Η πορεια του ανθρωπου…

Η αρχή και η αιτία του ανθρώπου είναι ο κτίστης και ο Δημιουργός του αοράτου και ορατού Κόσμου, ο άγιος Θεός. Ο άνθρωπος, η πνευματική αυτή ύπαρξη έγινε από τη δημιουργική δύναμη του κόσμου ελεύθερος. Έγινε τέλεια προσωπικότητα, που να μπορεί να χαράξει ελεύθερα και μόνος του την πορεία του, πάντα βέβαια σε ορισμένα επιτρεπτά πλαίσια. Έγινε ένας μικρός Θεός πάνω στη γη. Μπορεί όλο τον κόσμο να τον έχει κάτω από την εξουσία του, εξουσία όχι δυναστική και απολυταρχική αλλά εξουσία αγάπης και κοινωνίας. Ο άνθρωπος χάνει την εξουσία της αγάπης και της κοινωνίας όταν φθάνει στην υπέρμετρη εξύψωση του εγώ του και στην αλαζονική συμπεριφορά του μέσα στο κελί της άμετρης αγνοίας του.

Και βλέπουμε μερικές φορές να ξαπολύονται ολοφάνερα οι πιο αχόρταγες ορέξεις, η αισχροκέρδεια, η δολερή προσπάθεια, η μοχθηρία, η απιστία των ανθρώπων. Και τότε οπισθοδρομούμε τρομαγμένοι μπροστά σε ένα άγριο θηρίο άγνωστό μας μέχρι τώρα. Όμως ο άνθρωπος είτε το θέλει είτε όχι έχει ενταχθεί σε ένα κοινωνικό πλαίσιο και μέσα σε αυτό κινείται και δαπανά την ενεργητικότητά του και βασικός σκοπός του θα πρέπει να είναι η θετικά ανοδική πορεία του ηθικοπολιτιστικού επιπέδου.

Από τη στιγμή όμως που θα παραβλέψει την αναγκαία ουμανιστική δομική σχέση τού κοινωνικού του πλαισίου, απαρνιέται τον ίδιο του τον εαυτό καθώς κάνει όχι ό,τι πρέπει αλλά ό,τι θέλει καθ’ υπαγόρευση του άρρωστου σκεπτικού του. Κάνει πολέμους, αφανίζει πληθυσμούς, αγωνίζεται πώς θα υποτάξει το συνάνθρωπό του και πιστεύει ότι για όλα αυτά είναι ελεύθερος χωρίς να ξέρει ότι όσο προσπαθεί να αποτινάξει τη δήθεν καταπίεσή του τόσο πιο πολύ εξαρτιέται από αυτήν. Καταστρέφει το φυσικό του περιβάλλον προβάλλοντας συνεχώς το αλαζονικό του εγώ. Από την στιγμή όμως που ο άνθρωπος γίνεται δυνάστης στο πεδίο της δράσης του, τότε από εκείνη τη στιγμή δυναστεύει την ίδια του τη ζωή.

Και από τη στιγμή που το πνεύμα καταντάει ένας εξαθλιωμένος υπηρέτης ενός αφηνιασμένου υλικού αφέντη και η ύπαρξη μοιάζει με αμάξι που στη θέση του αμαξά κάθεται το άλογο και αυτό χειρίζεται τα ηνία, τότε γίνονται ελάχιστες οι ελπίδες να ανακτήσει την πνευματικότητά του.

Έτσι με τη κακή χρήση της ελευθερίας του βλάπτει έμμεσα την ίδια την υπαρξιακή του υπόσταση. Και καθώς βουλιάζει μέσα στην ηθική αναλγησία τόσο περισσότερο προσπαθεί να πετάξει από πάνω του την αρετή λέγοντας ότι δήθεν τον καταπιέζει. Αγωνίζεται να κατακτήσει τις ηδονές και τις πρόσκαιρες απολαύσεις χωρίς να ξέρει ότι αυτό είναι μια παρακινδυνευμένη αιώρηση πάνω από το βάραθρο της υπόταγής του και τελικά της καταστροφής του. Έτσι όταν φθάνει σε αρνητικές οριακές καταστάσεις κάποτε η ύπαρξή του φθάνει να συνειδητοποιεί βαθιά τη ροϊκότητα του κόσμου, το τρελό τρέξιμο του χρόνου, το τελικό κατάντημα της ζωής στο θάνατο, στο θάνατο που γι’ αυτόν ιδιαίτερα είναι ένα ζοφερό μυστήριο. Και τότε αρχίζει η αγωνιώδης προσπάθεια να ξεφύγει από τη ροϊκότητα, να ξεφύγει το θάνατο και να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά στα αγαπημένα του υλικά αγαθά.

Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κυρίαρχος του κόσμου. Πρέπει όμως να γίνει και κυρίαρχος του εαυτού του. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάει ότι και ο ίδιος έχει μια μεγάλη υποχρέωση απέναντι στον κόσμο του και τον εαυτόν του. Του χρειάζεται εγκράτεια και αυτοκυριαρχία. Τότε θα μπορέσει να δώσει στον κόσμο το πραγματικό του νόημα. Γιατί τότε πια δεν θα είναι δούλος του, δε θα εξουσιάζεται από αυτόν, αλλά πραγματικά και ουσιαστικά θα τον εξουσιάζει.

Ο άνθρωπος θεωρεί ότι διαθέτει μια καταπληκτική δύναμη. Μπορεί να κάνει πάρα πολλά από όσα σκέπτεται και επιθυμεί. Και έπειτα; Αρκεί μόνο αυτό; Είναι δυνατός και κυρίαρχος της ζωής; Καθόλου. Πιστεύω χρειάζεται ένα βήμα ακόμα. Πρέπει να διακρίνει το καλό από το κακό. Πρέπει να χαλιναγωγήσει τη δύναμή του, τις ικανότητές του. Έτσι θα γίνει ακόμα πιο ισχυρός. Πρέπει να στρέψει τη δύναμή του εκεί που νομίζει εκείνος σωστό και που πρέπει να είναι το σωστό. Πρέπει, γιατί δε συμφέρουν όλα στο δρόμο, που εκείνος χάραξε. Πρέπει να κάνει το σχετικό ξεκαθάρισμα, τον ανάλογο προσανατολισμό. Δεν συμφέρουν όλα την ηθική τελείωσή του, δεν τον βοηθούν όλα να φθάσει ψηλά, όσο μπορεί στην τελειότητα. Όσο μπορεί πιο ψηλά και πιο κοντά. Δεν συμφέρουν όλα στην ύπαρξή του.

Η κακή διάθεση και κατανάλωση της δυνάμεως του ανθρώπου οδηγεί στην εξαθλίωση. Μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος μέσα στη ζωή είναι θηρίο. Θηρίο με δύναμη και προοπτικές μεγάλες. Δεν είναι όμως μόνος του. Υπάρχει και άλλο θηρίο, που είναι ύπουλο και δυσκολοπολέμητο.

Πρέπει να έχεις δύναμη, για να το πολεμήσεις. Πρέπει να αντλήσεις δύναμη από κάποια άλλη ανεξάντλητη πηγή, γιατί η δική σου δεν σου φθάνει. Το πάθος σου την έχει ρουφήξει, όπως η τίγρης το αίμα από το λαιμό του σφαχταριού της. Πρέπει να νικήσει το πάθος του οπωσδήποτε. Είναι ανάγκη όσο είναι ακόμα καιρός. Το καλύτερο είναι να μην το δοκιμάσεις ποτέ ή να το ξεπεράσεις έγκαιρα. Μακριά από το πάθος, τη μανία, την τρελή επιθυμία, την απερίσκεπτη φιλοδοξία. Πρέπει να έχεις την πυγμή να αντιμετωπίζεις με σύνεση και αντικειμενικότητα τις καταστάσεις, με καθαρό νου και καθαρή καρδιά. Η απερισκεψία εξαπατά, τυραννά, σκοτώνει σε ανυποψίαστο πολλές φορές χρόνο.

Έτσι κάθε πράξη του ανθρώπου θα πρέπει να είναι διαποτισμένη από την αρχέτυπον χριστιανική ηθική και σε συνδυασμό με την αρετή να επιτρέψει στον άνθρωπο να κάνει ό,τι συμφέρει στο κοινωνικό πλαίσιό του και να τον αποτρέψει να εξουσιαστεί – από οτιδήποτε κατά τη διάρκεια της αδιάκοπης πάλης προς την ατελείωτη φάλαγγα των παθών. Αυτό το μήνυμα ας γίνει σύνθημα για όλους τους ανθρώπους και ιδίως τους νέους μας που τώρα αρχίζουν την πορεία τους στην ζωή.

Ας αγωνισθούμε να ανακαλύψουμε την ελευθερία και την ομορφιά τα βάθη τού είναι μας, στην ηθική πάλη, στην ηρωική πλευρά της ζωής, τσακίζοντας τα είδωλα των διαφόρων υλισμών. Ας είναι λοιπόν η πορεία μας από τα δεσμά του υλισμού και των παθών προς το βασίλειο της πνευματικής ελευθερίας, προς τη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου και από εκεί προς τον άγιο Θεό που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Ας μείνουμε λοιπόν για πάντα αγνοί οδοιπόροι μιας νέας πορείας προς Εμμαούς. Και ας είναι ο αγώνας μας αυτός μονάχα. Να ψάξουμε ανάμεσα στους σύγχρονους Ηρώδες της ύλης και τους Φαρισαίους του νου, να ανακαλύψουμε πού βρίσκεται κρυμμένος ο Θεός και συγχρόνως πού ο αληθινός, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος. Και είναι αλήθεια ότι μόνο τότε η ποιότητα της ζωής μας θα ανέβει ουσιαστικά. Μόνο τότε θα κάνουμε την ζωή μας παράδεισο, για να ξεφύγουμε από τη σύγχρονη κόλαση που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε και καλλιεργούμε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.