«Η πολυπολιτισμικοτητα εχει αναχθει στην Αμερικη σε κυριαρχη ιδεολογια»

Τις εντυπώσεις που απεκόμισε από την επίσκεψή του στις ΗΠΑ, προσκεκλημένος του Υπουργείου Εξωτερικών, μεταφέρει μιλώντας στον ΠτΘ ο δημοτικός σύμβουλος Δάμων Δαμιανός. Ο κ. Δαμιανός μιλά για την τέλεια θρησκευτική ανοχή και ανεκτικότητα που επικρατεί στην Αμερική, αλλά και για τα φαινόμενα σε σχέση με τις κοινωνικές ταξινομήσεις που υπάρχουν ακόμη σε επίπεδα φυλετικής ισότητας. Μία ενδιαφέρουσα συζήτηση που προβληματίζει, αλλά και διαλύει πολλά στερεότυπα σε σχέση με τη συγκεκριμένη χώρα.

ΠτΘ: κ. Δαμιανέ, ξεκινώντας θα ήθελα να μου περιγράψετε το ταξίδι και το στόχο…

Δ.Δ.: Επειδή για το συγκεκριμένο ταξίδι αναπτύχθηκε μια ολόκληρη φιλολογία και μυθολογία, να πω ότι είναι ένα ταξίδι κυλιόμενο που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ σε συνεργασία με τις τοπικές πρεσβείες και τα προξενεία στις διάφορες χώρες. Κάθε χρόνο φιλοξενούνται τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι σε αυτό το ταξίδι που έχει τον γενικό τίτλο «International Programmer» και αφορά πρόσωπα που λαμβάνουν πρόσκληση για να επισκεφθούν τις ΗΠΑ και βεβαίως ανάλογα με τον κύκλο των ενδιαφερόντων τους μαθαίνουν πράγματα και ξεναγούνται σε ζητήματα που αφορούν τις συγκεκριμένες πολιτικές που ασκούνται από το συγκεκριμένο κράτος. Όσον αφορά σε εμένα και την ομάδα των έξι ατόμων που συμμετείχαμε σε αυτό το ταξίδι το πρόγραμμα αφορούσε στην μετανάστευση, τους πρόσφυγες και ασφαλώς τις μειονότητες. Η επιλογή μου έγινε, γιατί ασφαλώς προέρχομαι από μία πολυπολιτισμική κοινωνία, όπως η Θράκη, και κάθε χρόνο όπως μου ανέφερε ο Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη, κ. Γι, περίπου δέκα άτομα από όλη την Ελλάδα προσκαλούνται σε αυτό το πρόγραμμα διεθνών επισκεπτών. Θεωρώ ότι είναι τιμητική πρόσκληση γιατί μαθαίνεις πράγματα που σε καμία περίπτωση δεν θα είχες τη δυνατότητα να τα μάθεις.

ΠτΘ: Η Αμερική πάντα είχε εξωστρέφεια στις δράσεις της. Διαβάζοντας την ιστορία της πόλης, ξέρουμε ότι και ο αείμνηστος δήμαρχος Μπλέτσας είχε προσκληθεί για επίσκεψη στην Αμερική και μάλιστα την είδε με την ίδια ευαρέσκεια με εσάς…

Δ.Δ.: Ευαρέσκεια από την άποψη ότι βλέπεις έναν άλλο κόσμο πολύ διαφορετικό από το δικό μας που έχει χαρακτηριστικά αρνητικά και θετικά τα οποία θα περιγράψω εν ολίγοις: Είναι πάρα πολύ οργανωμένοι, έχουν μια τεράστια προσήλωση σε αυτό το οποίο κάνουν. Ενημερώθηκα για θέματα, όπως είπα, μεταναστών, προσφύγων και μειονοτήτων. Βεβαίως, έχουν ένα κράτος πολύ μεγάλο και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι οικτίρουμε το κράτος το σοσιαλιστικό, το μεγενθυμένο κράτος που γνωρίζουμε εμείς ως απόρροια σοσιαλιστικών καθεστώτων, αλλά στην Αμερική εξίσου υπάρχει ένα πολύ διογκωμένο κράτος, μια τεράστια γραφειοκρατία η οποία όμως είναι ταξινομημένη σε κουτάκια και λειτουργεί με αυτοματισμούς και ασφαλώς με την ενεργοποίηση των νέων τεχνολογιών σε μεγάλο βαθμό, αλλά είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι το κράτος αυτό είναι μικρό ή ευέλικτο.

ΠτΘ: Να πούμε βέβαια ότι μιλάμε για μια δημοκρατία που συναποτελείται από πολλές επιμέρους. Μιλήσατε για τον υπαρκτό σοσιαλισμό η Αμερική όμως είναι ένα υπαρκτό μόρφωμα…

Δ.Δ.: Θα σας πω ένα παράδειγμα. Σε μία μόνο πόλη της Οκλαχόμα, την Tulsa με πληθυσμό 250000 κατοίκων, μικρή για τα δεδομένα της Αμερικής ζουν 69 διαφορετικές εθνότητες. Τις έχουν καταγεγραμμένες όλες, γιατί εκεί λειτουργεί το σύστημα της κοινωνίας των πολιτών. Πέρα από την αμερικάνικη γραφειοκρατία που είναι απλωμένη παντού και δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, υπάρχει ένα απίστευτο σύστημα που ελέγχει ειδικά το θέμα των μετακινήσεων των ειδικών πληθυσμιακών ομάδων, αυτών που έρχονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει και μια αναπτυγμένη κοινωνία των πολιτών. Θα σας πω ότι αυτή τη στιγμή 350 οργανώσεις μη κυβερνητικές είναι εντεταλμένες ώστε να βοηθούν στη νομιμοποίηση προσφύγων και μεταναστών που έρχονται από ξένα κράτη.

ΠτΘ: Στην Ελλάδα υπάρχει ένα άλλο νεφέλωμα σχετικά με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Είναι όντως εθελοντικές οργανώσεις και δεν πληρώνονται από την κυβέρνηση;

Δ.Δ.: Στις ΗΠΑ παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο η χορηγία. Τα μέλη των μη κυβερνητικών οργανώσεων βγαίνουν στην κοινωνία και ζητούν χρηματοδότες για το έργο που κάνουν. Το δημόσιο εκ των πραγμάτων δεν χρηματοδοτεί, φανταστείτε βέβαια ότι εκεί το δημόσιο δεν χρηματοδοτεί την εκπαίδευση, την υγεία, ένα θέμα που έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση στην Αμερική, γιατί το 90% των ανθρώπων που έρχονται από τη Λατινική Αμερική και αποτελούν τη λατινική κοινότητα, διαρκώς αυξανόμενη, δεν έχουν κοινωνική ασφάλεια και συνολικά σαράντα εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν καμία ασφάλεια. Εάν βρεθούν στο δρόμο κινδυνεύουν να πεθάνουν.

«Οι Αμερικανοί προσδοκούν πολλά

από τον Ομπάμα»

ΠτΘ: Το ταξίδι σας δίνει την ευκαιρία να κάνετε την κριτική σας, ότι δηλαδή ο καπιταλισμός είναι άγριος…

Δ.Δ.: Δεν τα κρύβουν οι Αμερικανοί. Τον εαυτό τους τον πλασάρουν όπως είναι και σήμερα υπάρχει μια μεγάλη ελπίδα που επενδύεται στο πρόσωπο του νέου προέδρου.

ΠτΘ: Ο κόσμος έχει προσδοκίες και για το ζήτημα της υγείας και για το ζήτημα της εκπαίδευσης ότι θα υπάρξει μέριμνα;

Δ.Δ.: Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια τεράστια προσδοκία στο πρόσωπο του Ομπάμα και της νέας διοίκησης μιας τεράστιας γραφειοκρατίας που ακολουθεί τον πρόεδρο και αυτό διαχέεται μέσα στους αρμούς της αμερικανικής κοινωνίας. Πρώτον να βελτιωθούν οι σχέσεις τους με τον έξω κόσμο, είχαν συνείδηση ότι είχαν διαταραχθεί αυτές οι σχέσεις, και δεύτερον σε ό,τι αφορά στο εσωτερικό τους να αποκτήσουν ένα κοινωνικό κράτος για πρώτη φορά στην ιστορία τους.

ΠτΘ: Πώς λειτουργούν οι πολιτείες;

Δ.Δ.: Να πούμε ότι οι ΗΠΑ αποτελούν πενήντα πολιτείες και η κάθε μία από αυτές έχει το δικό της διοικητικό σύστημα, το δικό τους σύστημα εκπαιδευτικό, το δικό της πολιτισμό, τη δική της κουλτούρα λειτουργία. Δεν υπάρχει στις ΗΠΑ Υπουργείο Πολιτισμού γιατί υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί που συντίθενται σε έναν. Δεν υπάρχει υπουργείο παιδείας, η κάθε πολιτεία έχει τους δικούς εκπαιδευτικούς νόμους και κανόνες και δεν υπάρχει γενική κατεύθυνση του ομοσπονδιακού κράτους για το πώς πρέπει να ασκείται η παιδεία. Δεν υπάρχει Εθνικό Σύστημα Υγείας, υπάρχει η βούληση των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλισης, όπου ή τα έχεις και πηγαίνεις ή είσαι επί ξύλου κρεμάμενος και υπάρχει μια τεράστια δημόσια γραφειοκρατία που κινεί το κράτος με γρήγορους και ευέλικτους ρυθμούς, αλλά δεν παύει να είναι γραφειοκρατία.

ΠτΘ: Όταν μιλάτε για γραφειοκρατία μιλάτε για ένα κρατικό σύστημα δημοσίων υπαλλήλων και υπηρεσιών;

Δ.Δ.: Ασφαλώς αυτό το συναντήσαμε στην Ουάσινγκτον, καθώς ήταν το μεγαλύτερο κομμάτι της πρώτης περιόδου του ταξιδιού μας. Συναντήσαμε το σύστημα των δημοσίων λειτουργών που έχει να κάνει με τις μειονότητες, με τις θρησκείες και με το σύστημα των προσφύγων.

Θα δώσω κάποια συγκεκριμένα στοιχεία για να καταλάβει ο κόσμος καλύτερα. Το 88% των υποθέσεων δικάζονται στα πολιτειακά δικαστήρια σε ό,τι αφορά στην απονομή της δικαιοσύνης, μόνο το 12% των υποθέσεων πηγαίνουν στα ομοσπονδιακά δικαστήρια. Το 6% των εκπαιδευτικών ζητημάτων περνούν από το κυβέρνηση και το υπόλοιπο από τις πολιτείες.

«Στην Αμερική τεράστιο ρόλο

παίζει η κοινωνία των πολιτών»

ΠτΘ: Αυτό σημαίνει ότι ακολουθείται διαδικασία εκλογής;

Δ.Δ.: Όλοι στην Αμερική εκλέγονται, οι δικαστές, οι σερίφηδες, οι δάσκαλοι με την έννοια της επιλογής, εφόσον αν δεν σου αρέσει ο δάσκαλος ή το σύστημα μιας πολιτείας έχεις τη δυνατότητα να πας σε άλλη πολιτεία που εφαρμόζεται άλλο εκπαιδευτικό σύστημα. Στην κοινωνία των ΗΠΑ παίζουν τεράστιο ρόλο η κοινωνία των πολιτών και οι τοπικές συσσωματώσεις που προκύπτουν μέσα από ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και φτιάχνουν τις δικές τους ομάδες πίεσης απέναντι στην πολιτεία.

ΠτΘ: Άρα μιλάμε για ένα βαθιά δημοκρατικό κοινωνικό σώμα;

Δ.Δ.: Ένα κοινωνικό σώμα που έχει στοιχεία δημοκρατικότητας. Λειτουργούν εκεί τα Lobbies, όρος που μπορεί στην Ελλάδα να ενοχοποιείται, όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά αποτελούν ομάδες πίεσης για να αλλάξουν τα πράγματα και να υπάρχει κοινωνική κινητικότητα. Αυτές οι ομάδες πίεσης μπορούν να φτάσουν μέχρι την κυβέρνηση, αλλά ξεκινούν από πολύ χαμηλά.

ΠτΘ: Δηλαδή τον κοινοτισμό που είχαμε στην νεότερη Ελλάδα τον έχουν σήμερα οι αμερικανοί;

Δ.Δ.: Ναι, είναι καθημερινό βίωμα σε μια χώρα απολύτως πολυεθνική. Αυτή τη στιγμή υπάρχει πρόβλεψη ότι το 2025 οι λευκοί στις ΗΠΑ θα είναι το 47% του πληθυσμού, δηλαδή λιγότεροι από τους μισούς. Είναι μια χώρα πολυεθνική όπου η ταυτότητα δεν αποτελεί πολιτιστική βάση γιʼ αυτόν που τη φέρει, αλλά καθαρά ένα πολιτικό γεγονός, δηλαδή μια πολιτική ιδιότητα και όχι μια πολιτιστική ιδιότητα.

«Η Ευρώπη θα έπρεπε

να λειτουργήσει στο ζήτημα

των μεταναστών όπως οι ΗΠΑ»

ΠτΘ: Να πάμε στο θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας. Το τζαμί της Αθήνας το έχουμε εξαγγείλει επανειλημμένως Τι συμβαίνει εκεί και πώς αντιμετωπίζονται οι μουσουλμάνοι;

Δ.Δ.: Υπάρχουν 100.000 ή 800.000 μετανάστες σε όλη την Ελλάδα και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το θέμα και είναι εύλογο γιατί είμαστε μικρό κράτος και δεν έχουμε παρελθόν πολυπολιτισμικό. Κατʼ αρχήν εκεί οι θρησκείες δεν ενδιαφέρουν το κράτος. Το κράτος είναι θρησκευόμενο όπου πιστεύει στο γενικότερο θεό και τον επικαλείται. Αποτελείται από αυτούς που δηλώνει ότι θρησκεύονται και είναι πολλοί αυτοί. Το 78% είναι Χριστιανοί που χωρίζονται σε καθολικούς, λίγους ορθόδοξους, σε προτεστάντες που είναι περισσότεροι, το 51%, υπάρχουν μουσουλμάνοι, εβραίοι, βουδιστές και δεκάδες άλλες θρησκείες. Όλο αυτό το μόρφωμα των δεκάδων θρησκειών οργανώνεται γύρω από κοινότητες θρησκευτικές που αναπτύσσουν τα νοσοκομεία τους, τα εκπαιδευτήριά τους, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Παίζει καταλυτικό ρόλο η κοινότητα που δημιουργείται γύρω από τη θρησκεία. Το κράτος δεν το ενδιαφέρει τίποτα και γνωρίζει ότι αποτελεί ένα κράτος διαφορετικών θρησκειών στο οποίο καταλυτικό ρόλο παίζει η πίστη στο θεό, αλλά ταυτόχρονα αυτή δεν αποτελεί τροχοπέδη για τη λειτουργία του μηχανισμού. Όταν ο μουσουλμάνος θέλει να φτιάξει τζαμί θα απευθυνθεί στην πολιτεία του, αλλά υπάρχει ένα φιλελεύθερο καθεστώς. Η ειδοποιός διαφορά με την Ευρώπη είναι ότι το αμερικανικό κράτος είναι απενοχοποιημένο από την ιστορία της Ευρώπης. Είναι καινούργιο κράτος με 250 χρόνια ιστορία, δεν έχει το βάθος των πολέμων, των αντιπαραθέσεων και του αίματος. Το αίμα τους έχει χωρίσει και εκεί, όσον αφορά στους Ινδιάνους που τους εξολόθρευσαν. Άρα δεν έχουν ιστορικές καταβολές τέτοιες που να τους δημιουργούν ενοχές, οι θρησκείες είναι ελεύθερες και ο καθένας μπορεί να πιστεύει όπου θέλει και πολλές φορές η εκκλησία, τα τζαμιά είναι περισσότερα από τα σπίτια.

ΠτΘ: Η μουσουλμάνα δηλαδή της Αμερικής μπορεί να φορά μαντίλα ανενόχλητη;

Δ.Δ.: Πήρα μέρος σε ένα meeting στη Θεσσαλονίκη για την ομιλία του Ομπάμα στο Κάιρο και το άνοιγμά του στον μουσουλμανικό κόσμο, όπου ο πρόεδρος Ομπάμα λέει ότι διώκεται δικαστικά και καταδικάζεται εκείνος ο οποίος θα αμφισβητήσει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να φέρει την θρησκευτική αμφίεση και εν προκειμένω την ισλαμική μαντίλα. Είναι τόσο ανεκτικοί στο θέμα των θρησκειών που διώκουν αυτόν που σε αμφισβητεί.

ΠτΘ: Η κεντρική επιλογή για καλλιέργεια ανεκτικότητας υιοθετείται και από τον αμερικανικό λαό, είναι κοινωνικό συμφραζόμενο;

Δ.Δ.: Στην Αμερική υπάρχει ένα δίπτυχο «ελευθερία στα κινήματα και ελευθερία στις ενώσεις προσώπων και στις ομάδες πίεσης» που ανέφερα. Αυτό αφορά και στις θρησκείες, κανένας δεν θεωρεί τον εαυτό του πιο περιούσιο από τον άλλο ή ανώτερο. Σαφέστατα μέσα στις θρησκείες ελλοχεύει και ο κίνδυνος του συντηρητισμού και της θρησκοληψίας και του φονταμενταλισμού, το είδαμε στην διοίκηση του Μπους. Αυτό το ρώτησα σε Κουβανό εμιγκρέ υπεύθυνο για τα ζητήματα θρησκειών στις ΗΠΑ. Συγκεκριμένα τον ρώτησα αν αυτοί που υπερθρησκεύονται, είναι συντηρητικοί και μου ανέφερε ότι οι μεν λευκοί που ασκούν έντονη θρησκευτική δραστηριότητα είναι συνήθως συντηρητικοί, αλλά οι αφροαμερικανοί που είναι υπερθρησκευόμενοι ψηφίζουν κατά συντριπτικό ποσοστό Ομπάμα και είναι οι πλέον φιλελεύθεροι και προοδευτικοί άνθρωποι των ΗΠΑ. Η θρησκεία παίζει καταλυτικό κεντρικό ρόλο στην καθημερινότητα και στη ζωή τους αλλά είναι διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίο την αντιλαμβάνονται, την εμπεδώνουν, τη βιώνουν.

«Υπάρχουν προβλήματα

ρατσισμού ειδικά στο νότο»

ΠτΘ: Μήπως αυτό είναι μια καινούργια πολιτισμική κατάσταση των ΗΠΑ γιατί θυμάστε την δεκαετία του 1960 το μόρφωμα της ανισότητας των μαύρων…

Δ.Δ.: Δεν υπάρχουν προβλήματα ουσιαστικά μεταξύ των ανθρώπων που έχουν διαφορετική πίστη. Προβλήματα όμως ρατσισμού απέναντι στους μαύρους, στους λατινογενείς ή στους Ασιάτες, γιατί αυτές είναι οι μεγάλες κατηγορίες, οι αφροαμερικανοι είναι ουσιαστικά γηγενείς και αποτελούν το 13%, υπάρχουν ειδικά στο νότο. Επισκεφθήκαμε το Μέμφις όπου δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και είδαμε ανθρώπους λευκούς και μαύρους να παλεύουν προκείμενου να αρθούν οι όροι πάνω στους οποίους δομήθηκαν αυτές οι κοινωνίες. Υπάρχουν παραρτήματα της Κου Κλουξ Κλαν στο Μέμφις και στην Οκλαχόμα, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται. Αυτό όμως μέσα στην Αμερικανική κοινωνία, όσο περνά ο καιρός, ατονεί και η εκλογή Ομπάμα είναι ένα καθοριστικό μέγεθος πάνω σε αυτή την εξέλιξη των ΗΠΑ. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για το πώς αντιμετωπίζουν το ρατσιστικό παρελθόν τους. Επισκεφθήκαμε στο Μέμφις ένας Οργανισμό με τον τίτλο «Αντιμετωπίζοντας την ιστορία και τους εαυτούς μας» όπου γίνεται μια επαναδιαπραγμάτευση της ιστορίας των ΗΠΑ που διδάσκεται στα σχολεία της συγκεκριμένης πολιτείας, που υπήρξε ρατσιστική κατʼ εξοχήν. Ουσιαστικά φέρνουν κοντά τους καθηγητές για να τους μυήσουν στον τρόπο με τον οποίο θα διδάσκουν στους μαθητές απενοχοποιημένη από ρατσιστικά σύνδρομα ιστορία, και μαθητές μαύρους, λευκούς, ασιάτες και κίτρινους οι οποίοι θα μπορούν να συμβιώνουν μεταξύ τους αντιμετωπίζοντας την ιστορία ως προωθητική δύναμη και όχι ως διαχωριστικό μέγεθος.

ΠτΘ: Πώς συντηρούν τους πολιτισμούς;

Δ.Δ.: Ως κόρη οφθαλμού. Φθάσαμε στα βάθη της Αμερικής όπου ζουν ινδιάνικες φυλές οι οποίες έχουν ταυτότητα που αποδεικνύουν το καθαρό της καταγωγής τους όπου υπάρχουν τεράστια μουσεία που συντηρούν την ιστορία και τον πολιτισμό τους που οι ίδιοι δεν φοβούνται να πουν ότι εκδιώχθηκαν στο παρελθόν, αλλά ότι προσπαθούν να κάνουν μια νέα αρχή μέσα από τις μπίζνες. Οι Ινδιάνοι της περιοχής Οκλαχόμα θέλουν να ξαναεξορύξουν πετρέλαιο σε μια περιοχή που μέχρι το 1920 ζούσαν πετρελαιάδες και να το εκμεταλλευτούν. Συμπερασματικά πολυπολιτισμικότητα έχει αναχθεί στην Αμερική σε κυρίαρχη ιδεολογία.

Τ.Β.-Α.Π.

Η οικονομική κρίση

έπληξε τους μετανάστες

και τους πρόσφυγες

ΠτΘ: Ο κομμουνισμός σήμερα επιτρέπεται στις ΗΠΑ;

Δ.Δ.: Αυτή τη στιγμή η δεξιά της Αμερικής που εκφράζεται από το ρεπουμπλικανικό κόμμα και από τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ τον κ. Τσέινι, που διατηρεί ενεργό ρόλο, κάτι που οι ίδιοι οι Αμερικάνοι το θεωρούν ασύνηθες, παρόλα αυτά εκφράζει ένα πολύ σκληρό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και ό,τι αυτό συνεπάγεται αποκαλούν τον Πρόεδρο Ομπάμα σοσιαλιστή και αυτό αντιλαμβάνεσθε ότι αποτελεί μεγάλη ύβρη για ένα αμερικάνο πρόεδρο, αντίστοιχη της οποίας δεν υπήρξε από την εποχή του Κέννεντι. Ο ίδιος αυτοτοποθετείται ως liberal, πράγμα το οποίο είναι πιο προοδευτική πολιτική κατηγορία στις ΗΠΑ, γιατί σαφώς είναι τελείως διαφορετική η κατηγοριοποίηση ιδεολογιών σε σχέση με την Ευρώπη. Liberal σημαίνει φιλελεύθερος, αλλά στο μυαλό ενός συντηρητικού αμερικανού σημαίνει περίπου κομμουνιστής.

ΠτΘ: Στην κουβέντα που είχατε με απλούς ανθρώπους αυτό το στερεότυπο ακόμη ζει;

Δ.Δ.: Τον κομμουνισμό τον αντιμετωπίζουν ως ένα μέγεθος το οποίο έχει ιστορική και μόνο αξία πλέον με τη γύμνια των πρώην σοσιαλιστικών κρατών. Αυτή τη στιγμή όμως στις ΗΠΑ τηρουμένων των αναλογιών και σε σύγκριση με τις συντηρητικές κοινωνίες της Ευρώπης, που σήμερα κατισχύουν, υπάρχει μια περισσότερο προοδευτική κατεύθυνση τόσο στους πολίτες όσο και στο κεντρικό σύστημα. Με τον Ομπάμα αυτή τη στιγμή, πάντοτε κρατώντας τις αναλογίες που πρέπει, υπάρχει στην Αμερική μια κεντροαριστερή κυβέρνηση η οποία αντιδιαστέλλεται σε πολλά πράγματα με την κεντροδεξιά που υπάρχει στην Κεντρική Ευρώπη. Αυτό πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας. Ο άνεμος της αλλαγής στην Αμερική σε σχέση με τις προοδευτικές πολιτικές που ακολουθούνται εκεί είναι πιο δυνατός από ό,τι στην Ευρώπη.

ΠτΘ: Αν κανείς αναφέρει το Μαρξ ή το Λένιν διώκεται;

Δ.Δ.: Όχι δεν διώκεται και μάλιστα θα πρέπει να πούμε ότι όπως ο Μαρξισμός είναι επίκαιρος στην Ευρώπη, νομίζω ότι και εκεί υπάρχει μια ανάλογη κουβέντα.

Μετανάστευση και λαθρομετανάστες

στην Αμερική

Οι Αμερικανοί έχουν ένα θετικό στο ζήτημα των μεταναστών που προκύπτει από τη γεωγραφική τους θέση, ότι δεν γειτνιάζουν με άλλα κράτη πλην του Μεξικού και του Καναδά, τον οποίο βγάζουμε από τη μέση γιατί είναι ένα προηγμένο κράτος και ως εκ τούτου οι μετακινήσεις ανθρώπων από εκεί προς τις ΗΠΑ δεν αποτελούν πρόβλημα. Αποτελεί πρόβλημα το Μεξικό, κράτος λατινογενές, με χαμηλό επίπεδο ανθρώπων μόρφωσης και κοινωνικής και οικονομικής καταγωγής. Εκεί έχουν κάνει ένα τείχος προκειμένου να εμποδίσουν την έλευση αυτών των ανθρώπων μέσα στις ΗΠΑ με παράνομο τρόπο, αλλά αυτοσαρκάζονται οι αμερικανοί γιατί λένε ότι ακόμη κι αν κάνουμε δέκα μέτρα το τείχος οι μεξικάνοι θα πηδούν ένδεκα για να μπουν μέσα. Δημιουργούν λοιπόν emigration offices, δηλαδή γραφεία μετανάστευσης σε όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα πάνε στην Κουάλα Λουμπούρ, στην Αφρική, στη Συρία, στο Ιράν και στήνουν τα τοπικά τους γραφεία και μαζεύουν τις αιτήσεις αυτών που θέλουν να μεταναστεύσουν και να περάσουν τον Ατλαντικό, επιλέγουν από τις δέκα χιλιάδες, τις χίλιες ή τις δύο χιλιάδες και αυτούς τους ανθρώπους τους παίρνουν, τους βάζουν οι ίδιοι στη χώρα τους, αφού πρώτα τους περάσουν από διαδικασία ελέγχου, -και είναι γνωστό ότι έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον τρομοκρατία οι αμερικανοί και φοβία τρομερή,- και αφού τους βάλουν στις ΗΠΑ, στη συνέχεια τους διοχετεύουν σε συγκεκριμένες πολιτείες. Υπάρχουν πολιτείες που έχουν επιλεγεί ώστε να διοχετεύονται οι μετανάστες έχουν δηλαδή αποφασίσει πού θα βρίσκονται οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Από το 1957 μέχρι και το 2007 είχαν διαβεί τα σύνορα των ΗΠΑ με νόμιμη βίζα μετανάστευσης 2,7 εκατομμύρια άνθρωποι εκ των οποίων 1,3 εκατομμύρια Ασιάτες, 600.000 από την πρώην Σοβιετική Ένωση 300.000 ευρωπαίοι 150.000 Νοτιοασιάτες 220.000 αφρικανοί και 150.000 λατινοαμερικάνοι.

Υπάρχει βέβαια και το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης,

μόνο αυτοί που προέρχονται από τη Λατινική Αμερική, από το Μεξικό, από την Κούβα είναι ένας μικρός αριθμός, που ασφαλώς προβληματίζουν την Αμερική, όμως έχουν βάλει νόμιμους 2,7 εκατομμύρια τους οποίους δίνουν πράσινη κάρτα, τους δίνουν τη δυνατότητα να λειτουργήσουν στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης κοινότητας στις πολιτείες που τους διοχετεύουν και ξέρουν πού βρίσκονται και στη συνέχεια τους δίνουν τη δυνατότητα, ώστε να έχουν τα χρήματα προς το ζην για να λειτουργήσουν, και βεβαίως τα παιδιά τους, να πάνε σχολείο δημόσιο. Στη συνέχεια τους λένε ότι η Αμερική είναι η χώρα των ευκαιριών, βρείτε επάγγελμα, ασκείστε μια νόμιμη δραστηριότητα και ζήστε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.