Η σπειρα των «τεθλιμμενων» αρπακτικων

Τελικά ό,τι συμβαίνει στην πολιτική συμβαίνει και στην εκκλησία… Γιατί μπορεί να κοπτόμεθα για των διαχωρισμό των δύο στην έρμη την Ελλάδα, κι οι δυο τους όμως, κράτος κι εκκλησία, φροντλιζουν συχνά πυκνά να δίνουν δείγματα της ίδιας… ρεμούλας, όπως λέει με επιστολή του κόλαφο κι ο μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος. Ο Ζακύνθου στην επιστολή του, λοιπόν, που δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε ευρέως στον τύπο τις προηγούμενες μέρες, κάνει λόγο για «σπείρα που σκυλεύει» και προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τη συγκίνηση, λόγω της περιπέτειας της υγείας του αρχιεπισκόπου, αναφέρει δε ότι η επιστολή έχει σκοπό να απεγκλωβίσει τον αρχιεπίσκοπο, από τους αξιοθρήνητους δήθεν τεθλιμμένους περιβάλλοντές τον.

Τα… σκάγια του Ζακύνθου πιάνουν και την ΜΚΟ της Εκκλησίας «Αλληλεγγύη», στην οποία, όπως αναφέρει, θέλουν να εκχωρήσουν τη διαχείριση των χρημάτων του Δ’ ΚΠΣ. Θέτει προς τούτο, μια σειρά από ερωτήματα, για αγορές της Εκκλησίας, μέχρι και την πολύκροτη υπόθεση με τα σάπια κοτόπουλα.

Το πλήρες κείμενο της επιστολής που παρουσιάζει κι ο ΠτΘ σήμερα έχει ως ακολούθως:

«Την 28ην Απριλίου του 1998 μετά την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου εδήλωσα: “Εγώ προσωπικά δεν τον ψήφισα, έχει όμως ικανότητες, που τον βοηθούν να προσφέρει θετικές υπηρεσίες στην Εκκλησία αρκεί να τον αφήσουν’’».

Οι αυτόκλητοι σωτήρες

«Σήμερα, σχεδόν δέκα χρόνια μετά, θεωρώ ότι αρκετά δεν έχω πει από τις διαπιστώσεις. Δεν προσφέρεται, όμως, η ώρα για γκρίνιες. Εχω την βεβαιότητα, ότι επιβάλλεται η ξεκάθαρη -όπως πάντοτε έπραξα-παρέμβαση για να απεγκλωβίσουμε τον Μακαριώτατο από εκείνους τους αυτόκλητους (;) σωτήρες της Εκκλησίας. Είναι αυτοί ΟΛΟΙ, οι οποίοι εδημιούργησαν τις προϋποθέσεις της πρόσφατης περιπέτειας, της εκκλησιαστικής κρίσεως, που προσέλαβε μορφή ΤΣΟΥΝΑΜΙΟΥ.

Οσο και αν κάποια καλοταϊσμένα παπαγαλάκια προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την δικαιολογημένη συγκινησιακή συγκυρία λόγω της περιπετείας του Μακαριωτάτου, οι κραυγές των αθλίων ακούστηκαν από το “Αρεταίειον” πρώτα και από το Μαϊάμι στην συνέχεια, και ασφαλέστατα στους ψύχραιμους προκάλεσαν θλίψη, η οποία μετατρέπεται κάθε ημέρα σε αγανάκτηση.

Σε αγανάκτηση για όσους προσπαθούν να σωθούν, να τακτοποιηθούν, να βολευτούν, να συνεχίσουν την ρεμούλα. Κάποιοι από οφειλόμενη ευγνωμοσύνη προς τον Αρχιεπίσκοπον σιωπούν. Άλλοι ψιθυρίζουν, μερικοί αδιαφορούν και φυσικά η σπείρα σκυλεύει.

Σ’ αυτά, ηθελημένα ή αθέλητα, η κυβέρνηση σύρεται σε Νόμο για χαριστικές ρυθμίσεις, χωρίς να λογαριάζει το κακό που κάνει στην Εκκλησία, μέσα από την προθυμία Της να φανεί ευεργετική στον Αρχιεπίσκοπο. Φανερά παραδείγματα αποτελούν οι φημολογούμενες, υπό την πίεση της παρέας του Μαϊάμι, τροπολογίες.

Η μία αφορά τροποποίηση Νόμου που ψηφίστηκε από την Ν.Δ. επί Σουφλιά το 1991 και που το ζήτησε τότε με απόφασή Της η Ιεραρχία.

Τώρα προσπαθούν να κακοποιήσουν την διάταξη, γι’ αυτό και γίνεται ερήμην της Ιεραρχίας. Για να μπορέσει να επισκοποποιηθεί ο Κληρικός που συνεργάστηκε με κακοποιό προκειμένου να με βλάψει. Γνωστά τα γεγονότα μερικώς. Σύντομα θα Σας γράψω για την παρωδία των διεξαχθέντων ΕΔΕ και την αλληλογραφία μου επ’ αυτού με τον Μακαριώτατο. Δεν κλήθηκα να καταθέσω».

Μεγάλη η ευθύνη μας

«Σεις δεν οδηγήσατε στα Κακουργιοδικεία Αρχιερείς και λαϊκούς για τα οικονομικά της Εκκλησίας; Θυμάμαι τον μακαρίτη Επίσκοπο Κερνίτσης Λεόντιο, ο οποίος πέθανε κατηγορούμενος. Και όλα αυτά χωρίς να παραιτηθεί κανείς, χωρίς να ζητήσει μια συγνώμη. Και εμείς; Ολοι εμείς; Πάλι Πιλάτοι; Μη και χαλάσουμε την ζαχαρένια του ομίλου της Αγίας Φιλοθέης; Πού θα πάμε έτσι; Η ευθύνη μας είναι μεγάλη. Αν νομίζει κανείς ότι έτσι εξασφαλίζει ησυχία, του λέγω καθαρά ότι απ’ αυτούς κινδυνεύει, διότι αυτό διδάσκει η πρόσφατη κρίση. Άδειασαν το έρμα από το καράβι για να μη βουλιάξει.

Μη φοβάσαι τον μαχητή, λέει ο λαός. Όλη η προσπάθεια αποβλέπει, όχι να προσθέσει άλγη στον δοκιμαζόμενον Αρχιεπίσκοπον, αλλά να θέσει φρένο στις άνομες ορέξεις όσων (και είναι πολλοί) προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την συμπαράσταση της Ιεραρχίας και των πιστών προς τον πονεμένον Αρχιεπίσκοπον.

Χρειάζεται συστράτευση δίπλα στον Μακαριώτατον και ευθέως απέναντι στους αξιοθρήνητους «τεθλιμμένους». Αυτή την στιγμή θέλει την προστασία μας. Θέλει την προσοχή μας, θέλει το ειλικρινές ΟΧΙ μας, προς το συμφέρον του και της Εκκλησίας. Ένα ΟΧΙ, στο οποίο εκείνος αισθάνεται εγκλωβισμένος και είναι αδύναμος, να το βροντοφωνάξει.

Τον νιώθω να θέλει να πει δυνατά: “Αφήστε με επιτέλους, αρκετά με έχετε εκθέσει, φτάνει πια”…».

Επιμέλεια: Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.