Η Ρανια Μιχαηλιδου, το «Ντουεντε» και ο μαγικος χωρος του θεατρου

Κατά τον Federico Garcia Lorca, το «ντουέντε» είναι μία δύναμη, μία πάλη που ανεβαίνει από τις γυμνές πατούσες των ποδιών, μια σκληρή μάχη που δίνεται για να ανεβεί ο καλλιτέχνης ένα σκαλί στο πύργο της τελείωσής του και που τον κάνει ξεχωριστό.

Αυτά έδωσαν την αφορμή δημιουργίας αλλά και το όνομα στη θεατρική ομάδα της Ράνιας Μιχαηλίδου, που συμπληρώνει: «Δεν υπάρχει τίποτα να μας βοηθήσει για να βρούμε το “ντουέντε”. Ο ερχομός του προϋποθέτει πάντοτε ένα συναίσθημα φρεσκάδας και τόλμη, που για να τα συναντήσουμε πρέπει να σκοτώσουμε τον φόβο. Με λίγα λόγια το “ντουέντε” είναι εκείνη η μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε και που κανένας δεν εξήγησε ποτέ…».

Η θεατρική ομάδα δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2006 και είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρία προώθησης του ελεύθερου θεάτρου και των τεχνών. Την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει η σκηνοθέτις και ηθοποιός Ράνια Μιχαηλίδου, σ’ ένα πεδίο όπου εκτός από το θεατρικό εργαστήρι «Παίζουμε θέατρο», συνυπάρχουν η ομάδα δράσης και θεατρικού παιχνιδιού «Άθυρμα», οι ομάδες δράσης «Θρυαλλίδες» που γεννιούνται από τα τμήματα του εργαστηρίου, η νέα ομάδα «Playback theater», καθώς και οποιαδήποτε πρωτοβουλία νέων καλλιτεχνών που θέλουν να παρουσιάσουν ελεύθερα τη δουλειά τους σε συνεργασία με το «Ντουέντε».

Η Ράνια Μιχαηλίδου γεννήθηκε στη Δράμα το 1980 και ζει στη Θεσσαλονίκη από το 1998. Απόφοιτη του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης, έχει σπουδάσει υποκριτική, στοιχεία δραματοποίησης και σκηνοθεσίας, φωνητική, αυτοσχεδιασμό, χορό, τραγούδι, στοιχεία ιστορίας θεάτρου, κινησιολογία, αναπνευστικές μεθόδους και γιόγκα, καθώς και θεατρικό παιχνίδι. Παράλληλα έκανε πολυετείς σπουδές στη μουσική και σε μουσικοπαιδαγωγικές μεθόδους και παρακολούθησε ειδικευμένα σεμινάρια στη θεατρική σκηνοθεσία, στο σωματικό θέατρο, σε υποκριτικές μεθόδους των ακαδημιών θεάτρου Μαδρίτης και Λονδίνου και βιωματικά εργαστήρια για την εμψύχωση θεατρικών ομάδων. Έχει συνεργαστεί με πολλές θεατρικές σκηνές («Παράθλαση», «Νέμεση», «Θέατρο έξω από τα τείχη») και έχει παίξει ή σκηνοθετήσει πληθώρα θεατρικών παραστάσεων. Από το 2002 διδάσκει θέατρο σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης, ενώ από το 2008 έχει αναλάβει τα θεατρικά τμήματα όλων των ηλικιών στον δήμο Συκεών της Θεσσαλονίκης, σκηνοθετώντας παραστάσεις για σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

«Η τέχνη είναι από τους λίγους εναπομείναντες ουσιαστικούς τρόπους επικοινωνίας»

«Στόχος μας είναι η προώθηση ενός ελεύθερου θεάτρου μέσα από μια ομαδική διαδικασία και πειραματική δουλειά» λέει η Ράνια Μιχαηλίδου σε πρόσφατη συνομιλία μας, παρουσιάζοντας το «Ντουέντε». «Κάθε δράση του βασίζεται στη συνεργασία και τη δουλειά μέσα από την ομάδα, αφού πειραματιζόμαστε δουλεύοντας πάνω σε διάφορες θεατρικές φόρμες και μελετώντας την ουσιαστική σχέση του θεάτρου με κάθε άλλη μορφή τέχνης».
Ο εν λόγω πολυχώρος θεάτρου και τέχνης στεγάζεται σε ένα πλήρες υποδομών κτίριο τριών επιπέδων στην οδό Κοσμά Αιτωλού 26, στη Θεσσαλονίκη. Μεταξύ άλλων υπάρχουν δυο αίθουσες διδασκαλίας θεάτρου εφοδιασμένες με όλα τα απαραίτητα μέσα και μια τρίτη αίθουσα για τα θεωρητικά μαθήματα. Επίσης, πλήρως ενημερωμένη θεατρική βιβλιοθήκη και χώρος αναγνωστηρίου, μια αντίστοιχα ενημερωμένη συλλογή από cd και διάφορα είδη μουσικών οργάνων, ενώ παρέχεται ασύρματο internet για όλα τα μέλη. Αυτές τις μέρες ολοκληρώνονται ο πρώτος κύκλος εγγραφών για την περίοδο 2011-2012 (ο δεύτερος είναι τον Σεπτέμβριο). «Πιστεύουμε πως στη δύσκολη εποχή που διανύουμε η τέχνη είναι από τους λίγους εναπομείναντες ουσιαστικούς τρόπους επικοινωνίας. Γι’ αυτό είμαστε ανοιχτοί σε οποιονδήποτε θελήσει να μοιραστεί ένα κομμάτι των ονείρων του μαζί μας» λέει η Ράνια Μιχαηλίδου και εξηγεί τα των δράσεών της: «Το “Ντουέντε” υπάρχει μέσα σε μια τρελή καθημερινότητα με γρήγορους και πολλές φορές εξαντλητικούς ρυθμούς. Είναι το “παιδί”, το μεράκι και το καμάρι μου αφού από πολύ μικρή φανταζόμουν ένα δικό μου χώρο στον οποίο θα μπορώ να πειραματίζομαι ελευθέρα, να δημιουργώ και κυρίως να μοιράζομαι όλο αυτό το ταξίδι με πολλούς ανθρώπους. Έτσι γεννήθηκε πριν πέντε χρόνια το θεατρικό εργαστήρι “Παίζουμε θέατρο” και τα πράγματα πήγαν πάρα πολύ καλά. Απίστευτοι και αξιόλογοι άνθρωποι με όνειρα και μεράκι στήριξαν αυτή την προσπάθεια, μετακομίσαμε σε μεγαλύτερο και πολύ όμορφο χώρο και στεγάσαμε όλα μας τα όνειρα μαζί με νέες δραστηριότητες. Μάλιστα, από τον Οκτώβρη το “Ντουέντε” θα έχει και δικό του θεατράκι απέναντι από το νέο εργαστήρι, όπου θα γίνει πρεμιέρα με το “Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας” το οποίο θα επαναληφθεί από Οκτώβρη ως Γενάρη.

Οι δράσεις στον δήμο Συκέων

Οι δράσεις της Ράνιας Μιχαηλίδου δεν εξαντλούνται στο «Ντουέντε», καθώς διατηρεί και μία μακρόχρονη σχέση με τον δήμο Συκεών. Λέει η ίδια: «Η συνεργασία μου με τον δήμο Συκεών κοντεύει τα δέκα χρόνια. Πολύ μικρή σε ηλικία έστειλα με λίγη δόση… θρασύτητας ένα βιογραφικό και ανέλαβα τη θεατρική εκπαίδευση ενός σχολείου και την επιμέλεια της θεατρικής παράστασής του. Πήγαν όλα καλά, η παράσταση ήταν πανέμορφη κι εκεί άρχισε ένας μακρύς δρόμος που συνεχίζεται μέχρι σήμερα».

Το πολιτιστικό έργο –και ειδικά το θεατρικό, με κορωνίδα τα λαμπρά θερινά «Μερκούρεια» στο ανοιχτό θέατρο- που συντελείται στον δήμο Συκεών είναι γνωστό και υποδειγματικό, με την κ. Μιχαηλίδου να το επιβεβαιώνει και να λέει: «Η συνεργασία μας σήμερα πια είναι σε διάφορα επίπεδα. Συνεχίζω με τις παραστάσεις σχολείων του δήμου, ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια μού έχουν ανατεθεί και τα τμήματα όλων των ηλικιών του πολιτιστικού κέντρου. Εκεί, σε συνεργασία με τους εργαζομένους του κέντρου και κυρίως με τον πρόεδρο Γιάννη Δαλάτση, γίνεται πολύ καλή δουλειά. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε απολύτως θετικά στο κάλεσμά μας, με αποτέλεσμα, ενώ πριν από τέσσερα χρόνια υπήρχαν συνολικά πενήντα μαθητές, σήμερα κοντεύουν τους διακόσιους! Μέσα σε όλα αυτά, ξεκινήσαμε πριν από τρία χρόνια και την παιδική σκηνή σε συνεργασία με το δήμο. Κάθε χρόνο ετοιμάζουμε μια παράσταση (με ενήλικες ηθοποιούς, οι οποίοι μάλιστα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά) την οποία παρουσιάζουμε δωρεάν τα πρωινά σε όλα τα σχολεία του δήμου και για δύο απογεύματα σε όλον τον κόσμο».

Η παιδική σκηνή φαίνεται να μαγεύει την Ράνια Μιχαηλίδου, που λέει χαρακτηριστικά: «Αυτή η ιστορία με την παιδική σκηνή είναι μαγικό ταξίδι και νομίζω ότι είναι καλύτερα να δει κάποιος μια παράσταση, παρά εγώ να προσπαθήσω να περιγράψω εγώ την κατάσταση. Θα είμαι άδικη ότι κι αν πω…».

«Όλος ο κόσμος είναι μια μεγάλη θεάτρου σκηνή»

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση και ξεδιπλώνοντας τις σκέψεις της για θέατρο, η Ράνια Μιχαηλίδου λέει: «Τι σημαίνει το θέατρο για μένα… δύσκολη ερώτηση. Την κάνω συχνά στον εαυτό μου αλλά δεν νομίζω ότι έχω έτοιμη μια ακριβή και ξεκάθαρη απάντηση. Ίσως ποτέ να μην έχω ή ίσως όταν τη βρω να πάψει πια το θέατρο να είναι για μένα ότι είναι σήμερα, δεν ξέρω…» λέει και προσθέτει: «Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ καν να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς θέατρο και -για να πω την αλήθεια- δεν μπορώ να φανταστώ και τη ζωή των ανθρώπων που δεν μετέχουν στο θέατρο με οποιονδήποτε τρόπο. Τα πράγματα χωρίς θέατρο μού φαίνονται ανιαρά και χωρίς πολύ ενδιαφέρον, αν και πιστεύω ότι όλοι μας λίγο-πολύ κάνουμε θέατρο με κάποιον τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μας… Όχι με την κακή έννοια της υποκρισίας, αλλά ως παιχνίδι, ως αλάτι στην καθημερινότητα μας. Ο Shakespeare άλλωστε λέει “όλος ο κόσμος είναι μια μεγάλη θεάτρου σκηνή και όλοι και άντρες και γυναίκες, όλοι παίζουν”! Πάντως για μένα το θέατρο μοιάζει κάτι σαν το σπίτι μου, αυτό που έχω ανάγκη για να συνεχίζω».

Όσο για τη θέση του θεάτρου στη σημερινή εποχή, η κ. Μιχαηλίδου ξεκαθαρίζει ότι ίσως η άποψή της να… μην είναι αντικειμενική και λέει: «Το θέατρο και η τέχνη γενικότερα είναι απαραίτητα συστατικά για να επιβιώσουμε ως έμψυχα όντα σε εποχές σαν τη δική μας. Εδώ έχει ο καθένας τον χώρο και τον τρόπο να εκφράσει πράγματα και ιδέες, να μοιραστεί, να συμπράξει με άλλους ανθρώπους και να ορθώσει ανάστημα απέναντι σε όλα μελανά σημεία της εποχής μας. Νομίζω ότι η μόνη διέξοδος από τέτοιου είδους -κοινωνικές και ηθικές κατά τη γνώμη μου- κρίσεις, είναι η δημιουργία. Να συνεχίσεις να είσαι ενεργός μέσα σε αυτόν τον πόλεμο, να μη σκύβεις το κεφάλι. Και να λες “εγώ θα προχωρήσω όσα εμπόδια και αν μου βάλετε”, δηλαδή να αρνηθείς να σου στερήσουν το όνειρο…».

Κλείσαμε τη συνομιλία μας ρίχνοντας μια ματιά στο μέλλον. «Θέλω να είμαι αισιόδοξη» λέει η συνομιλήτριά μας. «Νομίζω ότι ζούμε μια εποχή ιστορική, μεταβατική, που θα τη θυμόμαστε για πολλά χρόνια. Αυτό, παρόλο που μοιάζει αβάσταχτο κάποιες φορές, είναι ταυτόχρονα και τύχη. Το θέμα είναι να το πάρουμε χαμπάρι αυτό και να δράσουμε με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, να είμαστε ζωντανοί και ενεργοί. Δεν μπορεί κανείς να σου στερήσει το δικαίωμα να οραματιστείς, να ονειρευτείς, να δημιουργήσεις. Και όταν αυτό επιτυγχάνεται μέσα σε τέτοιου είδους κρίσεις και δυσκολίες έχει διπλή αξία. Για να μην πω ότι ίσως μόνο τότε έχει ουσιαστική αξία…».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.