Η τελευταια παρτιδα

Πάντα έδινε την εικόνα του αυστηρού. Και ήταν. Η κρίση του ήταν μαχαίρι. Δίκοπο και αμείλικτο. Οι διατυπώσεις του είχαν την ακρίβεια της απολυτότητας. Αδέκαστος. Ο Λυκούργος Κομίνης ήταν ένας γενναίος δημοσιογράφος. Και ο άνθρωπος. Κυρίως. Έτσι έζησε κι έτσι έφυγε.

Η συγγραφική του δράση ήταν το ίδιο ουσιαστική και παρεμβατική όσο και η δημοσιογραφική του. Υποθήκες δημοσιογραφίας, σε μια εποχή δημοσιογράφων. Ίσως στο μέλλον να φανούν χρήσιμες. Ο ίδιος – πάντα απελπισμένος – αγωνιζόταν γι’ αυτό το μέλλον.

Γενναιότητα και απελπισία, τα υλικά που φτιάχνουν την ευαισθησία, τα όνειρα, τα μυθιστορήματα. Υλικά και για το μυθιστόρημά του «Η τελευταία παρτίδα» που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του από τις εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

Οι αρετές του Δημοσιογράφου

Ένα βιβλίο που αναδεικνύει τις αρετές του… γραφιά του επίκαιρου – του δημοσιογράφου – του ανθρώπου που δοκιμάζεται στο λογοτεχνικό λόγο. Δεν ξέρω αν θα του άρεσε να τον πούμε μυθιστοριογράφο. Εκτιμούμε πολύ και τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία, για να αφεθεί σε κολακευτικά χάδια του είδους. Όμως έτσι κι αλλιώς, ένα μυθιστόρημα ουσίας είναι το βιβλίο που έχουμε στα χέρια μας. Οι ιστορίες των μικρών ανθρώπων, οι ιστορίες αγάπης, πόνου, χαράς μέσα στις γενικότερες περιπέτειες της νεότερης Ελλάδας διαθέτουν λόγο και ουσία και λογοτεχνικές αρετές.

Είναι γοητευτικό το βιβλίο του μέσα στην πολυμορφία και τη σύνθεση τόσων διαφορετικών ιστοριών, μέσα στη μεγάλη Ιστορία. Ένα κράμα της ζωής που καταγράφεται στον καθημερινό Τύπο και μαζί της ζωής που απλώνεται στην αιωνιότητα.

Έτσι είναι γραμμένο το μυθιστόρημα. Την ώρα που ξετυλίγεις το κουβάρι της ζωής των ηρώων, μέσα στο λογοτεχνικό ύφος και την αφηγηματική γραφή, ο δημοσιογράφος ξεπετιέται και φέρνει στοιχεία και πληροφορίες για τις εξελίξεις στον κοινωνικό περίγυρο.

Με βαθιά αγάπη

Από την Μπέμπα των νεανικών αναστεναγμών, στη Μαρκέλλα της ηδονής, του ρεαλισμού, ο Λυκούργος Κομίνης καταγράφει, περιγράφει, σχολιάζει. Όπως έκανε τόσα χρόνια. Χωρίς τσαλίμια. Χωρίς υποκρισίες. Όμως με βαθιά αγάπη για τους ανθρώπους.

Πάντα ο δημοσιογράφος. Που σκάβει, όχι για να θάψει – όπως τόσο πολύ συνηθίζεται σήμερα – αλλά για να αποκαλύψει. Πάντα ο δημοσιογράφος που παίρνει το υλικό του από την πραγματικότητα, όχι για να το κάνει – αυτή τη φορά – είδηση, αλλά για να μετουσιώσει τη ζωή σε τέχνη.

Το έργο

Ή, μήπως δεν είναι έτσι και πρόκειται για μία από τις συνηθισμένες – ανατροπές του Λυκούργου; Μήπως η τέχνη γίνεται το όχημα που αναδεικνύει τη ζωή; Τη ζωή του. Τη δημοσιογραφία. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η πολλαπλή αξία του έργου του και η παρουσία του, που ακόμα και στο βιβλίο μπορεί να την ανακαλύψεις πίσω από τις λέξεις… «Έπειτα από ένα τριήμερο ξενύχτι πάνω στα μάρμαρα του τυπογραφείου και ανάμεσα στις λινοτυπικές μηχανές, ξυπνούνε «βίαια» πάνω σε έναν καναπέ. Δε θυμόταν αν είχε κλείσει όλες τις σελίδες που έπρεπε και μετά να είχε αφεθεί στη φυσική χαλάρωση που φέρνει η υπερένταση και η κόπωση ή τον είχαν φέρει από το τυπογραφείο σηκωτό στο κοινό γραφείο που είχαν οι δυο τους.

Πίσω από τους κόμπους του ιδρώτα που έλουζαν το πρόσωπό του, εκείνο το καυτό βράδυ του Ιουλίου, διέκρινε για πρώτη φορά τόσο φιλικό και ευχαριστημένο, τον Αλεξανδρίδη. Αυτό το βογκητό είναι η ελπίδα της δημοσιογραφίας… του είπε με περηφάνια και θαυμασμό».

Τέα Βασιλειάδου, «Ημερησία», 5-6/3/2005

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.