Η τεχνη παραθυρο στο χρονο και το χωρο

Αφορμή η πιο πρόσφατη έκθεση ζωγραφικής, που παρουσιάζεται στην αίθουσα τέχνης «Δωρίωνες», αλλά και τα μελλοντικά σχέδια της γκαλερί για φιλοξενία εκθέσεων γνωστών δημιουργών, όπως ο Μαρτίν στις αρχές του Νοέμβρη, ο Δημήτρης Μυταράς τον Ιανουάριο, ο Τάσος Δήμου το Φεβρουάριο, ο Στάθης Βατανίδης το Μάρτιο και οι Σταθόπουλος, Ζουμπουλάκης, Καραβούζης και Νίκος Γεωργιάδης. Σε νέο χώρο πλέον, η αίθουσα τέχνης «Δωρίωνες» προσφέρει στο φιλότεχνο κοινό της πόλης μας τη δυνατότητα να παρακολουθήσει με μεγαλύτερη άνεση τις εκθέσεις και να εντρυφήσει στα έργα, ο καθένας με τον τρόπο του. Το πρόγραμμα των εκθέσεων, πλήρως οργανωμένο ήδη, περιλαμβάνει την παρουσίαση ατομικών και ομαδικών εκθέσεων με την παρουσία στην πόλη μας και των ίδιων των δημιουργών, με τους οποίους ο επισκέπτης θα έχει τη δυνατότητα να συνομιλήσει και να διευρύνει την αντίληψή του γύρω από ποικίλα θέματα τέχνης. Καθώς «το πλήρωμα του χρόνου έχει ήδη φτάσει», σύμφωνα με τον γκαλερίστα Βασίλη Γεωργιάδη, οι «Δωρίωνες» υπόσχονται έναν χειμώνα πλήρη σε θέαμα και άρωμα τέχνης επιούσιας…

Η τέχνη και η αντίληψή της οριζόταν πάντα από έναν πομπό και έναν δέκτη. Ο πομπός είναι εκείνος που δημιουργεί και ο δέκτης είναι ο θεατής, αυτός που πηγαίνει σε μια έκθεση και βλέπει τα έργα ζωγραφικής, για παράδειγμα. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για συγκεχυμένη έννοια, γιατί και ο ίδιος ο πομπός, ο δημιουργός είναι και δέκτης της έμπνευσης. Η έμπνευση είναι μια αίσθηση, την οποία όλοι οι άνθρωποι διαθέτουμε, απλώς ο καθένας την κατευθύνει διαφορετικά. «Η αλήθεια είναι ότι τα πιο σημαντικά πράγματα που γράφονται ή ζωγραφίζονται δεν έχουν να κάνουν με τον κόσμο που βιώνουμε όλοι γύρω μας, αλλά με κάτι άλλο». Ο Βασίλης Γεωργιάδης παρατηρώντας και συζητώντας με καλλιτέχνες και δη ζωγράφους, όπως ο Δημήτρης Μυταράς, συμπεραίνει ότι αυτό που παρατηρεί κανείς για τη ζωγραφική του εν λόγω ζωγράφου, για παράδειγμα, είναι ότι βρίσκεται πολύ κοντά στη φυσική του Αλμπέρτο Αϊνστάιν… «Παρατηρείς παράλληλους κόσμους που βρίσκονται στο ίδιο σημείο, στον ίδιο χρόνο και στον ίδιο χώρο, χωρίς ο ένας να αντιλαμβάνεται τον άλλον. Το ίδιο λέει και ο Αϊνστάιν και η σύγχρονη φυσική. Ο ίδιος, άλλωστε, έλεγε ότι «η τέχνη, η επιστήμη και οι φιλοσοφικές αναζητήσεις των ανθρώπων ανά τους αιώνες πηγάζουν από την ίδια πηγή». Αυτή η πηγή εξηγείται με το γεγονός, ότι οι άνθρωποι ΄΄είμαστε κυματοσυναρτήσεις, πιθανές κυματοσυναρτήσεις μιας βασικής ενέργειας΄΄. Η αξία της τέχνης έρχεται να μας δώσει μια εικόνα ή έναν ήχο από αυτόν τον κόσμο, απέναντι στον οποίο εμείς τυχαίνει να μην είμαστε τόσο ευαίσθητοι, όσο οι δημιουργοί. Αυτή είναι η ουσία της τέχνης».

Ο κάθε δημιουργός προσπαθεί να εκφράσει την αγωνία του για την ύπαρξη κι άλλων πραγμάτων, έρχεται στην ουσία να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. «Ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι από ένα έργο, ξαφνικά αντιλαμβάνεται τόσα πράγματα όσα σε όλη του τη ζωή δεν τα είχε αντιληφθεί, όχι γιατί ήταν κρυφά – πάντα μπροστά μας ήταν – απλώς έρχεται η τέχνη και τα σχηματοποιεί».

Κυρίως τα παιδιά είναι πολύ κοντά σε αυτό που λέμε όρια της πραγματικότητας σε σχέση με την τέχνη. «Ο ίδιος ο Τσαρούχης είπε κάποτε ότι θα ήταν πολύ μεγάλο λάθος να εισαχθεί η εικαστική εκπαίδευση σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, γιατί έτσι θα θέταμε όρια στα μάτια των παιδιών και δεν θα μπορούσαν ποτέ να διευρύνουν και να σπάσουν τα όρια της αντίληψης», μεταφέρει ο κ. Β. Γεωργιάδης. Αυτό όμως είναι η ίδια η ζωγραφική, αλλά και όλες οι μορφές της τέχνης: εμπεριέχουν την αλήθεια. Οι δημιουργοί μάς ανοίγουν παράθυρα στα μάτια και στην ψυχή, για να βλέπουμε πάντα κάτι διαφορετικό, μας προσφέρουν την επιλογή, η οποία έγκειται όμως σε εμάς τους ίδιους.

Κάθε φορά μπορεί ένα έργο να διηγείται μια άλλη ιστορία. Όπως ένα ποίημα: κάθε φορά που το διαβάζεις σου λέει μια άλλη ιστορία, ανάλογα με την προσωπική σου ψυχική διάθεση, τη δυνατότητα εκείνη τη στιγμή να αντιληφθείς περισσότερα ή διαφορετικά πράγματα. «Ο κόσμος που βλέπουμε είναι αυτός που εκτίθεται στα μάτια μας, αλλά σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι». Οι ΄΄Δωρίωνες΄΄ αυτό προσπαθούν να κάνουν, να δώσουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο της καθημερινότητας να δει κάτι, το οποίο πιθανόν ξεπερνά την καθημερινότητά του. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό, το κρίνει ο καθένας για τη δική του ζωή.

Η ζωγραφική μπορεί να είναι περιττό κομμάτι της ζωής μας… όπως το DNA, το περιττό κομμάτι μιας αμοιβάδας, αλλά αυτό μας έκανε ανθρώπους. «Είναι τρομερό το πόσο σημαντικό μπορεί να είναι τελικά, το περιττό». Ο καθένας μπορεί να βρει σ αυτή την ανεξάντλητη πηγή γνώσης, ό,τι έχει διάθεση να αναζητήσει… « Ένα μαγικό δάσος είναι η τέχνη, όπου ο καθένας μπορεί να βρει από… πτηνά, μέχρι… νεράιδες». Η αίσθηση του Βασίλη Γεωργιάδη, γνωρίζοντας τους δημιουργούς και ζώντας μέσα στα έργα τους καθημερινά, είναι ότι τον βελτιώνουν. «Με βελτιώνουν ως άνθρωπο κι ως παρατηρητή. Μαθαίνοντας να βλέπω τα έργα με υπομονή και χωρίς βία, αρχίζω να παρατηρώ και τον κόσμο γύρω μου, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι μια αφορμή, απλώς για να παρακολουθήσω την ίδια τη ζωή. Αυτός είναι κι ο ρόλος της ζωγραφικής στις μέρες μας. Για τον ζωγράφο, όλες αυτές οι απλές καταστάσεις που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, γίνονται μια διαδικασία ύπαρξης, την οποία παγιώνει ο ίδιος εκείνη τη στιγμή. Βλέπει ότι αυτές οι καταστάσεις μας παρέχουν την αφορμή να αρχίσουμε να παρατηρούμε κι άλλα πράγματα, να σπάσουμε λίγο την αυτανάκλασή μας». Η ζωή του ανθρώπου, άλλωστε, είναι μια συνεχής αυτανάκλαση, περπατώντας στο δρόμο ο καθένας αναλογίζεται τα δικά του προβλήματα, τις δικές του χαρές. Η τέχνη αυτό μαθαίνει, ότι «όσο σημαντικός κι αν νοιώθεις, δε μπορείς να είσαι πιο σημαντικός από τον ίδιο τον κόσμο, αφού ο κόσμος είναι πιο σημαντικός από τον άνθρωπο και τα δημιουργήματά του… σύμφωνα με την Τέχνη». Η τέχνη μοιάζει να λέει: «παρατήρησε τον κόσμο… ». Αυτό είναι το κέρδος και των ανθρώπων, οι οποίοι αγοράζοντας ένα έργο τέχνης και τοποθετώντας το στο σπίτι τους, δίπλα στα υπόλοιπα παράθυρα, καθιστούν το έργο τέχνης ένα τρίτο παράθυρο, μαγικό πια και τόσο χρωματιστό που μπορεί να χρωματίσει και τη ζωή τους.

Γιάννης Ζαχαρόπουλος: Τέχνη ανθρωποκεντρική

Αυτή την περίοδο η αίθουσα Τέχνης Δωρίωνες, φιλοξενεί μια ατομική έκθεση με έργα του Γιάννη Ζαχαρόπουλου, τα οποία έχουν αφορμή τον ίδιο τον άνθρωπο. Η ζωγραφική του είναι ανθρωποκεντρική σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας, όπως για παράδειγμα μια κοπέλα σε έξι πιθανές εκδοχές. «Μπροστά σε όλα τα έργα, μπροστά και σε όλα τα πράγματα, είναι σαν να είμαστε απέναντι σ έναν καθρέπτη, αλλά ξαφνικά μπαίνουμε σ ένα έργο, όπου λείπει ο άνθρωπος, λείπει και η απουσία του. Εκείνη τη στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι δε μπορούμε να είμαστε τόσο σημαντικοί, γιατί βλέπουμε ένα έργο ζωγραφικής, το οποίο δεν μας αντανακλά… Ο Πικάσο έλεγε, ότι ο στόχος της ζωγραφικής είναι συνέχεια να αυτοπροβοκάρεται έως τη στιγμή που θα πάψει η ανάγκγη να υπάρχει, γιατί θα γίνει η ίδια των ανθρώπων Τέχνη», εξηγεί ο κ. Β. Γεωργιάδης. Πάντοτε, λοιπόν, υπάρχουν αυτές οι φωνές των ζωγράφων που μας δείχνουν πράγματα, τα οποία είναι σημαντικά. Αυτό καταφέρνει και ο κ. Ζαχαρόπουλος, με τα δικά του μέσα και τη δική του αντίληψη. Καταφέρνει να κάνει εκείνο που άλλοι κάνουν καλύτερα ή χειρότερα. Ο δημιουργός, άλλωστε, κάνει αυτό που μπορεί, κι αυτό που μπορεί πάντα τον ξεπερνά κι ως άνθρωπο…

Μ.Κ. – Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.