλη πολιτική πράξη. Τότε στην κεντρική πλατεία της Νέας Βύσσας θα χορέψουμε τον κύκλιο χορό της αποκατάστασης, της συμφιλίωσης, της ενότητας και της συνέχειας.
Κάθε άλλο ενδεχόμενο θα είναι μια αρνητική εξέλιξη για τη Θράκη και τους Θρακιώτες. Μακριά από το πνεύμα της παράδοσης και των θεσμών της.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
